Shloka 37
Vasiṣṭhasya śokaḥ, Vipāśā–Śatadrū-nāmākaraṇam, Kalmāṣapādasya bhaya-prasaṅgaḥ (Ādi Parva 167)
राज्युवाच अवलिपत॑ मुखं ब्रह्मन् दिव्यान् गन्धान् बिभर्मि च । सुतार्थे नोपलब्धास्मि तिष्ठ याज मम प्रिये
rājñy uvāca—avaliptaṁ mukhaṁ brahman divyān gandhān bibharmi ca | sutārthe nopalabdhāsmi tiṣṭha yāja mama priye ||
రాణి పలికెను— “ఓ బ్రాహ్మణా! నా ముఖమున ఇంకా తాంబూలాది మచ్చ ఉంది; నేను దివ్య సుగంధ ద్రవ్యాలు, అంగరాగాలు ధరించియున్నాను. పుత్రార్థమున నేను ఇంకా శుద్ధస్థితిలో లేను; కావున ఓ యాజా, నా ఈ ప్రియకర్మకై కొద్దిసేపు వేచి ఉండుము.”
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ritual and ethical discipline: sacred acts (especially those aimed at progeny) require bodily and mental preparedness, including cleanliness and proper conduct, before handling offerings.
A queen addresses a Brahmin officiant and asks him to wait briefly because she has betel-stain and perfumes on her body; she wishes to wash and bathe first so she may properly touch the oblation in a son-seeking rite.