Adhyaya 174: The Sanctifying Power of River Confluences: Release from the Preta-State and the Rite of Śravaṇa Dvādaśī with Vāmana Worship

Verse 1

श्रीवराह उवाच॥ पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि महापातकनाशनम्॥ सङ्गमस्य प्रभावं हि पापिनामपि मुक्तिदम्॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்: மீண்டும் வேறொன்றை விளக்குகிறேன்—மகாபாதகங்களை அழிப்பதைக்; அதாவது சங்கமத்தின் மகிமை, அது பாவிகளுக்கும் விடுதலை அளிப்பது.

Verse 2

अत्रैव श्रूयते पूर्वं ब्राह्मणः संशितव्रतः॥ महानामेति विख्यातः स्थितोऽसौ वनमाश्रितः॥

இங்கேயே முன்னாளிலிருந்து கேட்கப்படுகிறது—கடுமையான விரதநியமம் கொண்ட ஒரு பிராமணர் ‘மகாநாம’ எனப் புகழ்பெற்றவர்; அவர் வனத்தைச் சரணடைந்து அங்கேயே வாழ்ந்தார்।

Verse 3

स्वाध्याययुक्तो होमे च नित्ययुक्तः स योगवित्॥ जपहोमपरो नित्यं स्वकालं क्षपते च सः॥

அவர் ஸ்வாத்யாயமும் ஹோமமும் இடையறாது செய்து, யோகத்தை அறிந்தவர்; எப்போதும் ஜப-ஹோமத்தில் பற்றுடையவராய் தம் காலத்தை முறையாகக் கழித்தார்।

Verse 4

एवं कर्माणि कुर्वन्स ब्रह्मलोकजिगीषया॥ बहून्यब्दान्यतीतानि ब्राह्मणस्य वने तदा॥

இவ்வாறு கர்மங்களைச் செய்து, பிரஹ்மலோகத்தை அடைய வேண்டும் என்ற விருப்பத்துடன், அந்தப் பிராமணருக்கு வனத்தில் பல ஆண்டுகள் கடந்தன।

Verse 5

तस्य बुद्धिरियं जाता तीर्थाभिगमनं प्रति॥ पुनस्तीर्थजलैरेतत्क्षालयामि कलेवरम्॥

அப்போது அவருக்கு தீர்த்தயாத்திரை செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணம் எழுந்தது—‘மீண்டும் தீர்த்தங்களின் நீரால் இந்த உடலைத் தூய்மைப்படுத்துவேன்.’

Verse 6

प्रयातो विधिवत्साक्षात् सूर्यस्योदयणं प्रति ॥ असिकुण्डादितः कृत्वा दक्षिणां कोटिकां ततः

அவர் விதிமுறையுடன் புறப்பட்டு, நேராக சூரியன் உதயமாகும் திசை/இடத்தை நோக்கிச் சென்றார்; அசிகுண்டத்திலிருந்து தொடங்கி, பின்னர் தெற்குப் பக்கக் கோடிகா (புனிதச் சுற்றுப்பாதை) யை மேற்கொண்டார்।

Verse 7

तथा चोत्तरकोट्यां तु तथा मन्माथुरं च यत् ॥ क्रमेण सर्वतीर्थानि स्नात्वा मामपि पुष्करम्

அவ்வாறே வடக்கு மடக்குப் புள்ளியிலும், அதுபோல என் மதுராவைச் சார்ந்த இடத்திலும்—வரிசையாக எல்லா தீர்த்தங்களிலும் நீராடி, என்னான புஷ்கரத்திலும் நீராடத் தீர்மானித்தான்।

Verse 8

गत्वा सर्वाणि तीर्थानि स्नात्वा पूतो भवाम्यहम् ॥ इति कृत्वा मथुराया निर्जगामाथ स द्विजः

“எல்லா தீர்த்தங்களுக்கும் சென்று நீராடினால் நான் தூய்மையடைவேன்.” என்று தீர்மானித்து, அந்த இருபிறப்பான் மதுராவிலிருந்து புறப்பட்டான்।

Verse 9

कृतपूजानमस्कारः अध्वानं प्रत्यपद्यत ॥ अध्वप्रपन्नो ह्यदृशत्पञ्चप्रेतान्सुभीषणान्

வழிபாடும் வணக்கமும் செய்து அவன் பாதையில் சென்றான்; பாதையில் முன்னேறிக் கொண்டிருக்கையில், மிகப் பயங்கரமான ஐந்து பேயுருவங்களை அவன் கண்டான்।

Verse 10

ईषदुत्त्रस्तहृदयस्तिष्ठदुन्मील्य चक्षुषी ॥ आलम्ब्य स ततो धैर्यं त्रासमुत्सृज्य दूरतः

இதயம் சிறிது அச்சமடைந்து அவன் நின்று கண்களைத் திறந்து பார்த்தான்; பின்னர் தைரியத்தைப் பற்றிக் கொண்டு, அச்சத்தை விட்டு, தூரத்தில் நின்றான்।

Verse 11

पप्रच्छ मधुरालापः के यूयं रौद्रमूर्त्तयः ॥ भवन्तः कर्मणा केन दुष्कृतेन भयावहाः

இனிய மொழியால் அவன் கேட்டான்—“கொடூர உருவம் கொண்டவர்களே, நீங்கள் யார்? எந்தச் செயல், எந்தத் தீச்செயல் காரணமாக நீங்கள் இவ்வளவு அச்சமூட்டுவோராக ஆனீர்கள்?”

Verse 12

एकस्थानात्सदा यूयं प्रस्थिताः कुत्र वा सदा ॥ प्रेता ऊचुः ॥ क्षुत्पिपासातुरा नित्यं बहुदुःखसमन्विताः

“ஒரே இடத்திலிருந்து நீங்கள் எப்போதும் புறப்படுகிறீர்கள்—நிரந்தரமாக எங்கே செல்கிறீர்கள்?” பிரேதர்கள் கூறினர்—“நாங்கள் எப்போதும் பசி, தாகத்தால் வாடி, பல துயரங்களால் சுமைக்கப்பட்டுள்ளோம்।”

Verse 13

दुर्बुद्ध्या च वृताः सर्वे हीनज्ञानाः विचेतसः ॥ न जानीमो दिशं काचिद्विदिशं चापि चाध्वनि

நாங்கள் அனைவரும் தீய அறிவால் மூடப்பட்டவர்கள்; அறிவில் குறைந்தவர்கள், மனம் குழம்பியவர்கள். வழியில் எந்தத் திசையும், துணைத் திசையும் எங்களுக்குத் தெரியாது।

Verse 14

नान्तरिक्षं महीम् चापि जानीमो दिवसं तथा ॥ यदेतद्दुःखमापन्नं सुखोदर्कफलं भवेत्

எங்களுக்கு ஆகாயமும் தெரியாது, பூமியும் தெரியாது; நாளையும் (கால ஓட்டத்தையும்) அறியோம். எங்களை வந்தடைந்த இந்தத் துயரம், பின்னர் சுகமான பலனைத் தருவதாக ஆகுக।

Verse 15

अप्रकाममिदं भाति भास्करोदयणं प्रति ॥ अहं पर्युषितो नाम परः सूचिमुखस्ततः

சூரியன் உதயத்தை எதிர்நோக்கும்போது இது எங்களுக்கு ஓய்வில்லாமல், இடைவிடாது தோன்றுகிறது. என் பெயர் பர்யுஷித; மற்றவன் சூசீமுகன்.

Verse 16

शीघ्रगो रोधकश्चैव पञ्चमो लेखकस्तथा ॥ ब्राह्मण उवाच ॥ प्रेतानां कर्मजातानां नाम्नां वै सम्भवः कुतः

மேலும் சீக்ரகன், ரோதகன், ஐந்தாவதாக லேககன் என்பவனும் (உள்ளான்). பிராமணர் கூறினார்—“கர்மத்தால் பிறந்த பிரேதர்களின் இப்பெயர்கள் எங்கிருந்து தோன்றுகின்றன?”

Verse 17

किं तत्कारणमेतद्धि यूयं सर्वे सनामकाः ॥ प्रेत उवाच ॥ अहं स्वादु सदाश्नामि दद्मि पर्युषितं द्विजे

“நீங்கள் அனைவரும் இத்தகைய பெயர்களைப் பெறுவதற்குக் காரணம் என்ன?” பிரேதன் கூறினான்—“நான் எப்போதும் சுவையானதை உண்ணுகிறேன்; ஆனால் பிராமணருக்கு பழைய (பர்யுஷித) அன்னத்தை அளிக்கிறேன்.”

Verse 18

एतत्कारणमुद्दिश्य नाम पर्युषितं द्विज ॥ सूचिता बहवोऽनेन विप्राश्चान्नादिकाङ्क्षिणः

ஓ த்விஜா, இக்காரணத்தைக் கருத்தில் கொண்டு எனக்கு ‘பர்யுஷித’ என்ற பெயர் ஏற்பட்டது. இதனால் அன்னம் முதலியவற்றை விரும்பிய பல பிராமணர்கள் ஏமாற்றப்பட்டனர்/மயக்கப்பட்டனர்.

Verse 19

एतत्कारणमुद्दिश्य शीघ्रगस्तेन शोच्यते ॥ एको गृहस्य मध्ये तु भुङ्क्ते द्विजभयेन हि

இக்காரணத்தால் அவன் ‘சீக்ரக’ என அழைக்கப்படுகிறான்; பிராமணரின் பயத்தால் வீட்டின் உள்ளே தனியாகவே உண்ணுகிறான்.

Verse 20

समारुह्योद्विग्नमना रोधकस्तेन शोच्यते ॥ मौनेनापि स्थितो नित्यं याचितोऽपि लिखेन्महीम्

மேலே ஏறி கலங்கிய மனத்துடன் இருப்பதால் அவன் ‘ரோதக’ என அழைக்கப்படுகிறான். அவன் எப்போதும் மௌனமாக நின்றாலும், கேட்டாலும் நிலத்தில் மட்டும் எழுதுவான்/கோடு இழுப்பான்.

Verse 21

अस्माकमपि पापिष्ठो लेखकस्तेन नाम वै ॥ मदेन लेखकॊ याति रोधकस्तु ह्यवाक्छिराः

எங்களிடையிலும் மிகப் பாவியானவன் ‘லேகக’ என்பவனே; அதனால் அவனுக்கு அந்தப் பெயர். ‘லேகக’ மது/அகந்தையால் நடமாடுகிறான்; ‘ரோதக’ தலை குனிந்து (கீழ்முகமாக) இருக்கிறான்.

Verse 22

शीघ्रगः पङ्गुतां प्राप्तः परं सूचिमुखस्ततः ॥ उषितः केवलग्रीवो लम्बौष्ठो वै महोदरः

சீக்ரகன் நொண்டியாகிறான்; பின்னர் மற்றொருவன் ‘சூசிமுகன்’ (ஊசி போன்ற முகம்) ஆகிறான். ஒருவன் ‘உஷித’—கழுத்து மட்டும் உடையவன்; ஒருவன் தடித்த உதடுகள் உடையவன்; ஒருவன் பெரிய வயிற்றுடையவன் (மஹோதரன்) ஆகிறான்.

Verse 23

बृहद्वृषणशुष्काङ्गः पापादेव प्रजायते ॥ एतत्ते सर्वमाख्यातमात्मवृत्तान्त सम्भवम्

பெரிய வृषணங்களும் வாடிய அங்கங்களும் உடையவன் பாவத்தினாலேயே பிறக்கிறான். இவை அனைத்தும் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது—எங்கள் சொந்த நடத்தையின் வரலாற்றிலிருந்து தோன்றியது.

Verse 24

यदि ते श्रवणे श्रद्धा पृच्छ चान्यद्यदिच्छसि ॥ ब्राह्मण उवाच ॥ ये जीवा भुवि तिष्ठन्ति सर्व आहारजीविनः

கேட்பதில் உனக்கு श्रद्धை இருந்தால், நீ விரும்புவது வேறெதையும் கேள். பிராமணன் கூறினான்—பூமியில் வாழும் உயிர்கள் அனைத்தும் உணவினாலேயே வாழ்கின்றன.

Verse 25

युष्माकमपि चाहारं श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ॥ प्रेता ऊचुः ॥ शृणु चाहारमस्माकं सर्वभूतदयापर

உங்களுடைய உணவைப் பற்றியும் உண்மையாய் கேட்க விரும்புகிறேன். பிரேதர்கள் கூறினர்—எல்லா உயிர்களிடமும் கருணை கொண்டவரே, எங்கள் உணவை கேள்.

Verse 26

यच्छ्रुत्वा निन्दसे नित्यं भूयो भूयश्च नित्यशः ॥ श्लेष्ममूत्रपुरीषेण योषितां च समन्ततः

இவற்றைக் கேட்டபின் நீ எப்போதும் இகழ்கிறாய்—மீண்டும் மீண்டும், தொடர்ந்து—எங்கும் பெண்களை சளி, சிறுநீர், மலம் எனக் கூறி வர்ணிக்கிறாய்.

Verse 27

गृहाणि त्यक्तशौचानि प्रेता भुञ्जन्ति तत्र वै ॥ बलिमन्त्रविहीनानि दानहीनानि यानि च

தூய்மை-சுத்தம் கைவிடப்பட்ட வீடுகளில் பிரேதர்கள் நிச்சயமாக உண்ணுவர்—குறிப்பாக பலியும் மந்திரமும் இல்லாத இடங்களில், தானம் இல்லாத இடங்களில்।

Verse 28

नित्यं च कलहो यत्र प्रेता भुञ्जन्ति तत्र वै ॥ अपात्रे प्रतिदत्तानि विधिहीनानि यानि च ॥ निन्दितानां द्विजातीनां जुगुप्सितकुलोद्भवे

எங்கு எப்போதும் சண்டை இருக்கிறதோ அங்கு பிரேதர்கள் நிச்சயமாக உண்ணுவர்; அதுபோல தகுதியில்லாதவர்க்கு அளித்த தானம், விதிமுறை இன்றி அளித்தது, மேலும் இகழப்பட்ட இருபிறப்பாளர்க்கு—இழிந்த குலத்தில் பிறந்தவர்க்கு—அளித்ததையும் அவர்கள் உண்ணுவர்।

Verse 29

जातानां विहितानां च दुष्कृतं कर्म कुर्वताम् ॥ तेभ्यो दत्तं तदस्माकमुपतिष्ठति भोजने

பிறப்பாலும் சாஸ்திர விதியாலும் தகுதியுடையவர்களாக இருந்தும் தீச்செயல் செய்வோருக்கு அளிக்கப்படும் தானம், எங்களுக்குப்—அதாவது பிரேதர்களுக்குப்—உணவாக வந்து சேர்கிறது।

Verse 30

एतत्पापतरं चान्यद्भोजनं दुष्टकर्मिणाम् ॥ निर्विण्णाः प्रेतभावेन पृच्छामः सुदृढव्रत

மேலும் இந்த மற்றொரு விஷயம்—தீயகர்மிகளின் ‘உணவு’—இன்னும் அதிகப் பாவமானது. பிரேத நிலையால் சலித்து, உறுதியான விரதம் உடையவரே, உம்மை நாம் கேட்கிறோம்।

Verse 31

प्रेतो यथा न भवति तथा ब्रूहि तपोधन ॥ ब्राह्मण उवाच ॥ एकरात्रत्रिरात्रेण कृच्छ्रचान्द्रायणादिभिः

தபோதனரே, ஒருவர் பிரேதனாகாதபடி எவ்வாறு என்று கூறுங்கள். பிராமணர் கூறினார்—ஒரு இரவு, மூன்று இரவு, க்ருச்சிரம், சாந்திராயணம் முதலிய பிராயச்சித்தங்களால்।

Verse 32

व्रतैरभ्युद्यतः पूतो न प्रेतो जायते नरः ॥ मिष्टान्नपानदाता च सततं श्रद्धयान्वितः

விரதங்களில் உறுதியாக ஈடுபட்டு தூய்மையடைந்தவன் பிரேதனாகப் பிறவான். மேலும் நம்பிக்கையுடன் எப்போதும் இனிய உணவும் பானமும் தானம் செய்பவனும் பிரேதனாக மாட்டான்.

Verse 33

यतीनां पूजको नित्यं न प्रेतो जायते नरः ॥ त्रीणद्भिः पञ्च चैकेन वा प्रतिनित्यं तु पोषयेत्

யதிகளை (துறவிகளை) தினமும் வணங்குபவன் பிரேதனாகப் பிறவான். மேலும் தினந்தோறும் மூன்று, அல்லது ஐந்து, அல்லது ஒரு பங்கினால்கூட பிறரைப் போஷிக்க வேண்டும்.

Verse 34

सर्वभूतदयालुश्च न प्रेतो जायते नरः ॥ देवातिथिषु पूजासु गुरुपूजासु नित्यशः

அனைத்து உயிர்களிடமும் கருணையுள்ளவன் பிரேதனாகப் பிறவான். தேவர்கள், விருந்தினர்கள் ஆகியோருக்கு மரியாதை-பூஜை செய்வதிலும், குருபூஜையிலும் எப்போதும் ஈடுபடுபவனும் பிரேதனாக மாட்டான்.

Verse 35

रतो वै पितृपूजायां न प्रेतो जायते नरः ॥ जितक्रोधो ह्यमात्सर्यस्तृष्णासङ्गविवर्जितः

பித்ருபூஜையில் ஈடுபடுபவன் பிரேதனாகப் பிறவான். மேலும் கோபத்தை வென்றவன், பொறாமையற்றவன், ஆசை மற்றும் பற்றிலிருந்து விடுபட்டவனும் பிரேதனாக மாட்டான்.

Verse 36

क्षमा-युक्तो दान-शीलो न प्रेतो जायते नरः ॥ एकादशीं सितां कृष्णां सप्तमीं वा चतुर्दशीम् ॥

பொறுமையுடன் தானசீலனாக இருப்பவன் பிரேதனாகப் பிறவான். சுக்ல அல்லது கிருஷ்ண பக்ஷத்தின் ஏகாதசி, அல்லது சப்தமி, அல்லது சதுர்தசி (விரதம்) அனுஷ்டித்தால் (இத்தகைய பலன் உண்டாகும்).

Verse 37

देवांश्च वन्दते नित्यं न प्रेतो जायते हि सः ॥ प्रेता ऊचुः ॥ त्वत्तस्तच्छ्रुतमस्माभिर्यो न प्रेतोऽभिजायते ॥

எவன் எப்போதும் தேவர்களை வணங்குகிறானோ, அவன் நிச்சயமாகப் பிரேதயோனியில் பிறப்பதில்லை. பிரேதர்கள் கூறினர்—உம்மிடமிருந்து நாங்கள் கேட்டோம்: (அவன்) பிரேதனாகப் பிறப்பதில்லை என்று.

Verse 38

प्रेतस्तु जायते केन तद्वद त्वं महामुने ॥ विप्र उवाच ॥ शूद्रान्नेन तु भुक्तेन ब्राह्मणो म्रियते यदि ॥

‘ஆனால் எதனால் ஒருவர் பிரேதனாகிறான்? மகாமுனியே, அதைச் சொல்லுங்கள்.’ பிராமணன் கூறினான்—‘சூத்ரனுடைய அன்னத்தை உண்டு ஒரு பிராமணன் இறந்தால்—’

Verse 39

तेनैव चोदरस्थेन स प्रेतो जायते ध्रुवम् ॥ नग्नकापालिपाषण्डसङ्गतासनभोजनैः ॥

அதே (சூத்ரான்னம்) வயிற்றில் தங்கியிருப்பதால் அவன் நிச்சயமாகப் பிரேதனாகிறான்; அதுபோல நிர்வாணத் துறவிகள், கபாலம் தாங்குவோர், பாஷண்டர்கள் ஆகியோருடன் சேர்ந்து அவர்களுடன் அமர்ந்து உண்பதாலும்.

Verse 40

मनुष्यः प्रेततां याति स्पर्शेन सुतरां तथा ॥ पूर्वपुण्यं विनश्येत् तु प्रेतो भवति नित्यशः ॥

இத்தகைய தொடுதல்/சேர்க்கையால் மனிதன் மேலும் அதிகமாகப் பிரேதநிலையை அடைகிறான். அவனுடைய முன்னைய புண்ணியம் அழிகிறது; அவன் எப்போதும் பிரேதனாகவே ஆகிறான்.

Verse 41

पाषण्डाश्रमसंस्थश्च मद्यपः पारदारिकः ॥ वृथा-मांसरतो नित्यं स च प्रेतोऽभिजायते ॥

பாஷண்ட ஆசிரமத்தில் நிலைபெற்றவன், மதுபானி, பரஸ்த்ரீகாமி, மேலும் காரணமின்றி எப்போதும் மாம்சபட்சணத்தில் ஈடுபடுபவன்—அவனும் பிரேதயோனியில் பிறக்கிறான்.

Verse 42

देवस्वं ब्राह्मणस्वं च गुरोर्द्रव्यं हरेत्तु यः ॥ कन्यां ददाति शुल्केन स च प्रेतोऽभिजायते ॥

தெய்வத்தின் சொத்து, பிராமணரின் சொத்து அல்லது குருவின் பொருளை அபகரிப்பவன், மேலும் விலை பெற்று கன்னியாதானம் செய்பவன்—அவனும் பிரேதயோனியில் பிறக்கிறான்।

Verse 43

मातरं पितरं भ्रातृभगिन्यौ च स्त्रियं सुतम् ॥ अदुष्टान्यस्त्यजेत्सोऽपि प्रेतो भवति च ध्रुवम् ॥

தாய், தந்தை, அண்ணன்/தம்பி, அக்கா/தங்கை, மனைவி அல்லது மகனை—அவர்கள் குற்றமற்றவர்களாயினும்—கைவிடுபவன், அவனும் நிச்சயமாக பிரேதனாகிறான்।

Verse 44

अयाज्ययाजनाच्चैव याज्यानां परिवर्जनात् ॥ रतो वा शूद्रसेवायां स प्रेतो जायते नरः ॥

யாஜிக்கத் தகாதவருக்காக யாஜனம் செய்வதாலும், யாஜிக்கத் தகுதியுள்ளவர்களை விலக்குவதாலும்; அல்லது சூத்ரசேவையில் பற்றுடையவனாக இருப்பதாலும்—மனிதன் பிரேதத்துவம் அடைகிறான்।

Verse 45

ब्रह्महा च कृतघ्नश्च गोग्घ्नो वै पञ्चपातकी ॥ भूमिकन्यापहर्ता च स प्रेतो जायते नरः ॥

பிராமணஹந்தன், நன்றிக்கெட்டவன், கோஹந்தன், பஞ்சமஹாபாதகி, மேலும் நிலம் அல்லது கன்னியை அபகரிப்பவன்—இத்தகையவன் பிரேதனாகப் பிறக்கிறான்।

Verse 46

असद्भ्यः प्रतिगृह्णाति नास्तिकेभ्यो विशेषतः ॥ स पापो जायते प्रेत आहारादिविवर्जितः ॥

தீயவர்களிடமிருந்து—சிறப்பாக நாஸ்திகர்களிடமிருந்து—பிரதிக்ரஹம் (தானம்/ஆதரவு) ஏற்கும்வன் பாவியாகிறான்; அவன் உணவு முதலியவற்றின்றி பிரேதனாகப் பிறக்கிறான்।

Verse 47

प्रेताः ऊचुः ॥ ये एतत्कर्म कुर्वन्ति मूढा अधर्मपरायणाः ॥ विरुद्धकारिणः पापास्तेषां काञ्चिद्गतिं वद ॥

பிரேதர்கள் கூறினர்—இத்தகைய செயல்களைச் செய்யும் மூடர்கள், அதர்மத்தில் பற்றுடையோர், நல்வழிக்கெதிராக நடக்கும் பாவிகள்; அவர்களுக்கு எத்தகைய கதி உண்டோ கூறுவீராக।

Verse 48

ब्राह्मण उवाच ॥ ये धर्मविमुखा मूढा दयादानविवर्जिताः ॥ तेषां गतिर्भवेदेका मथुरायान्तु सङ्गमे ॥

பிராமணர் கூறினார்—தர்மத்திலிருந்து விலகிய மூடர்கள், கருணையும் தானமும் இன்றியவர்கள்; அவர்களுக்கு ஒரே வழி/கதி உண்டு—மதுராவின் சங்கமத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்।

Verse 49

श्रवणद्वादशीयोगे मासि भाद्रपदे तथा ॥ वामनं तत्र देवं तु पूजयेज्जुहुयात्तथा ॥

பாத்ரபத மாதத்தில் ஸ்ரவண நக்ஷத்திரம்–த்வாதசி யோகம் வரும் போது, அங்கே வாமன தேவனை வழிபட்டு, அதுபோல ஹோமத்தில் ஆஹுதிகளையும் செலுத்த வேண்டும்।

Verse 50

सुवर्णमन्नं वस्त्रं च छत्रोपानत्सुसंयुतम् ॥ तत्र स्नातो पितॄंस्तर्प्य दत्त्वा करकमेव च ॥

தங்கம், அன்னம், ஆடை—குடையும் பாதரட்சையும் உடன்—தானமாக அளிக்க வேண்டும். அங்கே நீராடி பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்து, கரகம் (நீர்ப்பானை)யும் வழங்க வேண்டும்।

Verse 51

न ते प्रेता भविष्यन्ति मार्गस्थो यो नमस्यते ॥ विमानवरमारुह्य विष्णुलोकं स गच्छति ॥

பாதையில் இருக்கும்போது வணங்குபவன் பிரேதனாக மாறான்; அவன் சிறந்த விமானத்தில் ஏறி விஷ்ணுலோகத்திற்குச் செல்கிறான்।

Verse 52

तत्र तीर्थे नरः स्नातो हृष्टपुष्टो यथाश्रुतः ॥ ध्यातश्च कीर्त्तितो वापि तेन गङ्गावगाहिताः ॥

அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடும் மனிதன் மரபில் சொல்லப்படுவது போல மகிழ்ச்சியும் வலிமையும் பெறுவான்; அவனைத் தியானித்தாலும் அல்லது கீர்த்தித்தாலும், அந்தப் புண்ணியத்தால் கங்கையில் நீராடிய பலன் கிடைத்ததுபோல் ஆகும்।

Verse 53

तीर्थस्यैव तु माहात्म्यं प्रेतो भूत्वा शृणोति यः ॥ तस्याक्षयपदं विष्णोर्भवतीति मया श्रुतम् ॥

பிரேதனாக இருந்தாலும் அந்தத் தீர்த்தத்தின் மஹாத்மியத்தை யார் கேட்கிறாரோ, அவருக்கு—நான் கேட்டதுபோல்—விஷ்ணுவுடன் தொடர்புடைய அழியாப் பதம் கிடைக்கிறது।

Verse 54

प्रेताः ऊचुः ॥ अस्माकं वद कल्याण व्रतस्यास्य विधिं परम् ॥ येन वै क्रियमाणेन प्रेतत्वात्तु विमुच्यते ॥

பிரேதர்கள் கூறினர்—ஓ நன்மை தருபவனே, இந்த விரதத்தின் உன்னதமான முறையை எங்களுக்குச் சொல்வாயாக; அதைச் செய்தால் பிரேத நிலைமையிலிருந்து விடுதலை கிடைக்கும்।

Verse 55

वसिष्ठेन महाभागाः शृणुध्वं कथयाम्यहम् ॥ प्रेतानां मोक्षणं पुण्यं गतिप्रवरदायकम् ॥

ஓ பெரும்பேறு உடையவர்களே, கேளுங்கள்; வசிஷ்டர் கூறியதை நான் உரைக்கிறேன்—இது பிரேதர்களின் விடுதலைக்கான புண்ணிய வழி; சிறந்த கதியை அளிப்பது.

Verse 56

मासि भाद्रपदे शुद्धा द्वादशी श्रवणान्विता ॥ तस्यां दत्तं हुतं स्नानं सर्वं लक्षगुणं भवेत् ॥

பாத்ரபத மாதத்தில் தூய த்வாதசி ஸ்ரவண நக்ஷத்திரத்துடன் சேர்ந்தால், அன்றைய தானம், ஹோமம், ஸ்நானம் ஆகிய அனைத்தும் இலட்சமடங்கு பலன் தரும்.

Verse 57

सङ्गमे च पुनः स्नात्वा पूजयित्वा तु वामनम् ॥ कलशं विधिना दत्त्वा तस्य पुण्यफलṃ शृणु ॥

சங்கமத்தில் மீண்டும் நீராடி, வாமன பகவானை வழிபட்டு, விதிப்படி கலசதானம் செய்தால் உண்டாகும் புண்ணியப் பலனை கேள்।

Verse 58

कपिलानां शतं दत्त्वा हिरण्योपस्कराञ्चितम् ॥ तेन यत्फलमाप्नोति तद्द्वादश्यामखण्डितम् ॥

தங்க அலங்காரமும் தேவையான உபகரணங்களும் உடைய நூறு கபிலப் பசுக்களை தானம் செய்தால் கிடைக்கும் பலன், அந்தத் த்வாதசியில் குறையாது முழுமையாகப் பெறப்படும்।

Verse 59

ततः स्वर्गात्परिभ्रष्टो ब्राह्मणो वेदपारगः ॥ जातिस्मरो महायोगी मोक्षमार्गपरायणः ॥

பின்னர் ஸ்வர்க்கத்திலிருந்து வீழ்ந்த அந்த வேதப் பாரங்கத பிராமணன், பிறவிகளை நினைவுகூரும் (ஜாதிஸ்மரன்) மகாயோகியாகவும், மோக்ஷ மார்க்கத்தில் பற்றுடையவனாகவும் ஆனான்।

Verse 60

ध्यानयुक्तेन भावेन मुक्तो यात्यपुनर्भवम् ॥ कनकं च सुसंपीतं सान्नं रत्नसमन्वितम् ॥

தியானம் சேர்ந்த உள்ளநிலையால் விடுதலை பெற்று, அவன் மறுபிறவியில்லா நிலையைக் அடைகிறான். மேலும் நன்கு சேமிக்கப்பட்ட பொன், சிறந்த அன்னம், ரத்தினங்களுடன் கூடிய பொருட்களும் (உண்டு).

Verse 61

यथालाभोपपन्नेन सौवर्णो वामनः कृतः ॥ उपानच्छत्रसंयुक्तो विधिमन्त्रपुरःसरः ॥

தன் வசதிக்கேற்ப பொன்னால் வாமனரின் (விக்ரகம்) செய்யப்பட வேண்டும்; அது பாதுக்கா மற்றும் குடையுடன் கூடியதாக, விதி மற்றும் மந்திரங்களை முன்னிலைப்படுத்தி முறையாகச் செய்யப்பட வேண்டும்।

Verse 62

राक्षसत्वं न गच्छेत्तु श्रवणद्वादशीव्रतात् ॥ स्वर्गे च वसते तावद्यावदिन्द्राश्चतुर्दश ॥

ஸ்ரவண-த்வாதசி விரதத்தின் பலனால் ஒருவர் ராக்ஷஸ நிலைக்கு வீழ்வதில்லை; மேலும் பதினான்கு இந்திரர்கள் நிலவும் காலம்வரை ஸ்வர்கத்தில் வாசிப்பார்।

Verse 63

कृत्वा च विधिवत्तस्य स्नानपूजादिकं नरः ॥ मन्त्रैस्तथाविधैर्होमैर्ब्राह्मणं चोपपादयेत् ॥

அதன் விதிப்படி ஸ்நானம், பூஜை முதலியவற்றை முறையாகச் செய்து, தகுந்த மந்திரங்களுடனும் ஹோமங்களுடனும் பிராமணரை உரியவாறு போற்றி தானம் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 64

(आवाहनम्) यत्त्वं नक्षत्ररूपेण द्वादश्यां नभसि स्थितः ॥ तन्नक्षत्रमहं वन्दे मनोवाञ्छितसिद्धये ॥

ஹே தேவா! த்வாதசி நாளில் நீர் ஆகாயத்தில் நக்ஷத்திர ரூபமாக நிலைகொள்கிறீர்; மனம் விரும்பிய பலன் நிறைவேற நான் அந்த நக்ஷத்திரத்தை வணங்குகிறேன்।

Verse 65

( नक्षत्रम् ) नमः कमलनाभाय कमलालय केशव ॥ ( स्नानम् ) अमूर्त्ते सर्वतोव्यापिन् नारायण नमोऽस्तु ते ॥

(நக்ஷத்திரம்) தாமரைநாபன், லக்ஷ்மீநிலையமான கேசவனுக்கு நமஸ்காரம். (ஸ்நானம்) உருவமற்ற, எங்கும் நிறைந்த நாராயணா! உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 66

सर्वव्यापिञ्जगद्योनॆ नमः सर्वमयाच्युत ॥ (पूजा) श्रवणद्वादशीयोगे पूजां गृहीष्व केशव

எங்கும் நிறைந்த, உலகின் மூலமான, அனைத்துமயமான அச்யுதனுக்கு நமஸ்காரம். ஸ்ரவண-த்வாதசி யோகத்தில், ஹே கேசவா! இந்தப் பூஜையை ஏற்றருள்வாயாக।

Verse 67

धूपोऽयं देवदेवेश शङ्खचक्रगदाधर ॥ (धूपम्) अच्युतानन्त गोविन्द वासुदेव नमोऽस्तु ते

இது தூபம், தேவர்களின் தேவனே, சங்கம்-சக்கரம்-கதை தாங்கியவனே. அச்யுதா, அனந்தா, கோவிந்தா, வாசுதேவா—உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 68

तेजसा सर्वलोकाश्च विवृताः सन्तु तेऽव्ययाः ॥ (दीपम्) त्वं हि सर्वगतं तेजो जनार्दन नमोऽस्तु ते

அழிவிலாதவனே! உமது தேஜஸால் எல்லா உலகங்களும் வெளிப்படட்டும். நீயே அனைத்திலும் பரவும் ஒளி, ஜனார்தனா—உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 69

अदितेर्गर्भमाधाय वैरोचनिशमाय च ॥ त्रिभिः क्रमैर् जिताः लोकाः वामनाय नमोऽस्तु ते

அதிதியின் கர்ப்பத்தில் அவதரித்து, வைரோசனன் (வம்சம்) அடங்குவதற்காக, மூன்று அடிகளால் உலகங்களை வென்றாய்—வாமனனுக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 70

(नैवेद्यम्) देवानां सम्मतश्चापि योगिनां परमां गतिः ॥ जलशायी जगद्योनॆ अर्घ्यं मे प्रति गृह्यताम्

(நைவேத்யம்) தேவர்களாலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டவனே, யோகிகளின் பரமகதியே. ஜலசாயீ, ஜகத்யோனியே—என் அர்க்யத்தை ஏற்றருள்வாயாக.

Verse 71

(अर्घ्यम्) हव्यभुग्घव्यकर्त्ता त्वं होता हव्यं त्वमेव च ॥ सर्वमूर्त्ते जगद्योनॆ नमस्ते केशवाय च

(அர்க்யம்) நீயே ஹவ்யத்தை உண்ணுபவன், ஹவ்யத்தை ஆக்குபவன்; நீயே ஹோதா, ஹவ்யமும் நீயே. எல்லா ரூபங்களின் உருவமே, ஜகத்யோனியே—உமக்கும் கேசவனுக்கும் நமஸ்காரம்.

Verse 72

(इति स्वाहा होमः) हिरण्यं अन्नं त्वं देव जलवस्त्रमयो भवान् ॥ (दक्षिणाम्) उपानच्छत्रदानेन प्रीतो भव जनार्दन

(இவ்வாறு ஸ்வாஹா ஹோமம்:) தேவே, நீயே பொன்; நீயே அன்னம்; நீர் மற்றும் ஆடை-சொரூபமாக நீ விளங்குகிறாய். (தக்ஷிணை:) பாதுக்கை மற்றும் குடை தானத்தால், ஜனார்தனே, மகிழ்வாயாக.

Verse 73

(वामनस्तुतिम्) अन्नं प्रजापतिर् विष्णुरुद्रचन्द्रेन्द्रभास्कराः ॥ अन्नं त्वष्टा यमोऽग्निश्च पापं हरतु मेऽव्ययः

(வாமன ஸ்துதி:) அன்னமே பிரஜாபதி; அன்னமே விஷ்ணு; அன்னமே ருத்ரன், சந்திரன், இந்திரன், பாஸ்கரன். அன்னமே த்வஷ்டா, யமன், அக்னியும்—அழிவிலா இறைவன் என் பாவத்தை அகற்றுவானாக.

Verse 74

(करकदानम्) वामनो बुद्धिदाता च द्रवस्थो वामनः स्वयम् ॥ वामनस्तारकोभाभ्यां वामनाय नमोऽस्तु ये

(கரக தானம்:) வாமனன் அறிவை அளிப்பவன்; திரவத்தில் தானே வாமனன் நிலைகொள்கிறான். வாமனனின் தாரக-ஒளியுடன்—வாமனனுக்கு வணக்கம்.

Verse 75

(यजमानः) वामनं प्रतिगृह्णामि वामनो मे प्रयच्छति ॥ वामनस्तारकोभाभ्यां वामनाय नमो नमः

(யஜமானன் கூறுகிறான்:) நான் வாமனனை ஏற்கிறேன்; வாமனன் எனக்கு அருளளிக்கிறான். வாமனனின் தாரக-ஒளியுடன்—வாமனனுக்கு நமோ நமः.

Verse 76

द्विजः प्रतिग्रहीता कपिलाङ्गेषु तिष्ठन्ति भुवनानि चतुर्दश ॥ दत्त्वा कामदुघां लोकाः भवन्ति सफलाः नृणाम् ॥

த்விஜன் (பிராமணன்) பெறுபவன்; கபிலப் பசுவின் அங்கங்களில் பதினான்கு புவனங்கள் நிலைகொள்கின்றன என்று கூறப்படுகிறது. காமதுகா பசுவை தானம் செய்தால் மனிதரின் உலக-கதி பலன் நிறைவேறும்.

Verse 77

गोदानं मम पापच्छिदे तुभ्यं देवगर्भ सुपूजित ॥ मया विसर्जितो देव स्थानमन्यदलङ्कुरु ॥

என் பாவங்களைச் செதுக்கும் ஒருவனே, தேவகர்ப்பனே, நன்கு பூஜிக்கப்பட்டவனே—உமக்கு இக் கோதானத்தை அர்ப்பணிக்கிறேன். தேவா, என் மூலம் விடுவிக்கப்பட்டு வேறு வாசஸ்தலத்தை அலங்கரிப்பாயாக।

Verse 78

विसर्जनम् एवं विद्वांस्तु द्वादश्यां यो नरः श्रद्धयान्वितः ॥ यत्र तत्र नभस्ये तु कृत्वा फलमवाप्नुयात् ॥

இவ்விதமாக நம்பிக்கையுடன் த்வாதசி நாளில் விடுவிப்பு (விஸர்ஜன) விதியைச் செய்கிற பண்டிதன், நபஸ்ய மாதத்தில் எங்கு செய்தாலும் அதன் பலனை அடைவான்।

Verse 79

ब्राह्मण उवाच ॥ यस्तु सारस्वते तीर्थे यमुनायाश्च सङ्गमे ॥ करोति विधिनानेन तस्य पुण्यं शतोत्तरम् ॥

பிராமணன் கூறினான்—சாரஸ்வத தீர்த்தத்திலும் யமுனை சங்கமத்திலும் இவ்விதிமுறையின்படி செய்பவனுடைய புண்ணியம் நூறுமடங்குக்கும் மேலாகப் பெருகும்।

Verse 80

मयापि श्रद्धया चैतत्कालं तीर्थस्य सेवनम् ॥ क्षेत्रसंन्यासरूपेण कृतभक्तिसमन्वितम् ॥

நானும் நம்பிக்கையுடன் இக்கால அளவு தீர்த்தத்தைச் சேவித்தேன்—‘க்ஷேத்ர-ஸந்ந்யாச’ வடிவில், பக்தியுடன் அதை மேற்கொண்டேன்।

Verse 81

येन यूयं न शक्ता मां बाधितुं पापकर्मिणः ॥ श्रवणद्वादशीयोगे व्रतं तिथिसमन्वितम् ॥

இதனால் நீங்கள்—பாபகர்மம் செய்பவர்கள்—என்னைத் துன்புறுத்த இயலாது: அது ஸ்ரவண-த்வாதசி யோகத்துடன் கூடிய, திதியுடன் இணைந்த விரதமாகும்।

Verse 82

श्रवणाद्वो गतिः साक्षात्साधु लक्ष्यामि चाधुना ॥ श्रीवराह उवाच ॥ एवं ब्रुवति विप्रे तु आकाशे दुन्दुभिस्वनः ॥ पुष्पवृष्टिर्भुव्यपतद्देवैर्मुक्ता सहस्रशः ॥

“இதைக் கேட்பதாலேயே உங்கள் உயர்நிலைப் பயணம் நேரடியாக உடனே நிகழும்; நன்று—இப்போது அதை நான் காண்கிறேன்.” ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—அந்தப் பிராமணன் இவ்வாறு சொன்னபோது, ஆகாயத்தில் துந்துபி ஒலி எழுந்தது; தேவர்கள் ஆயிரமாயிரமாக விடுத்த மலர்மழை பூமியில் பொழிந்தது.

Verse 83

प्रेतानां तु विमानानि आगतानि समन्ततः ॥ देवदूत उवाचेदं प्रेतानां शृण्वतां तदा ॥

அப்போது பிரேதர்களுக்கான விமானங்கள் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் வந்தன. அந்த வேளையில் பிரேதர்கள் கேட்டுக்கொண்டிருக்க, ஒரு தேவதூதன் இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 84

अस्य विप्रस्य सम्भाषात्पुण्यसत्कीर्तितेन च ॥ प्रेतभावविमुक्ताः स्थ तीर्थस्य श्रवणादपि ॥

இந்தப் பிராமணனுடன் உரையாடியதாலும், புண்ணியமான பொருள்களை முறையாகக் கீர்த்தித்ததாலும், மேலும் தீர்த்தத்தின் கதையைச் செவிமடுத்ததாலும்கூட, நீங்கள் பிரேதநிலையிலிருந்து விடுபட்டீர்கள்.

Verse 85

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन सतां सम्भाषणं वरम् ॥ कर्तव्यस्तीर्थभावश्च व्रतभावश्च मानसे ॥

ஆகையால் எல்லா முயற்சியுடனும் சத்புருஷர்களுடன் உரையாடுதல் மிகச் சிறந்தது; மேலும் மனத்தில் தீர்த்தபாவமும் விரதபாவமும் வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.

Verse 86

तीर्थाभिषेकिपुरुषाद्यथा तेषां दुरात्मनाम् ॥ प्रेतानामक्षयः स्वर्गः सरस्वत्याश्च सङ्गमात्

தீர்த்தத்தில் நீராடி தூய்மையடைந்த மனிதன் பலன் பெறுவது போல, சரஸ்வதியின் சங்கமத்தால் பிரேதரான துராத்மர்களுக்கும் அழியாத ஸ்வர்க்கம் கிடைக்கிறது.

Verse 87

प्राप्तं तीर्थप्रभावस्य श्रवणान्मुक्तिदं फलम् ॥ तिलकं सर्वधर्माणां पञ्चप्रेतत्वमुक्तिदम्

தீர்த்தத்தின் மகிமையைச் செவியுற்றால் முக்தி அளிக்கும் பலன் கிடைக்கும். இது எல்லா தர்மங்களுக்கும் திலகமாகவும், பஞ்ச-ப்ரேதத்துவ நிலையிலிருந்து விடுதலையையும் அளிக்கிறது॥

Verse 88

यः पठेत्परया भक्त्या शृणुयाद्भक्तितत्परः ॥ करोति श्रद्धया युक्तो न प्रेतो जायते नरः

யார் பரம பக்தியுடன் பாராயணம் செய்கிறாரோ, அல்லது பக்தியில் நிலைத்து கேட்கிறாரோ, மேலும் நம்பிக்கையுடன் நடக்கிறாரோ—அவர் ப்ரேத யோனியில் பிறக்கார்॥

Verse 89

पिशाचसंज्ञकं नाम तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् ॥ यस्य श्रवणमात्रेण न प्रेतो जायते नरः

‘பிசாச-ஸஞ்ஞக’ எனப்படும் தீர்த்தம் மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றது. அதைப் பற்றிச் செவியுற்றாலே மனிதன் ப்ரேதமாகப் பிறக்கான்॥

Verse 90

अरण्ये कण्टकवृते निर्जने शब्दवर्जिते ॥ तान्दृष्ट्वा विकृताकारानतितीव्रभयङ्करान्

முள்ளால் சூழப்பட்ட, தனிமையும் ஒலியின்மையும் நிறைந்த காட்டில், விகாரமான உருவமுடைய மிகுந்த பயங்கரமான அவர்களைப் பார்த்து…॥

Verse 91

एतत्कारणमुद्दिश्य परः सूचীমुखस्ततः ॥ समर्थितो द्विजेनैव शीघ्रं याति यतो हि सः

இதற்கான காரணத்தைச் சுட்டிக்காட்டும் நோக்கில், அப்போது அந்த மற்றவன்—சூசீமுகன்—பிராமணனால் ஊக்குவிக்கப்பட்டு விரைவாகச் செல்கிறான்; அதனாலேயே அவன் செல்கிறான்॥

Verse 92

गुरवो नैव पूज्यन्ते स्त्रीजितानि गृहाणि च ॥ यानि प्रकीर्णभाण्डानि प्रकीर्णोच्छेषणानि च

குருக்கள் போற்றப்படாததும், பெண்களின் ஆட்கொள்ளுதலால் இயங்கும் இல்லங்களும்; அங்கு பாத்திரங்கள் சிதறிக் கிடந்து, உச்சிஷ்ட மீதங்கள் எங்கும் பரவி இருந்தால்…

Verse 93

उपवासपरो नित्यं न स प्रेतोऽभिजायते ॥ गां ब्राह्मणं च तीर्थानि पर्वतांश्च नदीस्तथा

எப்போதும் உபவாசத்தில் நிலைத்திருப்பவன் ‘பிரேத’ பிறவியாகப் பிறக்கான். பசு, பிராமணன், தீர்த்தங்கள், மலைகள், நதிகள் ஆகியவற்றையும் மதிக்க வேண்டும்…

Verse 94

गुरोर्धर्मोपदेष्टुश्च नित्यं हितमभीप्सतः ॥ न करोति वचस्तस्य स प्रेतो जायते नरः

தர்மத்தை உபதேசித்து எப்போதும் நன்மை நாடும் குருவின் சொல்லை நிறைவேற்றாதவன், அந்த மனிதன் ‘பிரேத’ பிறவியாகப் பிறக்கிறான்.

Verse 95

ब्राह्मण उवाच ॥ एवमेव व्रतस्यास्य विधानं कर्मसंहितम् ॥ पुराणं कथितं राज्ञे मान्धात्रे पृच्छते पुरा

பிராமணன் கூறினான்—‘இந்த விரதத்தின் விதியும், அதனுடன் இணைந்த நியமிக்கப்பட்ட செயல்களும் இவ்வாறே. முன்பு மாந்தாதா அரசன் கேட்டபோது இந்த புராணம் உரைக்கப்பட்டது.’

Verse 96

आगच्छ वरदानन्त श्रीपते मदनुग्रहात् ॥ सर्वगोपी निजांशेन स्थानमेतदलङ्कुरु ॥

வா, வரம் அருளும் அனந்தா; ஸ்ரீபதியே—என் அருளால். எங்கும் காக்கும் பரிபாலகனே, உன் சொந்த அಂசத்தால் இவ்விடத்தை அலங்கரிப்பாயாக.

Verse 97

(छत्रादिदानम्) पर्जन्यो वरुणः सूर्यः सलिलं केशवः शिवः ॥ अग्निर्वैश्रवणो देवः पापं हरतु मेऽव्ययः ॥

(குடை முதலிய தானம் குறித்து) பர்ஜன்யன், வருணன், சூரியன், நீர், கேசவன், சிவன், அக்னி மற்றும் வைஶ்ரவணன்—அழியாத தெய்வ சக்தி என் பாபத்தை அகற்றுக.

Verse 98

तावद्व्रतं तु कर्तव्यं यावदेकं क्षयं व्रजेत् ॥ तीर्थस्यैव प्रभावो हि प्रत्यक्षमिह दृश्यते ॥

விரதம் ஒருமுறை நிறைவு பெற்று முடிவடையும் வரை செய்யப்பட வேண்டும். ஏனெனில் தீர்த்தத்தின் மகிமை இங்கே நேரடியாகக் காணப்படுகிறது.