Shloka 12
सो<वर्धत महातेजा मगधाधिपते: सुतः । प्रमाणबलसम्पन्नों हुताहुतिरिवानल: । मातापित्रोर्नन्दिकर: शुक्लपक्षे यथा शशी,मगधराजका वह महातेजस्वी बालक माता-पिताको आनन्द प्रदान करते हुए आकार और बलसे सम्पन्न हो घीकी आहुति दी जानेसे प्रज्वलित हुई अग्नि और शुक्लपक्षके चन्द्रमाकी भाँति दिनोदिन बढ़ने लगा
so ’vardhata mahātejā magadhādhipateḥ sutaḥ | pramāṇabala-sampanno hutāhutir ivānalaḥ | mātāpitror nandikaraḥ śuklapakṣe yathā śaśī |
ఇలా మగధాధిపతి కుమారుడైన ఆ మహాతేజస్సు గల బాలుడు, సరైన కాయం మరియు బలంతో సమృద్ధుడై, నెయ్యి ఆహుతులతో ప్రజ్వలించే అగ్నిలా ప్రకాశిస్తూ, తల్లిదండ్రులకు ఆనందం కలిగిస్తూ, శుక్లపక్ష చంద్రునిలా రోజురోజుకు వృద్ధి చెందసాగాడు।
श्रीकृष्ण उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that true strength and brilliance should mature in a way that brings joy and benefit to one’s parents and community; growth is portrayed as auspicious when it is well-proportioned (pramāṇa) and ethically oriented, like sacred fire nourished by rightful offerings.
A prince of Magadha is being described as growing steadily in power and stature. The narration uses two similes—fire intensified by oblations and the waxing moon—to emphasize his increasing vigor and the happiness he gives to his parents.