Shloka 18
नारायणास्त्र-शमनं द्रौणि-प्रहारश्च
Pacification of the Nārāyaṇāstra and Drauni’s Renewed Assault
ततः संचुक्रुशुः पार्था ये च तेषां पदानुगा:,फिर तो कुन्तीके पुत्र और उनके सेवक बड़े जोरसे सिंहनाद करने लगे। इस प्रकार रणभूमिमें शत्रुको परास्त करके क्रोधमें भरे हुए शत्रुसंतापी नकुलने अपने सारथिसे कहा --'सूत! मुझे द्रोणाचार्यकी सेनाके पास ले चलो”
tataḥ sañcukruśuḥ pārthā ye ca teṣāṃ padānugāḥ
అప్పుడు పృథాపుత్రులైన పాండవులు మరియు వారి అనుచరులు గొప్పగా విజయనాదం చేశారు. యుద్ధభూమిలో శత్రువును జయించి, కోపాగ్నితో మండుతున్న శత్రుతాపి నకులుడు తన సారథితో అన్నాడు— “సూతా! నన్ను ద్రోణాచార్యుని సేన వైపు నడిపించు.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ethos of steadfast resolve in battle: after gaining advantage, the warriors do not lapse into complacency but press forward with disciplined command. It also shows how intense emotions like wrath are channeled into purposeful action under the structure of duty and hierarchy (warrior and charioteer).
After defeating opponents in the immediate clash, the Pāṇḍavas and their followers raise a loud victory cry. Nakula, still enraged and eager to continue the assault, instructs his charioteer to drive him toward Droṇācārya’s forces, signaling a renewed engagement against a major enemy formation.