Adhyaya 89: The Hierarchy of the Trimūrti and the Manifestation of the Goddess Trikalā

Verse 1

एतेषां कतमो देवः परः को वा अथवा अपरः । एतद्देव ममाचक्ष्व परं कौतूहलं विभो ॥ ८९.२ ॥

இவர்களில் எந்தத் தெய்வம் பரமம்? யார் மறுபுறம் இரண்டாம் நிலை அல்லது தாழ்ந்தவர்? தேவரே, இதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்; வல்லவனே, என் ஆவல் மிக ஆழமானது.

Verse 2

तस्याश्चर्याण्यनेकानि विविधानि वरानने । श्रृणु सर्वाणि चार्वङ्गि कथ्यमानं मयाऽनघे ॥ ८९.४ ॥

அழகிய முகத்தையுடையவளே, அவளைப் பற்றிப் பலவகையான பல அதிசயங்கள் உள்ளன. அழகிய அங்கங்களையுடையவளே, குற்றமற்றவளே, நான் கூறுகின்ற அனைத்தையும் கேள்.

Verse 3

धरन्युवाच । परमात्मा शिवः पुण्य इति केचिद् भवं विदुः । अपरे हरिमीशानमिति केचिच्चतुर्मुखम्

பூமி கூறினாள்—சிலர் பவனாகிய (சிவனை) பரமாத்மா, புண்ணியத் தத்துவம் என அறிகின்றனர்; மற்றோர் சிலர் ஹரியையே ஈசானன் எனக் கூறுகின்றனர்; இன்னோர் சிலர் சதுர்முகன் (பிரம்மா) என்பதையே (பரமம்) எனக் கருதுகின்றனர்।

Verse 4

केचिल्लोष्ठांस्तु सङ्गृह्य युयुधुर्गणनायकाः । अपरे मल्लयुद्धेन युयुधुर्बलदर्पिताः । एवं गणसहस्रेण वृतो देवो महेश्वरः ॥

சில கணநாயகர்கள் மண் கட்டிகளைச் சேகரித்து போரிட்டனர்; மற்றோர் சிலர் தங்கள் பலத்தின் அகந்தையால் மல்லயுத்தத்தில் ஈடுபட்டனர். இவ்வாறு ஆயிரம் கணங்களால் சூழப்பட்டு தேவன் மகேஸ்வரன் நின்றான்।

Verse 5

यावदास्ते स्वयं देव्याः क्रीडन् देववरः स्वयम् । तावद् ब्रह्मा स्वयं देवैरुपायात् सह सत्वरः ॥

தேவியுடன் தேவசிறந்தவர் தாமே விளையாடிக் கொண்டிருந்தபோது, அதற்குள் பிரம்மா தேவர்களுடன் விரைந்து அங்கே வந்தடைந்தார்।

Verse 6

तमागतं अथो दृष्ट्वा पूजयित्वा विधानतः । उवाच परमो देवो रुद्रो ब्रह्माणमव्ययम् ॥

அவர் வந்ததைப் பார்த்து முறையாகப் பூஜை செய்து, பரமதேவன் ருத்ரன் அழிவில்லாத பிரம்மாவிடம் கூறினான்।

Verse 7

किमागमनकृत्यं ते ब्रह्मन् ब्रूहि ममाचिरम् । किं च देवास्त्वरायुक्ता आगता मम सन्निधौ ॥

ஓ பிரம்மனே! உன் வருகையின் நோக்கம் என்ன? தாமதமின்றி எனக்குச் சொல். மேலும் தேவர்கள் அவசரத்துடன் என் முன்னிலையில் ஏன் வந்துள்ளனர்?

Verse 8

ब्रह्मोवाच । अस्त्यन्धको महादैत्यस्तेन सर्वे दिवौकसः । अर्दिता मत्समीपं तु बुद्ध्वा मां शरणैषिणः ॥

பிரம்மா கூறினார்—அந்தகன் என்னும் ஒரு மகாதைத்யன் இருக்கிறான்; அவனால் விண்ணுலக வாசிகள் அனைவரும் துன்புறுத்தப்பட்டுள்ளனர். இதை அறிந்து அவர்கள் என்னிடம் சரணடைந்து வந்தனர்।

Verse 9

ततश्चैते मया सर्वे प्रोक्ता देवा भवं प्रति । गच्छाम इति देवेश ततस्त्वेते समागताः ॥

அப்போது நான் இத்தேவர்கள் அனைவரிடமும்—‘தேவேசனே! நாம் பவனிடம் செல்வோம்’ என்று கூறினேன். அதனால் இவர்கள் இங்கே கூடிவந்துள்ளனர்।

Verse 10

एवमुक्त्वा स्वयं ब्रह्मा वीक्षां चक्रे पिनाकिनम् । नारायणं च मनसा सस्मार परमेश्वरम् । ततो नारायणो देवो द्वाभ्यां मध्ये व्यवस्थितः ॥

இவ்வாறு கூறி, பிரம்மா தாமே பினாகதாரி (சிவன்) மீது நோக்கி, மனத்தால் பரமேசுவரனான நாராயணனை நினைத்தார். அப்போது தேவ நாராயணன் அந்த இருவரின் நடுவில் நிலைத்தான்.

Verse 11

ततस्त्वेकीगतास्ते तु ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । परस्परं सूक्ष्मदृष्ट्या वीक्षां चक्रुर्मुदायुताः ॥

அப்போது பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேசுவரர் ஒருமனத்துடன் ஒன்றாயினர். மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து, அவர்கள் நுண்ணிய பார்வையால் ஒருவரை ஒருவர் நோக்கினர்.

Verse 12

ततस्तेषां त्रिधा दृष्टिर्भूत्वैका समजायता । तस्यां दृष्ट्यां समुत्पन्ना कुमारी दिव्यरूपिणी ॥

அப்போது அவர்களின் மும்முகப் பார்வை ஒன்றாகி ஒரே பார்வையாக ஆனது. அந்த ஒருமித்த பார்வையிலிருந்து தெய்வீக வடிவமுடைய ஒரு கன்னி தோன்றினாள்.

Verse 13

नीलोत्पलदलश्यामा नीलकुञ्चितमूर्द्धजा । सुनासा सुललाटान्ता सुवक्त्रा सुप्रतिष्ठिता ॥

அவள் நீலத் தாமரை இதழ்போல் கருமை நிறமுடையவள்; கருமையான சுருள் கூந்தலுடையவள். அழகிய மூக்கு, நன்றிய நெற்றி, மனோகர முகம், மேலும் நிலைபெற்ற ஒழுங்கான தோற்றம் கொண்டவள்.

Verse 14

अथ तां दृष्ट्वा कन्यां तु ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । ऊचुः का असि शुभे ब्रूहि किं वा कार्यं विपश्चितम् ॥

அப்போது அந்தக் கன்னியைப் பார்த்து பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேசுவரர் கூறினர்—“ஓ சுபமே! நீ யார்? கூறு; உன் விவேகமிக்க நோக்கம் என்ன?”

Verse 15

त्रिवर्णा च कुमारी सा कृष्णशुक्ला च पीतिका । उवाच भवतां दृष्टेर्योगाज्जाता अस्मि सत्तमाः । किं मां न वेत्थ सुष्रोणीं स्वशक्तिं परमेश्वरीम् ॥

அந்த கன்னி மும்மண நிறமுடையவள்—கருமை, வெண்மை, மஞ்சள்நிறம். அவள் கூறினாள்: “ஹே சிறந்தவர்களே, உங்கள் பார்வை-யோகத்தின் சக்தியால் நான் தோன்றினேன். என்னை அறியவில்லையா—அழகிய இடுப்புடையவளாகிய நான், உங்கள் பரமேஸ்வரீ சக்தியே?”

Verse 16

ततो ब्रह्मादयस्ते च तस्या अस्तुष्टा वरं ददुः । नाम्ना असि त्रिकला देवी पाहि विश्वं च सर्वदा ॥

அப்போது பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் அவளால் மகிழ்ந்து வரம் அளித்தனர்: “தேவி, உன் பெயர் திரிகலா; நீ எப்போதும் உலகத்தைப் பாதுகாப்பாயாக.”

Verse 17

अपराण्यपि नामानि भविष्यन्ति तवानघे । गुणोत्थानि महाभागे सर्वसिद्धिकराणि च ॥

ஹே குற்றமற்றவளே, உனக்கு மேலும் பல பெயர்கள் உண்டாகும். ஹே பெரும் பாக்கியவளே, அவை உன் குணங்களிலிருந்து தோன்றி எல்லாச் சித்திகளையும் அளிப்பவையாக இருக்கும்.

Verse 18

अन्यच्च कारणं देवि त्रिवर्णा असि वरानने । मूर्तित्रयं त्रिभिर्वर्णैः कुरु देवि स्वकं द्रुतम् ॥

மேலும் ஒரு காரணம் உண்டு, தேவி, அழகிய முகத்தவளே: நீ மும்மண நிறமுடையவள்; ஆகவே அந்த மூன்று நிறங்களால் உன் மூவகை உருவத்தை விரைவாக அமைத்தருள்வாயாக.

Verse 19

एवमुक्ता तदा देवैरकरोत् त्रिविधां तनुम् । सितां रक्तां तथा कृष्णां त्रिमूर्तित्वं जगाम ह ॥

தேவர்கள் இவ்வாறு கூறியபோது அவள் தன் உடலை மூவகையாகச் செய்தாள்—வெள்ளை, சிவப்பு, கருப்பு—அவ்வாறு திரிமூர்த்தித் தன்மையை அடைந்தாள்.

Verse 20

या सा ब्राह्मी शुभा मूर्त्तिस्तया सृजति वै प्रजाः । सौम्यरूपेण सुष्रोणी ब्रह्मसृष्ट्या विधानतः ॥

அந்த மங்களமான பிராஹ்மீ மூர்த்தியாலேயே அவள் நிச்சயமாகப் பிரஜைகளைப் படைக்கிறாள். மென்மையான ரூபத்தில் சுஷ்ரோணி தேவி பிரம்மாவின் சிருஷ்டி விதிப்படி படைப்பை நிகழ்த்துகிறாள்॥

Verse 21

या सा रक्तेन वर्णेन सुरूपा तनुमध्यमा । शङ्खचक्रधरा देवी वैष्णवी सा कला स्मृता । सा पाति सकलं विश्वं विष्णुमायेति कीर्त्यते ॥

செந்நிறம் உடையவளாய், அழகிய வடிவமும் மெலிந்த இடையும் கொண்டவளாய், சங்கமும் சக்கரமும் தாங்கிய அந்த தேவி ‘வைஷ்ணவீ’ கலையாக நினைக்கப்படுகிறாள். அவள் முழு உலகையும் காக்கிறாள்; ‘விஷ்ணுமாயை’ எனப் போற்றப்படுகிறாள்॥

Verse 22

या सा कृष्णेन वर्णेन रौद्री मूर्त्तिस्त्रिशूलिनी । दंष्ट्राकरालिनी देवी सा संहरति वै जगत् ॥

கருநிறம் உடையவளாய், திரிசூலம் தாங்கிய ரௌத்ரீ மூர்த்தியாக, பயங்கரப் பற்கள் கொண்ட அந்த தேவி நிச்சயமாக உலகைச் சங்கரிக்கிறாள்॥

Verse 23

श्रीवराह उवाच । परो नारायणो देवस्तस्माज्जातश्चतुर्मुखः । तस्माद् रुद्रोऽभवद् देवि स च सर्वज्ञतां गतः ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—உயர்ந்த தேவன் நாராயணன்; அவரிடமிருந்து நான்முகன் (பிரம்மா) பிறந்தான். அவனிடமிருந்து, தேவி, ருத்ரன் தோன்றினான்; அவன் அனைத்தறிவையும் அடைந்தான்॥

Verse 24

या सृष्टिर्ब्रह्मणो देवी श्वेतवर्णा विभावरी । सा कुमारी महाभागा विपुलाब्जदलेक्षणा । सद्यो ब्रह्माणमामन्त्र्य तत्रैवान्तरधीयत ॥

பிரம்மாவிலிருந்து தோன்றிய ‘சிருஷ்டி’ எனும் அந்த தேவி வெண்நிறமும் ஒளிமிக்கதுமாய் இருந்தாள். பெரும் பாக்கியமுடைய கன்னியாக, அகன்ற தாமரை இதழ் போன்ற கண்களுடன், உடனே பிரம்மாவை அழைத்து அங்கேயே மறைந்தாள்॥

Verse 25

साऽन्तर्हिता ययौ देवी वरदा श्वेतपर्वतम् । तपस्तप्तुं महत्तीव्रं सर्वगत्वमभीप्सती ॥

அந்தர்ஹிதமாகி வரமளிக்கும் தேவி ஸ்வேதபர்வதத்திற்குச் சென்றாள்; எங்கும் செல்லும் ஆற்றலை விரும்பி மிகப் பெரியதும் தீவிரமுமான தவத்தைச் செய்ய.

Verse 26

या वैष्णवी कुमारी तु साप्यनुज्ञाय केशवम् । मन्दराद्रिं ययौ तप्तुं तपः परमदुष्चरम् ॥

வைஷ்ணவீயான அந்த கன்னி கேசவனின் அனுமதி பெற்று மந்தராத்ரிக்குச் சென்றாள்; மிகக் கடினமான உச்ச தவத்தைச் செய்ய.

Verse 27

या सा कृष्णा विशालाक्षी रौद्री दंष्ट्राकरालिनी । सा नीलपर्वतवरं तपश्चर्तुं ययौ शुभा ॥

கருமை நிறமுடையவள், விசாலக் கண்களுடையவள், ரௌத்ரீ, பற்கள் வெளிப்பட்டு அச்சமூட்டுபவள்—ஆயினும் மங்களமான அவள் சிறந்த நீலபர்வதத்திற்குத் தவம் செய்யச் சென்றாள்.

Verse 28

अथ कालेन महता प्रजाः स्रष्टुं प्रजापतिः । आरब्धवान् तदा तस्य ववृधे सृजतो बलम् ॥

பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் பிரஜாபதி உயிர்களைப் படைக்கத் தொடங்கினார்; அப்போது படைத்துக் கொண்டிருக்கையில் அவருடைய வலிமை வளர்ந்தது.

Verse 29

यदा न ववृधे तस्य ब्रह्मणो मानसि प्रजा । तदा दध्यौ किमेतन्मे न तथा वर्ध्धते प्रजा ॥

ஆனால் பிரம்மாவின் மனதிலிருந்து தோன்றிய சந்ததி வளரவில்லை; அப்போது அவர் சிந்தித்தார்—‘எனக்கு என்ன காரணம்? சந்ததி வேண்டியபடி ஏன் வளரவில்லை?’

Verse 30

ततो ब्रह्मा हृदा दध्यौ योगाभ्यासेन सुव्रते । चिन्तयन् बुबुधे देवस्तां कन्यां श्वेतपर्वते । तपश्चरन्तीं सुमहत् तपसा दग्धकिल्बिषाम् ॥

அப்போது பிரம்மா யோகப் பயிற்சியால் உள்ளத்தில் தியானித்தார். சிந்தித்தபடியே, ஸ்வேதபர்வதத்தில் மாபெரும் தவம் செய்து, தவத்தால் பாவக் கல்மஷம் எரிந்த அந்த கன்னியைத் தேவன் அறிந்தார்.

Verse 31

ततो ब्रह्मा ययौ तत्र यत्र सा कमलेक्षणा । तपश्चरति तां दृष्ट्वा वाक्यमेतदुवाच ह ॥

பின்னர் பிரம்மா, அந்தத் தாமரை-கண்கள் கொண்ட கன்னி தவம் செய்த இடத்திற்குச் சென்றார். அவளைப் பார்த்து இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.

Verse 32

ब्रह्मोवाच । किं तपः क्रियते भद्रे कार्यमावेक्ष्य शोभते । तुष्टोऽस्मि ते विशालाक्षि वरं किं ते ददाम्यहम् ॥

பிரம்மா கூறினார்— அம்மையே, எதற்காக இந்தத் தவம் செய்யப்படுகிறது? நோக்கத்தை எண்ணினால் தான் இந்த முயற்சி அழகுறும். விசாலக் கண்களையுடையவளே, நான் உன்னால் மகிழ்ந்தேன்; உனக்கு என்ன வரம் அளிப்பேன்?

Verse 33

सृष्टिरुवाच । भगवन्नेकदेशस्था नोत्सहे स्थातुमञ्जसा । अतोऽर्थं त्वां वरं याचे सर्वगत्वमभीप्सती ॥

ஸ்ருஷ்டி கூறினாள்— பகவனே, ஒரே இடத்தில் கட்டுப்பட்டு நான் எளிதில் நிலைத்திருக்க முடியாது. ஆகவே உம்மிடம் வரம் வேண்டுகிறேன்— ‘ஸர்வகத்வம்’, அதாவது எங்கும் செல்லும் ஆற்றல் வேண்டும்.

Verse 34

एवमुक्ता तदा तेन सृष्टिः सा कमलेक्षणा । तस्य ह्यङ्के लयं प्राप्ता सा देवी पद्मलोचना । तस्मादारभ्य कालात् तु ब्राह्मी सृष्टिर्व्यवर्धत ॥

அவர் அவ்வாறு கூறியபோது, தாமரை-கண்கள் கொண்ட அந்த ஸ்ருஷ்டி தேவி அவருடைய மடியில் லயத்தை அடைந்தாள். அந்நேரம் முதல் பிரம்மசம்பந்தமான படைப்பு வளர்ந்து விரிந்தது.

Verse 35

ब्रह्मणो मानसाः सप्त तेषामन्ये तपोधनाः । तेषामन्ये ततस्त्वन्ये चतुर्द्धा भूतसंग्रहः । सस्थानुजङ्गमानां च सृष्टिः सर्वत्र संस्थिता ॥

பிரம்மாவிலிருந்து ஏழு மனப்பிறந்த புதல்வர்கள் தோன்றினர்; அவர்களில் சிலர் தவவலிமை நிறைந்தவர்கள். அவர்களிலிருந்தும் பின்னர் பிறரிலிருந்தும் உயிர்களின் தொகுதி நான்கு வகையாக அமைந்தது; நிலைபெறும் மற்றும் நகரும் படைப்பும் எங்கும் நிறுவப்பட்டது।

Verse 36

यत्किञ्चिद् वाङ्मयं लोके जगत्स्थावरजङ्गमम् । तत्सर्वं स्थापितं सृष्ट्या भूतं भव्यं च सर्वदा ॥

உலகில் வாக்குருவாக வெளிப்படும் (வாங்மயம்) நிலைபெறும்-நகரும் பிரபஞ்சத்தில் உள்ள அனைத்தும் படைப்பினால் நிறுவப்பட்டது; நிகழ்ந்ததும் நிகழவிருப்பதும் எக்காலமும் அதிலேயே அடங்கும்।

Verse 37

कैलासशिखरे रम्ये नानाधातुविचित्रिते । वसत्यनुदिनं देवः शूलपाणिस्त्रिलोचनः ॥

பல தாதுக்களால் வண்ணமயமாக விளங்கும் இனிய கைலாசச் சிகரத்தில், திரிநேத்திரனும் சூலத்தைத் தாங்கியவனுமான தேவன் நாள்தோறும் வாசம் செய்கிறான்।

Verse 38

सैकस्मिन् दिवसे देवः सर्वभूतनमस्कृतः । गणैः परिवृतो गौर्या महानासीৎ पिनाकधृक् ॥

ஒரு நாளில், எல்லா உயிர்களாலும் வணங்கப்படும் பினாகத்தைத் தாங்கிய தேவன், கௌரியாலும் தம் கணங்களாலும் சூழப்பட்டு மாபெரும் மகிமையுடன் விளங்கினார்।

Verse 39

तत्र सिंहमुखाः केचिद् गणाः नर्दन्ति सिंहवत् । अपरे हस्तिवक्त्राश्च हयवक्त्रास्तथापरे ॥

அங்கே சில கணங்கள் சிங்கமுகத்துடன் சிங்கம்போல் கர்ஜித்தன; சிலர் யானைமுகத்தினர், மேலும் சிலர் குதிரைமுகத்தினர் ஆக இருந்தனர்।

Verse 40

अपरे शिंशुमारास्या अपरे सूकराननाः । अपरेऽश्वामुखा रौद्रा खरास्याजाननास्तथा । छागमत्स्याननाः क्रूरा ह्यनन्ताः शस्त्रपाणयः ॥

சிலருக்கு ஶிஂஶுமார (டால்பின்) முகம், சிலருக்கு சூகர முகம்; சிலர் ரௌத்ரமாக அஶ்வமுகர்; அதுபோல கழுதைமுகரும் ஆடுமுகரும். சிலர் ஆட்டுமுகர், சிலர் மீன்முகர்—கொடூரத் தோற்றம் உடையோர்; அவர்கள் எண்ணற்றோர், கைகளில் ஆயுதம் தாங்கியோர்.

Verse 41

केचिद् गायन्ति नृत्यन्ति धावन्ति स्फोटयन्ति च । हसन्ति किलकिलायन्ति गर्जन्ति च महाबलाः ॥

சிலர் பாடுகின்றனர், நடனமாடுகின்றனர், ஓடுகின்றனர், மேலும் கைதட்டியும் சடசட ஒலி எழுப்பியும் செய்கின்றனர். அவர்கள் சிரிக்கின்றனர், கிலுகிலு என்று கூச்சலிடுகின்றனர், மேலும் கர்ஜிக்கின்றனர்—அவர்கள் மஹாபலமுடையோர்.