Shloka 19
नारायणास्त्र-शमनं द्रौणि-प्रहारश्च
Pacification of the Nārāyaṇāstra and Drauni’s Renewed Assault
निर्जित्य च रणे शत्रुं नकुल: शत्रुतापन: । अब्रवीत् सारथिं क्रुद्धों द्रोणानीकाय मां वह,फिर तो कुन्तीके पुत्र और उनके सेवक बड़े जोरसे सिंहनाद करने लगे। इस प्रकार रणभूमिमें शत्रुको परास्त करके क्रोधमें भरे हुए शत्रुसंतापी नकुलने अपने सारथिसे कहा --'सूत! मुझे द्रोणाचार्यकी सेनाके पास ले चलो”
nirjitya ca raṇe śatruṁ nakulaḥ śatrutāpanaḥ | abravīt sārathiṁ kruddho droṇānīkāya māṁ vaha ||
యుద్ధంలో శత్రువును జయించిన శత్రుతాపి నకులుడు కోపంతో సారథితో అన్నాడు— “సారథీ! నన్ను ద్రోణుని వ్యూహం వైపు నడిపించు.” ఆపై కుంతీపుత్రుడు తన అనుచరులతో కలిసి ఘోర సింహనాదం చేసి ప్రత్యర్థిని సవాలు చేశాడు.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ethos of decisive action after victory: once an opponent is subdued, the warrior’s resolve turns immediately toward the next strategic objective. It also shows how intense emotions like anger are present in war, yet are channeled into disciplined command and forward movement rather than hesitation.
After defeating enemies on the battlefield, Nakula, filled with battle-anger, orders his charioteer to drive him toward Droṇa’s forces. He and his followers then roar like lions, signaling challenge and momentum as they press deeper into the opposing army.