Adhyaya 8: Dialogue on the Ethical Limits of Subsistence and the Five Great Sacrifices (Dharmavyādha, Mātaṅga, and Prasanna)

Verse 1

श्रीवराह उवाच । योऽसौ वसोः शरीरे तुव्याधो भूत्वा नृपस्य ह । स स्ववृत्त्यां स्थितः कालं चतुर्वर्षसहस्रिकम् ॥ ८.१ ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—வசு என்னும் அரசனின் உடலில் வேடன் (வேட்டைக்காரன்) ஆக ஆனவன், தன் வாழ்வாதாரத்தில் நிலைத்து நான்காயிரம் ஆண்டுகள் காலம் வாழ்ந்தான்।

Verse 2

एकैकं स्वकुटुम्बार्थे हत्वा वनचरं मृगम् । भृत्यातिथिहुताशानां प्रीणनं कुरुते सदा ॥ ८.२ ॥

தன் குடும்பத்திற்காக ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு காடுவாழ் மிருகத்தை வேட்டையாடி, அவன் எப்போதும் பணியாளர்கள், விருந்தினர்கள் மற்றும் ஹுதாசனன் (யாகஅக்னி) ஆகியோருக்கு திருப்தி அளிக்கச் செய்கிறான்।

Verse 3

मिथिलायां वरारोहे सदा पर्वणि पर्वणि । पितॄणां कुरुते श्राद्धं स्वाचारेण विचक्षणः ॥ ८.३ ॥

அழகிய இடுப்புடையவளே, மிதிலாவில் அந்த விவேகி ஒவ்வொரு பர்வ நாளிலும் தன் நன்னடத்தைக்கேற்ப பித்ருக்களுக்குச் சிராத்தத்தை இடையறாது செய்கிறான்।

Verse 4

अग्निं परिचरन् नित्यं वदन् सत्यं सुभाषितम् । प्राणयात्रानुसक्तस्तु योऽसौ जीवं न पातयेत् ॥ ८.४ ॥

நித்தமும் அக்னியைப் பராமரித்து, உண்மையும் நல்வாக்கும் பேசிக் கொண்டு, வாழ்வைத் தாங்குவதில் ஈடுபட்டவன்—எந்த உயிரையும் வீழ்த்தக் கூடாது; அதாவது கொல்லக் கூடாது।

Verse 5

एवं तु वसतस्तस्य धर्मबुद्धिर्महातपाः । पुत्रस्त्वर्जुनको नाम बभूव मुनिवद्वशी ॥ ८.५ ॥

இவ்வாறு அங்கு வாழ்ந்த அந்த மகாதபஸ்விக்கு தர்மத்தில் நிலைத்த அறிவு இருந்தது; அவருக்கு ‘அர்ஜுனக’ என்ற பெயருடைய மகன் பிறந்தான், முனிவரைப் போல தன்னடக்கமுடையவன்।

Verse 6

तस्य कालेन महता चारित्रेण च धीमतः । बभूवार्ज्जुनकी नाम कन्या च वरवर्णिनी ॥ ८.६ ॥

நீண்ட காலத்திற்குப் பின் அந்த ஞானியின் சிறந்த நடத்தையால் ‘ஆர்ஜ்ஜுனகீ’ எனும் சிறந்த நிறமுடைய கன்னி தோன்றினாள்।

Verse 7

तस्याः यौवनकाले तु चिन्तयामास धर्मवित् । कस्येयं दीयते कन्या को वा योग्यश्च वै पुमान् ॥ ८.७ ॥

அவள் யௌவனத்தை அடைந்தபோது தர்மத்தை அறிந்தவர் சிந்தித்தார்—“இந்தக் கன்னியை யாருக்கு அளிப்பது? உண்மையில் தகுதியான ஆண் யார்?”

Verse 8

इति चिन्तयतस्तस्य मतङ्गस्य सुतं प्रति । धर्मव्याधस्य सुव्यक्तं प्रसन्नाख्यं प्रति ब्रुवन् ॥ ८.८ ॥

இவ்வாறு சிந்தித்தபோது அவர் மதங்கனின் மகனான தர்மநிஷ்ட வேடன் ‘பிரசன்னன்’ என்பவனை நோக்கி தெளிவாக உரைத்தார்।

Verse 9

एवं सञ्चिन्त्य मातङ्गः प्रसन्नं प्रति सोद्यतः । उवाच तस्य पितरं प्रसन्नायार्ज्जुनीं भवान् । गृहाण तपतां श्रेष्ठ स्वयं दत्तां महात्मने ॥ ८.९ ॥

இவ்வாறு தீர்மானித்து மதங்கன் பிரசன்னனை அணுகி அவனது தந்தையிடம் கூறினான்—“தபஸ்விகளில் சிறந்தவரே, மகாத்மா பிரசன்னனுக்காக நான் தானாக அளித்த, மனமொத்த அர்ஜ்ஜுனியை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்।”

Verse 10

मतङ्ग उवाच । प्रसन्नोऽयं मम सुतः सर्वशास्त्रविशारदः । गृह्णाम्यर्जुनकीं कन्यां त्वत्सुतां व्याधसत्तम ॥ ८.१० ॥

மதங்கன் கூறினான்—“என் மகன் பிரசன்னன் எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் தேர்ந்தவன். ஆகவே, வேடர்களில் சிறந்தவரே, உமது மகள் ஆர்ஜ்ஜுனகீயை (அவனுக்கான) மணமகளாக நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன்।”

Verse 11

एवमुक्ते तदा कन्यां धर्मव्याधो महातपाः । मतङ्गपुत्राय ददौ प्रसन्नाय च धीमते ॥ ८.११ ॥

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, மகாதபஸ்வியான தர்மவ்யாதன், பிரசன்னமும் ஞானமும் உடைய மதங்கபுத்திரனுக்கு அந்தக் கன்னியை அளித்தான்.

Verse 12

धर्मव्याधस्तदा कन्यां दत्वा स्वगृहमीयिवान् । सा अपि श्वशुरयोर्भर्तुः शुश्रूषणपरा अभवत् ॥ ८.१२ ॥

அப்போது தர்மவ்யாதன் கன்னியை அளித்து தன் இல்லத்திற்குச் சென்றான். அவளும் மாமனார்-மாமியார் மற்றும் கணவரின் பணிவிடையில் ஈடுபட்டாள்.

Verse 13

अथ कालेन महता सा कन्या अर्जुनकी शुभा । उक्ता श्वश्रुवा सुता पुत्रि जीवहन्तुस्त्वमीदृशी । न जानासि तपश्चर्तुं भर्त्तुराराधनं तथा ॥ ८.१३ ॥

நீண்ட காலத்திற்குப் பின், அர்ஜுன குலத்துச் சேர்ந்த அந்த நற்பெண் மாமியாரால் இவ்வாறு கூறப்பட்டாள்: “மகளே, நீ உயிர்களைப் பீடிப்பவள்போல் இருக்கிறாய்; தவம் செய்வதையும், கணவரை ஆராதிப்பதையும் அறியவில்லை.”

Verse 14

सा अपि स्वल्पापराधेन भर्त्सिता तनुमध्यमा । पितुर्वेश्मगता बाला रोदमानाऽ मुहुर्मुहुः ॥ ८.१४ ॥

அவளும்—மெல்லிய இடையுடையவள்—சிறிய குற்றத்திற்காகக் கடிந்துரைக்கப்பட்டு தந்தையின் வீட்டிற்குச் சென்றாள்; அந்த இளம்பெண் மீண்டும் மீண்டும் அழுதாள்.

Verse 15

पित्रा पृष्टा किमेतत्ते पुत्रि रोदनकारणम् । एवमुक्ता तदा सा तु कथयामास भामिनी ॥ ८.१५ ॥

தந்தை கேட்டார்: “மகளே, இது என்ன? உன் அழுகையின் காரணம் என்ன?” என்று. இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது அந்தப் பெண் அப்போது நிகழ்ந்ததைச் சொல்லத் தொடங்கினாள்.

Verse 16

श्वश्र्वा अहम् उक्ता तीव्रेण कोपेन महता पितः । जीवहन्तुः सुतेत्युच्चैरसकृद् व्याधजेति च ॥ ८.१६ ॥

தந்தையே, என் மாமியார் கடும் பெருங்கோபத்துடன் என்னை நோக்கி உரக்க மீண்டும் மீண்டும்— “உயிர்கொல்லியின் மகளே! வெற்றியாளியே! ஓ வேடன் (வேட்டைக்காரன்)!” என்று கூறினார்.

Verse 17

एतच्छ्रुत्वा स धर्मात्मा धर्मव्याधो रुषान्वितः । मतङ्गस्य गृहं सोऽथ गत्वा जनपदैर्वृतम् ॥ ८.१७ ॥

இதைக் கேட்டதும் தர்மாத்மாவான தர்மவேடன் கோபம் நிறைந்து, நாட்டுமக்கள் சூழ்ந்திருந்த மதங்கரின் இல்லத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 18

तस्यागतस्य संबन्धी मतङ्गो जयतां वरः । आसनाद्यार्ध्यपाद्येन पूजयित्वेदमब्रवीत् । किमागमनकृत्यं ते किं करोम्यागतक्रियाम् ॥ ८.१८ ॥

அப்போது அவனுடன் தொடர்புடைய, வெற்றியாளர்களில் முதன்மையான மதங்கர் வந்திருந்த விருந்தினரை ஆசனம், அர்க்யம், பாத்யம் முதலிய வரவேற்பு காணிக்கைகளால் போற்றி கூறினார்— “உமது வருகையின் நோக்கம் என்ன? வந்தவருக்குரிய விருந்தோம்பல் செயலை நான் எதைச் செய்ய வேண்டும்?”

Verse 19

व्याध उवाच । भोजनं किञ्चिदिच्छामि भोक्तुं चैतन्यवर्जितम् । कौतूहलेन येनाहमागतो भवतो गृहम् ॥ ८.१९ ॥

வேடன் கூறினான்— “நான் சிறிதளவு உணவு உண்ண விரும்புகிறேன்—சேதனமற்ற (உயிரற்ற) உணவு. அந்தக் கௌதுகத்தினாலேயே உமது இல்லத்திற்கு வந்தேன்.”

Verse 20

मतङ्ग उवाच । गोधूमा व्रीिमयश्चैव संस्कृता मम वेश्मनि । भुज्यतां धर्मविच्छ्रेष्ठ यथाकामं तपोधन ॥ ८.२० ॥

மதங்கர் கூறினார்— “என் இல்லத்தில் கோதுமையும் தானியங்களும் சமைத்து தயாராக உள்ளன. தர்மத்தை அறிந்தவர்களில் சிறந்தவரே, தவப்பெருமை நிறைந்தவரே, உமது விருப்பம்போல் உண்ணுக.”

Verse 21

व्याध उवाच । पश्यामि कीदृशास्ते हि गोधूमा व्रीहयो यवाः । स्वरूपेण च सन्त्येते येन वो वेद्मि सत्तम ॥ ८.२१ ॥

வேடன் கூறினான்: கோதுமை, நெல் மற்றும் பார்லி ஆகியவை எத்தகையவை என்று நான் பார்க்கிறேன். அவை தத்தமது வடிவங்களில் உள்ளன; ஓ சிறந்தவனே, அந்த வடிவத்தின் மூலம் நான் உன்னை அறிகிறேன்.

Verse 22

श्रीवराह उवाच । एवमुक्ते मतङ्गेन शूर्पं गोधूमपूरितम् । अपरं तत्र व्रीहीणां धर्मव्याधाय दर्शितम् ॥ ८.२२ ॥

ஸ்ரீ வராஹர் கூறினார்: மதங்கர் அவ்வாறு கூறியபோது, கோதுமை நிறைந்த ஒரு முறமும், நெல் நிறைந்த மற்றொரு முறமும் தர்மவியாதனுக்குக் காட்டப்பட்டது.

Verse 23

दृष्ट्वा व्रीहीन् सगोधूमान् धर्मव्याधो वरासनात् । उत्थाय गन्तुमारभे मतङ्गेन निवारितः ॥ ८.२३ ॥

கோதுமையுடன் கூடிய நெல்லைக் கண்டு, தர்மவியாதன் தனது சிறந்த இருக்கையிலிருந்து எழுந்து செல்லத் தொடங்கினான்; ஆனால் மதங்கரால் அவன் தடுக்கப்பட்டான்.

Verse 24

किमर्थं गन्तुमारब्धं त्वया वद महामते । अभुक्तेनैव संसिद्धं मद्गृहे चान्नमुत्तमम् । पाचयित्वा स्वयं चैव कस्मात् त्वं नाद्य भुञ्जसे ॥ ८.२४ ॥

ஓ அறிவுடையவனே! நீ எதற்காகச் செல்லத் தொடங்கினாய்? சொல். என் வீட்டில் சிறந்த உணவு உண்ணப்படாமலேயே தயாராக உள்ளது. நீயே சமைத்த பிறகும், இன்று ஏன் சாப்பிடவில்லை?

Verse 25

व्याध उवाच । सहस्रशः कोटिशश्च जीवान् हंसि दिने दिने । अथेदृशस्य पापस्य कोऽन्नं भुञ्जति सत्पुमान् ॥ ८.२५ ॥

வேடன் கூறினான்: நீ நாள்தோறும் ஆயிரக்கணக்கான மற்றும் கோடிக்கணக்கான உயிர்களைக் கொல்கிறாய். அப்படியிருக்க, இத்தகைய பாவியின் உணவை எந்த நல்ல மனிதன் உண்பான்?

Verse 26

अचैतन्यं यदि गृहे विद्यते । अन्नं सुसंस्कृतम् । इदानीमत्र संदृष्टा एते तु जलजन्तवः ॥ ८.२६ ॥

ஒரு இல்லத்தில் ஏதாவது அசேதனமானது இருந்து, அன்னம் நன்றாகச் சமைத்து சுஸம்ஸ்க்ருதமாக இருந்தால், இப்போது இங்கே இவ்வஜலஜீவர்கள் நிச்சயமாகக் காணப்படுகின்றனர்।

Verse 27

अहमेकं कुटुम्बार्थे हन्म्यरण्ये पशुं दिने । तं चेत्पितॄभ्यः संस्कृत्य दत्त्वा भुञ्जामि सानुगः ॥ ८.२७ ॥

என் குடும்பத்திற்காக நான் ஒரு நாளில் காட்டில் ஒரு மிருகத்தை மட்டுமே கொல்கிறேன். அதை முறையாகச் சமைத்து பித்ருக்களுக்கு அர்ப்பணித்து, பின்னர் என் சார்ந்தவர்களுடன் உண்டால்—

Verse 28

त्वं तु जीवान् बहून् हत्वा स्वकुटुम्बेन सानुगः । भुञ्जन्नेतेन सततमभो्ज्यं तन्मतं मम ॥ ८.२८ ॥

ஆனால் நீ—பல உயிர்களை கொன்று—உன் குடும்பமும் பணியாளர்களும் உடன், அந்த வழியில் கிடைத்த உணவை இடையறாது உண்டால்; அது என் கருத்தில் உண்ணத் தகாதது.

Verse 29

ब्रह्मणा तु पुरा सृष्टा ओषध्यः सर्ववीरुधः । यज्ञार्थं तत्तु भूतानां भक्ष्यमित्येव वै श्रुतिः ॥ ८.२९ ॥

முன்னொரு காலத்தில் பிரம்மா மருந்துச் செடிகளையும் எல்லா தாவரங்களையும் படைத்தார்; மேலும் ஸ்ருதி, யஜ்ஞநியமத்திற்காக இவையே உயிர்களுக்கு உணவென அறிவிக்கிறது.

Verse 30

दिव्यो भौटस्तथा पैत्रो मानुषो ब्राह्म एव च । एते पञ्च महायज्ञा ब्रह्मणा निर्मिताः पुरा ॥ ८.३० ॥

தெய்வ, பௌத (பூத), பைத்ர, மானுஷ, பிராஹ்ம—இவையே ஐந்து மகாயஜ்ஞங்கள்; இவை முற்காலத்தில் பிரம்மாவால் நிறுவப்பட்டன.

Verse 31

ब्राह्मणानां हितार्थाय इतरेषां च तन्मुखम् । इतरेषां तु वर्णानां ब्राह्मणैः कारिताः शुभाः ॥ ८.३१ ॥

பிராமணர்களின் நலனுக்காக—மற்றவர்களையும் அதே நோக்கிற்கு முகப்படுத்தி—மீதமுள்ள வர்ணங்களுக்கான நற்கடமைகள்/ஆசாரங்கள் பிராமணர்களாலேயே நிறுவப்பட்டன।

Verse 32

एवं यदि विभागः स्याद् वरान्नं तद् विशुध्यति । अन्यथा व्रीहयोऽप्येते एकैकॆ मृगपक्षिणः । मन्तव्या दातृभोक्तॄणां महामांसं तु तत् स्मृतम् ॥ ८.३२ ॥

இவ்வாறு சரியான பகிர்வு (பங்கீடு) இருந்தால் அந்தச் சிறந்த அன்னம் தூய்மையடையும். இல்லையெனில் இந்த அரிசித் துகள்கள் ஒவ்வொன்றும் மான் அல்லது பறவை எனக் கருதப்பட வேண்டும்; கொடுப்பவருக்கும் உண்ணுபவருக்கும் அது ‘மஹாமாம்ஸம்’ (மாம்சத்துக்கு ஒப்பானது) என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 33

मया ते दुहिता दत्ता पुत्रार्थे देवरूपिणी । सा च त्वद्भार्यया प्रोक्ता दुहिता जन्तुघातिनः ॥ ८.३३ ॥

சந்தானப் பெறுதற்காக நான் என் தெய்வ வடிவமுடைய மகளைக் உனக்குக் கொடுத்தேன்; ஆனால் உன் மனைவி அவளை ‘உயிர்கொல்லியின் மகள்’ என்று கூறினாள்।

Verse 34

अतोऽर्थमागतॊऽहं ते गृहं प्रति समीक्षितुम् । आचारं देवपूजां च अतिथीनां च तर्पणम् ॥ ८.३४ ॥

ஆகையால் உன் இல்லத்திற்கு வந்தேன்—உன் ஒழுக்கநடை, தெய்வ வழிபாடு, மேலும் விருந்தினருக்குச் செய்யும் தர்ப்பணம் (மரியாதையுடன் அளிக்கும் உபசாரம்) ஆகியவற்றைக் காண்வதற்காக।

Verse 35

एतेषामेकमप्यत्र कुर्वन्नपि न दृश्यते । तद्गृहं गन्तुमिच्छामि पितॄणां श्राद्धकाम्यया ॥ ८.३५ ॥

இங்கே இவற்றில் ஒன்றையாவது செய்கிறவராகவும் (பலன் பெறுவதாகவும்) காணப்படவில்லை. ஆகையால் பித்ருக்களுக்குச் சிராத்தம் செய்யும் விருப்பத்தால் நான் அந்த இல்லத்திற்குச் செல்ல விரும்புகிறேன்।

Verse 36

स्वगृहे नैव भुञ्जामि पितॄणां कार्यमित्युत । अहं व्याधो जीवघाती न तु त्वं लोकहिंसकः ॥ ८.३६ ॥

‘பித்ருகாரியம் செய்யவேண்டும்’ என்று சொல்லி நான் என் வீட்டில் உண்பதில்லை. மேலும்—‘நான் வேடன், உயிர்கொல்லி; ஆனால் நீ மக்கள்-துன்புறுத்துபவன் அல்ல’ என்றான்.

Verse 37

मत्सुता जीवघातस्य यदोढा त्वत्सुतेन च । तन्महत्त्वं च संजातं प्रायश्चित्तं तपोधन ॥ ८.३७ ॥

தபோதனே! உயிர்கொலை மீன் தொடர்பாலும், உன் மகன் தொடர்பாலும் இணைந்தால் அதன் பெருமை (கடுமை) வெளிப்படும்; ஆகவே பிராயச்சித்தம் குறிக்கப்படுகிறது.

Verse 38

एवमुक्त्वा स चोत्थाय शप्त्वा नारीं तदा धरे । मा स्नुषाभिः समं श्वश्र्वा विश्वासो भवतु क्वचित् ॥ ८.३८ ॥

இவ்வாறு கூறி அவன் எழுந்து, ஓ தாரா (பூமியே)! அந்தப் பெண்ணை சபித்து—‘மாமியாருக்கும் மருமகள்களுக்கும் இடையில் எப்போதும் நம்பிக்கை உண்டாகாதாக’ என்றான்.

Verse 39

मा च स्नुषा कदाचित् स्याद् या श्वश्रूं जीवतीमिषेत् । एवमुक्त्वा गतो व्याधः स्वगृहं प्रति भामिनि ॥ ८.३९ ॥

உயிருடன் இருக்கும் மாமியார் இறக்க வேண்டும் என்று விரும்பும் மருமகள் ஒருபோதும் இருக்காதாக. இவ்வாறு கூறி, ஓ பாமினி, அந்த வேடன் தன் வீட்டை நோக்கிச் சென்றான்.

Verse 40

ततो देवान् पितॄन् भक्त्या पूजयित्वा विचक्षणः । पुत्रं चार्जुनकं स्थाप्य स्वसन्ताने महातपाः ॥ ८.४० ॥

பின்னர் அந்த விவேகமுள்ள மகாதபஸ்வி பக்தியுடன் தேவர்களையும் பித்ருக்களையும் வழிபட்டான்; மேலும் தன் வம்சத்தில் மகன் அர்ஜுனகனை நிறுவி (வாரிசாக்கி) வைத்தான்.

Verse 41

धर्मव्याधो जगामाशु तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । पुरुषोत्तमाख्यं च परं तत्र गत्वा समाहितः । तपश्चचार नियतः पठन् स्तोत्रमिदं धरे ॥ ८.४१ ॥

தர்மவ்யாதன் விரைவாக மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற தீர்த்தமான, ‘புருஷோத்தம’ எனப்படும் பரமத் தலத்திற்குச் சென்றான். அங்கு சென்று மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, விதிப்படி தவம் செய்து, ஓ பூமியே, இந்த ஸ்தோத்திரத்தைப் பாராயணம் செய்தான்.

Verse 42

नमामि विष्णुं त्रिदशारिनाशनं विशालवक्षस्थलसंश्रितश्रियम् । सुषासनं नीतिमतां परां गतिं त्रिविक्रमं मन्दरधारिणं सदा ॥ ८.४२ ॥

தேவர்களின் பகைவரை அழிப்பவரும், விசாலமான மார்பில் ஸ்ரீயைத் தாங்கியவருமான விஷ்ணுவை நான் வணங்குகிறேன். நல்லாட்சியாளரும், நீதிநெறியோரின் பரம அடைக்கலமுமான திரிவிக்ரமன், மந்தரதாரி—அவரை நான் எப்போதும் வணங்குகிறேன்.

Verse 43

दामोदरं रञ्जितभूतलं धिया यशोऽंशुशुभ्रं भ्रमराङ्गसप्रभम् । धराधरं नरकरिपुं पुरुष्टुतं नमामि विष्णुं शरणं जनार्दनम् ॥ ८.४३ ॥

அடைக்கலமான ஜனார்தன விஷ்ணுவை நான் வணங்குகிறேன்—தாமோதரன்; தன் உள்ளநோக்கால் பூமியை மகிழ்வித்தவன்; அவன் புகழ் ஒளிக்கதிர்போல் பிரகாசிக்கும்; அவன் உடல் வண்டு போன்ற கருநிற ஒளியுடன் திகழும்; பூமியைத் தாங்குபவன், நரகனின் பகைவன், மனிதர்களால் போற்றப்படுபவன்.

Verse 44

त्रिधा स्थितं तिग्मरथाङ्गपाणिनं नयस्थितं तृप्तमनुत्तमैर्गुणैः । निःश्रेयसाख्यं क्षपितेतरं गुरुं नमामि विष्णुं पुरुषोत्तमं त्वहम् ॥ ८.४४ ॥

நான் புருஷோத்தம விஷ்ணுவை வணங்குகிறேன்—மூவகை நிலைகளில் நிலைபெற்றவரும், கையில் கூர்மையான சக்கரத்தைத் தாங்கியவரும்; நயநெறியில் நிலைத்தவரும், ஒப்பற்ற குணங்களால் நிறைவுற்றவரும்; ‘நிஃஶ்ரேயஸ’ எனப் போற்றப்படுபவரும், தடையாக இருப்பவற்றை அழிக்கும் குருவும், வணக்கத்திற்குரிய வழிகாட்டியும் ஆவார்.

Verse 45

महावराहो हविषाम्बुभोजनो जनार्दनो मे हितकृच्छितीमुखः । क्षितीधरो मामुदधिक्शयो महान् स पातु विष्णुः शरणार्थिनं तु माम् ॥ ८.४५ ॥

விஷ்ணு என்னைக் காக்கட்டும்—அவர் மகாவராஹன்; ஹவிஸும் நீரும் அருள்பெறும் போக்தா; ஜனார்தனன், எனக்கு நன்மை செய்பவன், பூமியே முகமாக உடையவன்; பூமியைத் தாங்குபவன், கடலில் மகத்தான அடைக்கலம்—அடைக்கலம் நாடிய என்னை அந்த விஷ்ணுவே காப்பாற்றட்டும்.

Verse 46

मायाततं येन जगत्त्रयं कृतं यथाग्निनैकेन ततं चराचरम् । चराचरस्य स्वयमेव सर्वतः स मेऽस्तु विष्णुः शरणं जगत्पतिः ॥ ८.४६ ॥

யாருடைய மாயையால் மும்முலகமும் படைக்கப்பட்டதோ, ஒரே அக்னியால் அசைவும் அசையாததும் அனைத்தும் வியாபித்ததுபோல்; தாமே அசைவு-அசைவற்ற அனைத்திலும் எங்கும் நிறைந்திருப்பவர்—அந்த உலகநாதன் விஷ்ணுவே எனக்குச் சரணமாவாராக।

Verse 47

भवे भवे यश्च ससर्ज कं ततो जगत् प्रसूतं सचराचरं त्विदम् । ततश्च रुद्रात्मवति प्रलीयतेऽन्वतो हरिर्विष्णुहरस्तथोच्यते ॥ ८.४७ ॥

ஒவ்வொரு இருப்புச் சுழற்சியிலும் அவரே இந்த முழு அசைவு-அசைவற்ற உலகை உருவாக்குகிறார்; பின்னர் அது ருத்ர-சாரமுடைய தத்துவத்தில் லயமாகிறது. ஆகவே அவர் ஹரி—விஷ்ணு—ஹரன் என்றும் கூறப்படுகிறார்।

Verse 48

खात्मेन्दुपृथ्वीपवनाग्निभास्कराः जलं च यस्य प्रभवन्ति मूर्त्तयः । स सर्वदा मे भगवान् सनातनो ददातु शं विष्णुरचिन्त्यरूपधृक् ॥ ८.४८ ॥

யாருடைய வெளிப்பட்ட ரூபங்களிலிருந்து ஆகாயம், ஆத்மா, நிலா, பூமி, காற்று, தீ, சூரியன் மற்றும் நீரும் தோன்றுகின்றனவோ—அந்த அசிந்த்ய ரூபதாரியான சனாதன பகவான் விஷ்ணு எப்போதும் எனக்கு நலமளிப்பாராக।