Shloka 16
वंशानुकीर्तनम् — Genealogical Recitation from Dakṣa to Yayāti and the Establishment of the Paurava Line
सुख: शीत: सुगन्धी च पुष्परेणुवहो5निल: । परिक्रामन् वने वृक्षानुपैतीव रिरंसया,उस वनमें शीतल, सुगन्ध, सुखदायिनी मन्द वायु फ़ूलोंके पराग वहन करती हुई मानो रमणकी इच्छासे बार-बार वृक्षोंक समीप आती थी
sukhaḥ śītaḥ sugandhī ca puṣpareṇuvaho 'nilaḥ | parikrāman vane vṛkṣān upaitīva riraṃsayā ||
ఆ వనంలో శీతలమై, సుగంధభరితమై, సుఖదాయకమైన మృదువాయువు పుష్పరేణువులను మోసుకుంటూ, ఆనందాన్ని కోరినట్లుగా పదేపదే వృక్షాల సమీపానికి వచ్చి అటూ ఇటూ సంచరిస్తున్నట్లు అనిపించింది।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the quiet harmony of nature: a cool, fragrant breeze that nurtures and delights. Implicitly, it suggests that environments aligned with balance and purity support calmness and dharmic disposition, in contrast to agitation born of desire and conflict.
Vaiśampāyana describes the atmosphere of a forest: a gentle wind, carrying flower pollen, roams among the trees and seems to approach them repeatedly as if seeking enjoyment—an evocative scene-setting detail that establishes serenity and beauty.