Adhyaya 3

Verse 1

श्रीराजोवाच निशम्य देव: स्वभटोपवर्णितं प्रत्याह किं तानपि धर्मराज: । एवं हताज्ञो विहतान्मुरारे- र्नैदेशिकैर्यस्य वशे जनोऽयम् ॥ १ ॥

రాజా పరీక్షితుడు అన్నాడు: ప్రభూ, శుకదేవ గోస్వామీ! ధర్మాధర్మ కర్మల ప్రకారం సమస్త జీవులను నియంత్రించే యమరాజుని ఆజ్ఞ కూడా విఫలమైంది. విష్ణుదూతలు అజామిలుని పట్టుకోవడం ఆపి యమదూతలను ఓడించారు అని సేవకులు చెప్పినప్పుడు, ధర్మరాజుడు వారికి ఏమని ప్రత్యుత్తరం ఇచ్చాడు?

Verse 2

यमस्य देवस्य न दण्डभङ्ग: कुतश्चनर्षे श्रुतपूर्व आसीत् । एतन्मुने वृश्चति लोकसंशयं न हि त्वदन्य इति मे विनिश्चितम् ॥ २ ॥

ఋషివర్యా! దేవుడైన యమరాజుని దండాజ్ఞ ఎక్కడా ఎప్పుడూ భంగమైందని వినలేదు. కాబట్టి, మునీ, ఈ సంఘటన లోకసందేహాన్ని పెంచుతోంది; మరియు మీ తప్ప మరెవ్వరూ దాన్ని తొలగించలేరని నా నిశ్చయం. దయచేసి కారణాన్ని వివరించండి.

Verse 3

श्रीशुक उवाच भगवत्पुरुषै राजन् याम्या: प्रतिहतोद्यमा: । पतिं विज्ञापयामासुर्यमं संयमनीपतिम् ॥ ३ ॥

శ్రీశుకదేవుడు చెప్పాడు: రాజా! భగవంతుని (విష్ణువు) దూతలు యమదూతల ప్రయత్నాలను అడ్డగించి వారిని ఓడించారు. అప్పుడు వారు తమ స్వామి యమరాజుని—సంయమనీ పురి అధిపతిని, పాపుల నియంతను—సమీపించి ఈ సంఘటనను నివేదించారు.

Verse 4

यमदूता ऊचु: कति सन्तीह शास्तारो जीवलोकस्य वै प्रभो । त्रैविध्यं कुर्वत: कर्म फलाभिव्यक्तिहेतव: ॥ ४ ॥

యమదూతలు పలికిరి—ప్రభూ, ఈ జీవలోకంలో ఎంతమంది శాస్తారులు/నియంతలు ఉన్నారు? సత్త్వ-రజ-తమ గుణాల క్రింద జరిగే కర్మఫలాలు వ్యక్తమగుటకు కారణాలు ఎన్నెన్ని?

Verse 5

यदि स्युर्बहवो लोके शास्तारो दण्डधारिण: । कस्य स्यातां न वा कस्य मृत्युश्चामृतमेव वा ॥ ५ ॥

ఈ లోకంలో దండధారులైన అనేక శాస్తారులు ఉంటే, ఎవరికీ శిక్ష, ఎవరికీ శిక్ష కాదు? ఎవరికీ మృతి, ఎవరికీ అమృతమే?

Verse 6

किन्तु शास्तृबहुत्वे स्याद्ब‍हूनामिह कर्मिणाम् । शास्तृत्वमुपचारो हि यथा मण्डलवर्तिनाम् ॥ ६ ॥

కానీ ఇక్కడ కర్మచేసేవారు అనేకమందిగా ఉన్నందున అనేక శాస్తారులు ఉన్నట్లు భావించవచ్చు; అయినా వివిధ మండలాధిపతులు ఒకే చక్రవర్తి అధీనంలో ఉన్నట్లే, అందరినీ నడిపించే ఒక పరమ నియంత తప్పక ఉండాలి.

Verse 7

अतस्त्वमेको भूतानां सेश्वराणामधीश्वर: । शास्ता दण्डधरो नृणां शुभाशुभविवेचन: ॥ ७ ॥

అందువల్ల పరమ న్యాయాధిపతి ఒక్కరే ఉండాలి, అనేకులు కాదు. మా అవగాహన ప్రకారం మీరు ఆ పరమ శాస్తా; దేవతలపైనా మీ అధికారము ఉంది. మీరు సమస్త జీవుల అధీశ్వరులు; మనుష్యుల శుభాశుభ కర్మాలను విచారించి దండం విధించువారు.

Verse 8

तस्य ते विहितो दण्डो न लोके वर्ततेऽधुना । चतुर्भिरद्भ‍ुतै: सिद्धैराज्ञा ते विप्रलम्भिता ॥ ८ ॥

కానీ ఇప్పుడు మీ అధికారంతో విధించబడిన దండం ఈ లోకంలో పనిచేయడం లేదు; ఎందుకంటే నాలుగు అద్భుతమైన సిద్ధపురుషులు మీ ఆజ్ఞను అతిక్రమించారు.

Verse 9

नीयमानं तवादेशादस्माभिर्यातनागृहान् । व्यामोचयन्पातकिनं छित्त्वा पाशान प्रसह्य ते ॥ ९ ॥

మీ ఆజ్ఞ ప్రకారం మేము మహాపాపి అజామిలుని నరకలోకాల వైపు తీసుకువెళ్తుండగా, సిద్ధలోకమునుండి వచ్చిన ఆ సుందర పురుషులు బలవంతంగా మా పాశాల ముడులను కోసి అతనిని విడిపించారు.

Verse 10

तांस्ते वेदितुमिच्छामो यदि नो मन्यसे क्षमम् । नारायणेत्यभिहिते मा भैरित्याययुर्द्रुतम् ॥ १० ॥

మీరు మమ్మల్ని అర్హులుగా భావిస్తే, మేము వారిని గురించి తెలుసుకోవాలని కోరుతున్నాము. అజామిలుడు ‘నారాయణ’ అని పలికిన వెంటనే ఆ నలుగురు వేగంగా వచ్చి—“భయపడకు, భయపడకు” అని అతనిని ధైర్యపరిచారు. వారు ఎవరో దయచేసి చెప్పండి.

Verse 11

श्रीबादरायणिरुवाच इति देव: स आपृष्ट: प्रजासंयमनो यम: । प्रीत: स्वदूतान्प्रत्याह स्मरन् पादाम्बुजं हरे: ॥ ११ ॥

శ్రీ శుకదేవ గోస్వామి అన్నారు: ఇలా ప్రశ్నించబడినప్పుడు, జీవుల నియంత్రకుడైన యమరాజు తన దూతలపై ఎంతో ప్రసన్నుడయ్యాడు; ఎందుకంటే వారి ద్వారా నారాయణ నామాన్ని వినాడు. హరి పాదపద్మాలను స్మరించి సమాధానం చెప్పడం ప్రారంభించాడు.

Verse 12

यम उवाच परो मदन्यो जगतस्तस्थुषश्च ओतं प्रोतं पटवद्यत्र विश्वम् । यदंशतोऽस्य स्थितिजन्मनाशा नस्योतवद्यस्य वशे च लोक: ॥ १२ ॥

యమరాజు అన్నాడు: నా సేవకులారా, మీరు నన్నే పరముడిగా భావించారు; కానీ నిజానికి నేను కాదు. నాకంటే, ఇంద్రుడు-చంద్రుడు మొదలైన సమస్త దేవతలకంటే పైగా ఒక పరమాధిపతి ఉన్నాడు. ఆయన అంసరూపాలైన బ్రహ్మ, విష్ణు, శివులు ఈ జగత్తు సృష్టి, స్థితి, లయలను నిర్వహిస్తారు. నెయ్యబడిన వస్త్రంలో తానా-బానా రెండు దారాల్లా ఈ విశ్వం ఆయనలో ఓతప్రోతమై ఉంది; సమస్త లోకాలు ఆయన వశంలోనే, ముక్కులో తాడు వేసిన ఎద్దు వశంలో ఉన్నట్లుగా.

Verse 13

यो नामभिर्वाचि जनं निजायां बध्नाति तन्‍त्र्यामिव दामभिर्गा: । यस्मै बलिं त इमे नामकर्म- निबन्धबद्धाश्चकिता वहन्ति ॥ १३ ॥

ఎద్దుల ముక్కులో తాడు వేసి బండివాడు వాటిని నియంత్రించినట్లే, పరమ పురుషోత్తముడు వేదవాణి ద్వారా—వర్ణాల పేర్లు, కర్తవ్యాలు నిర్దేశించే ఆ వాక్యరజ్జువులతో—మనుష్యులను బంధిస్తాడు. భయభక్తులతో బ్రాహ్మణ, క్షత్రియ, వైశ్య, శూద్రులు తమ తమ కర్మానుసారం నైవేద్యాలు సమర్పించి ఆ ప్రభువునే ఆరాధిస్తారు.

Verse 14

अहं महेन्द्रो निऋर्ति: प्रचेता: सोमोऽग्निरीश: पवनो विरिञ्चि: । आदित्यविश्वे वसवोऽथ साध्या मरुद्गणा रुद्रगणा: ससिद्धा: ॥ १४ ॥ अन्ये च ये विश्वसृजोऽमरेशा भृग्वादयोऽस्पृष्टरजस्तमस्का: । यस्येहितं न विदु: स्पृष्टमाया: सत्त्वप्रधाना अपि किं ततोऽन्ये ॥ १५ ॥

నేను యమరాజు, స్వర్గాధిపతి ఇంద్రుడు, నిరృతి, వరుణుడు, చంద్రుడు, అగ్ని, శివుడు, పవనుడు, బ్రహ్మ, సూర్యుడు, విశ్వేదేవులు, అష్టవసువులు, సాధ్యులు, మరుతులు, రుద్రులు, సిద్ధులు, మరీచి మొదలైన ఋషులు—మరియు బృహస్పతి, భృగు మొదలైన ఉత్తమ దేవ-ఋషులు—రజస్, తమస్ ప్రభావం నుండి విముక్తులు; అయినా సత్త్వంలో ఉన్నప్పటికీ భగవంతుని లీలలను మేము గ్రహించలేము; మరి మాయావశులైన ఇతరులు ఏమి తెలుసుకోగలరు?

Verse 15

अहं महेन्द्रो निऋर्ति: प्रचेता: सोमोऽग्निरीश: पवनो विरिञ्चि: । आदित्यविश्वे वसवोऽथ साध्या मरुद्गणा रुद्रगणा: ससिद्धा: ॥ १४ ॥ अन्ये च ये विश्वसृजोऽमरेशा भृग्वादयोऽस्पृष्टरजस्तमस्का: । यस्येहितं न विदु: स्पृष्टमाया: सत्त्वप्रधाना अपि किं ततोऽन्ये ॥ १५ ॥

ఇంకా విశ్వసృష్టికర్తలైన దేవాధిపతులు, భృగు మొదలైన మహర్షులు—రజస్, తమస్ స్పర్శలేని వారు—సత్త్వప్రధానులై ఉన్నప్పటికీ భగవంతుని లీలలను తెలియరు; మరి మాయాస్పర్శిత ఇతరులు ఏమి తెలుసుకోగలరు?

Verse 16

यं वै न गोभिर्मनसासुभिर्वा हृदा गिरा वासुभृतो विचक्षते । आत्मानमन्तर्हृदि सन्तमात्मनां चक्षुर्यथैवाकृतयस्तत: परम् ॥ १६ ॥

జీవులు ఇంద్రియాలతో గానీ, మనస్సుతో గానీ, ప్రాణవాయువుతో గానీ, హృదయాంతర భావాలతో గానీ, వాక్కు ధ్వనితో గానీ పరమాత్మను యథార్థంగా గ్రహించలేరు. ఆయన ప్రతి ఒక్కరి హృదయంలో అంతర్యామిగా ఉన్నాడు; శరీర అవయవాలు కళ్లను చూడలేనట్లే, జీవుడు పరమేశ్వరుని చూడలేడు.

Verse 17

तस्यात्मतन्त्रस्य हरेरधीशितु: परस्य मायाधिपतेर्महात्मन: । प्रायेण दूता इह वै मनोहरा- श्चरन्ति तद्रूपगुणस्वभावा: ॥ १७ ॥

హరి పరమాత్మ స్వయంపూర్ణుడు, సంపూర్ణ స్వతంత్రుడు; సమస్తానికి అధీశ్వరుడు, మాయాశక్తికీ అధిపతి. ఆయనకు రూపం, గుణాలు, స్వభావం ఉన్నాయి; అలాగే ఆయన ఆజ్ఞావాహకులు అయిన వైష్ణవ దూతలు కూడా అత్యంత మనోహరులు, ఆయనతో సమానమైన దివ్య రూపలక్షణాలు, గుణాలు, స్వభావం కలవారు. వారు ఈ లోకంలో స్వతంత్రంగా సంచరిస్తారు.

Verse 18

भूतानि विष्णो: सुरपूजितानि दुर्दर्शलिङ्गानि महाद्भ‍ुतानि । रक्षन्ति तद्भ‍‌क्तिमत: परेभ्यो मत्तश्च मर्त्यानथ सर्वतश्च ॥ १८ ॥

విష్ణువుని దూతలు—దేవతలచే కూడా పూజింపబడేవారు—విష్ణువుతో సమానమైన అద్భుత లక్షణాలు కలిగి, దర్శనమివ్వడం అత్యంత అరుదు. వారు భగవద్భక్తులను శత్రువుల నుండి, అసూయగలవారి నుండి, నా (యముని) అధికార పరిధి నుండికూడా, అలాగే ప్రకృతి విపత్తుల నుండి అన్ని వైపులా రక్షిస్తారు.

Verse 19

धर्मं तु साक्षाद्भ‍गवत्प्रणीतं न वै विदुऋर्षयो नापि देवा: । न सिद्धमुख्या असुरा मनुष्या: कुतो नु विद्याधरचारणादय: ॥ १९ ॥

ధర్మము సాక్షాత్తు భగవంతుడే ప్రణీతము. దానిని ఋషులుకూడా పూర్తిగా గ్రహించరు, దేవతలకూ తెలియదు; సిద్ధుల ప్రధానులు, అసురులు, మనుష్యులు—విద్యాధర-చారణాదులు అయితే మరెంత?

Verse 20

स्वयम्भूर्नारद: शम्भु: कुमार: कपिलो मनु: । प्रह्लादो जनको भीष्मो बलिर्वैयासकिर्वयम् ॥ २० ॥ द्वादशैते विजानीमो धर्मं भागवतं भटा: । गुह्यं विशुद्धं दुर्बोधं यं ज्ञात्वामृतमश्नुते ॥ २१ ॥

స్వయంభూ బ్రహ్మ, నారదుడు, శంభుడు (శివుడు), నాలుగు కుమారులు, దేవహూతి కుమారుడు కపిలుడు, స్వాయంభువ మనువు, ప్రహ్లాదుడు, జనకుడు, పితామహుడు భీష్ముడు, బలిరాజు, శుకదేవ గోస్వామి మరియు నేనూ—ఈ పన్నెండుగురమే భాగవతధర్మాన్ని తెలుసుకున్నాము. ఓ భటులారా, ఇది అత్యంత గూఢమైనది, విశుద్ధమైనది, సామాన్యులకు దుర్బోధమైనది; దీనిని గ్రహించినవాడు అమృతసమానమైన ముక్తిని పొందుతాడు.

Verse 21

स्वयम्भूर्नारद: शम्भु: कुमार: कपिलो मनु: । प्रह्लादो जनको भीष्मो बलिर्वैयासकिर्वयम् ॥ २० ॥ द्वादशैते विजानीमो धर्मं भागवतं भटा: । गुह्यं विशुद्धं दुर्बोधं यं ज्ञात्वामृतमश्नुते ॥ २१ ॥

స్వయంభూ బ్రహ్మ, నారదుడు, శంభుడు (శివుడు), నాలుగు కుమారులు, కపిలుడు, స్వాయంభువ మనువు, ప్రహ్లాదుడు, జనకుడు, భీష్ముడు, బలిరాజు, శుకదేవుడు మరియు నేనూ—ఈ పన్నెండుగురమే భాగవతధర్మాన్ని తెలుసుకున్నాము. ఓ సేవకులారా, ఇది అత్యంత గూఢం, విశుద్ధం, దుర్బోధం; దీనిని గ్రహించిన జీవుడు అమృతసమాన ముక్తిని పొందుతాడు.

Verse 22

एतावानेव लोकेऽस्मिन् पुंसां धर्म: पर: स्मृत: । भक्तियोगो भगवति तन्नामग्रहणादिभि: ॥ २२ ॥

ఈ లోకంలో మనుష్యులకు పరమధర్మమని చెప్పబడింది ఒక్కటే—భగవంతునందు భక్తియోగము, అది ఆయన పవిత్ర నామస్మరణ-కీర్తన మొదలైన వాటితో ప్రారంభమవుతుంది.

Verse 23

नामोच्चारणमाहात्म्यं हरे: पश्यत पुत्रका: । अजामिलोऽपि येनैव मृत्युपाशादमुच्यत ॥ २३ ॥

ఓ కుమారసమాన సేవకులారా, హరి నామోచ్చారణ మహిమను చూడండి. అదే నామబలంతో అజామిలుడైన పాపికూడా మృత్యుపాశం నుండి విముక్తుడయ్యాడు.

Verse 24

एतावतालमघनिर्हरणाय पुंसां सङ्कीर्तनं भगवतो गुणकर्मनाम्नाम् । विक्रुश्य पुत्रमघवान् यदजामिलोऽपि नारायणेति म्रियमाण इयाय मुक्तिम् ॥ २४ ॥

కాబట్టి పాపనాశానికి భగవంతుని నామ-గుణ-కర్మల సంకీర్తనమే చాలును. అజామిలుడు మరణవేళ కుమారుణ్ని పిలుస్తూ ‘నారాయణ’ అని పలికి ముక్తి పొందెను.

Verse 25

प्रायेण वेद तदिदं न महाजनोऽयं देव्या विमोहितमतिर्बत माययालम् । त्रय्यां जडीकृतमतिर्मधुपुष्पितायां वैतानिके महति कर्मणि युज्यमान: ॥ २५ ॥

సాధారణంగా ఈ మహాజనులు ఈ రహస్యాన్ని గ్రహించరు; భగవంతుని మాయాశక్తి వారిని మోహింపజేసింది. త్రయీ వేదాలలోని మధుపుష్పిత వాక్యాల వైతానిక కర్మకాండలో నిమగ్నమై వారి బుద్ధి జడమైంది.

Verse 26

एवं विमृश्य सुधियो भगवत्यनन्ते सर्वात्मना विदधते खलु भावयोगम् । ते मे न दण्डमर्हन्त्यथ यद्यमीषां स्यात् पातकं तदपि हन्त्युरुगायवाद: ॥ २६ ॥

ఇలా ఆలోచించిన జ్ఞానులు అనంత భగవంతునిలో సంపూర్ణంగా భావయోగం—భక్తిని—ఆచరిస్తారు. వారు నా శిక్షాధికార పరిధిలో లేరు; పొరపాటున పాపం జరిగినా ఉరుగాయుని కీర్తన దానిని నశింపజేస్తుంది.

Verse 27

ते देवसिद्धपरिगीतपवित्रगाथा ये साधव: समद‍ृशो भगवत्प्रपन्ना: । तान्नोपसीदत हरेर्गदयाभिगुप्तान् नैषां वयं न च वय: प्रभवाम दण्डे ॥ २७ ॥

నా సేవకులారా, సమదర్శులైన సాధువులు, భగవంతుని పాదపద్మాలకు శరణాగతులైన వారు—వారి పవిత్ర గాథలను దేవతలు, సిద్ధులు పాడుతారు—వారిని సమీపించకండి. వారు హరి గదచే రక్షింపబడుతున్నారు; బ్రహ్మ, నేనూ, కాలమూ వారిని శిక్షించలేము.

Verse 28

तानानयध्वमसतो विमुखान् मुकुन्द- पादारविन्दमकरन्दरसादजस्रम् । निष्किञ्चनै: परमहंसकुलैरसङ्गै- र्जुष्टाद्गृहे निरयवर्त्मनि बद्धतृष्णान् ॥ २८ ॥

నా సేవకులారా, శిక్షార్థం నా వద్దకు తీసుకురావలసింది ముకుందుని పాదారవింద మకరందరసానికి విముఖులైనవారిని, నిష్కించన పరమహంసుల అసంగ కులసంగాన్ని చేయనివారిని, గృహాసక్తి అనే నరకమార్గంలో తృష్ణతో బంధింపబడినవారిని మాత్రమే.

Verse 29

जिह्वा न वक्ति भगवद्गुणनामधेयं चेतश्च न स्मरति तच्चरणारविन्दम् । कृष्णाय नो नमति यच्छिर एकदापि तानानयध्वमसतोऽकृतविष्णुकृत्यान् ॥ २९ ॥

నా దూతలారా, నా వద్దకు ఆ పాపులనే తీసుకురండి—వారి నాలుక శ్రీకృష్ణుని నామగుణాలను కీర్తించదు, వారి హృదయం ఒక్కసారైనా ఆయన పాదపద్మాలను స్మరించదు, వారి శిరస్సు ఒక్కసారైనా ప్రభు కృష్ణునికి నమస్కరించదు. విష్ణుసేవ అనే మానవధర్మాన్ని చేయని మూర్ఖులనే తీసుకురండి।

Verse 30

तत् क्षम्यतां स भगवान् पुरुष: पुराणो नारायण: स्वपुरुषैर्यदसत्कृतं न: । स्वानामहो न विदुषां रचिताञ्जलीनां क्षान्तिर्गरीयसि नम: पुरुषाय भूम्ने ॥ ३० ॥

హే పురాణపురుష నారాయణ భగవానా, మా సేవకుల చేత జరిగిన అపచారాన్ని క్షమించండి। అజ్ఞానవశాత్తు మేము మీ భక్తుణ్ని గుర్తించలేక అపరాధం చేసాము। చేతులు జోడించి క్షమాపణ కోరుతున్నాము; హే సర్వవ్యాపి ప్రభూ, మీకు నమస్కారం—దయచేసి మమ్మల్ని క్షమించండి।

Verse 31

तस्मात् सङ्कीर्तनं विष्णोर्जगन्मङ्गलमंहसाम् । महतामपि कौरव्य विद्ध्यैकान्तिकनिष्कृतम् ॥ ३१ ॥

కాబట్టి, హే కౌరవ వంశీయ రాజా, విష్ణుని నామసంకీర్తనం సమస్త జగత్తుకు పరమ మంగళకరం; అది మహాపాపాల ఫలితాలను కూడా వేరుతో సహా తొలగిస్తుంది. ఇదే ఏకాంతిక నిష్కృతి అని తెలుసుకో।

Verse 32

श‍ृण्वतां गृणतां वीर्याण्युद्दामानि हरेर्मुहु: । यथा सुजातया भक्त्या शुद्ध्येन्नात्मा व्रतादिभि: ॥ ३२ ॥

ఎవరు నిరంతరం హరియొక్క మహావీర్యాలను, లీలలను వింటూ కీర్తిస్తూ ఉంటారో, వారు శ్రేష్ఠమైన భక్తితో తమ అంతఃకరణాన్ని సులభంగా శుద్ధి చేసుకుంటారు. కేవలం వ్రతాలు, కర్మకాండలు చేయడం వల్ల అటువంటి శుద్ధి రాదు।

Verse 33

कृष्णाङ्‌घ्रिपद्ममधुलिण् न पुनर्विसृष्ट- मायागुणेषु रमते वृजिनावहेषु । अन्यस्तु कामहत आत्मरज: प्रमार्ष्टु- मीहेत कर्म यत एव रज: पुन: स्यात् ॥ ३३ ॥

శ్రీకృష్ణుని పాదపద్మమధువును ఆస్వాదించే భక్తులు, మాయా త్రిగుణాల వల్ల పుట్టే దుఃఖదాయక భౌతిక కర్మల్లో రమించరు; కృష్ణపాదాలను విడిచి మళ్లీ జడకర్మలకు తిరిగి వెళ్లరు. కానీ కామవశులైన ఇతరులు ప్రభువు పాదసేవను నిర్లక్ష్యం చేసి, కొన్నిసార్లు ప్రాయశ్చిత్తకర్మలు చేస్తారు; అయినా అపూర్ణ శుద్ధి వల్ల మళ్లీ మళ్లీ పాపంలో పడతారు।

Verse 34

इत्थं स्वभर्तृगदितं भगवन्महित्वं संस्मृत्य विस्मितधियो यमकिङ्करास्ते । नैवाच्युताश्रयजनं प्रतिशङ्कमाना द्रष्टुं च बिभ्यति तत: प्रभृति स्म राजन् ॥ ३४ ॥

తమ స్వామి నోట వినిన భగవంతుని అపూర్వ మహిమను స్మరించి యమదూతలు ఆశ్చర్యచకితులయ్యారు. అప్పటి నుంచీ అచ్యుతాశ్రిత భక్తుడిని చూచిన వెంటనే వారు భయపడతారు; మళ్లీ అతనిని చూడటానికి ధైర్యం చేయరు, రాజా।

Verse 35

इतिहासमिमं गुह्यं भगवान् कुम्भसम्भव: । कथयामास मलय आसीनो हरिमर्चयन् ॥ ३५ ॥

ఈ గూఢమైన ఇతిహాసాన్ని కుంభసంభవుడైన భగవాన్ అగస్త్య మహర్షి, మలయ పర్వతాల్లో నివసిస్తూ హరిని ఆరాధిస్తూ ఉండగా, నాకు వివరించాడు।