Shloka 11
उत्स्रष्टकाम: शस्त्राणि ऋषिवाक्यप्रचोदित: । तेजसा पूर्यमाणश्न युयुधे न यथा पुरा,बाणोंके समाप्त हो जानेसे पुत्रशोकसे पीड़ित हुए द्रोणाचार्य नाना प्रकारके दिव्यास्त्रोंके प्रकट न होनेसे महर्षियोंकी आज्ञा मानकर अब हथियार डाल देनेको उद्यत हो गये; इसीलिये तेजसे परिपूर्ण होनेपर भी वे पूर्ववर्त् युद्ध नहीं करते थे
utsṛṣṭakāmaḥ śastrāṇi ṛṣivākyapracoditaḥ | tejasā pūryamāṇaś ca yuyudhe na yathā purā ||
సంజయుడు అన్నాడు—ఋషుల వచనాల ప్రేరణతో ఆయుధాలు విడిచిపెట్టాలని సంకల్పించినప్పటికీ, తేజస్సుతో నిండివున్నా అతడు మునుపటిలా యుద్ధం చేయలేదు.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that true strength (tejas) is not merely the capacity to fight, but also the capacity to restrain oneself. When guided by higher counsel (ṛṣi-vākya) and an inner shift toward renunciation, a warrior may cease to act in the old way, even if his power remains intact.
Sañjaya describes a change in the warrior’s conduct: prompted by sages’ words, he becomes inclined to abandon his weapons and therefore does not fight as before, despite still being filled with heroic energy. In the surrounding Drona-parvan context, this aligns with Droṇa’s weakening resolve amid overwhelming grief and moral disorientation.