Shloka 14
वंशानुकीर्तनम् — Genealogical Recitation from Dakṣa to Yayāti and the Establishment of the Paurava Line
परस्पराश्लिष्टशाखै: पादपै: कुसुमान्वितै: । अशोभत वन तत् तु महेन्द्रध्वजसंनिभै:,फूलोंसे लदे हुए वृक्ष एक-दूसरेसे अपनी डालियोंको सटाकर मानो गले मिल रहे थे। वे गगनचुम्बी वृक्ष इन्द्रकी ध्वजाके समान जान पड़ते थे और उनके कारण उस वनकी बड़ी शोभा हो रही थी
parasparāśliṣṭaśākhaiḥ pādapaiḥ kusumānvitaiḥ | aśobhata vana tat tu mahendradhvajasaṃnibhaiḥ ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—పుష్పాలతో నిండిన వృక్షాలు పరస్పరం కొమ్మలను కలిపి, ఆలింగనం చేసుకున్నట్లుగా ఉండగా, ఆ వనం అపూర్వంగా శోభించింది. ఆ గగనచుంబి వృక్షాలు మహేంద్రధ్వజంలా కనిపించి, వాటివల్ల ఆ అరణ్యానికి మహిమాన్విత వైభవం చేకూరింది.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse primarily offers poetic scene-setting rather than a direct moral injunction: it presents nature as harmonious and auspicious—trees ‘embracing’ through interlaced branches—suggesting concord and beauty as a fitting backdrop for significant events in the narrative.
Vaiśampāyana describes a splendid forest where flower-bearing trees stand close with intertwined branches, appearing lofty like Indra’s banner; this vivid imagery heightens the grandeur of the location being traversed or observed.