Shloka 53
अध्याय ७४: अक्रोध–क्षमा–निवासनीति
Chapter 74: Non-anger, Forbearance, and the Ethics of Residence
प्रतिपद्य यदा सूनुर्धरणीरेणुगुण्ठित: । पितुराश्लिष्यते5ड्रानि किमस्त्यभ्यधिकं तत:,“जब पुत्र धरतीकी धूलमें सना हुआ पास आता और पिताके अंगोंसे लिपट जाता है, उस समय जो सुख मिलता है, उससे बढ़कर और क्या हो सकता है?
pratipadya yadā sūnur dharaṇī-reṇu-guṇṭhitaḥ | pitur āśliṣyate 'ṅgāni kim asty abhyadhikaṃ tataḥ ||
దుష్యంతుడు అన్నాడు—పుత్రుడు భూమి ధూళితో కప్పబడి తండ్రి దగ్గరకు వచ్చి తండ్రి అవయవాలను ఆలింగనం చేసుకొని అంటిపెట్టుకున్నప్పుడు కలిగే ఆనందం కన్నా గొప్పది ఇంకేముంటుంది?
दुष्यन्त उवाच
Educational Q&A
The verse elevates familial affection—especially the father’s joy in a child’s innocent embrace—as a profound human good, implying that such natural bonds and responsibilities are central to gṛhastha-dharma (householder ethics).
Duṣyanta speaks about the incomparable happiness a father feels when his young son, still dusty from playing on the ground, runs up and hugs him—an image used to emphasize the value of acknowledging and cherishing one’s child.