Adhyaya 127: Description of the Brāhmaṇa Initiation Procedure (Dīkṣā-sūtra)

Verse 1

अथ ब्राह्मणदीक्षासूत्रवर्णनम्॥ सूत उवाच॥ एवं धर्मांस्ततः श्रुत्वा बहुमोक्षार्थकारणात्॥ प्रत्युवाच ततो भूमिर्लोकनाथं जनार्दनम्

இப்போது பிராமணர்களின் தீட்சை விதிகளின் விளக்கம். சூதர் கூறினார்—பல முக்தி வழிகளுக்குக் காரணமான தர்மங்களை இவ்வாறு கேட்டபின், பூமி உலகநாதன் ஜனார்தனனுக்கு பதிலளித்தாள்।

Verse 2

अहो प्रभावः क्षेत्रस्य कथ्यमानोऽतिपुष्कलम्॥ अहं भारभराक्रान्ता लघुर्जातास्मि धावती

ஆஹா! இந்தத் தலத்தின் மகிமை சொல்லப்படும்போது மிக மிகப் பெரிதாகிறது. சுமைகளின் பாரத்தால் அழுத்தப்பட்ட நான் இப்போது இலகுவாகி விரைந்து செல்கிறேன்।

Verse 3

विमोहा च विशुद्धा च शृण्वानाहं त्विमां प्रभो॥ अहं लोकेषु विख्याता मुखात्तव विनिस्सृता

என் ஆண்டவனே! இதைச் செவிமடுக்கையில் நான் மயக்கமின்றி தூய்மையடைகிறேன். நான் உலகங்களில் புகழ்பெற்றவள்; ஏனெனில் நான் உமது வாயிலிருந்து வெளிப்பட்டவள்।

Verse 4

पुनः पृच्छामि ते देव संशयं धर्मसंहितम् ॥ येन धर्मविधानॆन दीक्षा प्राप्यते पुष्कला ॥

தேவனே! தர்மசம்ஹிதை தொடர்பான ஒரு ஐயத்தை மீண்டும் கேட்கிறேன்—எந்த தர்மவிதானத்தால் முழுமையான தீட்சை பெறப்படுகிறது?

Verse 5

एतन्मे परमं गुह्यं परं कौतूहलं च मे ॥ धर्मसंग्रहणार्थाय तद्भवान्वक्तुमर्हसि ॥

இது எனக்கு மிக உயர்ந்த இரகசியமும், மிகுந்த ஆவலும் ஆகும்; தர்மத்தைத் தொகுத்து/சரியாக அறிய நீங்கள் இதை விளக்க வேண்டும்.

Verse 6

ततो महीवचः श्रुत्वा मेघदुन्दुभिनिःस्वनः ॥ वराहरूपी भगवान्प्रत्युवाच वसुन्धराम् ॥

அப்போது மஹியின் சொற்களை கேட்டபின், மேகம் மற்றும் துந்துபி போன்ற முழக்கமுடைய வராஹ ரூப பகவான் வசுந்தரைக்கு பதிலளித்தார்.

Verse 7

श्रीवराह उवाच ॥ शृणु तत्त्वेन मे देवि मम धर्मं सनातनम् ॥ देवा एतन्न जानन्ति ये च योगव्रते स्थिताः ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—தேவி, உண்மையின் படி என்னிடமிருந்து என் சனாதன தர்மத்தை கேள். இதை தேவர்களும் அறியார்; யோக விரதத்தில் நிலைபெற்றவர்களும் அறியார்.

Verse 8

एतं धर्मं वरारोहे माङ्गल्यं मुखनिःसृतम् ॥ अहमेको विजानामि मद्भक्ता ये जना भुवि ॥

வராரோஹே, இந்த தர்மம் மங்களகரமானது; அது வாயிலிருந்து வெளிப்பட்டது. இதை நான் ஒருவனே அறிவேன்; பூமியில் எனக்கு பக்தியுள்ளவர்களும் அறிவர்.

Verse 9

यच्च पृच्छसि मे भद्रे दीक्षां भागवतीं कथाम् ॥ तच्छृणुष्व वरारोहे कर्मसंसारमोक्षणम् ॥

பத்ரே, நீ கேட்ட பகவதீ தீட்சையின் வரலாற்றை, வராரோஹே, கேள்; அது கர்மத்தால் உருவான சம்சாரச் சுழலிலிருந்து விடுதலை அளிக்கும் வழி.

Verse 10

हरन्ति मनुजा येन गर्भसंसारसागरात् ॥ मयि शान्तं मनः कृत्वा तदुत्कृष्टं च सुन्दरि ॥

இந்த முறையால் மனிதர்கள் கருவிலிருந்து தொடங்கும் சம்சாரக் கடலைக் கடந்து செல்கின்றனர். அழகியவளே, என்னுள் மனத்தை அமைதியாக நிலைநிறுத்துவது உயர்ந்த வழி எனக் கருதப்படுகிறது.

Verse 11

अभिगच्छेद्गुरुं देवि शाधि शिष्योऽस्मि मां गुरो ॥ तदाज्ञां तु पुरस्कृत्य दीक्षाद्रव्याणथाहरेत् ॥

தேவி, குருவை அணுகி—‘எனக்கு போதியுங்கள்; குருவே, நான் உங்கள் சீடன்’ என்று கூற வேண்டும். பின்னர் குருவின் ஆணையை முதன்மையாகக் கொண்டு தீட்சைக்கான பொருட்களை கொண்டு வர வேண்டும்.

Verse 12

लाजा मधु कुशाश्चैव घृतं चामृतसन्निभम् ॥ गन्धं सुमनसो धूपं दीपं प्रापणकादिकम् ॥

லாஜா (பொரி), தேன், குசா புல்; அமிர்தம் போன்ற நெய்; நறுமணம், மலர்கள், தூபம், தீபம், பிராபணக முதலிய படையல்கள்.

Verse 13

कृष्णाजिनं च पालाशं दण्डं चैव कमण्डलुम् ॥ घटं वासः पादुके च शुक्लयज्ञोपवीतकम् ॥

கருப்பு மான் தோல், பலாச மரத் தண்டு, கமண்டலு; குடம், ஆடை, பாதுக்கை மற்றும் வெள்ளை யஜ்ஞோபவீதம் (பூணூல்).

Verse 14

यन्त्रिकामर्घपात्रं च चरुस्थालीं सदर्विकाम् ॥ तिलव्रीहियवांश्चैव विविधं च फलोदकम्

யந்திரிகை, அர்க்யப் பாத்திரம்; சரு சமைக்கும் பாத்திரம் மற்றும் தர்வி (கரண்டி) உடன்; எள், அரிசி, யவம் மற்றும் பலவகை பழநீர்.

Verse 15

भक्ष्यभोज्यान्नपानं च कर्मण्यांश्चैव सञ्चयान् ॥ दीक्षिताः यदि भुञ्जन्ति मम कर्मपरायणाः

என் விதிப்படி கர்மங்களில் பற்றுடைய தீக்ஷிதர்கள், உண்ணத்தக்கவை, சமைத்த உணவு, தானியம், பானம் மற்றும் யாகத்திற்காகச் சேமித்த பொருட்களையே மட்டும் உண்டால்…

Verse 16

यानि कानि च बीजानि रत्नानि विविधानि च ॥ काञ्चकादीनि सुश्रोणि तानि शीघ्रमुपाहरेत्

எந்தெந்த விதைகள் இருந்தாலும், பலவகை ரத்தினங்களும், பொன் முதலிய பொருட்களும்—அழகிய இடுப்புடையவளே—அவற்றை அவன் விரைவாகக் கொண்டு வந்து சமர்ப்பிக்க வேண்டும்।

Verse 17

एतान्येवोपहार्याणि गुरुमूले ततः परम् ॥ स्नात्वा मङ्गलसंयुक्तो दीक्षाकामश्च ब्राह्मणः

இவையே குருவின் இடத்தில் சமர்ப்பிக்க வேண்டியவை; அதன் பின் நீராடி, மங்களச் சடங்குகளுடன் கூடி, தீக்ஷை விரும்பும் பிராமணன் முன்னே செல்ல வேண்டும்।

Verse 18

गुरोस्तु चरणौ गृहीत्वा ब्रूहि किं करवाणि ते ॥ ततस्तु गुर्वनुज्ञातो वेदिं कुर्याच्च पुष्कलाम्

குருவின் திருவடிகளைப் பற்றிக் கொண்டு, ‘உமக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?’ என்று கூற வேண்டும்; பின்னர் குருவின் அனுமதி பெற்று, விசாலமான வேதியை அமைக்க வேண்டும்।

Verse 19

प्रतिष्ठाप्य विधानॆन धान्योपरीदृढं नवम् ॥ जलेन पूरितं मन्त्रैः पुष्पपल्लवशोभितम्

விதிப்படி அதை நிறுவ வேண்டும்—புதியதாக, தானியத்தின் மேல் உறுதியாக அமைத்து; நீரால் நிரப்பி, மந்திரங்களுடன், மலரும் இளந்தளிர்களாலும் அலங்கரித்து।

Verse 20

तस्योपरि तिलैः पूर्णपात्रं स्थाप्य विधानतः ॥ पूजयेनमां गुरुं द्रव्यैः शिष्येणैवोपकल्पितैः

அதன் மேல் விதிப்படி எள்ளால் நிரம்பிய பாத்திரத்தை வைக்க வேண்டும். சீடன் தானே தயாரித்த பொருட்களால் என்னை—குருவை—வழிபட வேண்டும்.

Verse 21

तत्रार्चनविधिं कृत्वा गुरुधर्मविनिश्चयः ॥ पूर्वोक्तानि च द्रव्याणि वेदिमध्यमुपाहरेत्

அங்கே அர்ச்சனை முறையைச் செய்து, குருவுக்குரிய தர்மத்தை உறுதிசெய்து, முன் கூறிய பொருட்களை வேதியின் நடுவில் கொண்டு வர வேண்டும்.

Verse 22

चतुरः कलशान्दद्याच्चतुष्पार्श्वेषु सुन्दरि ॥ वारिपूर्णान्द्विजाञ्छुद्धान्सहकारविभूषितान्

அழகியவளே! நான்கு பக்கங்களிலும் நான்கு கலசங்களை வைக்க வேண்டும்—நீரால் நிரம்பியவை, இருபிறப்போருக்குத் தூயவை, மாமர இலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவை.

Verse 23

सर्वतः शुक्लसूत्रेण वेष्टयेत तथानघे ॥ पूर्णपात्राणि चत्वारि चतुष्पार्श्वेषु स्थापयेत्

களங்கமற்றவளே! எல்லாப் பக்கங்களிலும் வெள்ளை நூலால் சுற்ற வேண்டும்; மேலும் நான்கு பக்கங்களிலும் நான்கு நிரம்பிய பாத்திரங்களை வைக்க வேண்டும்.

Verse 24

एवं मन्त्रं ततः कृत्वा दद्याद्दीक्षाप्रयोजकः ॥ स च मन्त्रो यथान्यायं येन वा तुष्यते गुरुः

இவ்வாறு மந்திரத்தைச் சீராக அமைத்து, தீட்சை அளிப்பவர் அதை வழங்க வேண்டும். அந்த மந்திரம் முறையின்படி இருக்க வேண்டும்—அல்லது குரு திருப்தியடையும் வகையிலிருக்க வேண்டும்.

Verse 25

यथान्यायं च सङ्गृह्य गुरुकर्मविनिश्चितः ॥ प्रपद्यावसथं विष्णोर्दीक्षाणां परिकाङ्क्षिणः

முறையின்படி தேவையான பொருட்களைச் சேர்த்து, குருவுக்குரிய கடமைகளில் உறுதி கொண்டு, தீட்சை விரும்புவோர் விஷ்ணுவின் வாசஸ்தலம்/திருக்கோவிலை அணுக வேண்டும்।

Verse 26

उपस्पृश्य यथान्यायं भूत्वा पूर्वमुखस्ततः ॥ सर्वांस्तु श्रावयेच्छिष्यान्दीक्षाणार्थं न संशयः

முறையின்படி நீரைத் தொடுதல் (உபஸ்ப்ருஷ்ய) செய்து தூய்மையடைந்து, பின்னர் கிழக்கு நோக்கி நின்று, தீட்சைக்காக எல்லா சீடர்களுக்கும் கேட்கும்படி உரைக்க வேண்டும்—சந்தேகமில்லை।

Verse 27

यस्तु भागवतांदृष्ट्वा स्वयं भागवतः शुचिः ॥ अभ्युत्थानं न कुर्वीत तेनाहं तु विहिंसितः

தானே தூய பகவத்பக்தனாக இருந்தும், பகவதர்களைக் கண்டபோது மரியாதையுடன் எழுந்து வரவேற்காதவன்—அவனால் நான் உண்மையிலே அவமதிக்கப்படுகிறேன்/புண்படுகிறேன்।

Verse 28

भार्यां प्रियसखीं यस्तु साध्वीं हिंसति निर्घृणः ॥ न तेन तां प्राप्नुवन्ति हिंसका दुष्टयोनिजाः

கருணையற்றவன் தன் மனைவியை—அவள் அன்புச் சखी, சாத்வி—துன்புறுத்தினால், அவனால் அந்த உறவின் உண்மையான நன்மை/பலன் பெறப்படாது; வன்முறையாளர் தாழ்ந்த யோனிகளில் பிறப்பர்।

Verse 29

ब्रह्मघ्नश्च कृतघ्नश्च गोग्नश्च कृतपातकाः ॥ एताञ्छिष्यान् विवर्जेत उक्ता ये चान्यपातकाः

பிராமணனை கொன்றவன், நன்றிக்கெட்டவன், பசுவைக் கொன்றவன், மகாபாதகம் செய்தவன்—மேலும் கூறப்பட்ட பிற பாவிகள்—இத்தகைய சீடர்களை விலக்க வேண்டும்।

Verse 30

बिल्ववृक्षोदुम्बरौ च तथा चान्ये कदाचन ॥ कर्मण्याश्चैव ये वृक्षा न च्छेत्तव्याः कदाचन

பில்வ மரமும் உதும்பர மரமும், மேலும் பிற மரங்களும்—குறிப்பாக யாகாதி கர்மங்களுடன் தொடர்புடைய மரங்கள்—எந்நேரமும் வெட்டப்படக் கூடாது.

Verse 31

यदीच्छेत्परमां सिद्धिं मोक्षधर्मं सनातनम् ॥ भक्ष्याभक्ष्यं च तं शिष्यं वेदितव्यं तदन्तरे

யார் உயர்ந்த சித்தி—நித்திய மோக்ஷதர்மம்—அடைய விரும்புகிறாரோ, அவர் அந்த விஷயத்தில் சீடனுக்கு எது உண்ணத்தக்கது, எது உண்ணத் தகாதது என்பதை அறிவிக்க வேண்டும்.

Verse 32

करीरस्य वधः शस्तः फलान्यौदुम्बरस्य च ॥ सद्योभक्षा भवत्तेन अभक्ष्या पूतिवासिका

கரீரத்தை வெட்டிச் சேகரித்தல் நன்று; உதும்பரத்தின் கனிகளும் அப்படியே. அந்த விதியால் அவை உடனே உண்ணத்தக்கவை; ஆனால் பூதிவாசிகா உண்ணத் தகாதது.

Verse 33

न भक्षणीयं वाराहं मांसं मत्स्याश्च सर्वशः ॥ अभक्ष्या ब्राह्मणैरेते दीक्षितैश्च न संशयः

வராக (பன்றி) இறைச்சியும் எல்லா வகை மீன்களும் உண்ணத்தக்கவை அல்ல. இவை பிராமணர்களுக்கும் தீக்ஷிதர்களுக்கும் ஐயமின்றி உண்ணத் தகாதவை.

Verse 34

परिवादं न कुर्वीत न हिंसां वा कदाचन ॥ पैशुन्यं न च कर्त्तव्यं स्तैन्यं वापि कदाचन ॥

எந்நேரமும் பழிச்சொல் பேசக் கூடாது; எந்நேரமும் வன்முறை செய்யக் கூடாது. தீய புறங்கூறல் (பைஷுன்யம்) செய்யக் கூடாது; திருட்டும் எந்நேரமும் செய்யக் கூடாது.

Verse 35

अतिथिं चागतं दृष्ट्वा दूराध्वानं गतं क्वचित् ॥ संविभागस्तु कर्त्तव्यो येन केनापि पुत्रक ॥

எங்கிருந்தோ நீண்ட தூரம் பயணம் செய்து வந்த விருந்தினரைப் பார்த்தால்—மகனே! எவ்விதமாக இயலுமோ அவ்விதமாக அவனுக்கு அன்னம் முதலியவற்றில்/வளங்களில் பங்கை வழங்குதல் கடமை.

Verse 36

गुरुपत्नी राजपत्नी ब्राह्मणस्त्री कदाचन ॥ मनसापि न गन्तव्या एवं विष्णुः प्रभाषते ॥

குருவின் மனைவி, அரசனின் மனைவி, பிராமணனின் மனைவி—இவர்களிடம் எக்காலத்திலும், மனத்தாலும் கூட, அணுகக் கூடாது; இவ்வாறு விஷ்ணு உரைக்கிறார்.

Verse 37

दृष्ट्वा परस्य भाग्यानि आत्मनो व्यसनं तथा ॥ तत्र मन्युर्न कर्त्तव्यं एवं धर्मः सनातनः ॥

பிறரின் நல்வாழ்வையும், தன் துன்ப நிலையையும் கண்டாலும், அச்சூழலில் கோபம் கொள்ளக் கூடாது; இதுவே சனாதன தர்மம்.

Verse 38

एवं ततः श्रावयीत दीक्षाकामं वसुन्धरे ॥ छत्रं चोपानहं चैव मनसा चोपकल्पयेत् ॥

பின்னர் இவ்விதமாக, வாசுந்தரையே! தீட்சை விரும்புபவரால் (மந்திரம்/வாக்கியம்) உச்சரிக்கச் செய்ய வேண்டும்; மேலும் குடையும் பாதரட்சையும் மனத்தால் தயாரித்து/அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 39

द्वे द्वे औदुम्बरस्य पत्रे वेदिमध्ये तु स्थापयेत् ॥ क्षुरं चैव वरारोहे जलपूर्णं च भाजनम् ॥

வேதியின் நடுவில் உதும்பர மரத்தின் இரண்டு இரண்டு இலைகளை நிறுவ வேண்டும்; மேலும் அழகியவளே! க்ஷுரம் (சவரக் கத்தி) மற்றும் நீர் நிரம்பிய பாத்திரமும் (வைக்க வேண்டும்).

Verse 40

ममावाहनपूर्वं तु मन्त्रेण विधिनार्चयेत् ॥ मन्त्रः— ॐ सप्त सागराश्च सप्तद्वीपानि सप्त पर्वताश्च दश स्वर्गसहस्राश्च समस्ताश्च नमोऽस्तु सर्वास्ते हृदये वसन्ति ॥ यश्चैतद्वर्षति पुनरुन्नमति ॥

முதலில் என்னை ஆவாஹனம் செய்து, விதிப்படி மந்திரத்தால் வழிபட வேண்டும். மந்திரம்—‘ஓம்—ஏழு கடல்கள், ஏழு தீவுகள், ஏழு மலைகள், பத்தாயிரம் ஸ்வர்கங்களுடன் கூடிய அனைத்திற்கும் நமஸ்காரம்; அவை அனைத்தும் இதயத்தில் வாசம் செய்கின்றன.’ மேலும்—‘இதனால் மழை பெய்யச் செய்பவன் மீண்டும் உயர்வடைகிறான்.’

Verse 41

ॐ भगवन् वासुदेव ममैतत्साराय युक्तं वराहरूपसृष्टेन पृथिव्यां तु मन्त्रानुस्मरणं च आज्ञापयानुभावनास्माकमाज्ञप्तमनुचिन्तयित्वा भगवन्नागच्छ दीक्षाकामविप्रस्त्वत्प्रसादात्तु दीक्षति ॥

ஓம். பகவான் வாசுதேவா! வராஹரூபத்தால் படைக்கப்பட்ட இந்தப் பூமியில், என் இச்சடங்கின் நிறைவேற்றத்திற்காக மந்திரஸ்மரணத்தை ஆணையிடுவாயாக. எங்களுக்கு விதிக்கப்பட்டதை மனனம் செய்து, ஆண்டவனே, வருக; உன் அருளால் தீட்சை விரும்பும் பிராமணன் தீட்சை பெறுகிறான்.

Verse 42

एतन्मन्त्रं उदाहृत्य शिरसा जानुभ्यामवनीं गतेन भवितव्यम् ॥

இந்த மந்திரத்தை உச்சரித்து, தலை மற்றும் முழங்கால்களுடன் தரையில் விழுந்து (சாஷ்டாங்க) பணிவுடன் வணங்கும் நிலையில் இருக்க வேண்டும்.

Verse 43

ॐ स्वागतम् स्वागत्वानिति ॥

ஓம்—‘வருக, நிச்சயமாக வருக’—என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 44

तत एतेन मन्त्रेण आनयित्वा वसुन्धरे ॥ अर्घ्यं पाद्यं च दातव्यं मन्त्रेण विधिनिश्चयात् ॥

பின்னர், ஓ வசுந்தரையே! இந்த மந்திரத்தால் (உன்னை) ஆவாஹனம் செய்து, மந்திரத்தால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட விதிப்படி அர்க்யமும் பாத்யமும் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 45

मन्त्रः— अकृतघ्ने देवानसुराकृतघ्नरुद्रेण ब्राह्मणाय च लब्धं सर्वमिमां भगवतेऽस्तु दत्तं प्रतिगृह्णीष्व च लोकनाथ ॥

மந்திரம்— ஹே அகృతக்ஞனே! தேவர்-அசுரர் வதம் செய்பவனான ருத்ரனால் பிராமணனுக்குக் கிடைத்த அனைத்தும் பகவானுக்கே அர்ப்பணமாகுக. ஹே லோகநாதா, இதை ஏற்றருள்வாயாக.

Verse 46

मन्त्रः— एवं वरुणः पातु शिष्य ते वपतः शिरः ॥ जलेन विष्णुयुक्तेन दीक्षा संसारमोक्षणम् ॥

மந்திரம்— இவ்வாறு, ஹே சீடனே, மொட்டையிடப்படும் உன் தலையை வருணன் காக்கட்டும். விஷ்ணுவுடன் இணைந்த (விஷ்ணு-புனித) நீரால் தீட்சை உலகப் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை அளிக்கும்.

Verse 47

एकस्य कलशं दद्यात्कर्मकारस्य सुन्दरी ॥ निष्कलं तु शिरः कृत्वा शोणितेन विवर्जितम् ॥

ஹே அழகியவளே, கர்மகாரனுக்கு ஒரு கலசம் (நீர்ப்பானை) அளிக்க வேண்டும். தலையை முழுமையாக மொட்டையிட்டு, அது இரத்தமின்றி இருக்கச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 48

पुनः स्नानं ततः कृत्वा शीघ्रमेव न संशयः ॥ एतस्य विधिवत्कृत्वा दीक्षाकामस्य सुन्दरी ॥

பின்னர் மீண்டும் நீராடி, விரைவாகவே—சந்தேகமின்றி—ஹே அழகியவளே, தீட்சை விரும்புபவருக்காக இதை விதிப்படி செய்ய வேண்டும்.

Verse 49

दत्त्वा संसारमोक्षाय सर्वकामविनिश्चितः ॥ जानुभ्यामवनीं गत्वा इमं मन्त्रमुदीरयेत् ॥

சம்சார விடுதலைக்காக (அர்ப்பணம்) அளித்து, எல்லா நோக்கங்களிலும் உறுதியுடன், இரு முழங்கால்களாலும் தரையில் தாழ்ந்து, இந்த மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 50

मन्त्रः— ॐ वेदाम्यहं भागवतांश्च सर्वान् सुदीक्षिताः ये गुरवश्च सर्वे ॥ विष्णुप्रसादेन च लब्धदीक्षा मम प्रसीदन्तु नमामि सर्वान् ॥

மந்திரம்— ஓம். நான் பகவானின் எல்லா பக்தர்களையும், நன்கு தீட்சை பெற்ற எல்லா குருமார்களையும் ஏற்றுக் கொள்கிறேன். விஷ்ணுவின் அருளால் தீட்சை பெற்ற அவர்கள் என்மேல் பிரசன்னமாவார்களாக; நான் அவர்களையெல்லாம் வணங்குகிறேன்.

Verse 51

नत्वा तु भगवद्भक्तान् प्रज्वाल्य च हुताशनम् ॥ घृतेन मधुमिश्रेण लाजाकृष्णतिलैस्तथा ॥

பகவானின் பக்தர்களை வணங்கி, ஹுதாசனமான யாகஅக்னியை ஏற்றி, தேன் கலந்த நெய்யால், அதுபோல லாஜா (வறுத்த தானியம்) மற்றும் கருப்பு எள்ளாலும் ஆஹுதி செலுத்த வேண்டும்.

Verse 52

सप्तवारांस्ततो दत्त्वा विंशतिं च तिलोदनम् ॥ जानुभ्यामवनीं गत्वा इमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥

பின்னர் ஏழு முறை ஆஹுதி அளித்து, மேலும் திலோதனம் (எள் கலந்த அன்னம்) இருபது ஆஹுதிகளையும் அளித்து, இரு முழங்கால்களாலும் தரையில் இறங்கி, இந்த மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 53

मन्त्रः— अश्विनौ दिशः सोमसूर्यौ साक्षिमात्रं वयं प्रसन्नाः शृण्वन्तु मे सत्यवाक्यं वदामि ॥

மந்திரம்— அஷ்வினிகள், திசைகள், மேலும் சோமனும் சூரியனும்—சாட்சிகளாக—என் சொல்லைக் கேட்கட்டும். நாம் பிரசன்னமாக உள்ளோம்; நான் உண்மை வாக்கை உரைக்கிறேன்.

Verse 54

सत्येन धार्यते भूमिर्भूमिः सत्येन तिष्ठति ॥ सत्येन गच्छते सूर्यो वायुः सत्येन वाति च ॥

உண்மையால் பூமி தாங்கப்படுகிறது; பூமி உண்மையாலே நிலைபெறுகிறது. உண்மையால் சூரியன் செல்கிறது; உண்மையாலே காற்றும் வீசுகிறது.

Verse 55

तिस्रः प्रदक्षिणाः कृत्वा देवं भागवतं गुरुम् ॥ गुरुपादौ तु संगृह्य इमं मन्त्रमुदीरयेत् ॥

பகவான் பக்தரான குருவை மூன்று முறை பிரதட்சிணை செய்து, பின்னர் குருவின் பாதங்களைப் பற்றிக் கொண்டு இம்மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்।

Verse 56

मन्त्रः — गुरुदेवप्रसादेन लब्धा दीक्षा यदृच्छया ॥ यच्चैवापकृतं किञ्चिद्गुरुर्मर्षयतां मम ॥

மந்திரம்: ‘குருதேவரின் (மற்றும் இறைவனின்) அருளால் நல்வாய்ப்பாக தீட்சை கிடைத்தது. நான் செய்த சிறிதளவு குற்றம் எதுவாயினும் குரு எனக்காக மன்னிப்பாராக.’

Verse 57

एवं प्रसादयित्वा तु शिष्यो मन्त्रेण सुन्दरी ॥ वेदिमध्ये स्थापयित्वा भूत्वा पूर्वमुखस्ततः ॥

அழகியவளே! இவ்வாறு மந்திரத்தால் (குருவை) பிரசன்னப்படுத்தி, சீடனை வேதியின் நடுவில் நிறுவி, பின்னர் கிழக்கு நோக்கி இருந்து செயல்பட வேண்டும்।

Verse 58

शिष्यमेव यतो दृष्ट्वा गृहीत्वा च कमण्डलुम् ॥ शुक्लयज्ञोपवीतं च इमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥

பின்னர் சீடனை நோக்கி, கமண்டலுவையும் வெண்மையான யஜ்ஞோபவீதத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு, இம்மந்திரத்தைச் சொல்ல வேண்டும்।

Verse 59

मन्त्रः — विष्णुप्रसादेन गतोऽसि सिद्धिं प्राप्ता च दीक्षा सकमण्डलुश्च ॥ गृहीत्वा तु कराभ्यां युक्तोऽसि कर्मणा क्रियायां चैव ॥

மந்திரம்: ‘விஷ்ணுவின் அருளால் நீ வெற்றிச் சித்தியை அடைந்தாய்; கமண்டலுவுடன் தீட்சையும் பெற்றாய். இரு கைகளாலும் அதை எடுத்துக் கொண்டு, இப்போது நீ கர்மமும் கிரியையும்—அனுஷ்டானத்தையும்—செய்யத் தகுதியானவன்.’

Verse 60

ततो मुखपदं कृत्वा दीक्षितो गुरुणा तथा ॥ सर्वप्रदक्षिणं कृत्वा इमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥

பின்பு ‘முகபத’ விதியைச் செய்து, குருவால் முறையாக தீட்சை பெற்றவனாய், முழுப் பிரதட்சிணை செய்து இம்மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்।

Verse 61

अधोऽधो भूत्वा यद्यहं भ्राम्यल्लब्धो गुरुर्विष्णुदीक्षा च लब्धा ॥ तव प्रसादाच्च गुरो यथा च ॥

நான் மேலும் மேலும் தாழ்மையடைந்து அலைந்திருந்தாலும், எனக்கு குரு கிடைத்தார்; விஷ்ணு தீட்சையும் கிடைத்தது—இவை அனைத்தும் உங்கள் அருளாலே, ஓ குருவே, யதார்த்தமாய்.

Verse 62

एतेन मन्त्रेण मुखपदं कारयेत् ॥ शौचसेके वै कुर्याद्देवान्तन्तुवाससम् ॥

இம்மந்திரத்தால் ‘முகபத’ம் செய்யப்பட வேண்டும். சௌச-சேகத்தின் போது தேவகாரியத்திற்காக ஆடையை இறுதிவரை முறையாக ஒழுங்குபடுத்தி/கட்டிவைக்க வேண்டும்।

Verse 63

एवं वै वास आदत्ते गृह्ण वत्स कमण्डलुम् ॥ इमं लोकेषु विख्यातं शोधनं सर्वकर्मसु ॥

இவ்வாறு அவன் ஆடையை ஏற்றுக்கொள்கிறான். ‘வத்ஸா, கமண்டலுவை எடுத்துக்கொள்; இச்சுத்திகரிப்பு எல்லாக் கர்மங்களிலும் உலகங்களில் புகழ்பெற்றது.’

Verse 64

मधुपर्कं गृहीत्वा च त्विमं मन्त्रं उदीरयेत् ॥ मन्त्रः—गृहाण मधुपर्कं च प्रार्थकाय विशोधनम् ॥

மதுபர்க்கத்தை எடுத்துக்கொண்டு இம்மந்திரத்தைச் சொல்ல வேண்டும்: ‘மதுபர்க்கத்தை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்; இது வேண்டுபவருக்குச் சுத்திகரிப்பு.’

Verse 65

ततो गृहीत्वा चरणौ गुरोर्यत्नात्सुतोषयेत् ॥ शिरसा चाञ्जलिं कृत्वा मनश्चैव सुसंयतम् ॥ गुरूपदिष्टं सन्धार्य इमं मन्त्रं उदीरयेत् ॥

பின்பு சீடன் குருவின் திருவடிகளை முயற்சியுடன் பற்றிக் கொண்டு, மரியாதையுடன் அவரை மகிழ்விக்க வேண்டும். தலை தாழ்த்தி அஞ்சலி செய்து, மனத்தை நன்கு கட்டுப்படுத்தி; குரு உபதேசத்தை உள்ளத்தில் தாங்கி இந்த மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 66

मन्त्रः—शृण्वन्तु मे भागवतास्तु सर्वे गुरुश्च मे सर्वकामक्षयं चकार ॥ अहं शिष्यो दासभूतस्तथैव देवसमो गुरुश्च मे तथोपपन्नम् ॥

மந்திரம்—“எல்லா பகவத பக்தர்களும் என் சொற்களை கேளுங்கள்; என் குரு எனக்கான எல்லா ஆசைகளின் நாசத்தை ஏற்படுத்தினார். நான் சீடன், தாசபாவத்தில் உள்ளவன்; என் குரு தேவசமன்—இது முற்றிலும் பொருத்தம்.”

Verse 67

एषागमे ब्राह्मणस्य दीक्षा भूमे ह्युदाहृता ॥ त्रयाणामथ वर्णानां मम दीक्षाविधीञ्छृणु ॥

ஓ பூமியே! இந்த ஆகமத்தில் பிராமணனின் தீட்சை கூறப்பட்டுள்ளது. இப்போது மற்ற மூன்று வர்ணங்களின் தீட்சை முறைகளை என்னிடமிருந்து கேள்.

Verse 68

एतेनैव विधानेन दीक्षयेत वसुन्धरे ॥ उभौ च प्राप्नुताṃ सिद्धिमाचार्यः शिष्य एव च ॥

ஓ வசுந்தரையே! இதே விதிமுறையினாலே தீட்சை அளிக்க வேண்டும்; ஆசாரியரும் சீடனும்—இருவரும் சித்தியை அடைவார்கள்.

Verse 69

मयोक्तां लभते कश्चिद्दीक्षां चैव सुखावहाम् ॥ चातुर्वर्ण्यविधानेन तां दीक्षां शृणु सुन्दरि ॥

நான் கூறிய நலமளிக்கும் தீட்சையை ஒருவர் பெறுகிறார். ஓ அழகியே! சாத்துர்வர்ண்ய அமைப்பின்படி அந்த தீட்சையை கேள்.

Verse 70

ब्राह्मणो दीक्षमाणस्तु चतुरस्रां तु षोडशहस्तां कृत्वा तत्र च कलशोपरी युञ्जेत् ॥

தீட்சை பெறும் பிராமணன் பதினாறு ஹஸ்த அளவுள்ள சதுர வேதியை அமைத்து, அங்கே கலசத்தின் மேல் விதியை அமைக்க வேண்டும்।

Verse 71

कन्यां दत्त्वा पुनस्तांस्तु कर्मणा नोपपादयेत् ॥ अष्टौ पितृगणास्तेन हिंसिता नात्र संशयः ॥

கன்னியாதானம் செய்த பின், மீண்டும் கர்மச் செயல்களால் அந்த ஏற்பாட்டை நீக்கக் கூடாது; அதனால் எட்டு பித்ருகணங்கள் பாதிக்கப்படுவர்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 72

कनकादीनि रत्नानि यौवनस्था च कामिनी ॥ तत्र चित्तं न कर्तव्यमेवं विष्णुः प्रभाषते ॥

தங்கம் முதலிய செல்வம், ரத்தினங்கள், யௌவனமுள்ள காமினி—இவற்றில் மனத்தை நிலைநிறுத்தக் கூடாது; இவ்வாறு விஷ்ணு உரைக்கிறார்।

Verse 73

एवं भूमे ततो दत्त्वा अर्घ्यं पाद्यं च कर्मणा ॥ क्षुरं गृहीत्वा यथान्यायमिमं मन्त्रं उदीरयेत् ॥

ஓ பூமியே! இவ்வாறு பின்னர் விதிப்படி அர்க்யமும் பாத்யமும் அர்ப்பணித்து, க்ஷுரம் (சவரக் கத்தி) எடுத்துக் கொண்டு, நியமப்படி இந்த மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்।

Verse 74

एवं सत्यं ततः कृत्वा ब्राह्मणा वीक्षणं पुनः॥ गुरुम् प्रसादयत्तत्र मन्त्रेण विधिनार्च्चयन्॥

இவ்வாறு சத்திய விரதத்தை நிறைவேற்றிய பின், பிராமணர்கள் மீண்டும் பரிசோதனை செய்தனர்; அங்கே மந்திரத்துடன் விதிப்படி ஆராதனை செய்து குருவை மகிழ்வித்தனர்।

Verse 75

मन्त्रः—गृह्णीष्व गन्धपात्राणि सर्वगन्धं सुखोचितम्॥ सर्ववैष्णवकं शुद्धं सर्वसंसारमोक्षणम्॥

மந்திரம்—ஹே (தேவி), நறுமணப் பாத்திரங்களை ஏற்றுக்கொள்—நலனுக்குத் தகுந்த எல்லா நறுமணங்களும். இது முழுமையாக வைஷ்ணவம், தூய்மை உடையது, எல்லாச் சம்சாரப் பந்தத்திலிருந்தும் விடுதலை அளிப்பது.