Adhyaya 142: The Greatness of Esoteric Practice: Menstrual Impurity, Mental Equanimity, and Seasonal Conjugal Ethics

Verse 1

अथ गुह्यकर्ममाहात्म्यं ॥ सूत उवाच ॥ ततो देववचः श्रुत्वा धर्मकामाऽ वसुन्धरा ॥ कृताञ्जलिपुटा भूत्वा प्रसादयति माधवम् ॥

இப்போது குஹ்யகர்மத்தின் மஹாத்மியம். சூதர் கூறினார்—தேவவாக்கைக் கேட்ட தர்மத்தை நாடிய வசுந்தரா, கைகூப்பி மாதவனைப் பிரசன்னப்படுத்த முயன்றாள்.

Verse 2

धरण्युवाच ॥ दास्यां मे प्रणयं कृत्वा विज्ञाप्यं शृणु माधव ॥ मृदुना च स्वभावेन वक्ष्यामि त्वां जनार्दन ॥

பூமி கூறினாள்—ஹே மாதவா! என் தாச்யபாவமும் பிரணயமும் ஏற்றுக்கொண்டு நான் விண்ணப்பிப்பதைக் கேளும். ஹே ஜனார்தனா! மென்மையான இயல்புடன் உம்மிடம் உரைப்பேன்.

Verse 3

अल्पप्राणबलाः नार्यः यत्त्वया परिभाषितम् ॥ अशक्ताः सहितुं ह्येताः क्षुधात्वनशनेऽबलाः ॥

பெண்கள் உடல் வலிமை குறைந்தவர்கள்; நீர் கூறியதை அவர்கள் தாங்க இயலாது. பசியாலும் உணவின்மையாலும் பலவீனமடைந்து அதைச் சகிக்க முடியாது.

Verse 4

भुञ्जमानाः नराः ह्यत्र रजसा यान्ति शं परम् ॥ अन्नं ह्यनुग्रहं देव येन ते कर्म संश्रिताः ॥

இங்கு உண்பவர்கள் ரஜஸ்சார்ந்த நிலையிலிருந்தாலும் பரம நலனை அடையலாம். ஹே தேவா! அன்னம் உண்மையில் அருளே; அதனால் அவர்கள் தங்கள் கடமைகளிலும் செயல்களிலும் நிலைபெறுகின்றனர்.

Verse 5

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा माधव्याः स तु माधवः ॥ प्रहस्य भावशुद्धात्मा तत एवमभाषत ॥

மாதவி (பூமி) கூறிய அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட மாதவன், உள்ளம் தூயவனாய் புன்னகைத்து, பின்னர் இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 6

श्रीवराह उवाच ॥ साधु देवि वरारोहे मम कर्मव्यवस्थिते ॥ पृष्टोऽहं परमं गुह्यं मम भक्तसुखावहम् ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—ஹே அழகிய வடிவுடைய தேவியே! நன்று கூறினாய்; என் நியமிக்கப்பட்ட தர்மநடையில் நிலைத்துள்ளாய். என் பக்தர்களுக்கு நலனளிக்கும் மிக ரகசியமான பொருளை நீ என்னிடம் கேட்டாய்.

Verse 7

स्पृष्टा या रजसा देवि मम कर्मपरायणा ॥ मां संस्पृशन्तु तत्रस्थं यत्र तिष्ठामि सुन्दरि ॥

தேவி! ரஜஸால் தொடப்பட்டவளாயினும் என் விதிக்குரிய கர்மத்தில் பற்றுடைய அவள், அழகியே, நான் நிற்கும் இடத்திலேயே இருந்து என்னைத் தொடுவாளாக।

Verse 8

यदि भावस्तदा कश्चिद्भोजने कायसाधने ॥ चित्तं न्यस्य मयि क्षोणि भोक्तव्यं च न संशयः ॥

உடலைப் பேணுவதற்காக உண்பதற்கான வேளையில் சரியான பாவம் இருந்தால், ஓ க்ஷோணி (பூமியே), மனத்தை என்னில் வைத்து உண்ண வேண்டும்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 9

न सा लिप्यति दोषेण भुञ्जमाना रजस्वला ॥ अञ्जलिं शिरसा कृत्वा मयोक्तं मन्त्र उत्तमम् ॥

ரஜஸ்வலையானவள் உண்டாலும் குற்றத்தால் மாசுபடாள்; தலையில் கைகூப்பி, என்னால் உரைக்கப்பட்ட சிறந்த மந்திரத்தை ஜபித்தால்.

Verse 10

स्नात्वा सा तु महाभागे पञ्चमात्तु दिनात्पुनः ॥

ஆனால், ஓ மகாபாகே! அவள் ஐந்தாம் நாளுக்குப் பிறகு மீண்டும் நீராடி…

Verse 11

यथार्हं कुरुते कर्म मच्चित्ता मत्परायणा ॥ प्राप्नुयात्पुरुषत्वं च न्यस्तसंसारचिन्तनात् ॥

தகுந்தவாறு கர்மங்களைச் செய்து, மனம் என்னில் நிலைத்து, என்னையே சரணமாகக் கொண்டவன்—சம்சாரச் சிந்தனையை விட்டு உண்மையான புருஷத்துவத்தை அடைவான்.

Verse 12

धरण्युवाच ॥ पुरुषा वा स्त्रियो वापि न पुमांसो न वा स्त्रियः ॥ कथं दोषेण मुच्यन्ते जन्मसंसारबन्धनात् ॥

தரணி கூறினாள்—அவர்கள் ஆண்களாகவோ பெண்களாகவோ, அல்லது ஆணும் அல்ல பெண்ணும் அல்லாதவர்களாகவோ இருந்தாலும், ‘தோஷ’ தொடர்பில் பிறப்பு‑சம்சாரப் பந்தத்திலிருந்து எவ்வாறு விடுபடுவர்?

Verse 13

श्रीवराह उवाच ॥ इन्द्रियाणि निगृह्याथ चित्तमप्यनुवेश्य च ॥ मयि संन्यासयोगेन मम कर्मपरायणः ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—இந்திரியங்களை அடக்கி, சித்தத்தையும் உள்ளே நோக்கச் செலுத்தி, சன்னியாச‑யோகத்தால் என்னுள் நிலைத்து, எனக்காக அர்ப்பணிக்கும் கர்மங்களில் பற்றுடையவனாக இரு.

Verse 14

मम योगेषु संन्यासमेकचित्तो दृढव्रतः ॥ एवं कुर्वन्महाभागे स्त्रियो वा पुन्नपुंसकम् ॥

என் யோகங்களில் சன்னியாசத்தை—ஒருமுகச் சித்தத்துடன், உறுதியான விரதத்துடன்—இவ்வாறு செய்பவன், ஓ மகாபாகே, பெண்ணாக இருந்தாலும் அல்லது புன்னபும்்ஸகன் (நபும்்ஸக இயல்பு) ஆனாலும் …

Verse 15

ज्ञानसंन्यासयोगं वा यदीच्छेत्परमां गतिम् ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥

அல்லது பரம இலக்கை விரும்பினால், ஞான‑சன்னியாச‑யோகத்தைப் பின்பற்றுக. மேலும் ஒன்றையும் உனக்குச் சொல்கிறேன்—ஓ வசுந்தரா, கேள்.

Verse 16

मनो बुद्धिश्च चित्तं च ते ह्यनीशाः शरीरणाम् ॥ एकचित्तं मनः कृत्वा ज्ञानेन पृथुलोचने ॥

மனம், புத்தி, சித்தம்—இவை உடலுடையோர்க்கு உண்மையில் சுயாதீனமல்ல. ஓ ப்ருதுலோசனே, ஞானத்தால் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி …

Verse 17

समचित्तं प्रपद्यन्ते न ते लिप्यन्ति मानवाः ॥ सर्वभक्ष्याणि भक्षन्तः पेयापेयांस्तथैव च ॥

அவர்கள் சமசித்தத்தை அடைகிறார்கள்; அத்தகைய மனிதர்கள் லிப்தமடையார்—எல்லா வகை உணவுகளையும் உண்டாலும், குடிக்கத்தக்கதும் குடிக்கத் தகாததும் ஆகியவற்றையும் குடித்தாலும்।

Verse 18

समं चित्तं मयि यदि तदा तस्य न च क्रिया ॥ चित्तं मनश्च बुद्धिश्च मत्संस्थं च समं यदि ॥

சித்தம் என்னுள் சமமாக நிலைபெற்றால், அவனுக்கு பந்தமளிக்கும் செயல் இல்லை. சித்தம், மனம், புத்தி ஆகியவை சமமாக என்னுள் நிலைத்திருந்தால்…

Verse 19

रात्रिन्दिवं मुहूर्तं वा क्षणं वा यदि वा कला ॥ निमेषं वा त्रुटिं वाथ देवि चित्तं समं कुरु ॥

இரவு-பகல் ஆகவோ, ஒரு முஹூர்த்தமாகவோ, ஒரு கணமாகவோ, அல்லது சிறிதளவு காலமாகவோ—கண் இமைக்கும் நேரமோ, மிகச் சிறு நொடியோ என்றாலும், ஓ தேவி, சித்தத்தை சமமாக்கு.

Verse 20

सदा दिवानिशोश्चैव कुर्वन्तः कर्मसङ्करम् ॥ तेऽपि यान्ति परां सिद्धिं यदि चित्तं व्यवस्थितम् ॥

பகலும் இரவும் எப்போதும் செயல்களின் கலவையைச் செய்து கொண்டிருப்பவர்களும், சித்தம் நன்கு நிலைபெற்றிருந்தால், அவர்களும் பரம சித்தியை அடைவார்கள்.

Verse 21

जाग्रतः स्वपतो वापि शृण्वतः पश्यतोऽपि वा ॥ यो मां चित्ते चिन्तयति मच्चिन्तस्य च किं भयम् ॥

விழித்திருந்தாலும் உறங்கினாலும், கேட்கும்போதும் பார்க்கும்போதும்—எவன் என்னை சித்தத்தில் தியானிக்கிறானோ, என்னில் சிந்தனை நிலைத்தவனுக்கு அச்சம் எது?

Verse 22

दुर्वृत्तमपि चाण्डालं ब्राह्मणं चापथि स्थितम् ॥ तं तु देवि प्रशंसामि नान्यचित्तं कदाचन ॥

தீயொழுக்கமுள்ள சாண்டாளனாக இருந்தாலும், தவறான பாதையில் நிற்கும் பிராமணனாக இருந்தாலும்—தேவி, என் மீது மனம் ஒருபோதும் வேறிடத்திற்குச் செல்லாதவனையே நான் புகழ்கிறேன்।

Verse 23

यजन्तः सर्वधर्मज्ञा ज्ञानसंस्कारसंस्कृताः ॥ मयि चित्तं समाधाय मम कर्मपरायणाः ॥

வழிபடுவோர்—அனைத்து தர்மங்களையும் அறிந்தோர், ஞானத்தின் பயிற்சி-சம்ஸ்காரங்களால் செம்மையடைந்தோர்—மனத்தை என்னுள் நிலைநிறுத்தி, என் காரியங்களிலேயே ஈடுபட்டிருப்பர்।

Verse 24

ये मत्कर्माणि कुर्वन्ति मया हृदि समाश्रिताः ॥ सुखं निद्रां समाधाय स्वपन्तः कर्मसंस्थिताः ॥

என் பணிகளைச் செய்பவர்கள், இதயத்தில் என்னைச் சார்ந்திருப்பவர்கள்—இன்பமாக உறக்கத்தில் ஆழ்ந்தாலும், கடமையில் நிலைபெற்றவர்களாகவே உறங்குவர்।

Verse 25

येषां प्रशान्तं चित्तं वै तेऽपि देवि मम प्रियाः ॥ सर्वमात्मनि कर्म स्वं शुभं वा यदि वाऽशुभम् ॥

யாருடைய மனம் உண்மையாக அமைதியடைந்ததோ, அவர்களும்—தேவி—எனக்கு பிரியமானவர்கள். அவர்களின் சொந்தச் செயல் அனைத்தும் ஆத்மாவிலேயே நிலைத்திருக்கும்; அது நல்வினையாயினும் தீவினையாயினும்।

Verse 26

प्राप्नुवन्ति च दुःखानि भ्रमच्चित्ता नराधमाः ॥ चित्तं नाशो हि लोकस्य चित्तं मोक्षस्य कारणम् ॥

அலைந்து திரியும் மனமுடைய கீழ்மக்கள் துயரங்களை அடைவர். ஏனெனில் மனமே உலகியலின் வீழ்ச்சிக்கும், மனமே மோக்ஷத்திற்கும் காரணம் ஆகும்.

Verse 27

तस्माच्चित्तं समाधाय मां प्रपद्यस्व मेदिनी ॥ न्यस्य ज्ञानं च योगं च एकचित्ता भजस्व माम् ॥

ஆகையால், ஹே மேதினி, மனத்தைச் சமாதானப்படுத்தி என்னைச் சரணடை. ஞானமும் யோகமும் (சாதனமாக) ஒப்படைத்து, ஒருமனத்துடன் என்னை வழிபடு.

Verse 28

मया चैव पुरा सृष्टं प्रजार्थेन वसुन्धरे ॥ मासे मासे तु गन्तव्यमृतुकाले व्यवस्थितम् ॥

ஹே வசுந்தரா, சந்ததியின் நலனுக்காக இதை நான் முற்காலத்தில் நிறுவினேன். உரிய பருவகாலத்தில் நிர்ணயிக்கப்பட்டபடி மாதந்தோறும் செல்ல வேண்டும்.

Verse 29

एकचित्तं समाधाय यदीच्छेत् तु मम प्रियम् ॥ न गच्छेद्यदि मासे तु ऋतुकालव्यवस्थितम् ॥

என் பிரியத்தை நாடுவோர், மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி—பருவகால விதிப்படி நிர்ணயிக்கப்படாத மாதத்தில் செல்லக் கூடாது.

Verse 30

पितरस्तस्य हन्यन्ते दश पूर्वा दशापराः ॥ न तत्र कामलोभेन मोहेन च वसुन्धरे ॥

ஹே வசுந்தரா, அத்தகையவரின் பித்ருக்கள்—முன்னைய பத்து, பின்னைய பத்து—பாதிக்கப்படுவர். ஆகவே அந்த விஷயத்தில் காமம், பேராசை, மயக்கம் ஆகியவற்றால் நடக்கக் கூடாது.

Verse 31

शयने न स्त्रियं पश्येद्यदीच्छेच्छुद्धिमुत्तमाम् ॥ कौतुके कृतकृत्ये तु मम कर्मपरायणः ॥

உயர்ந்த தூய்மையை விரும்புவோர், படுக்கையில் இருக்கும்போது பெண்ணை நோக்கக் கூடாது. ஆனால் ‘கௌதுக’ விதி முறையாக நிறைவேறிய பின், என் போதித்த கடமைகளில் பற்றுடன் நிலைத்திருப்பான்.

Verse 32

त्यक्त्वानङ्गं च मोहं च पित्रर्थाय स्त्रियं व्रजेत् ॥ द्वितीयां न स्पृशेन्नारीं लोभमोहात्कथंचन ॥

காமமும் மயக்கமும் விட்டு, பித்ருகாரியத்திற்காக (சந்ததி/சிராத்தம்) தன் மனைவியை அணுக வேண்டும். இரண்டாம் நாளில் பேராசை அல்லது மயக்கத்தால் எவ்விதத்திலும் பெண்ணைத் தொடக்கூடாது.

Verse 33

न संस्पृशेत्तृतीयां तु चतुर्थी न कदाचन ॥ कृते संभोगधर्मे तु कृतकौतुकसंस्थितः ॥

மூன்றாம் நாளில் (அவளை) தொடக்கூடாது; நான்காம் நாளில் என்றால் ஒருபோதும் இல்லை. உடலுறவு-தர்ம விதி முறையாக நிறைவேறினால், ‘கௌதுக’ அனுஷ்டானம் முடிந்ததாகக் கருதப்படுவான்.

Verse 34

जलस्नानं ततः कुर्याद् अन्यवस्त्रपरिग्रहम् ॥ अपूर्णे ऋतुकाले तु योऽभिगच्छेद्रजस्वलाम् ॥

அதன்பின் நீராடி, வேறு ஆடைகளை அணிய வேண்டும். ஆனால் ருது-காலம் நிறைவடையுமுன் ரஜஸ்வலையான பெண்ணை அணுகுபவன்,

Verse 35

रेतःपाः पितरस्तस्य एवमेतन्न संशयः ॥ एकां तु पुरुषो याति द्वितीयां काममोहितः ॥

அவனுடைய பித்ருக்கள் ‘ரேதఃபாஃ’—வீரியத்தைப் பருகுவோர்—ஆகிறார்கள்; இது இவ்வாறே, சந்தேகம் இல்லை. ஆண் முதல் (நாள்) செல்கிறான்; இரண்டாம் (நாள்) காமமும் மயக்கமும் கொண்டு செல்கிறான்.

Verse 36

तृतीयां वा चतुर्थीं वा तदा स पुरुषोऽधमः ॥ सर्वस्यैव तु लोकस्य समयोऽयं हि मत्कृतः ॥

அவன் மூன்றாம் அல்லது நான்காம் (நாளில்) சென்றால், அந்த ஆண் தாழ்ந்தவன் எனக் கருதப்படுவான். ஏனெனில் உலகமெங்கும் பின்பற்ற வேண்டிய இந்த ‘சமய’ (மரபு/ஒழுங்கு) என்னாலேயே நிறுவப்பட்டது.

Verse 37

न गच्छति च यः क्रोधान्मोहाद्वा पुरुषाधमः ॥ ऋतौ ऋतौ भ्रूणहत्यां प्राप्नोति पुरुषश्चरन् ॥

கோபம் அல்லது மயக்கம் காரணமாக உரிய காலத்தில் செல்லாத அந்தத் தாழ்ந்த மனிதன், இவ்வாறு நடந்து ஒவ்வொரு ऋதுவிலும் கருக்கொலைப் பாவத்தை அடைகிறான்।

Verse 38

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥ ज्ञानं तु चित्तयोगस्य कर्मयोगस्य यत्क्रिया ॥

மேலும் ஒன்றை உனக்கு உரைப்பேன்—வசுந்தரையே, கேள்: சித்தயோகத்திற்குரிய ஞானமும், கர்மயோகத்திற்குரிய நடைமுறைச் செயலும்।

Verse 39

कर्मणा यान्ति मत्स्थानं यान्ति मद्गाननिष्ठिताः ॥ यान्ति योगविदः स्थानं नास्ति चान्या परा गतिः ॥

கர்மத்தின் மூலம் அவர்கள் என் தாமத்தை அடைகிறார்கள்; என் புகழ்பாடலில் நிலைத்தவர்களும் அதையே அடைகிறார்கள். யோகத்தை அறிந்தோர் தம் நிலையைக் பெறுகிறார்கள்; இதற்கு அப்பால் வேறு உயர்ந்த வழி இல்லை।

Verse 40

ज्ञानं योगं च सांख्यं च नास्ति चित्तव्यपाश्रितम् ॥ लभन्ते पुष्कलां सिद्धिं मम मार्गानुसारिणः ॥

சித்தத்தின் ஆதாரமின்றி ஞானமும், யோகமும், சாங்க்யமும் இல்லை. என் மார்க்கத்தைப் பின்பற்றுவோர் மிகுந்த சித்தியை அடைகிறார்கள்।

Verse 41

अथ तत्र चतुर्थे तु दिने प्राप्ते वसुन्धरे ॥ कृत्वा वै सिद्धिकर्माणि न गच्छत्यपराणि च ॥

பின்னர், வசுந்தரையே, அங்கே நான்காம் நாள் வந்தபோது, சித்தி அளிக்கும் சுத்திகரணச் சடங்குகளைச் செய்து பிற செயல்களுக்குச் செல்லக் கூடாது।

Verse 42

ततः स्नानेन कुर्वीत शिरसो मलशोधनम् ॥ शुक्लाम्बरधरो भूत्वा चित्तं कृत्वा समाहितम् ॥

அதன்பின் நீராடி தலையின் மாசுகளை நீக்க வேண்டும். வெண்மையான ஆடை அணிந்து மனத்தைச் சமாதானமாக ஒருமுகப்படுத்த வேண்டும்॥

Verse 43

ततो बुद्धिं मनश्चैव समं कृत्वा वसुन्धरे ॥ पश्चात्कुर्वन्ति कर्माणि सदा ते मे हृदि स्थिताः ॥

பின்னர், ஓ வசுந்தரையே, புத்தியும் மனமும் சமநிலையடையச் செய்து அதன் பின் அவர்கள் செயல்களைச் செய்கின்றனர்; அத்தகையோர் எப்போதும் என் இதயத்தில் நிலைத்திருப்பர்॥

Verse 44

यस्तु भागवतो भूत्वा ऋतुकाले व्यवस्थितः ॥ वायुभक्षस्ततस्तिष्ठेद्भूमे त्रीणि दिनानि च ॥

யார் பகவத பக்தனாக இருந்து உரிய காலத்தில் நியமமாக நிலைத்து, வாயுவையே ஆதாரமாகக் கொள்ளும் உபவாசியாக இருப்பானோ—ஓ பூமியே, அவன் மூன்று நாட்கள் அவ்வாறே இருக்க வேண்டும்॥

Verse 45

मम प्रापणकं कृत्वा ततः कुर्वन्ति भोजनम् ॥ अञ्जलिं शिरसा कृत्वा मयोक्तं कर्म सस्मितम् ॥

‘என்னை அடையச் செய்வது’ எனும் அர்ப்பணத்தைச் செய்து அதன் பின் அவர்கள் உணவு கொள்கின்றனர். தலை வணங்கி அஞ்சலி செய்து, நான் கூறிய கர்மத்தை மென்மையான புன்னகையுடன் நிறைவேற்றுகின்றனர்॥

Verse 46

तत एतेन मन्त्रेण शुद्धा भूमे रजस्वलाः ॥ ये तु कुर्वन्ति कर्माणि स्नातास्नातानि भागशः ॥

பின்னர், ஓ பூமியே, இந்த மந்திரத்தால் ரஜஸ்வலையான பெண்கள் தூய்மையடைகின்றனர்—நியமிக்கப்பட்ட அளவின்படி, நீராடியோ நீராடாமலோ, விதிக்கப்பட்ட கர்மங்களைச் செய்பவர்கள்॥

Verse 47

एवं दुष्यति नो देवि नारी वा पुरुषोऽपि वा ॥ कुर्वन्ति मम कर्माणि ते यथावन्मम प्रियाः ॥

தேவி, இவ்வாறு என் கர்மவிதிகளை முறையாகச் செய்தால் பெண்ணோ ஆணோ மாசுபடார்; அவ்வாறு செய்பவர்கள் எனக்கு அன்புடையோர்.

Verse 48

सर्वाण्यनुदिनं भद्रे मम चित्तानुसारिणः ॥ प्राप्नुयात्पुरुषः स्त्री वा रजसा दूषिता अपि ॥

அருள்மிகு பெண்ணே, இவை அனைத்தும் நாள்தோறும் என் உள்ளக் கருத்தைத் தொடர்ந்து நடப்போருக்கே; ஆணோ பெண்ணோ, ரஜஸால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தாலும் பயனை அடையலாம்.

Verse 49

एकचित्तस्ततो भूत्वा भूमे चेन्द्रियनिग्रहात् ॥ मम योगेष्टसंन्यासं यदीच्छेत्परमां गतिम् ॥

பின்னர், பூமியே, ஒருமனத்துடன் இருந்து புலனடக்கத்தால், யாரேனும் பரமகதியை விரும்பினால், என் யோகத்தில் விரும்பப்படும் சந்நியாசத்தை ஏற்க வேண்டும்.

Verse 50

एवं कुर्वन्ति ये नित्यं स्त्रियः पुंसो नपुंसकम् ॥ ज्ञाने सत्यप्ययोगानां मम कर्मसु कर्मणाम् ॥

இவ்வாறே அவர்கள் இடையறாது செய்கின்றனர்—பெண்கள், ஆண்கள், நபுஞ்சகரும்; ஞானம் இருந்தாலும் யோக ஒழுக்கமில்லாதவர்களுக்கு என் கர்மங்களில் கர்மச் செயல் முறையாக இருப்பதே தீர்மானமாகும்.

Verse 51

अद्यापि मां न जानन्ति नराः संसारसंश्रिताः ॥ ते वै भूमे विजानन्ति ये तद्भक्त्या व्यवस्थिताः ॥

இன்றும் உலகப் பற்றில் மூழ்கியவர்கள் என்னை அறியார்; ஆனால் பூமியே, அந்த பக்தியில் உறுதியாக நிலைத்தவர்கள் மட்டுமே என்னை உண்மையாக அறிகின்றனர்.

Verse 52

मातापितृसहस्राणि पुत्रदारशतानि च ॥ चक्रवत्परिवर्तन्ते यन्मोहान्मां न जानते ॥

ஆயிரக்கணக்கான தாய்-தந்தையரும், நூற்றுக்கணக்கான மகன்களும் மனைவியரும்—சக்கரம் போல மீண்டும் மீண்டும் சுழல்கின்றனர்; மோகத்தால் அவர்கள் என்னை அறியார்।

Verse 53

अज्ञाननेनावृतो लोको मोहेन च वशीकृतः ॥ सङ्गैश्च बहुभिर्बद्धस्तेन चित्तं न संन्यसेत् ॥

உலகம் அறியாமையால் மூடப்பட்டு, மோகத்தால் அடக்கப்பட்டிருக்கிறது; பல பற்றுகளால் கட்டப்பட்டதால் மனத்தைத் துறக்க இயலாது।

Verse 54

गच्छत्यन्यत्र माता वै पिता चान्यत्र गच्छति ॥ पुत्राश्चान्यत्र गच्छन्ति दासश्चान्यत्र गच्छति ॥

தாய் நிச்சயமாக வேறிடத்திற்குச் செல்கிறாள்; தந்தையும் வேறிடத்திற்குச் செல்கிறான்; மகன்களும் வேறிடத்திற்குச் செல்கின்றனர்; பணியாளனும் வேறிடத்திற்குச் செல்கிறான்।

Verse 55

अल्पकालपरं चैव माससंवत्सरेति च ॥ भविष्यन्ति पुनः कृत्वा न मे मूर्त्या सहासते ॥

அவர்கள் ‘மாதம்’, ‘வருடம்’ போன்ற குறுகிய கால அளவுகளிலேயே மனம் செலுத்துவர்; செயல் செய்து மீண்டும் மீண்டும் திரும்பி வருகின்றனர். என் வெளிப்பட்ட திருவுருவுடன் இணைந்து வாழ்வதில்லை।

Verse 56

यस्यैतद्विदितं सर्वं न्यासयोगं वसुन्धरे ॥ योगे न्यस्य सदात्मानं मुच्यते न च संशयः ॥

வசுந்தரையே! இவை அனைத்தும்—ந்யாச யோகம்—யாருக்கு அறியப்பட்டதோ, அவர் அந்த யோகத்தில் எப்போதும் ஆத்மாவை நிலைநிறுத்தி விடுதலை அடைவார்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 57

य एतच्छृणुयान्नित्यं कल्यमुत्थाय मानवः ॥ पुष्कलां लभते सिद्धिं मम लोकं च गच्छति ॥

ஒவ்வொரு நாளும் விடியற்காலையில் எழுந்து இதைச் செவிமடுப்பவன் மிகுந்த சித்தியை அடைந்து என் லோகத்திற்கும் செல்கிறான்.

Verse 58

एतत्ते कथितं भद्रे रहस्यं परमं महत् ॥ त्वया पृष्टं च यद्देवि मम भक्तसुखावहम् ॥

அருள்மிகு பெண்ணே, உனக்கு இந்த மிக உயர்ந்த மகா இரகசியம் கூறப்பட்டது. தேவியே, நீ கேட்டதையும் விளக்கினேன்; அது என் பக்தர்களுக்கு நலன் தருவது.

Verse 59

( अनादिमध्यान्तमजं पुराणं रजस्वला देववरं नमामि ॥ ) तत एतेन मन्त्रेण भुक्त्वा देवि रजस्वला ॥ करोति यानि कर्माणि न तैर्दुष्येत कर्हिचित् ॥

“ஆதி-மத்தி-அந்தமற்ற, அஜனான, புராதனமான தேவவரனை நான் வணங்குகிறேன்” என்ற மந்திரத்தால். பின்னர் தேவியே, ரஜஸ்வல நிலையில் உள்ள பெண் உணவு உண்டு இந்த மந்திரத்தைச் சார்ந்து எத்தகைய செயல்களைச் செய்தாலும், அவற்றால் அவள் எந்நாளும் தீட்டுப்படுவதில்லை.

Verse 60

यत्किञ्चित्कुर्वतः कर्म पद्मपत्रमिवाम्भसि ॥ संयोगान्न च लिप्येत समत्वादेव नान्यथा ॥

எந்தச் செயலைச் செய்தாலும், நீரில் தாமரை இலை போல, தொடர்பினால் ஒட்டுவதில்லை; அது சமத்துவத்தினாலேயே, வேறல்ல.

Verse 61

मच्चित्तः सततं यो मां भजेत नियतव्रतः ॥ मत्पार्श्वं प्राप्य परमं मद्भावायोपपद्यते

என் மீது மனம் நிலைத்து, நியத விரதத்துடன் எப்போதும் என்னை வழிபடுபவன் என் பரம சன்னிதியை அடைந்து, என் பாவத்தில் பங்கேற்கத் தகுதியடைகிறான்.

Verse 62

ऋतुकाले तु सर्वासां पित्रर्थं भोग इष्यते ॥ ऋतुकालाभिगामी यो ब्रह्मचार्येव संमतः

஋துகாலத்தில் பித்ரார்த்தம் (வம்சத் தொடர்ச்சி, சடங்கு நிலைமை) பொருட்டு தாம்பத்திய இணைவு அனைவருக்கும் அனுமதிக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. உரிய ஋துகாலத்திலேயே அணுகுபவன் ஒழுக்கத்தில் பிரம்மச்சாரியுடன் ஒப்பாக மதிக்கப்படுகிறான்.

Verse 63

तत्र मन्त्रः – आदिर्भवान्गुप्तमनन्तमध्यो रजस्वला देव वयं नमामः ॥ उपोषितास्त्रीणि दिनानि चैवं मुक्तौ रतं वासुदेवं नमामः

அங்கு மந்திரம் இதுவாகும்—“நீயே ஆதியாய், மறைந்தவனாய், முடிவில்லாதவனாய், நடுவாயும் உள்ளாய்; ஓ தேவா, ரஜஸ்வல நிலையிலே நாங்கள் உமக்கு வணங்குகிறோம். இவ்வாறு மூன்று நாட்கள் உபவாசமிருந்து, முக்தியில் பற்றுடைய வாசுதேவனை வணங்குகிறோம்.”

Verse 64

जायन्ते चात्मनः स्थाने स्वस्वकर्मसमुद्भवे ॥ ज्ञानमूढा वरारोहे नराः संसारमोहिताः

அவர்கள் தத்தம் கர்மங்களால் உண்டாகி, தத்தம் நிலையிலே (யோனி/அவस्था) மீண்டும் பிறக்கின்றனர். ஓ வராரோஹே, அறிவில் மயங்கிய மனிதர்கள் சம்சார மோகத்தால் மயங்கியிருக்கின்றனர்.