Adhyaya 165: The Glory of Mathurā: The Account of Piṇḍa-Offering at the Catuḥsāmudrika Well
Mathurā-māhātmya: Catuḥsāmudrika-kūpa-piṇḍadāna-kathā
Tīrtha-Māhātmya and Ethical-Discourse (dāna, śrāddha, post-mortem consequence)
வராகர் ப்ருதிவியிடம் தெற்குப்பாதையின் பிரதிஷ்டானத்தில் நடந்த ஒரு எடுத்துக்காட்டை உரைக்கிறார். செல்வந்த வைசியன் சுசீலன் இல்லறப் பராமரிப்பு, வாணிபத்தில் மூழ்கி ஸ்நானம், தானம், ஜபம், ஹோமம், தேவார்ச்சனை, பிராமண-தேவபக்தி ஆகியவற்றை அலட்சியம் செய்தான். மரணத்திற்குப் பின் அவன் பிரேதமாகி நீரற்ற வறண்ட இடங்களில் அலைகிறான். பயண வணிகன் விபுவை அச்சுறுத்தி விழுங்கப் போன பிரேதம், நிபந்தனையாக—விபு மதுரா சென்று சதுஃசாமுத்ரிக கிணற்றில் ஸ்நானம் செய்து தன் பெயரில் பிண்டதானம் செய்ய வேண்டும் எனக் கூறுகிறது. விஷ்ணு ஆலயத்தில் ஒருமுறை மனமின்றி கொடுத்த சிறு ஸ்வர்ணமாஷகமும் தன்னைத் தாங்கியது எனச் சொல்லி, தானமும் தீர்த்த-சார்ந்த ஸ்ராத்தக் கிரியைகளும் பாபநாசம் செய்து துயரநிவாரணம் தரும் எனப் போதிக்கிறது.
Primary Speakers
Key Concepts
Shlokas in Adhyaya 165
Verse 1
श्रीवराह उवाच ॥ अतः परं प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥ यथावृत्तं प्रतिष्ठाने दक्षिणापथमण्डले ॥
ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—இனி மேலும் விளக்குகிறேன்; ஓ வசுந்தரையே, கேள். தக்ஷிணாபத மண்டலத்தில் பிரதிஷ்டான நகரில் நடந்ததைக் கூறும் வரலாறு இது.
Verse 2
सुशीलो नाम वैश्यस्तु तस्मिन्वसति पत्तने ॥ धनधान्यसमृद्धस्तु बहुपुत्रः कुटुम्बवान् ॥
அந்நகரில் ‘சுசீலன்’ என்னும் வைசியன் வாழ்ந்தான். அவன் செல்வமும் தானியமும் நிறைந்தவன்; பல மகன்களும் குடும்பமும் உடையவன்.
Verse 3
कुटुम्बभरणासक्तो नित्यकालं हि तिष्ठति ॥ स्नानं दानं जपं होमं देवार्चां न करोति सः ॥
குடும்பப் பராமரிப்பில் பற்றுடையவனாய் அவன் எப்போதும் அதிலேயே மூழ்கியிருந்தான். அவன் தர்மஸ்நானம், தானம், ஜபம், ஹோமம், தேவார்ச்சனை எதையும் செய்யவில்லை.
Verse 4
क्रयविक्रयसक्तस्य कालो दीर्घो गतस्तदा ॥ कदाचिदपि पापोऽसौ न साधु गमनं गतः ॥
வாங்கல்-விற்பனையில் பற்றுடைய அவனுக்குக் காலம் நீண்டதாகக் கழிந்தது. அந்தப் பாவி ஒருபோதும் சாது-சங்கமோ நல்வழிப் பயணமோ மேற்கொள்ளவில்லை.
Verse 5
न तेन धर्मश्रवणं कदाचिदपि संश्रुतम् ॥ देवानां ब्राह्मणानां च भक्तिस्तस्य न विद्यते ॥
அவன் ஒருபோதும் தர்ம உபதேசத்தைச் செவிமடுக்கவில்லை. தேவர்கள் மற்றும் பிராமணர்கள் மீது அவனுக்கு பக்தியும் மரியாதையும் இல்லை.
Verse 6
आत्मोदरनिमित्तं हि पापं च कुरुते सदा ॥ गच्छन्तं बहुकालं च न तं बुध्यति पापकृत् ॥
தன் வயிற்றை நிறைப்பதற்காக அவன் எப்போதும் பாவம் செய்தான். நீண்ட காலம் சென்றும் அந்தப் பாவி அதை உணரவில்லை.
Verse 7
न तस्य जायते बुद्धिर्दानं दातुं कदाचन ॥ तस्यैवं वसतस्तत्र प्रतिष्ठाने पुरोत्तमे ॥
அவனுக்கு எப்போதும் தானம் செய்யும் எண்ணம் பிறக்கவில்லை. இவ்வாறு அவன் சிறந்த நகரமான பிரதிஷ்டானத்தில் வாழ்ந்தான்.
Verse 8
धनयुक्तोऽपि पापोऽसौ न ददाति कदाचन ॥ नैवान्यमतिदातारं शक्नोति च निरीक्षितुम् ॥
செல்வம் இருந்தும் அந்தப் பாவி ஒருபோதும் தானம் செய்யவில்லை. மிகுந்த தானம் செய்பவரை பார்க்கவும் அவனால் தாங்க முடியவில்லை.
Verse 9
स तु कालेन महता कुटुम्बासक्तमानसः ॥ कदाचिद्दैवयोगेन साध्वीं भार्यां प्रियान्सुतान् ॥
ஆனால் நீண்ட காலத்திற்குப் பின், குடும்பத்தில் பற்றுடைய மனத்துடன் இருந்த அவன், ஒருசமயம் தெய்வயோகத்தால் நல்லொழுக்கமுள்ள மனைவியையும் அன்புப் புதல்வர்களையும் (சம்பந்தமாக) அடைந்தான்.
Verse 10
परिभ्रमन्क्षुधाविष्टो मरुदेशं गतोऽपि सः ॥ तत्रैव च कृतावासो बहुकालं स वै वणिक् ॥
அலைந்து திரிந்து, பசியால் வாடிய அவன் பாலைவனப் பகுதிக்கு சென்றடைந்தான். அங்கேயே அந்த வணிகன் குடியிருந்து நீண்ட காலம் தங்கினான்.
Verse 11
कदाचिद्दैवयोगेन तत्र सार्थ उपागतः ॥ तस्य मध्ये तु वणिजो मथुरायां विनिःसृताः ॥
ஒரு காலத்தில் தெய்வயோகத்தால் அங்கே ஒரு வணிகக் கூட்டம் வந்தடைந்தது. அதில் மதுராவிலிருந்து புறப்பட்ட வணிகர்களும் இருந்தனர்.
Verse 12
गते सार्थे तु स वणिक् तं वृक्षं समुपाश्रितः ॥ तत्रैव वसति प्रेतो रौद्ररूपो भयानकः ॥
கூட்டம் சென்றபின் அந்த வணிகன் அந்த மரத்தைச் சார்ந்தான். அதே இடத்தில் கொடூர உருவமுடைய, அச்சமூட்டும் பிரேதம் வாசித்தது.
Verse 13
दीर्घदंष्ट्रः सुविकटो ह्रस्वबाहुर्विभीषणः ॥ महाहनुर्विशालाक्षो बिडालसदृशाननः ॥
நீண்ட கோரைப் பற்கள் உடையவன்; மிகக் கோரமான உருவம்; குறுகிய கைகள், அச்சமூட்டும் தோற்றம்; பெரும் தாடை, அகன்ற கண்கள், பூனை போன்ற முகம் உடையவன்.
Verse 14
अथ कालेन बहुना दैवयोगेन भामिनि ॥ तत्राजगाम कश्चित्तु क्रयविक्रयकारकः ॥
பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பின், ஓ அழகியவளே, தெய்வயோகத்தால் அங்கே வாங்கி விற்கும் தொழில் செய்யும் ஒரு வணிகன் வந்தான்.
Verse 15
तं दृष्ट्वा दूरतः प्रेतश्चातिहर्षेण संयुतः ॥ तत्राजगाम नृत्यन् स इदं वचनमब्रवीत् ॥
அவனைத் தொலைவில் இருந்து கண்ட பிரேதம் மிகுந்த மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தது. அது நடனமாடிக்கொண்டே அங்கே வந்து இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னது.
Verse 16
भक्ष्यभूतो ममाद्यत्वं क्व भवान्यातुमिच्छति ॥ प्रेतस्य वचनं श्रुत्वा सोऽतिभीतो द्रुतं गतः ॥
“இன்று நீ என் இரையாகிவிட்டாய்; இப்போது எங்கே செல்ல நினைக்கிறாய்?” பிரேதத்தின் சொற்களை கேட்டவுடன் அவன் மிகுந்த அச்சத்துடன் விரைந்து ஓடினான்।
Verse 17
गच्छन्तं तं गृहीत्वा स प्रेतो वचनमब्रवीत् ॥ मम त्वं विहितो भक्ष्यः स्वयं प्राप्तोऽसि मानव ॥
செல்ல முயன்ற அவனைப் பிடித்து பிரேதம் கூறியது— “நீ என் நியமிக்கப்பட்ட இரை; மனிதனே, நீயே தானாக வந்து சேர்ந்தாய்।”
Verse 18
मांसं ते भक्षयिष्यामि पिबामि तव शोणितम् ॥ इत्याकर्ण्य वचस्तस्य स वणिग्वाक्यमब्रवीत् ॥
“உன் மாம்சத்தை உண்ணுவேன்; உன் இரத்தத்தைப் பருகுவேன்.” அவன் சொற்களை கேட்ட அந்த வணிகன் பதிலுரைத்தான்।
Verse 19
मयि संभक्षिते रक्षः कुटुम्बं हि मरिष्यति ॥ ततो वचनमाकर्ण्य प्रेतो वचनमब्रवीत् ॥
“என்னை உண்டால், அரக்கனே, என் குடும்பம் நிச்சயமாக அழியும்.” இதைக் கேட்ட பிரேதம் மறுமொழி கூறியது।
Verse 20
कस्मात्स्थानात्समायातः सत्यं ब्रूहि महामते ।
“நீ எந்த இடத்திலிருந்து வந்தாய்? மகாமதியே, உண்மையைச் சொல்।”
Verse 21
विभुरुवाच ॥ गोवर्ध्धनो गिरिवरो यमुना च महानदी ॥ तयोर्मध्ये पुरी रम्या मथुरा लोकविश्रुता ।
விபு கூறினார்— கோவர்தனன் சிறந்த மலை; யமுனை மகாநதி. அவை இரண்டிற்கும் நடுவே உலகில் புகழ்பெற்ற இனிய நகரமான மதுரா உள்ளது.
Verse 22
तस्यां वसाम्यहं प्रेत पितृपैतामहे गृहे ॥ तत्र मे वसतो नित्यं यद्द्रव्यं पूर्वसञ्चितम् ।
அங்கே நான் பிரேதமாக என் தந்தை-பாட்டனின் பித்ரு வீட்டில் வசிக்கிறேன். அங்கே வாழ்ந்தபோது முன்பு நான் சேர்த்திருந்த செல்வம் எதுவோ—
Verse 23
तत्सर्वं तस्करैर्नीतं क्षीणवित्तोऽभवं तदा ॥ स्वल्पं वित्तं गृहीत्वाहं समायातो मरुस्थलम् ।
அதையெல்லாம் திருடர்கள் எடுத்துச் சென்றனர்; அப்போது நான் செல்வமற்றவனானேன். சிறிதளவு மீதமிருந்த பணத்தை எடுத்துக்கொண்டு நான் பாலைவனப் பகுதிக்கு வந்தேன்.
Verse 24
तव दृष्टिपथं यातो यत्कार्यं तत्कुरुष्व मे ।
நான் உன் பார்வை எல்லைக்குள் வந்துள்ளேன்; செய்ய வேண்டிய காரியம் எதுவோ, அதை எனக்காகச் செய்.
Verse 25
प्रेत उवाच ॥ न त्वां खादितुमिच्छामि कृपा मे जायते त्वयि ॥ समयेन हि मोक्ष्यामि कुरुष्व वचनं मम ।
பிரேதன் கூறினான்— நான் உன்னை விழுங்க விரும்பவில்லை; உன்னிடம் எனக்கு கருணை எழுகிறது. காலம் வந்தபோது உன்னை விடுவிப்பேன்— என் சொல்லை நிறைவேற்று.
Verse 26
निर्वृत्य गच्छ मथुरां मम कार्यार्थसाधकः ॥ तत्र गत्वा त्वया कार्यं यत्कर्तव्यं वदामि तत् ।
நீ மத்துராவிற்குச் சென்று என் காரியத்தை நிறைவேற்று. அங்கே சென்றபின் நீ செய்ய வேண்டியதை நான் கூறுவேன்.
Verse 27
स्नानं कृत्वा तु विधिवत्कूपे चातुःसामुद्रिके ॥ पिण्डदानं कुरुष्व त्वं मम नाम्ना प्रयत्नतः ।
சாதுஃஸாமுத்ரிக எனப்படும் கிணற்றில் விதிப்படி நீராடி, என் பெயரால் முயற்சியுடன் பிண்டதானம் செய்.
Verse 28
नाहं यास्यामि मथुरां द्रव्याभावे कथंचन ॥ भक्षयस्व शरीरं मे ततस्तृप्तिमवाप्स्यसि ।
செல்வம் இல்லாதபோது நான் எவ்விதத்திலும் மத்துராவிற்கு செல்லமாட்டேன். என் உடலை உண்டு விடு; அப்பொழுது நீ திருப்தி அடைவாய்.
Verse 29
प्रेत उवाच ॥ गृहे बहुधनं तेऽस्ति त्वं गच्छ मम सत्कुरु ॥ आस्ते धनमपर्याप्तं गच्छ त्वं मा विलम्बय ।
பிரேதன் கூறினான்—உன் வீட்டில் மிகுந்த செல்வம் உள்ளது; சென்று எனக்குரிய முறையான காரியத்தைச் செய். செல்வம் போதுமானது; செல், தாமதிக்காதே.
Verse 30
विभुरुवाच ॥ गृहे मम धनं नास्ति यत्त्वया समुदीरितम् ॥ गृहे शेषं मम धनं न चान्यत्तत्र विद्यते ॥
விபு கூறினான்—நீ சொன்னபடி என் வீட்டில் செல்வம் இல்லை. வீட்டில் எஞ்சியுள்ளதே என் சொத்து; அங்கே வேறு எதுவும் இல்லை.
Verse 31
पितृपैतामही कीर्तिरविक्रेया हि सा मया ॥ प्रेतः प्रहस्य सानन्दमिदं वचनमब्रवीत् ॥
“பித்ரு‑பிதாமஹர்களின் புகழ்—அதை நான் விற்க இயலாது.” என்று கூறி, பிரேதன் சிரித்தபடி மகிழ்ச்சியுடன் இவ்வசனங்களை உரைத்தான்.
Verse 32
अस्ति चैव धनं प्रोक्तं यन्मया त्वद्गृहे विभो ॥ सुवर्णभारो गर्तस्थो गृहे तिष्ठति सञ्चितः ॥
“நான் கூறியதுபோலவே, ஓ விபோ, உன் வீட்டில் செல்வம் உள்ளது—தங்கத்தின் ஒரு பாரம் குழியில் வைத்து, வீட்டிற்குள் சேமித்து இருக்கிறது.”
Verse 33
निवर्त गच्छ सन्तुष्टः सुहृदां प्रीतिवर्धनः ॥ एवं द्रक्ष्यामि ते मार्गं मथुरा येन गम्यते ॥
“திரும்பிச் செல்; திருப்தியுடன் செல். நண்பர்களின் அன்பை வளர்ப்பவனாக இரு. இவ்வாறு மத்துரையை அடையும் வழியை நான் உனக்குக் காட்டுவேன்.”
Verse 34
सूता उवाच ॥ वणिग्घृष्टमना भूत्वा पुनर्वचनमब्रवीत् ॥ इमामवस्थां सम्प्राप्य कथं ज्ञानसमुद्भवः ॥
சூதா கூறினாள்—வணிகன் மனம் கலங்கித் துயருற்று மீண்டும் சொன்னான்: “இந்நிலையை அடைந்தபின் ஞானம் எவ்வாறு உதயமாகிறது?”
Verse 35
ततः स कथयामास यद्वृत्तं हि पुरातनम् ॥ प्रतिष्ठाने पुरवरे विष्णोरायतनं महत् ॥
பின்பு அவன் பழங்காலத்தில் நிகழ்ந்த செய்தியை விவரித்தான்: பிரதிஷ்டானம் எனும் சிறந்த நகரத்தில் விஷ்ணுவின் மகத்தான ஆலயம் இருந்தது.
Verse 36
प्रभातसमये तत्र विष्णोरायतने शुभे ॥ ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्रास्तत्र समागताः ॥
விடியற்காலையில் அங்கே விஷ்ணுவின் மங்களமான ஆலயத்தில் பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர் அனைவரும் கூடினர்.
Verse 37
तस्मिन्काले तु मित्रेण नीतोऽहं विष्णुमन्दिरम् । अत्यादरेण महता सन्तोष्य च पुनः पुनः ॥
அந்நேரத்தில் ஒரு நண்பன் என்னை விஷ்ணு ஆலயத்திற்குக் கொண்டு சென்றான்; மிகுந்த மரியாதையுடன் மீண்டும் மீண்டும் என்னை உபசரித்தான்.
Verse 38
मित्रेण सह तत्रैव तस्य पार्श्वे व्यवस्थितः ॥ श्रुतो मया ततः कूपः पुण्योऽयं पापनाशनः ॥
அங்கேயே நண்பனுடன் அவன் அருகில் நின்றபடி நான் அப்போது கேட்டேன்—“இந்தக் கிணறு புனிதமானது; இது பாவங்களை அழிக்கிறது.”
Verse 39
समुद्राः किल तिष्ठन्ति चत्वारोऽत्र समागताः ॥ तस्य कूपस्य माहात्म्यं श्रुतं तत्र महत्फलम् ॥
“இங்கே நான்கு சமுத்திரங்களும் ஒன்றாகக் கூடி இருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது.” அங்கே அந்தக் கிணற்றின் மகிமையை நான் கேட்டேன்; அதன் பலன் மிகப் பெரிதென உரைக்கப்படுகிறது.
Verse 40
वाचकाय ततो दानं दत्तं सर्वैर्महाजनैः ॥ मित्रेण प्रेरितो दाने मया मौनं समाश्रितम्
அப்போது எல்லா பெரியோரும் வாசகருக்குத் தானம் அளித்தனர். நண்பன் தானம் செய்யத் தூண்டினாலும் நான் மௌனமாகவே இருந்து (தானம் செய்யாமல்) தடுத்துக் கொண்டேன்.
Verse 41
मित्रेण च पुनः प्रोक्तं यथाशक्त्या प्रदीयताम् ॥ तदा मित्रमसङ्गेन दत्तो वै स्वर्णमाषकः
நண்பன் மீண்டும் கூறினான்—“தன் ஆற்றலுக்கேற்ப தானம் அளிக்கப்படுக.” அப்போது அந்த நண்பன் பற்றற்ற மனத்துடன் உண்மையாக ஒரு ஸ்வர்ணமாஷகம் (சிறிய பொன் நாணயம்) அளித்தான்.
Verse 42
ततः कालेन महता गतो वैवस्वतक्षयम् ॥ वैवस्वतनियोगेन ततोऽहं पूर्वकर्मभिः
பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு நான் வைவர்ஸ்வதன் (யமன்) இருப்பிடத்திற்குச் சென்றேன். வைவர்ஸ்வதன் விதிப்படியும் என் முன்னைய கர்மங்களினாலும், அதன் பின் எனக்குரிய நிலை ஏற்பட்டது.
Verse 43
प्रेतत्वं समनुप्राप्तो दुस्तरं दुर्गमं महत् ॥ न दत्तं न हुतं चापि तीर्थं नैवावगाहितम्
நான் பிரேதநிலையை அடைந்தேன்—அது கடக்க அரிது, தப்பிக்க முடியாதது, மிகக் கடுமையானது. நான் தானம் செய்யவில்லை; ஹோமத்தில் ஆஹுதி அளிக்கவில்லை; தீர்த்தத்தில் நீராடவும் இல்லை.
Verse 44
न तर्पितास्तु पितरः प्राप्तोऽहं प्रेततां ततः ॥ इत्येत्कथितं सर्वं यन्मां त्वं परिपृच्छसि
நான் பித்ருக்களை தர்ப்பணத்தால் திருப்திப்படுத்தவில்லை; ஆகவே நான் பிரேதநிலையை அடைந்தேன். நீ என்னைக் கேட்பதையெல்லாம் இவ்வாறு முழுவதும் கூறிவிட்டேன்.
Verse 45
गच्छ त्वं सम्मुखस्तत्र यत्र सा मथुरा पुरी ॥ प्रेतस्य वचनं श्रुत्वा विभुर्वचनमब्रवीत्
“செல்—நேராக அங்கே செல்; அங்கேதான் அந்த மதுரா நகரம் உள்ளது.” பிரேதத்தின் சொற்களைக் கேட்ட அந்த வல்லவன் பதிலாக உரைத்தான்.
Verse 46
प्रेत उवाच ॥ कथितं हि मया पूर्वं यद्वृत्तं हि पुरातनम् ॥ वाचकाय तु यद्दत्तं सुवर्णस्य च माषकम्
பிரேதன் கூறினான்—முன்னரே நடந்த அந்தப் பழம்பெரும் நிகழ்வை நான் சொல்லியுள்ளேன்; வாசிப்பவருக்கு பொன்னின் ஒரு மாஷகம் அளிக்கப்பட்டது.
Verse 47
तद्दानस्य प्रभावेण नित्यं तृप्तोऽस्मि वै विभो ॥ अकामेन मया दत्तं तस्येदं कर्मणः फलम्
அந்த தானத்தின் பிரபாவத்தால், ஓ வல்லமைமிக்கவரே, நான் எப்போதும் திருப்தியாய் இருக்கிறேன். ஆசையின்றி நான் அளித்தேன்; இதுவே அந்தக் கர்மத்தின் பலன்.
Verse 48
प्रेतभावं गतस्यापि न मे ज्ञानस्य विभ्रमः ॥ ततश्च स वणिक्श्रेष्ठ आगत्य मथुरां पुरीम्
பிரேத நிலையடைந்தாலும் என் அறிவில் குழப்பம் இல்லை. பின்னர் அந்தச் சிறந்த வணிகன் மதுரா நகருக்கு வந்து (மேலும் சென்றான்).
Verse 49
कृतं तेन च तत्सर्वं यथा प्रेतेन भाषितम् ॥ प्रेतोऽसौ तेन कृत्येन मुक्तिं प्राप्य दिवं गतः
பிரேதன் சொன்னபடியே அவன் அனைத்தையும் செய்தான். அந்தச் செயல் காரணமாக அந்தப் பிரேதன் முக்தி பெற்று விண்ணுலகம் சென்றான்.
Verse 50
तीर्थे चैव गृहे वापि देवस्थानेऽपि चत्वरे ॥ यत्र तत्र मृता देवि मुक्तिं यान्ति न चान्यथा ॥
தீர்த்தத்தில் ஆகட்டும், இல்லத்தில் ஆகட்டும், கோயில் வளாகத்தில் அல்லது சந்திப்பிடத்தில் ஆகட்டும்—எங்கே இறந்தாலும், ஓ தேவியே, அவர்கள் முக்தியை அடைகிறார்கள்; வேறல்ல.
Verse 51
अन्यत्र हि कृतं पापं तीर्थमासाद्य गच्छति ॥ तीर्थे तु यत्कृतं पापं वज्रलेपो भविष्यति ॥
வேறிடத்தில் செய்த பாபம் தீர்த்தத்தை அடைந்தவுடன் நீங்கும்; ஆனால் தீர்த்தத்தில் செய்த பாபம் வைரப் பூச்சுபோல் உறுதியாக ஒட்டிக் கொள்கிறது।
Verse 52
मथुरायां कृतं पापं तत्रैव च विनश्यति ॥ एषा पुरी महापुण्या यस्यां पापं न विद्यते ॥
மதுராவில் செய்த பாபம் அங்கேயே அழிகிறது. இந்நகரம் மகாபுண்யமுடையது; இதில் பாபம் நிலைபெறாது।
Verse 53
कृतघ्नश्च सुरापश्च चौरॊ भग्नव्रतस्तथा ॥ मथुरां प्राप्य मनुजो मुच्यते सर्वकिल्बिषैः ॥
நன்றி கெட்டவன், மதுபானி, திருடன், விரதம் முறித்தவன் ஆகியவரும்—மதுராவை அடைந்தால் எல்லாக் களங்கங்களிலிருந்தும் விடுபடுவர்।
Verse 54
परदाररता ये च ये नरा अजितेन्द्रियाः ॥ मथुरावासिनः सर्वे ते देवा नरविग्रहाः ॥
பிறருடைய மனைவியரிடம் ஆசை கொண்டும், புலன்களை அடக்காதவர்களாயினும்—மதுராவில் வாழ்வோர் அனைவரும் மனித வடிவில் உள்ள தேவர்கள் எனச் சொல்லப்படுவர்।
Verse 55
बलिभिक्षाप्रदातारस्ते मृताः क्रोधवर्जिताः ॥ तीर्थस्नानरता ये च देवास्ते नरमूर्तयः ॥
பலியும் பிச்சையும் அளிப்போர், கோபமின்றி இறப்போர், மேலும் தீர்த்தஸ்நானத்தில் ஈடுபடுவோர்—அவர்கள் மனித உருவில் உள்ள தேவர்கள் என வர்ணிக்கப்படுகின்றனர்।
Verse 56
यदन्येषां सहस्रेण ब्राह्मणानां महात्मनाम् ॥ एकेन पूजितेन स्यान्माथुरेणाखिलं हि तत् ॥
வேறு இடங்களில் ஆயிரம் மகாத்மா பிராமணர்களை வழிபட்டால் கிடைக்கும் பலன் அனைத்தும், ஒரே மாஹதுரன் (மதுராவாசி) ஒருவரை வழிபட்டாலே கிடைக்கும் என்று கூறப்படுகிறது।
Verse 57
अनृग्वै माथुरो यत्र चतुर्वेदस्तथापरः ॥ न च वेदैश्चतुर्भिः स्यान्माथुरेण समः क्वचित् ॥
இங்கே மாஹதுரன் ‘ரிக் வேதம் அறியாதவன்’ மட்டுமல்ல; மற்றொருவன் நான்கு வேதங்களையும் அறிந்தவனாகவும் இருக்கலாம். ஆனாலும் நான்கு வேதங்களுடன் கூட எங்கும் மாஹதுரனுக்கு சமன் இல்லை।
Verse 58
भवन्ति सर्वतीर्थानि पुण्यान्यायतनानि च ॥ मङ्गलानि च सर्वाणि यत्र तिष्ठन्ति माथुराः ॥
மதுராவாசிகள் தங்கும் இடத்தில் எல்லா தீர்த்தங்களும், எல்லா புண்ணியத் தலங்களும், எல்லா மங்களகரமான நன்மைகளும் இருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது।
Verse 59
चतुर्वेदं परित्यज्य माथुरं पूजयेत्सदा ॥ सिद्धा भूतगणाः सर्वे ये च देवगणा भुवि ॥
நான்கு வேதங்களையும் கூட ஒதுக்கிவைத்து எப்போதும் மாஹதுரனை வணங்க வேண்டும்; ஏனெனில் பூமியில் உள்ள சித்தர்கள், பூதகணங்கள், தேவகணங்கள் அனைத்தும் அவர்களுடன் தொடர்புடையவை எனக் கூறப்படுகிறது।
Verse 60
मथुरावासिनो लोकान्पश्यन्ति च चतुर्भुजान् ॥ मथुरायां ये वसन्ति विष्णुरूपा हि ते नराः
மதுராவில் வாழும் மக்கள் (தெய்வீக) நான்கு கரங்களுடைய ரூபங்களை தரிசிக்கிறார்கள்; மதுராவில் வசிப்பவர்கள் விஷ்ணு-ரூபமே உடையவர்கள் என்று கூறப்படுகிறது।
Verse 61
ज्ञानिनस्तान्हि पश्यन्ति अज्ञानाः पश्यन्ति तान्न च
ஞானிகள் அவர்களைத் தரிசிக்கின்றனர்; அறியாதோர் அவர்களை எவ்விதமும் தரிசிக்கார்।
Verse 62
एतत्ते कथितं भूमे माहात्म्यं मथुराभवम् ॥ चतुःसामुद्रिके कूपे पिण्डदाने परां गतिम्
ஓ பூமியே! மதுரையிலிருந்து எழும் இந்த மஹாத்மியம் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது—சதுஃஸாமுத்ரிக கிணற்றில் பிண்டதானம் செய்தால் பரமகதி கிடைக்கும்।
Verse 63
त्यक्त्वा जगाम निधनं प्रेतत्वं समुपागतः ॥ निरुदकेषु देशेषु विच्छायेषु वनेषु च
உடலை விட்டு மரணத்தை அடைந்து, அவன் பிரேதநிலையைப் பெற்றான்; நீரில்லா இடங்களிலும் நிழலற்ற காடுகளிலும் அலைந்தான்।
Verse 64
कुटुम्बभरणार्थाय सम्प्राप्तो दुर्गमाटवीम् ॥ वृद्धः पिता मम गृहे माता पत्नी पतिव्रता
குடும்பத்தைப் போஷிக்க நான் கடினமான காட்டிற்கு வந்தேன்; என் வீட்டில் முதிய தந்தை, தாய், மேலும் பதி விரதையான மனைவி உள்ளனர்।
Verse 65
स्नानस्य च फलं देहि ततो गच्छ यथासुखम् ॥ प्रेतवाक्यं ततः श्रुत्वा विभुर्वचनमब्रवीत्
‘உன் நீராடலின் பலனை எனக்குத் தா; பின்னர் விருப்பம்போல் செல்.’ பிரேதத்தின் சொற்களை கேட்டவுடன் விபு பதிலுரைத்தார்।
Verse 66
वाचकस्तत्र पठति कथां पौराणिकीं शुभाम् ॥ मम मित्रं च तत्रैव नित्यकालं च गच्छति
அங்கே ஒரு வாசகர் மங்களமான புராணக் கதையைப் பாராயணம் செய்கிறார். என் நண்பனும் அங்கேயே நித்தமும் எப்போதும் செல்கிறான்.
Verse 67
कथं धारयसॆ प्राणान्वृक्षमूलं समाश्रितः
மரத்தின் வேரைச் சரணடைந்து நீ உயிர்மூச்சை எவ்வாறு தாங்கிக் கொள்கிறாய்?
Verse 68
तिष्ठेद्युगसहस्रं तु पादेनैकेन यः पुमान् ॥ तस्याधिकं भवेत्पुण्यं मथुरायां निवासिनः
ஒருவன் ஒரே காலில் ஆயிரம் யுகங்கள் நின்றாலும், அவனுடைய புண்ணியத்தைவிட மத்துராவில் வசிப்பவனுடைய புண்ணியம் அதிகமாகும்.
Frequently Asked Questions
The text frames ethical instruction through consequence: sustained neglect of snāna, dāna, and devotion (including respect for brāhmaṇas and devas) leads to preta-bhāva, while even small acts of giving and properly directed rites (notably piṇḍadāna at a recognized tīrtha) are presented as capable of restoring moral order and relieving post-mortem distress.
No explicit tithi, pakṣa, māsa, or seasonal marker is specified in the provided passage. The narrative uses general temporal cues such as prabhāta-samaya (morning time) for temple gathering and recitation, and “kālena mahatā” (after a long time) to indicate moral causality unfolding over extended duration.
Within the Varāha–Pṛthivī pedagogical frame, the chapter links moral conduct to landscape: the preta’s suffering is described through ecologies of deprivation (nirudaka-deśa, maru-deśa, vichchhāya-vana), while Mathurā is depicted as a regulated sacred environment where harmful residues (pāpa) are said to be neutralized. This contrast can be read as an early ethical geography in which human practice (dāna, tīrtha-snāna, piṇḍadāna) is mapped onto sustainable social-ritual order and the health of inhabited places.
No royal dynasties or named sage lineages are cited in the excerpt. The narrative references social and institutional actors—vaiśya householders, merchants (vaṇij), brāhmaṇas and other varṇas assembled at a Viṣṇu-āyatana, and a vācaka (public reciter) of paurāṇikī kathā—indicating an urban civic-religious setting rather than a genealogical history.
Read Varaha Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.