Shloka 29
सो&तिष्ठद् युगमध्ये वै युगसन्नहनेषु च । जघनार्थेषु चाश्वानां तत् सैन्या: समपूजयन्,वे रथके जूएके ठीक बीचमें, जूएके बन्धनोंपर और द्रोणाचार्यके घोड़ोंके पिछले भागोंपर पैर जमाकर खड़े हो गये। उनके इस कार्यकी सभी सैनिकोंने भूरि-भूरि प्रशंसा की
so ’tiṣṭhad yugamadhye vai yugasannahanēṣu ca | jaghanārtheṣu cāśvānāṁ tat sainyāḥ samapūjayan ||
సంజయుడు పలికెను—అతడు రథయుగమధ్యమున దృఢముగా నిలిచెను; యుగబంధనపు పట్టీలపై తనను తాను నిలిపి, అశ్వముల వెనుక భాగమునకు సమీపముగా పాదములు మోపి కూడా స్థిరముగా నిలిచెను. ఆ దుస్సాహస నియంత్రణను చూచి సమస్త సైన్యము అతనిని ఘనముగా ప్రశంసించెను.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadiness and technical mastery under pressure: in war, composure and trained control over one’s body and equipment become virtues that earn communal recognition. Ethically, it reflects how martial excellence is publicly valued in the epic’s battlefield culture.
Sañjaya describes a warrior performing a daring maneuver on a moving chariot—standing on the yoke and its bindings and bracing near the horses’ hindquarters—demonstrating exceptional balance and control. The surrounding soldiers respond by praising and honouring the feat.