Adhyaya 170: The Birth of Gokarṇa and the Fruits of Śiva Worship (including the Śukodara Parrot Episode and Hospitality Ethics)

Verse 1

श्रीवराह उवाच ॥ पुनरन्यत् प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥ मथुरायां पुरा वृत्तं गोकर्णस्य महात्मनः ॥ वसुकर्णः पिता तस्य वैश्यो धनसमृद्धिमान्

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—ஓ வசுந்தரையே, மீண்டும் இன்னொரு செய்தியைச் சொல்கிறேன்; கேள். மத்துரையில் முற்காலத்தில் மகாத்மா கோகர்ணரைப் பற்றிய ஒரு நிகழ்வு நடந்தது. அவருடைய தந்தை வசுகர்ணன் என்னும் வைசியர்; செல்வத்தில் மிகச் செழித்தவர்.

Verse 2

तस्य भार्या सुशीला तु नाम्ना गुणसमन्विता ॥ भर्त्तुः प्रियकरी साध्वी न प्रसूता वयोऽधिका

அவருடைய மனைவி ‘சுசீலா’ எனப் பெயர்பெற்றவள்; நற்குணங்களால் நிறைந்தவள்—கணவனுக்கு இனியவளும், சீரிய ஒழுக்கமுடையவளும். ஆனால் அவள் பிள்ளை பெறவில்லை; வயதும் முதிர்ந்திருந்தது.

Verse 3

विललाप च सुश्रोणि चैकान्ते दीनमानसा ॥ सरस्वतीसङ्गमेऽथ स्त्रियो दृष्ट्वा प्रजावतिः

அழகிய இடுப்புடைய அவள் தனிமையில் மனம் தளர்ந்து புலம்பினாள். பின்னர் சரஸ்வதியின் சங்கமத்தில் பிள்ளைகள் பெற்ற பெண்களைப் பார்த்து,

Verse 4

वृक्षमूले तु तत्रैव मुनिरेकोऽपि समास्थितः ॥ तस्याः विलपितं श्रुत्वा शनैः सकरुणं हृदि

அங்கேயே ஒரு மரத்தின் அடியில் ஒரு முனிவர் அமர்ந்திருந்தார். அவளுடைய புலம்பலைக் கேட்டதும், அவருடைய உள்ளத்தில் மெதுவாக இரக்கம் பெருகியது.

Verse 5

इति तस्य वचः श्रुत्वा सा स्त्री ऋषिमथाब्रवीत् ॥ सापत्यास्तु स्त्रियो दृष्ट्वा क्रीडन्त्यो बालकैः सह

அவருடைய சொற்களை கேட்ட அந்தப் பெண் பின்னர் முனிவரிடம் கூறினாள். பிள்ளைகளுடன் விளையாடும் பிள்ளையுள்ள பெண்களைப் பார்த்து,

Verse 6

मम तन्नास्ति हि मुने दुर्भगायाः प्रजासुखम् ॥ उवाच मुनिशार्दूलस्तां स्त्रियं पुत्रगर्द्धिनीम्

முனிவரே, துர்பாக்கியமான எனக்கு பிள்ளைச் சுகம் இல்லை. அப்போது முனிவர்களில் புலியானவர், மகனை விரும்பிய அந்தப் பெண்ணிடம் கூறினார்.

Verse 7

देवतायाः प्रसादेन तव पुत्रो भविष्यति ॥ शिवस्यायतनं पुण्यं गोकर्णेति च विश्रुतम्

தேவதையின் அருளால் உனக்கு ஒரு மகன் பிறப்பான். ‘கோகರ್ಣ’ எனப் புகழ்பெற்ற சிவனுடைய புனித ஆலயம் உள்ளது.

Verse 8

जातहार्दः प्रियं चेष्टं शनैः स्त्रियमथाब्रवीत् ॥ का त्वं कस्यासि सुभगे किमर्थं रोदिषि स्वयम्

அன்பு எழுந்து, இனிய முறையில் அவர் மெதுவாக அந்தப் பெண்ணிடம் கூறினார்—“நல்லவளே, நீ யார்? யாருடையவள்? தனியாக ஏன் அழுகிறாய்?”

Verse 9

तमाराध्य देवेशं पत्या सह यशस्विनी ॥ स्नानदीपोपहारेण स्तोत्रैर्नानाविधैर्जपैः ॥

அந்தப் புகழ்மிக்க பெண் கணவருடன் சேர்ந்து தேவேசனை ஆராதித்தாள்—ஸ்நானச் சடங்கு, தீபம் மற்றும் காணிக்கைகள், பலவகை ஸ்தோத்திரங்கள், ஜபங்களால்.

Verse 10

स तद्वचनमाकर्ण्य प्रीतियुक्तं सुसंयुतम् ॥ जगादोच्चैः प्रियां देवि भद्रं जातो मनोरथः ॥

நன்மனத்துடன் நன்கு அமைந்த அந்தச் சொற்களை கேட்டவுடன், அவர் தம் பிரியையிடம் உரக்கச் சொன்னார்— “தேவி, மங்கலம் உண்டாக; என் மனோரதம் நிறைவேறியது।”

Verse 11

ममाप्येतन्मतं देवि यदुक्तमृषिणा ततः ॥ इति प्रियां समाभाष्य प्रियया च तथाऽकरोत् ॥

“தேவி, முனிவர் கூறியதுபோல இதுவே என் கருத்தும்.” என்று பிரியையுடன் உரைத்து, பிரியையோடு சேர்ந்து அதன்படி நடந்தார்।

Verse 12

सरस्वत्याः संगमे तौ स्नात्वा गोकर्णमर्चतुः ॥ पुष्पदीपोपहारं तु चक्राते तौ दिने दिने ॥

சரஸ்வதியின் சங்கமத்தில் நீராடி, அவர்கள் இருவரும் கோகர்ணத்தில் வழிபாடு செய்தனர்; நாள்தோறும் மலரும் தீபமும் காணிக்கையாய் செலுத்தினர்।

Verse 13

एवं तयोर् दशाब्दानि गतानि सुतहेतवे ॥ ततः प्रसन्नो भगवान् उमापति रुवाच ह ॥

இவ்வாறு மகன் பெறும் நோக்கில் அவர்களுக்குப் பத்து ஆண்டுகள் கடந்தன; பின்னர் திருப்தியடைந்த பகவான் உமாபதி உரைத்தார்।

Verse 14

भविष्यति युवां पुत्रो रूपवान् गुणसंयुतः ॥ सस्यसन्ततिवद्दृश्यः सन्तानो यस्य वै बहु ॥

“உங்களிருவருக்கும் ஒரு மகன் பிறப்பான்—அழகும் நற்குணங்களும் உடையவன்; அவனுடைய சந்ததி பயிர்களின் தொடர்ச்சிபோல் மிகுதியாக விளங்கும்।”

Verse 15

देवतानां प्रसादेन तदुक्तस्य भविष्यति ॥ इत्युक्तौ तौ तु देवेन स्नानं कृत्वा सरस्वतीम् ॥

தேவர்களின் அருளால் கூறப்பட்டது நிச்சயமாக நிறைவேறும். தேவன் இவ்வாறு கூறியபின் அவர்கள் இருவரும் சரஸ்வதியில் நீராடினர்.

Verse 16

प्रभाते देवदेवाय ददौ द्रव्यमनन्तकम् ॥ ब्राह्मणेभ्यो ददौ भोज्यं वस्त्राय बहुदक्षिणम् ॥

விடியற்காலையில் தேவர்களின் தேவனுக்கு அளவற்ற தானங்களை அர்ப்பணித்தான். மேலும் பிராமணர்களுக்கு உணவும், ஆடைகளும், மிகுந்த தட்சிணையும் வழங்கினான்.

Verse 17

ततस्तस्यां सुशीलायां गर्भाधानमविन्दत ॥ ततः प्रववृधे गर्भः शुक्लपक्षे यथा शशी ॥ सुषुवे दशमे मासि पुत्रं बालं शशिप्रभम् ॥

பின்னர் அந்த நற்குணமுடைய பெண்ணில் கருவுறுதல் நிகழ்ந்தது. அதன் பின் சுக்கிலப் பக்ஷத்தில் நிலா வளர்வதுபோல் கரு வளர்ந்தது; பத்தாம் மாதத்தில் நிலவொளிபோல் பிரகாசிக்கும் ஆண் குழந்தையைப் பெற்றாள்.

Verse 18

गोसहस्रं तदा दत्त्वा ससुवर्णं सवस्त्रकम् ॥ बहुशः सर्ववर्णेभ्यः पुत्रजन्ममहोत्सवे ॥

மகன் பிறந்த பெருவிழாவில் அவன் அப்போது ஆயிரம் பசுக்களை—தங்கமும் ஆடைகளும் உடன்—தானமாக அளித்தான்; மேலும் எல்லா வர்ணத்தாருக்கும் மீண்டும் மீண்டும் தானங்களைப் பகிர்ந்தான்.

Verse 19

एवमन्नप्राशनं च चूडोपनयनं तथा ॥ अतःपरं च गोदानं वैवाहिकमनुत्तमम् ॥

இவ்வாறு அன்னப்ராசனம், சூடாகர்மம் மற்றும் உபநயனம் நடத்தப்பட்டன; அதன் பின் கோதானமும், ஒப்பற்ற திருமணச் சடங்கும் நிறைவேற்றப்பட்டது.

Verse 20

दानं तु ददतस्तस्य देवतां पूजयिष्यतः ॥ कृतानि बहुमुख्यानि मङ्गलानि यथाविधि ॥

தானம் அளித்து தேவதையைப் பூஜிக்க எண்ணிய அவனுக்காக விதிப்படி பல முக்கிய மங்களச் சடங்குகள் நடத்தப்பட்டன।

Verse 21

ततः प्रविष्टे तारुण्ये त्वप्रजं वीक्ष्य पुत्रकम् ॥ पुनर्विवाहयामास भार्याणां च चतुष्टयम् ॥

பின்னர் இளமை அடைந்தபோது, தன் மகன் சந்ததி இல்லாதவன் எனக் கண்டு, அவனுக்காக மீண்டும் நான்கு மனைவிகளுடன் திருமணத்தை ஏற்பாடு செய்தான்।

Verse 22

वयोरूपगुणोपेतास्तस्य भार्याः सुलोचनाः ॥ अप्रजा एव ताः सर्वा नाभवत्पुत्रिणी क्वचित् ॥

அவனுடைய மனைவிகள் அழகிய கண்களுடன் வயது, அழகு, நற்குணங்கள் கொண்டவர்களாயிருந்தும், அனைவரும் சந்ததியின்றியே இருந்து, எவரும் ஒருபோதும் பிள்ளை பெற்றவர்களாகவில்லை।

Verse 23

प्रपामालाश्च नित्यन्नं भोजनं वर्त्तनानि च ॥ अनित्यतां ततो मत्वा चञ्चला स्थिरजीवितम् ॥

அவன் பொதுநீர் வழங்கும் இடங்களுக்கு மாலைகள், தினசரி அன்னம், உணவு மற்றும் தேவையான பொருட்களை அளித்தான்; பின்னர் நிலையாமையை உணர்ந்து, வாழ்க்கை அசைவானது நிலையானதல்ல என அறிந்தான்।

Verse 24

विनियोगः कृतस्तेन सर्वदा सर्वकर्मसु ॥ गोकर्णस्य समीपे तु पश्चिमे चक्रपाणिनः ॥

அவன் எப்போதும் எல்லா செயல்களிலும் (செல்வமும் முயற்சியும்) ஒதுக்கீட்டைச் செய்தான்—கோகರ್ಣத்திற்கு அருகிலும், சக்ரபாணியின் மேற்கிலும்।

Verse 25

प्रासादं कारयामास पञ्चायतनकं हरेः ॥ आरामस्तत्र विस्तीर्णः पुष्पजात्यस्तथैव च ॥

அவன் ஹரியின் பஞ்சாயதன முறையிலான கோவில்-மாளிகையை அமைக்கச் செய்தான்; அங்கே பலவகை மலரினங்களுடன் விரிந்த தோட்டத்தையும் நிறுவினான்।

Verse 26

तेनैव धर्म आरब्धः प्रजार्थो देवसेवनम् ॥ वापीकूपतडागानि देवतायतनानि च ॥

மக்களின் நலனுக்காக அவன் தெய்வசேவை எனும் தர்மத்தைத் தொடங்கினான்—படிக்கிணறுகள், கிணறுகள், குளங்கள்/தடாகங்கள், மேலும் தேவர்களின் ஆலயங்களையும் அமைத்தான்।

Verse 27

आम्रजम्बीरनारङ्गं बीजपूरः सदाडिमः ॥ प्राकारं कारयामास परिखामण्डलीयकम् ॥

அவன் மாமரம், ஜம்பீரம் (எலுமிச்சை), நாரங்கம் (ஆரஞ்சு), பீஜபூரம், தாடிமம் (மாதுளை) முதலியவற்றை நடச் செய்தான்; மேலும் சுற்றிலும் அகழுடன் கூடிய மதில்சுவரையும் அமைக்கச் செய்தான்।

Verse 28

स्नानं पूजादिकं तद्वन्मार्जनं दीपकर्म च ॥ कुर्वन्ति देवतागारे ताः सर्वाः शुभलोचनाः ॥

ஸ்நானம், பூஜை முதலியன, அதுபோலத் துடைத்துச் சுத்தம் செய்தல் மற்றும் தீபப் பணியும்—இவை அனைத்தையும் அந்த நல்விழியுடைய பெண்கள் ஆலயத்தில் செய்தனர்।

Verse 29

पतिव्रता महाभागाश्चतुरो भगिनीर्यथा ॥ नित्यकालं पतेर्वाक्ये स्थिताः कुर्वन्त्यहर्निशम्

அந்த மகாபாக்கியமான பதிவிரதைகள் நான்கு சகோதரிகள்போல்; கணவரின் சொல்லில் எப்போதும் நிலைத்து, பகலும் இரவும் செயல்பட்டனர்।

Verse 30

मालाकारस्तथा नित्यं विटपांश्च प्रसिंचति ॥ पालयामास विधिवद्विधिदृष्टेन कर्मणा

மாலைக்காரனும் நாள்தோறும் கிளைகளை நீரூற்றி, விதியால் காட்டப்பட்ட நியமப்படி செயல் செய்து அவற்றை முறையாகப் பாதுகாத்தான்।

Verse 31

जाताः सुपुष्पवन्तश्च द्रुमाः फलसमन्विताः ॥ नित्यकालं त्वरयन्तः फलानां सुमहोत्सवम्

மரங்கள் மிகுந்த மலர்களுடன் கனிகளும் நிறைந்தன; எப்போதும் கனிதரும் மாபெரும் திருவிழாவை விரைவுபடுத்துவது போலத் தோன்றின.

Verse 32

दीयते भुज्यते सर्वैर्यथा शक्रस्तथा सदा ॥ एवं तु वसतस्तस्य मथुरायां स्थितस्य च

அது அனைவருக்கும் வழங்கப்பட்டும் அனைவராலும் உண்டுமாயிற்று—எப்போதும், சக்ரன் (இந்திரன்) போல். இவ்வாறு அவன் மதுராவில் தங்கி வாழ்ந்தான்.

Verse 33

धनस्य संक्षयो जातः प्रत्यहं ददतः सतः ॥ शेषमात्रे धने तस्य चिन्ताभून्महती तदा

நாள்தோறும் தானம் செய்ததால் அவனுடைய செல்வம் குறைந்தது; செல்வம் சிறிதளவே மீதமிருந்தபோது அவனுக்கு பெரும் கவலை ஏற்பட்டது.

Verse 34

मातापित्रोः कुटुम्बस्य भरणीयस्य भोजनम् ॥ कथं ब्रूहि करिष्यामि महाकष्टं तु सोऽब्रवीत्

‘என் தாய்-தந்தைக்கும், போஷிக்க வேண்டிய குடும்பத்திற்கும் உணவு—சொல், இதை நான் எவ்வாறு செய்வேன்?’ என்று அவன் மிகுந்த துயரத்தில் கூறினான்.

Verse 35

इति निश्चित्य मनसा वणिग्भावं हृदि स्थिरम् ॥ कृत्वा सार्थमुपामन्त्र्य निर्गतः पूर्वमण्डलम्

இவ்வாறு மனத்தில் தீர்மானித்து, வணிகனாக ஆகும் உறுதியை இதயத்தில் நிலைநிறுத்தி, காரவான் (சார்த்தம்) ஒன்றை அமைத்து, அனைவரிடமும் விடைபெற்று கிழக்கு மண்டலத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டான்.

Verse 36

तत्र क्रीत्वा सुपण्यानि उत्तरापथगानि च ॥ यातायातं ततः कृत्वा लाभालाभविचक्षणः

அங்கே அவன் சிறந்த வாணிகப் பொருட்களையும், வடக்கு வணிகப் பாதை (உத்தராபதம்) சார்ந்த பொருட்களையும் வாங்கினான்; பின்னர் போக்குவரத்து பயணங்களை மேற்கொண்டு லாபநஷ்டத்தை நுண்ணறிவுடன் கணித்தான்.

Verse 37

मणिरत्नं ह्यश्वरत्नं पट्टरत्नं समर्थकम् ॥ गृहीत्वा तु समागच्छन्मथुरायां गृहं प्रति

மணிரத்தினங்கள், சிறந்த குதிரைகள், மேலும் திறமையான பட்டரத்தினம் (மதிப்புமிக்க பட்டு/வஸ்திரம்) ஆகியவற்றை எடுத்துக்கொண்டு, அவன் மதுராவில் உள்ள தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பி வந்தான்.

Verse 38

एकदा सार्थसम्भारो विश्रान्तुमुपचक्रमे ॥ सानौ पर्वतसामीप्ये प्रभूतयवसोदके

ஒரு முறை காரவானின் பொருட்கள் ஓய்வெடுக்கத் தொடங்கின—மலையின் அருகிலுள்ள சரிவில், அங்கு மிகுந்த தீவனமும் நீரும் இருந்தது.

Verse 39

नद्यास्तीरे सुप्रदेशे आवासांश्च प्रचक्रिरे ॥ निवेश्य भाण्डं तत्रैव अश्वानां यवसादिकम् ॥

நதிக்கரையில் உள்ள நல்ல இடத்தில் அவர்கள் தங்குமிடங்களை அமைத்தனர்; அங்கேயே சுமைகளை வைத்துவிட்டு, குதிரைகளுக்குத் தீவனம் முதலியவற்றையும் ஏற்பாடு செய்தனர்.

Verse 40

समादिश्येतिकृत्यं च भृत्यैः कतिपयैर्वृतः ॥ समारुरोह तं शैलं बहुकन्दरशोभितम् ॥

தேவையான பணிகளைப் பணியாளர்களுக்குக் கட்டளையிட்டு, சில சேவகர்களுடன் கூடி, பல குகைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த மலை மீது அவர் ஏறினார்।

Verse 41

क्रीडार्थं विहरंस्तत्र सोऽपश्यत् स्थानमुत्तमम् ॥ प्रसन्नसलिलोपेतं नारङ्गैस्तु विभूषितम् ॥

விளையாட்டிற்காக அங்கே உலாவிய அவர், ஒரு சிறந்த இடத்தை கண்டார்—தெளிந்த அமைதியான நீருடன் கூடியதும், ஆரஞ்சு மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும்।

Verse 42

फलवन्तश्च वृक्षाश्च पुष्पाणि सुरभीणि च ॥ पाषाणसन्धौ तत्रस्थैर्मालाकारैस्तु रोपितम् ॥

அங்கே கனியளிக்கும் மரங்களும் மணமிக்க மலர்களும் இருந்தன; கற்களுக்கிடையிலான பிளவுகளில் அங்கே வாழும் மாலைக்காரர்கள் அவற்றை நட்டிருந்தனர்।

Verse 43

तत्रारुह्य दरीद्वारं यावद्दृष्टिर्निपात्यते ॥ तावदभ्यागतादीनि स्वागतादि शृणोति च ॥

அங்கே ஏறி பள்ளத்தாக்கின் வாயிலில் நின்றபோது, அவன் பார்வை எட்டும் அளவிற்கு ‘விருந்தினர் வந்தார்’ ‘வரவேற்பு’ போன்ற சொற்களை அவர் கேட்டார்।

Verse 44

श्रुत्वापि शब्दप्रभवं किमेतदिति निश्चयम् ॥ करिष्यंस्तत्र चैका‌न्ते दृष्टः पञ्जरगः शुकः ॥

ஒலியின் காரணத்தை கேட்டும் ‘இது என்ன?’ என்று தீர்மானித்து, அங்கே தனிமையில் ஆராய்ந்தபோது, கூண்டில் வைக்கப்பட்ட ஒரு கிளியை அவர் கண்டார்।

Verse 45

तेनोक्तं भो इहागच्छ आतिथ्यं करवाणि ते ॥ पाद्यं गृहाण भोः पान्थ आसनं ते इदं शुभम् ॥

கிளி கூறியது—“ஐயா, இங்கே வாருங்கள்; நான் உமக்கு அதிதி-உபசாரம் செய்வேன். ஓ பயணியே, பாத்யம் (பாதம் கழுவும் நீர்) ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்; இது உமக்கான மங்கள ஆசனம்.”

Verse 46

आगत्य पितरौ मह्यं विशेषं तौ करिष्यतः ॥ अतिथेरागतस्येह पूजाया विमुखो भवेत् ॥

“இங்கே வந்த அதிதியை நான் ஏற்று பூஜித்தால், என் இரு பித்ருக்கள் வந்து எனக்கு விசேஷப் பயன் அளிப்பர்; ஆனால் வந்த அதிதியின் பூஜையிலிருந்து விலகுபவன் குற்றத்திற்குரியவன்.”

Verse 47

गृहस्थस्तस्य पितरो वसन्ति नरके ध्रुवम् ॥ पूजिते पूजिताः स्वर्गे मोदन्ते कालमक्षयम् ॥

“அதிதியைப் பூஜிக்காத இல்லறத்தாரின் பித்ருக்கள் நிச்சயமாக நரகத்தில் வாசிப்பர்; அதிதி பூஜிக்கப்பட்டால் அவர்கள் ஸ்வர்கத்தில் பூஜிக்கப்பட்டவர்களாய் அழியாத காலம் மகிழ்வர்.”

Verse 48

अतिथिर्यस्य भग्नाशो गृहात्प्रव्रजते यदि ॥ आत्मनो दुष्कृतं तस्मै दत्त्वा तत्सुकृतं हरेत् ॥

“யாருடைய வீட்டிலிருந்து அதிதி நம்பிக்கை முறிந்து புறப்பட்டுச் சென்றால், அந்த இல்லத்தார் தம் பாபத்தை அவனுக்குக் கொடுத்து, அதிதியின் புண்ணியத்தைத் தாமே எடுத்துக் கொள்கிறார்.”

Verse 49

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पूज्यो वै गृहमेधिना ।। काले प्राप्तस्त्वकाले वा यथा विष्णुस्तथैव सः

ஆகையால் இல்லறத்தார் எல்லா முயற்சியாலும் அதிதியைப் போற்ற வேண்டும்—காலத்தில் வந்தாலும் அகாலத்தில் வந்தாலும்; ஏனெனில் அவர் விஷ்ணுவே போன்றவர்.

Verse 50

एवंविधाः शुभा वाचो वैश्यो धर्मोपदेशकात् ।। श्रुत्वा शुकात्स सर्वस्मै गोकर्णो मुदितोऽब्रवीत्

தர்மோபதேசகர் சுகரிடமிருந்து இத்தகைய மங்களமான வாக்குகளை கேட்ட வைசியன் கோகர்ணன் மகிழ்ந்து அங்கிருந்த அனைவரிடமும் கூறினான்.

Verse 51

ऋषिः कस्त्वं पुराणज्ञः किं वा देवोऽथ गुह्यकः ।। तव प्रसन्नरूपस्य यस्येयं वागमानुषी

நீ யார்—ரிஷியா, புராணங்களை அறிந்தவரா, தேவனா, அல்லது குஹ்யகனா? உன் உருவம் அமைதியுடனுள்ளது; உன் பேச்சு மனிதர்க்கு அப்பாற்பட்டதாகத் தோன்றுகிறது.

Verse 52

कस्त्वं कथय मे सत्यं उत्साहश्चातिथिप्रियः ।। धन्यः स मानुषो यस्य नित्यं सन्निहितो भवान्

நீ யார்? எனக்கு உண்மையைச் சொல். நீ உற்சாகமுள்ளவன்; விருந்தோம்பலை விரும்புகிறவன். நீ எப்போதும் அருகில் இருப்பவரே பாக்கியசாலி மனிதன்.

Verse 53

इत्युक्तः स शुकः सर्वं शशंसात्मपुराकृतम् ।। शृणु रौद्रं यथा पूर्वे मया कृतमबुद्धिना

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் சுகன் தன் முன்செயல்களை அனைத்தும் உரைத்தான்—“கேள், அறிவின்மையால் நான் முன்பு செய்த கடுமையான செயலை.”

Verse 54

शुकस्य विप्रियं यादृङ् महर्षेस्तु तपस्यतः ।। सुमेरोरुत्तरे पार्श्वे महर्षिगणसेविते

தவத்தில் ஈடுபட்ட மகரிஷியிடம் சுகன் செய்த அப்பிரியமான செயல்—சுமேரு மலையின் வடபுறச் சரிவில், மகரிஷிகள் கூட்டம் உலாவும் இடத்தில்—

Verse 55

ऋषयस्तत्र चाजग्मुरसितो देवलस्तदा ।। मार्कण्डेयो भरद्वाजो यवक्रीतस्ततो भृगुः

அப்போது அங்கே முனிவர்கள் வந்தனர்—அசிதர், அக்காலத்தில் தேவலர்; மேலும் மார்கண்டேயர், பரத்வாஜர், யவக்ரீதர், பின்னர் ப்ருகு.

Verse 56

अङ्गिरास्तैत्तिरी रैभ्यः काण्वो मेधातिथिः कृतः ।। तन्तुः सुतन्तुरादित्यो वसुमानेकतो द्वितः

அங்கிரஸ், தைத்திரீ, ரைப்யர், காண்வர், மேதாதிதி, க்ருத; தந்து, சுதந்து, ஆதித்யர், வசுமான், ஏகத, த்வித.

Verse 57

वामदेवश्चाश्वशिरास्त्रिशीर्षो गौतमोदरः ।। अन्ये च सिद्धा देवाश्च पन्नगा गुह्यकास्तथा

வாமதேவர், அஷ்வசிரஸ், திரிசீர்ஷ, கௌதமோதரர்; மேலும் பிறரும்—சித்தர்கள், தேவர்கள், பன்னகர்கள் (நாகர்) மற்றும் குஹ்யகர்கள்.

Verse 58

शुकं सम्मुखयामासुः पप्रच्छुर्द्धर्मसंहिताम् ।। अहं तु वामदेवस्य शिष्यो नाम्ना शुकोदरः

அவர்கள் சுகனை முன்னே அழைத்து, தர்ம-சம்ஹிதை குறித்து வினவினர். (அவன் கூறினான்) “நான் வாமதேவரின் சீடன்; என் பெயர் சுகோதரன்.”

Verse 59

भ्रष्टः श्रद्धान्वितो बाल्यात्सुनीत्यामग्रतश्चरन् ॥ ऊहापोहकरं प्रश्नं वारंवारं च पृष्टवान् ॥

நான் வழுவினவனாயிருந்தாலும், சிறுவயதிலிருந்தே பக்திநம்பிக்கையுடன், நன்னடத்தில் முன்னே சென்று, வாதமும் பிரதிவாதமும் எழும்புமாறு செய்யும் கேள்வியை மீண்டும் மீண்டும் கேட்டேன்.

Verse 60

अन्यायवादिनं मां च गुरुर्नित्यं निषेधति ॥ गुरूणामग्रतो वाक्यं कथायां वदतां सह ॥

அநியாய வாதத்தில் ஈடுபடும் என்னை என் குரு எப்போதும் தடுத்தார்; மூத்த குருமார்கள் கதையாடலில் இருக்கும்போது அவர்களின் முன்னிலையில் பேச வேண்டாம் என்றார்.

Verse 61

पूर्वपक्षाश्च सिद्धान्ताः परस्परजिगीषवः ॥ अन्तरे चान्तराक्षेपं पुनर्नैवमवोचथाः ॥

பூர்வபக்ஷமும் சித்தாந்தமும்—ஒருவரை ஒருவர் வெல்ல விரும்பி—இடையிடையே குறுக்கீடுகளையும் எதிர்ப்புகளையும் நுழைத்தன; மீண்டும் மீண்டும் ஒழுங்காகப் பேசவில்லை.

Verse 62

एवं निषेधितश्चाहं गुरुणा मुनिसत्तमैः ॥ न कृतं यन्मया वाक्यं तेनाहं शपितस्तदा ॥

இவ்வாறு முனிவர்களில் சிறந்த என் குரு தடுத்தும், நான் அவர் சொன்னதைச் செய்யவில்லை; ஆகவே அந்நேரமே எனக்கு சாபம் ஏற்பட்டது.

Verse 63

शुकेन कोपाच्छापो मे दत्तोऽयं जल्पको बटुः ॥ यथानामा त्वयं पक्षी शुको भवति नान्यथा ॥

கோபத்தில் சுகர் எனக்கு இச்சாபம் அளித்தார்—“வாயாடி சிறுவனே! உன் பெயர் சுகன் என்பதால் நீ பறவையாக, கிளியாகவே ஆகுவாய்; வேறல்ல.”

Verse 64

मुनयस्तं महात्मानं शुकं तत्त्वार्थवित्तमम् ॥ नान्यथा नान्यथा चोक्तं कदाचित्त्संभविष्यति ॥

முனிவர்கள், தத்துவார்த்தத்தை அறிந்த அந்த மகாத்மா சுகரைப் பற்றி கூறினர்—“இது வேறாகாது; சொல்லப்பட்ட சொல் எந்நாளும் வேறாக மாறாது.”

Verse 65

आगामिकाले दास्यामि वरमस्मै शुकाय भो ॥ युष्माकमुपरोधेन यथारूपो विहङ्गमः ॥

வருங்காலத்தில் நான் இந்த சுகனுக்கு வரம் அளிப்பேன்; உங்கள் வேண்டுகோளினால் அவன் அத்தகைய வடிவமுள்ள பறவையாக ஆகுவான்.

Verse 66

अयं भविष्यति सदा सद्भावहितभावनः ॥ पुराणतत्त्ववेत्ता च सर्वशास्त्रार्थपारगः ॥

அவன் எப்போதும் நல்லோரின் நலனுக்கேற்ற எண்ணங்களை வளர்ப்பவன்; புராணத் தத்துவங்களை அறிந்தவன், எல்லா சாஸ்திரங்களின் பொருளிலும் தேர்ந்தவன் ஆவான்.

Verse 67

मथुरायां मृतः पश्चाद्ब्रह्मलोकं गमिष्यति ॥ एवं शापं वरं गृहीत्वा तस्माद्दीनो ह्यहं द्रुतम् ॥

மதுராவில் இறந்த பின் அவன் பிரம்மலோகத்திற்குச் செல்வான். இவ்வாறு சாபமும் வரமும் ஏற்றதால் நான் உடனே மனம் தளர்ந்தேன்.

Verse 68

मथुरामथुरोच्चारं कुर्वन्नित्यमतन्द्रितः ॥ नित्योद्विग्नश्च मे गात्रे हिमाद्रौ तु गुहां वसन् ॥

நான் சோர்வின்றி எப்போதும் ‘மதுரா, மதுரா’ என்று உச்சரித்துக் கொண்டிருந்தேன்; ஆயினும் இமாலயக் குகையில் வாழ்ந்த என் உடல் எப்போதும் கலங்கியிருந்தது.

Verse 69

प्राप्तोऽहं शबरेणैव येनाहं पञ्जरे धृतः ॥ शबरस्तु सभार्यो वै क्रीडते स मया सह ॥

நான் அந்த சபரனிடம் சிக்கினேன்; அவனே என்னை கூண்டில் அடைத்தான். அந்த சபரன் தன் மனைவியுடன் அங்கே என்னுடன் விளையாடுகிறான்.

Verse 70

मुनेः प्रसादान्मे ज्ञानं न जहाति कदाचन ॥ भुज्यते ह्यवशेनैव कृतं येन यथा च यत् ॥

முனிவரின் அருளால் என் ஞானம் எந்நேரமும் என்னை விட்டு நீங்காது. யார் எவ்வாறு எதைச் செய்தாரோ, அதன் பலன் உதவியற்ற நிலையிலும் நிச்சயம் அனுபவிக்கப்படுகிறது.

Verse 71

स्वस्थो भव महाभाग मा स्म शोके मनः कृथाः ॥ इत्युक्तः स तु गोकर्णस्तदा तेन शुकेन च ॥

“மகாபாகனே, நலமாய் இரு; துயரத்தில் மனத்தை வைக்காதே.” என்று அப்போது அந்த சுகன் கோகர்ணனைச் சொன்னான்.

Verse 72

तस्य तद्वचनं हृद्यं शुकमोक्षप्रदायकम् ॥ या सा मुक्तिप्रदा रम्या मधुरा पापनाशिनी ॥

அவனுடைய அந்தச் சொற்கள் இதயத்திற்கு இனியவை; சுகனுக்கு மோட்சம் அளிப்பவை—அவை விடுதலை தருவன, அழகியன, இனிமையானன, பாவநாசினிகள்.

Verse 73

मथुरावासिनं श्रुत्वा गोकर्णं स शुकस्तदा ॥ पुत्रं संस्थाप्य चात्मानं गोकर्णस्य यथेप्सितम् ॥

கோகர்ணன் மதுராவாசி என்று கேட்டதும், அப்போது சுகன்—தன் மகனையும் தன்னையும் முறையாக நிலைநிறுத்தி—கோகர்ணன் விரும்பியபடியே நடந்தான்.

Verse 74

एवं च वदतस्तस्य शबरी शयनोत्थिता ॥ दर्पान्निर्गत्य तु बहिर्ददर्शासनसंस्थितम् ॥

அவன் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கையில் சபரி படுக்கையிலிருந்து எழுந்தாள்; பின்னர் உள்ளிருந்து வெளியே வந்து, வெளியே ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த (விருந்தினரை) கண்டாள்.

Verse 75

भृत्यैः परिवृतं चारुदर्शनीयस्वरूपकम् ॥ निरीक्ष्य बहुशस्तत्र शुको वचनमब्रवीत् ॥

பணியாளர்களால் சூழப்பட்டு, அழகும் காணத் தகுந்த திருவுருவும் உடையவரை அங்கே பலமுறை நோக்கி, சுகர் இவ்வசனங்களை உரைத்தார்।

Verse 76

प्रियातिथिं च संप्राप्तं मातः पूज्यतमं शुचिम् ॥ कुरु पूजां यथार्हं च गोकर्णस्य वरातिथेः ॥

அம்மா, அன்பிற்குரிய விருந்தினர் வந்துள்ளார்—மிகவும் போற்றத்தக்கவர், தூயவர். கோகர்ணன் எனும் சிறந்த விருந்தினருக்கு உரிய முறையில் பூஜை-விருந்தோம்பல் செய்।

Verse 77

शुकस्य वचनाद्यावत्पूजार्थमुपकल्पितम् ॥ न ददाति ततस्तत्र वनाच्छबर आगतः ॥

சுகரின் சொல்லின்படி விருந்தோம்பலுக்கான ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டும், அவள் அவற்றை வழங்கவில்லை. அச்சமயத்தில் காட்டிலிருந்து சபரன் அங்கே வந்தான்।

Verse 78

तस्याग्रे तु पुनस्तेन शुकेनातिथिपूजनम् ॥ शंसितं स तथेत्युक्त्वा कृत्वा पूजां प्रणम्य च ॥

அவனுடைய முன்னிலையில் மீண்டும் சுகர் விருந்தினர்-பூஜையை விதித்தார். அவன் ‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்று கூறி பூஜை செய்து வணங்கினான்।

Verse 79

फलानि मांसयुक्तानि मधुनि सुरभीणि च॥ सम्पाद्य संविदं कृत्वा वद किंकरवाणि ते॥

மாம்சம் சேர்ந்த பழங்களையும் மணமிக்க தேனையும் பெற்றுக் கொண்டு, உடன்பாடு செய்து, கூறுங்கள்—நான் உமக்கு என்ன சேவை செய்ய வேண்டும்?

Verse 80

इत्युक्तः शबरेणाथ गोकर्णो वाक्यमब्रवीत्॥ अन्यत्किंचिदथो देयं यदि किंचिद्ददासि च॥

சபரன் இவ்வாறு சொன்னபோது கோகர்ணன் கூறினான்— “நீ ஏதாவது தானம் செய்ய விரும்பினால், இன்னொன்றையும் கொடு.”

Verse 81

शुकोऽयं पञ्जरश्चैष पुत्रार्थं मे प्रदीयताम्॥ मथुरायां गमिष्यामि कृतार्थः पितुरन्तिके॥

“இந்தக் கிளியும் இந்தக் கூண்டும்—மகன் பெறுவதற்காக எனக்குத் தரப்படுக. நான் மதுராவுக்குச் சென்று, நோக்கம் நிறைவேறி தந்தையின் முன்னிலையில் சேர்வேன்.”

Verse 82

सरस्वत्याः फले चैव दत्ते दास्यामि ते शुकम्॥ शबरेणैवमुक्तस्तु गोकर्णः प्रत्यभाषत॥

“சரஸ்வதியின் ‘பலன்’ கிடைத்தால், உனக்கு இந்தக் கிளியைத் தருவேன்.” என்று சபரன் சொன்னபோது கோகர்ணன் பதிலளித்தான்.

Verse 83

सरस्वत्याः सङ्गमे च यत्फलं लभते नरः॥ स्नानेन किं फलं तस्य यदि जानासि तद्वद॥

“சரஸ்வதியின் சங்கமத்தில் மனிதன் எந்தப் பலனை அடைகிறான்? அங்கு நீராடுவதால் என்ன பலன்? உனக்குத் தெரிந்தால் அதைச் சொல்.”

Verse 84

शबर उवाच॥ शुकेनानेन मे सर्वं मथुरायाश्च यत्फलम्॥

சபரன் கூறினான்— “இந்தக் கிளியின் மூலம் எனக்கு அனைத்தும், மேலும் மதுராவுக்குரிய பலனும் (கிடைக்கிறது).”

Verse 85

यत्फलं सङ्गमस्योक्तं शृणुयाद्द्वादशीव्रतम्॥ वियोनिस्थो राक्षसो वा तिर्यग्योनिं गतस्य वा॥

சங்கமத்தின் பலன் என்று கூறப்பட்டதைக் கேளுங்கள்; த்வாதசி விரதத்தைச் செவிமடுத்தாலே கூட அது பொருந்தும்—விகார யோனியில் உள்ள ராக்ஷசனாக இருந்தாலும், திர்யக் (விலங்கு) யோனிக்குச் சென்றவராக இருந்தாலும்।

Verse 86

यमुद्दिश्य व्रतं कुर्यात्स गच्छेत्परमां गतिम्॥ सङ्गमस्य फलं तस्य दृष्ट्वा गोकर्णमीश्वरम्॥

யாரை நோக்கி விரதம் செய்யப்படுகிறதோ, அவர் பரமகதியை அடைவார். இதுவே சங்கமத்தின் பலன்—ஈசுவரனாகிய கோகர்ணனைத் தரிசித்ததினால்।

Verse 87

नासौ यमपुरं याति विष्णुलोकं च गच्छति॥ एवं मया श्रुतं तस्य सङ्गमस्य महाफलम्॥

அவன் யமபுரிக்குச் செல்லான்; மாறாக விஷ்ணுலோகத்திற்குச் செல்கிறான். இவ்வாறு அந்த சங்கமத்தின் மகாபலனை நான் கேட்டேன்।

Verse 88

इत्युक्ता सा च सुश्रोणी प्रणिपत्य प्रसाद्य तम्॥ भर्त्रे सा कथयामास यदुक्तं मुनिना प्रियम्॥

இவ்வாறு அறிவுறுத்தப்பட்ட அந்த அழகிய இடுப்புடைய பெண் வணங்கி அவரை மகிழ்வித்தாள்; பின்னர் முனிவர் கூறிய இனிய சொற்களைத் தன் கணவரிடம் எடுத்துரைத்தாள்।

Verse 89

जातकर्म तथा चैव नामकर्म चकार च ॥ गोकार्णं नाम तस्यैव पिता चक्रे निरूप्य च

அவன் ஜாதகர்மமும் நாமகர்மமும் செய்தான்; மேலும் தந்தை நன்கு ஆராய்ந்து அவனுக்கு ‘கோகர்ண’ என்ற பெயரை வைத்தார்।

Verse 90

प्रावर्तनं च कूपेषु येन सिञ्चेत्प्रवाटिकाम् ॥ पुष्पाणि च विचिन्वन्ति सर्वास्ता वरयोषितः

கிணறுகளில் இருந்து நீரை எடுக்கும் ஒரு கருவி உள்ளது; அதனால் சிறிய தோட்டத்துக்கு நீர்ப்பாய்ச்சி செய்யலாம்; மேலும் அந்தச் சிறந்த பெண்கள் அனைவரும் மலர்களைத் தேர்ந்து சேகரிக்கின்றனர்।

Verse 91

क्रीत्वा क्रेयानि वस्तूनि लाभालाभं विचार्य च ॥ उत्तरापथदेशात्तु सार्थं सबहुविस्तरम्

வணிகத்திற்கு ஏற்ற பொருட்களை வாங்கி, லாபநஷ்டத்தை ஆராய்ந்து, அவர்கள் உத்தராபத நாட்டிலிருந்து பெரும் பரப்புடைய வணிகக் கூட்டத்துடன் வந்தனர்।

Verse 92

फलानीमानि स्वादूनि मधुमांसोदकानि च ॥ यथेष्टं यावतीच्छा च तावद्गृह्णन्त्विमे नराः

இங்கே இனிய பழங்கள் உள்ளன; மேலும் தேன், இறைச்சி, நீரும் உள்ளன; எவ்வளவு விருப்பமோ, எத்தனை ஆசையோ அதற்கேற்ற அளவு இம்மனிதர்கள் எடுத்துக்கொள்ளட்டும்।

Verse 93

तपश्चचार विपुलं शुको व्याससुतो महान् ॥ श्रोतुकामाः पुराणानि सेतिहासानि नैगमाः

வியாசரின் மகத்தான மகன் சுகர் மிகுந்த தவம் செய்தார்; மேலும் புராணங்கள், இதிகாசங்கள், நைகமங்கள் (சாஸ்திர உபதேசங்கள்) கேட்க விரும்புவோர் அங்கே இருந்தனர்।

Verse 94

इत्युक्तमात्रे वचने तत्रैवाहं शुकोदरः ॥ शुकत्वं तत्क्षणात्प्राप्तः क्षमस्वेत्यूचु तेजसा

அந்த வார்த்தைகள் சொல்லப்பட்ட உடனே அங்கேயே நான்—சுகோதரன்—அக்கணமே கிளியின் நிலையை அடைந்தேன்; மேலும் அவர்கள் தங்கள் தெய்வீகத் தேஜஸால் “மன்னிக்கவும்” என்று கூறினர்।

Verse 95

तस्यां वसाम्यहं भद्र वाणिज्यार्थमिहागतः ॥ पुनरिच्छामहे तत्र भाण्डं गृह्य यथासुखम्

நல்லவரே, நான் அங்கேயே வசிக்கிறேன்; வாணிபக் காரணமாக இங்கே வந்தேன். நாம் மீண்டும் அங்கே செல்ல விரும்புகிறோம், பொருட்களை எடுத்துக்கொண்டு, சௌகரியமாக।

Verse 96

इत्युक्तमात्रे वचने शबरो वाक्यमब्रवीत् ॥ अस्माकं यमुनास्नानं सङ्गमे यमुनाम्भसः

அவ்வாறு சொன்னவுடன் சபரன் கூறினான்— “எங்களுக்கு யமுனையில் ஸ்நானம் உண்டு; யமுனை நீரின் சங்கமத்தில்.”