Adhyaya 37

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यभागे तृतीय उपोद्धातपादे भार्गवचरिते षट्त्रिंशत्तमो ऽध्यायः // ३६// वसिष्ठ उवाच दृष्ट्वा परशुरामस्तु तदाश्चर्यं महाद्भुतम् / जगाद सर्ववृत्तान्तं मृगयोस्तु यथाश्रुतम्

ఇట్లు శ్రీబ్రహ్మాండ మహాపురాణంలో వాయుప్రోక్త మధ్యభాగం, తృతీయ ఉపోద్ధాతపాదం, భార్గవచరిత్రలో ముప్పైఆరవ అధ్యాయం. వసిష్ఠుడు పలికెను—పరశురాముడు ఆ మహాద్భుత ఆశ్చర్యాన్ని చూచి, జింకల జంట గురించి వినినట్లే సమస్త వృత్తాంతాన్ని వివరించాడు.

Verse 2

तच्छ्रुत्वा भगवान्साक्षादगस्त्यः कुंभसंभवः / मोदमान उवाचेदं भार्गवं पुरतः स्थितम्

అది విని కుంభసంభవుడైన సాక్షాత్ భగవాన్ అగస్త్యుడు ఆనందంతో ముందున్న భార్గవునితో ఈ మాటలు పలికెను.

Verse 3

अगस्त्य उवाच शृणु राम महाभाग कार्याकार्विशारद / हितं वदामि यत्ते ऽद्य तत्कुरुष्व समाहितः

అగస్త్యుడు పలికెను—హే మహాభాగ రామా, కార్యాకారములలో నిపుణుడా, వినుము; నేడు నీ హితమును చెప్పుచున్నాను, ఏకాగ్రచిత్తుడై దానిని చేయుము.

Verse 4

इतो विदूरे सुमहत्स्थानं विष्णोः सुदुर्लभम् / पदानि यत्र दृश्यन्ते न्यस्तानि सुमाहात्मना

ఇక్కడి నుండి దూరంగా విష్ణువునకు అత్యంత మహత్తరమైన, దుర్లభమైన స్థలం ఉంది; అక్కడ ఆ మహాత్ముడు నిలిపిన పాదచిహ్నాలు దర్శనమిస్తాయి.

Verse 5

यत्र गङ्गा समुद्भूता वामस्य महात्मनः / पदाग्रात्क्रमतो लोकांस्तद्बलेस्तु विनिग्रहे

అక్కడ ఆ మహాత్ముని ఎడమ పాదాగ్రం నుండి గంగా ఉద్భవించింది; బలిని నియంత్రించుటకు ఆయన లోకములను క్రమంగా అడుగులచే కొలుచుచుండగా.

Verse 6

तत्र गत्वा स्तवं चेदं मासमैकमनन्यधीः / पठस्व नियमेनैव नियतो नियताशनः

అక్కడికి వెళ్లి ఒక నెలపాటు, మనస్సు మరెక్కడికీ తిప్పకుండా, నియమంతోనే ఈ స్తవాన్ని పఠించుము; నియమితుడై నియతాహారుడవై ఉండుము.

Verse 7

यत्त्वया कवचं पूर्वमभ्यस्तं सिद्धिमिच्छता / शत्रूणां निग्रहार्थाय तच्च ते सिद्धिदं भवेत्

హే సాధకా! నీవు సిద్ధిని కోరుకొని ముందుగా అభ్యసించిన కవచము శత్రువుల నిగ్రహార్థమై నీకు సిద్ధిదాయకమగునుగాక.

Verse 8

वसिष्ठ उवाच एव मुक्तो ह्यगस्त्येन रामः शत्रुनिबर्हणः / नमस्कृत्य मुनीं शान्तं निर्जगामाश्रमाद्बहिः

వసిష్ఠుడు పలికెను—ఇలా అగస్త్యునిచే విముక్తుడైన శత్రునిబర్హణుడు రాముడు శాంతమునిని నమస్కరించి ఆశ్రమం వెలుపలికి బయలుదేరెను.

Verse 9

पुनस्तेनैव मार्गेण संप्राप्तस्तत्र सत्वरम् / यत्रोत्तरात्पदन्यासान्निर्गता स्वर्णदी नृप

హే నృపా! అతడు మళ్లీ అదే మార్గమున వేగముగా అక్కడికి చేరెను; అక్కడ ఉత్తర దిశలో పాదన్యాసమునుండి స్వర్ణదీ నది బయలుదేరినది.

Verse 10

तत्र वासं प्रकल्प्यासावकृतव्रणसंयुतः / समभ्यस्यत्स्तवं दिव्यं कृष्मप्रेमामृताभिधम्

అక్కడ నివాసము ఏర్పరచుకొని, గాయములతో కూడినవాడైయున్న అతడు ‘కృష్ణప్రేమామృత’ నామక దివ్య స్తవమును సమభ్యసించెను.

Verse 11

नित्यं व्रजपतेस्तस्य स्तोत्रं तुष्टो ऽभवद्धरिः / जगाम दर्शनं तस्य जामदग्न्यस्य भूपते

హే భూపతే! వ్రజపతియైన ఆయనకు నిత్య స్తోత్రముచే హరి సంతుష్టుడై, జామదగ్న్యునికి (పరశురామునికి) దర్శనమిచ్చుటకు వచ్చెను.

Verse 12

चतुर्व्यूहाधिपः साक्षात्कृष्णः कमललोचनः / किरीटंनार्कवर्णेन कुण्डलाभ्यां च राजितः

చతుర్వ్యూహాధిపతి, సాక్షాత్ కమలలోచన శ్రీకృష్ణుడు; సూర్యవర్ణ కిరీటం, జంట కుండలాలతో విరాజిల్లెను.

Verse 13

कौस्तुभोद्भासितोरस्कः पीतवासा धनप्रभः / मुरलीवादनपरः साक्षान्मोहनरूपधृक्

కౌస్తుభమణి వక్షస్థలాన్ని ప్రకాశింపజేసెను; పీతాంబరధారి, ధనప్రభతో దివ్యంగా మెరిసెను; మురళీవాదనంలో నిమగ్నుడు, సాక్షాత్ మోహనరూపధారి.

Verse 14

तं दृष्ट्वा सहसोत्थाय जामदग्न्यो मुदान्वितः / प्रणम्य दण्डवद्भमौ तुष्टाव प्रयतो विभुम्

ఆయనను చూచి జామదగ్న్యుడు (పరశురాముడు) ఆనందంతో వెంటనే లేచెను; భూమిపై దండవత్ ప్రణమించి, ఏకాగ్రుడై ఆ విభువును స్తుతించెను.

Verse 15

परशुराम् उवाच नमो नमः कारणविग्रहाय प्रपन्नपालाय सुरार्त्तिहारिणे / ब्रह्मेशविष्ण्विद्रमुखस्तुताय नतो ऽस्मि नित्यं परमेश्वराय

పరశురాముడు పలికెను— కారణస్వరూపుడైనవాడా, శరణాగతపాలకుడా, దేవుల ఆర్తిని హరsమించువాడా; బ్రహ్మ, ఈశ, విష్ణు, ఇంద్రాదులచే స్తుతింపబడే పరమేశ్వరా, నీకు నమో నమః; నేను నిత్యం నమస్కరిస్తున్నాను.

Verse 16

यं वेदवादैर्विविधप्रकारैर्निर्णेतुमीशानमुखा न शक्नुयुः / तं त्वामनिर्देश्यमचं पुराममनन्तमीडे भव मे दयापरः

వేదవాక్యాలు ఎన్నెన్ని విధాలుగా చెప్పినను ఈశానాదులు కూడా నిర్ణయించలేనివాడా; ఆ అనిర్దేశ్యుడు, అజుడు, పురాతనుడు, అనంతుడైన నిన్నే నేను స్తుతించుచున్నాను—ప్రభూ, నాపై దయాపరుడవై యుండుము.

Verse 17

यस्त्वेक ईशो निजवाञ्च्छितप्रदो धत्ते तनूर्लोकविहार रक्षणे / नाना विधा देवमनुष्यतिर्यग्यादः सु भूमेर्भरवारणाय

ఏకైక పరమేశ్వరుడు స్వేచ్ఛిత ఫలప్రదుడు; లోకవిహార-రక్షణార్థం నానావిధ దేహాలను ధరిస్తాడు. దేవ, మనుష్య, తిర్యగాది రూపాలతో భూమి భారాన్ని నివారిస్తాడు।

Verse 18

तं त्वामहं भक्तजनानुरक्तं विरक्तमत्यन्तमपीन्दिरादिषु / स्वयं समक्षंव्यभिचारदुष्टचित्तास्वपि प्रेमनिबद्धमानसम्

భక్తజనానురక్తుడవైన నిన్ను నేను నమస్కరిస్తున్నాను; ఇందిరాది (లక్ష్మీ మొదలైన) విషయాలలోనూ అత్యంత విరక్తుడవు. స్వయంగా సమక్షంలో ఉన్నప్పటికీ వ్యభిచారదుష్టచిత్తులలోనూ ప్రేమతో బద్ధమైన మనస్సు నీది।

Verse 19

यं वै प्रसन्ना असुराः सुरा नराः सकिन्नरास्तिर्यकेयोनयो ऽपि हि / गताः स्वरूपं निखलं विहाय ते देहस्त्र्यपत्यार्थममत्वमीश्वर

హే ఈశ్వరా! నీపై ప్రసన్నులై అసురులు, సురులు, మనుష్యులు, కిన్నరులు, తిర్యగ్యోనులవారు కూడా తమ సమస్త స్వరూపాన్ని విడిచి నీ శరణు చేరుతారు; కానీ దేహం, స్త్రీ, సంతానం కోసం ‘మమత్వం’లో చిక్కిపోతారు।

Verse 20

तं देवदेवं भजतामभीप्सितप्रदं निरीहं गुणवर्जितं च / अचिन्त्यमव्यक्तमघौघनाशनं प्राप्तो ऽरणं प्रेमनिधानमादरात्

ఆ దేవదేవుని ఆదరంతో శరణుగా పొందండి—భజించువారికి అభీష్టఫలప్రదుడు, నిరీహుడు, గుణవర్జితుడు. అచింత్యుడు, అవ్యక్తుడు, పాపఘౌఘనాశకుడు, ప్రేమనిధి ఆయన।

Verse 21

तपन्ति तापैर्विविधैः स्वदेहमन्ये तु यज्ञैर्विविधैर्यजन्ति / स्वप्ने ऽपि ते रूपमलौकिकंविभो पश्यन्ति नैवार्थनिबद्धवासनाः

కొంతమంది నానావిధ తపస్సులతో తమ దేహాన్ని కఠినంగా శ్రమింపజేస్తారు, మరికొందరు నానావిధ యజ్ఞాలతో యజిస్తారు; హే విభో! ధనాసక్తి వాసనలతో బద్ధులు కానివారు స్వప్నంలోనూ నీ అలౌకిక రూపాన్ని దర్శిస్తారు।

Verse 22

ये वै त्वदीयं चरणं भवश्रमान्निर्विण्मचित्ता विधिवत्स्मरन्ति / नमन्ति भक्त्याथ समर्चयन्ति वै परस्परं संसदि वर्णयन्ति

సంసారశ్రమంతో విరక్తచిత్తులై విధివిధానంగా నీ పాదాలను స్మరిస్తూ, భక్తితో నమస్కరించి ఆరాధించే వారు సభలో పరస్పరం నీ మహిమను వర్ణిస్తారు।

Verse 23

तेनैकजन्मोद्भवपङ्कभेदनप्रसक्तचित्ता भवतोंऽघ्रिपद्मे / तरन्ति चान्यानपि तारयन्ति हि भवौषधं नाम सुधा तवेश

అందువల్ల ఒకే జన్మలో పుట్టిన పాపమనే మట్టిని చీల్చేందుకు ఆసక్తిచిత్తులై వారు నీ పాదపద్మాన్ని ఆశ్రయిస్తారు; వారు తామే తరించి ఇతరులను కూడా తరింపజేస్తారు, ఓ ఈశా, నీ నామమే భవరోగానికి ఔషధం, అమృతం।

Verse 24

अहं प्रभो कामनिबद्धचित्तो भवन्तमार्यं विविधप्रयत्नैः / आराधयं नाथ भवानभिज्ञः किं ते ह विज्ञाप्यमिहास्ति लोके

ప్రభూ, నా చిత్తం కోరికలతో బంధించబడి ఉంది; ఎన్నో ప్రయత్నాలతోనూ, ఆర్యా, నేను నిన్ను యథావిధిగా ఆరాధించలేకపోతున్నాను। నాథా, నీవు సర్వజ్ఞుడవు—ఈ లోకంలో నీకు ఏమి వినపించగలను?

Verse 25

वसिष्ठ उवाच इत्येवं जामदग्न्यं तु स्तुवन्तं प्रणतं पुरः / उवाचागाधया वाचा मोहयन्निव मायया

వసిష్ఠుడు పలికెను—ఇలా ముందర స్తుతిస్తూ ప్రణమించిన జామదగ్న్యుని చూచి, ఆయన అగాధమైన వాణితో పలికెను; మాయతో మోహింపజేస్తున్నట్టుగా।

Verse 26

कृष्ण उवाच हन्त राम महाभाग सिद्धं ते कार्यमुत्तमम् / कवचस्य स्तवस्यापि प्रभावादवधारय

కృష్ణుడు పలికెను—హే మహాభాగ రామా, నీ ఉత్తమ కార్యం సిద్ధమైంది. ఈ కవచ-స్తవ ప్రభావాన్ని కూడా గ్రహించి నిశ్చయించు।

Verse 27

हत्वा तं कार्त्तवीर्यं हि राजानं दृप्तमानसम् / साधयित्वा पितुर्वैरं कुरु निःक्षत्रियां महीम्

దర్పితమనస్సు గల రాజు కార్త్తవీర్యుణ్ని సంహరించి, తండ్రి వైరం తీర్చుకొని, ఈ భూమిని క్షత్రియరహితంగా చేయుము।

Verse 28

मम चक्रावतारो हि कार्त्तवीर्यो धरातले / कृतकार्यो द्विजश्रेष्ट तं समापय मानद

ధరాతలమున కార్త్తవీర్యుడు నా చక్రావతారమే; ఓ ద్విజశ్రేష్ఠా, అతని కార్యం పూర్తైంది—ఓ మానదా, అతనిని సమాప్తం చేయుము।

Verse 29

अद्य प्रभृति लोके ऽस्मिन्नंशावेशेन मे भवान् / चरिष्यति यथा कालं कर्त्ता हर्त्ता स्वयं प्रभुः

ఈ రోజు నుండీ ఈ లోకములో నీవు నా అంశావేశంతో, కాలానుగుణంగా, స్వయంప్రభువులా కర్తా హర్తా అయి సంచరించెదవు।

Verse 30

चतुर्विशे युगे वत्स त्रेतायां रघुवंशजः / रामो नाम भविष्यामि चतुर्व्यूहः सनातनः

ఓ వత్సా, ఇరవై నాలుగవ యుగంలో, త్రేతాయుగమున, నేను రఘువంశజుడిగా ‘రామ’ నామంతో, సనాతన చతుర్వ్యూహ స్వరూపంగా అవతరిస్తాను।

Verse 31

कौसल्यानन्दजनको राज्ञो दशरथादहम् / तदा कौशिकयज्ञं तु साधयित्वा सलक्ष्मणः

నేను రాజు దశరథుని నుండి జన్మించి కౌసల్యకు ఆనందకారణమగుదును; అప్పుడు లక్ష్మణునితో కలిసి కౌశికుని యజ్ఞాన్ని సిద్ధం చేయుదును।

Verse 32

गमिष्यामि महाभाग जनकस्य पुर महत् / तत्रेशचापं निर्भज्य परिणीय विदेहजाम्

హే మహాభాగ! నేను జనకుని మహానగరానికి వెళ్తాను; అక్కడ శివధనుస్సును విరిచి విదేహకన్య సీతను వివాహం చేసుకుంటాను।

Verse 33

तदा यास्यन्नयोध्यां ते हरिष्ये तेज उन्मदम् / वसिष्ठ उवाच कृष्ण एवं समदिश्य जामदग्न्यं तपोनिधिम् / पश्यतोंऽतर्दधे तत्र रामस्य मुमहात्मनः

అప్పుడు నీవు అయోధ్యకు వెళ్తుండగా, నీ ఉన్మత్త తేజస్సును నేను హరించెదను. వసిష్ఠుడు పలికెను—హే కృష్ణా! ఈ విధంగా తపోనిధి జామదగ్న్యునికి ఆజ్ఞాపించి, మహాత్మ రాముడు చూస్తుండగానే అతడు అక్కడే అంతర్ధానమయ్యెను।