Adhyaya 126: The Greatness of Kubjāmraka: Raibhya’s Boon and the Teaching on the Sacred Tīrthas

Verse 1

अथ कुब्जाम्रकमाहात्म्यारम्भः ॥ तत्र रैभ्यानुग्रहः ॥ श्रुत्वा मायाबलं ह्येतद्धरणी संशितव्रता ॥ वराहरूपिणं देवं प्रत्युवाच वसुन्धरा ॥

இப்போது குப்ஜாம்ரக மாஹாத்ம்யத்தின் தொடக்கம்; அதில் ரைப்யருக்கு அருள்புரிந்த நிகழ்ச்சி. இந்த மாயாபலத்தைச் செவிமடுத்த வ்ரதங்களில் உறுதியான தரணி—வசுந்தரா—வராஹரூபத் தேவனுக்கு மறுமொழி கூறினாள்.

Verse 2

पुनश्च पीतवर्णाभा पुनरक्तः कदा भवेत् ॥ पुनर्मरकताभासं पुनर्मुक्तासमप्रभम् ॥

மேலும்—இது எப்போது மஞ்சள் நிறமாகத் தோன்றுகிறது, எப்போது மீண்டும் சிவப்பாகிறது? எப்போது மீண்டும் மரகதம் போன்ற ஒளியைக் காட்டுகிறது, எப்போது மீண்டும் முத்துகளுக்கு ஒப்பான பிரகாசம் பெறுகிறது?

Verse 3

ततो बहुतिथे काले व्यतीते सति धीमताम् ॥ ततः कदाचिद्भूपालो राजपुत्रमुपस्थितम् ॥

பின்னர் அறிவுடையோரிடையே நீண்ட காலம் கடந்தபின், ஒருசமயம் ஒரு பூபாலன் (அரசன்) அரசகுமாரனுடன் வந்து சேர்ந்தான்।

Verse 4

धरण्युवाच ॥ यत्तत्कुब्जाम्रके देव भाषसे तदनन्तकम् ॥ न तत्राहं विजानामि पूर्वमुक्तं च यत्त्वया ॥

தரணி கூறினாள்—ஓ தேவா! குப்ஜாம்ரகத்தைப் பற்றி நீங்கள் கூறுவது முடிவில்லாத அளவு விரிந்தது. அந்த விஷயத்திலும், நீங்கள் முன்பு சொன்னதையும் நான் முழுமையாக அறியவில்லை।

Verse 5

एतैश्चिह्नैस्तु विज्ञेयं तत्तीर्थं विदितात्मभिः ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तीर्थं कुब्जाम्रके महत् ॥

இந்த அடையாளங்களால் அறிவுணர்வுடையோர் அந்தத் தீர்த்தத்தை அறிய வேண்டும். மேலும் குப்ஜாம்ரகத்தில் உள்ள மகத்தான தீர்த்தத்தைப் பற்றியும் நான் உனக்குச் சொல்வேன்।

Verse 6

दम्पत्योः प्रीतिविच्छेदं गुह्यं तत्समपृच्छत ॥ स्थानं पावनकं वत्स विष्णोः पादसमाश्रयम् ॥

அவர்கள் கணவன்-மனைவியின் அன்பு முறிவெனும் அந்த இரகசிய விஷயத்தை விசாரித்தனர். ஓ வத்ஸா! அது தூய்மையளிக்கும் இடம்; விஷ்ணுவின் திருவடிகளின் அடைக்கலம்.

Verse 7

यच्च कुब्जाम्रके पुण्यं पुष्टिस्तस्य सनातनी ॥ एतन्मे परमं गुह्यं भगवन् वक्तुमर्हसि

குப்ஜாம்ரகத்தில் உள்ள புண்ணியமும், அதனுடைய சனாதன புஷ்டி (நிலையான வளம்)யும்—இது எனக்கு மிகப் பெரிய இரகசியமாகத் தோன்றுகிறது. ஓ பகவனே! இதை எனக்கு விளக்க வேண்டும்.

Verse 8

तीर्थं मानसरो नाम सर्वभागवतप्रियम् ॥ तस्मिन् स्नातो वरारोहे गच्छते मानसं सरः

மாநசார எனப்படும் ஒரு தீர்த்தம் உள்ளது; அது எல்லா பகவத் பக்தர்களுக்கும் பிரியமானது. ஓ அழகிய இடுப்புடையவளே, அங்கே நீராடுபவன் ‘மாநச-சரோவர்’ எனப்படும் ஏரியை அடைகிறான்.

Verse 9

दत्तानि धनरत्नानि जातस्तस्य विधिः परः ॥ इदानीं ब्रूहि सत्यं तद्यत्कृते सुन्दरी स्नुषा

செல்வமும் ரத்தினங்களும் வழங்கப்பட்டன; அதன்பின் மேலும் ஒரு விதி/பரிணாமமும் ஏற்பட்டது. இப்போது உண்மையைச் சொல்—ஓ அழகியே, எந்த காரணத்தால் அந்த மருமகள் (ஸ்நுஷா) [இந்த நிகழ்வில்] ஈடுபட்டாள்?

Verse 10

वराह उवाच ॥ सर्वं तत्कथयिष्यामि सर्वलोकसुखावहम् ॥ यच्च कुब्जाम्रके पुष्टिर्यच्च तीर्थमनिन्दिते

வராஹர் கூறினார்: எல்லா உலகங்களுக்கும் நலன் தருவன ஆகிய அவையனைத்தையும் நான் விளக்குவேன். ஓ குற்றமற்றவளே, குப்ஜாம்ரகத்தில் ஏற்பட்ட வளமும் அந்தத் தீர்த்தமும் [பற்றியும் கூறுவேன்]।

Verse 11

देवान्पश्यति वै सर्वान्रुद्रेन्द्रसमरुद्गणान् ॥ अथ तत्र मृतो भूमे त्रिंशद्रात्रोषितो नरः

அவன் உண்மையாகவே ருத்ரன், இந்திரன், மருத் கணங்கள் ஆகிய எல்லா தேவர்களையும் தரிசிக்கிறான். ஓ பூமியே, அங்கே இறப்பவன் [அந்நிலையில்] முப்பது இரவுகள் தங்கியவனாகக் கூறப்படுகிறான்.

Verse 12

अदुष्टकारिणी युक्ता कुलशीलगुणान्विता ॥ त्वया मिथ्यैव किं त्यक्ता तद्गुह्यं वद पुत्रक

அவள் தீச்செயல் செய்பவள் அல்ல; தகுதியும் குலமரபும் ஒழுக்கமும் நற்குணங்களும் உடையவள். அப்படியிருக்க, பொய்யான காரணத்தால் நீ அவளை ஏன் கைவிட்டாய்? அந்த மறைபொருளைச் சொல், மகனே.

Verse 13

तच्च कार्त्स्न्येन मे देवि शृणु तत्त्वेन सुन्दरी ॥ यथा कुब्जाम्रको जातस्ततस्तीर्थं यथाक्रमम्

தேவி, அழகியவளே! என்னிடமிருந்து அதை முழுமையாகவும் தத்துவத்தோடும் கேள்—குப்ஜாம்ரகம் எவ்வாறு தோன்றியது, அதன் பின் அந்தத் தீர்த்தம் எவ்வாறு முறையே வெளிப்பட்டது என்பதையும்।

Verse 14

सर्वसङ्गविनिर्मुक्तो मम लोकं स गच्छति ॥ तस्य चिह्नं प्रवक्ष्यामि येन तज्ज्ञायते नरैः

எல்லா பற்றுகளிலிருந்தும் விடுபட்டு அவன் என் லோகத்திற்குச் செல்கிறான். மனிதர்கள் அதை அறியும்படி அவனுடைய அடையாளத்தை நான் கூறுவேன்।

Verse 15

ततः स पितरं प्राह रात्रिगर्च्छतु सुप्यताम् ॥ श्वः प्रभाते ततः सर्वं कथयिष्यामि तत्पुनः

பின்னர் அவன் தந்தையிடம் கூறினான்—‘இரவு கடந்து போகட்டும்; நாம் உறங்குவோம். நாளை விடியற்காலையில் நான் அனைத்தையும் மீண்டும் சொல்லுவேன்.’

Verse 16

यच्च कर्म यतो भूमे स्नातो याति मृतोऽपि च ॥ युगे सप्तदशे भूमे कृत्वा चैकाṃ वसुन्धराम्

பூமியே! எந்தக் கர்மம் எந்தக் காரணத்தால் எந்தப் பயனைத் தருகிறது—ஸ்நானம் செய்து மனிதன் மரணித்த பின்பும் எந்த நிலையைக் அடைகிறான். பூமியே! பதினேழாம் யுகத்தில், பூமியை ஒரே வஸுந்தரமாக ஆக்கி…

Verse 17

पञ्चाशत्क्रोशविततं मानुषाणां दुरासदम् ॥ एतत्तु भूमे विज्ञेयं यथैतन्मानसं सरः ॥

ஐம்பது குரோசம் வரை பரந்து, மனிதர்களுக்கு அணுக இயலாதது—பூமியே! இதுவே ‘மானஸ சரோவர்’ என்று அறியப்பட வேண்டும்।

Verse 18

ततो रात्र्यां व्यतीतायामुदिते च दिवाकरे ॥ कृतोदकस्तु गङ्गायां क्षौमवस्त्रविभूषितः ॥

பின்னர் இரவு கடந்ததும் சூரியன் உதித்ததும், அவர் கங்கையில் விதிப்படி உதககர்மம் (ஆசமனம்-ஸ்நானம் முதலியவை) செய்து, க்ஷௌம ஆடைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டார்।

Verse 19

मधुकैटभौ तथा हत्वा ब्रह्मणो वचनात्तदा ॥ जलसंहरणं कृत्वा ममाधारमुपागतः ॥

அப்போது பிரம்மாவின் வாக்கின்படி மதுவும் கைடபனும் வதம் செய்யப்பட்டபின், நீர்களின் ஸம்ஹரணத்தை (உபஸம்ஹாரம்) செய்து, அவர் என் ஆதாரஸ்தானத்தை அடைந்தார்।

Verse 20

शुद्धैर्भागवतैर्ज्ञेयं मम कर्मसु निष्ठितैः ॥ एतत्तीर्थं महाभागे तस्मिन्कुब्जाम्रकं स्मृतम् ॥

என் செயல்களில் நிலைத்த தூய பாகவதர்களால் இது அறியப்படவேண்டும்; ஓ மகாபாகே, அந்தத் தீர்த்தம் அங்கே ‘குப்ஜாம்ரகம்’ என்று நினைவுகூரப்படுகிறது।

Verse 21

अर्चयित्वा यथान्यायं मां चैव गुरुवत्सलः ॥ पितुः प्रदक्षिणं कृत्वा वाक्यमेतदुदाहरत् ॥

பின்னர் குருவின்மேல் பக்தியுடைய அவர் விதிப்படி என்னை அர்ச்சித்து, தந்தையைப் பிரதட்சிணம் செய்து, இவ்வாக்கியத்தை உரைத்தார்।

Verse 22

पश्यामि तं नतं भूमे रैभ्यं नाममहामुनिम् ॥ ममैवाराधने युक्तं सर्वकर्मसु निष्ठितम् ॥

ஓ பூமியே, தலைவணங்கிய ‘ரைப்ய’ என்னும் மகாமுனியை நான் காண்கிறேன்—அவர் என் ஆராதனையில் ஈடுபட்டு, எல்லாக் காரியங்களிலும் உறுதிநிலையுடையவர்।

Verse 23

सिद्धिकामस्य विप्रस्य रैभ्यस्य परिकीर्तितम् ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुंधरे ॥

சித்தியை நாடும் பிராமணன் ரைப்யனைப் பற்றி இது கூறப்பட்டது. இன்னும் ஒன்றை உனக்குச் சொல்கிறேன்—ஓ வசுந்தரையே, அதை கேள்.

Verse 24

एह्येहि तात गच्छामः यस्त्वं गुह्यानि पृच्छसि ॥ शृणु तत्त्वेन मे राजन् यत्तवया पूर्वपृच्छितम् ॥

வா வா மகனே, நாம் செல்லலாம்; நீ மறைபொருள்களை கேட்கிறாய். ஓ அரசனே, நீ முன்பு கேட்டதை என்னிடமிருந்து உண்மையாய் கேள்.

Verse 25

युक्तिमन्तं गुणज्ञं च शुचिं दक्षं जितेन्द्रियम् ॥ दशवर्षसहस्राणि ऊर्ध्वबाहुः स तिष्ठति ॥

அவன் விவேகமுடையவன், குணங்களை அறிந்தவன், தூயவன், திறமையுடையவன், இந்திரியங்களை வென்றவன்; பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் கரங்களை உயர்த்தி நின்றான்.

Verse 26

तत्र कुब्जाम्रके वृत्तं पुराश्चर्यं महाद्भुतम् ॥ मम निर्माल्यपार्श्वे वै व्याली तिष्ठति निर्भया ॥

அங்கே குப்ஜாம்ரகத்தில் பழங்காலத்தில் ஒரு பேரதிசயம் நிகழ்ந்தது. என் நிர்மால்யத்தின் அருகே ஒரு பெண் பாம்பு அஞ்சாமல் நின்றது.

Verse 27

राजपुत्रश्च वै राजा सा च पङ्कजलोचना ॥ गत्वा निर्माल्यकूटं ते यत्त्वृत्तं पुरातनम्

அரசனும் அரசகுமாரனும், அவளும்—தாமரை கண்களையுடையவள்—நிர்மால்யகூடத்திற்குச் சென்றனர்; அங்கே நடந்த பழைய நிகழ்வை அறியவே.

Verse 28

इतः प्रीतोऽस्म्यहं देवि रैभ्यस्य च महात्मनः ॥ भक्त्या च परया चैव तेन चाराधितो ह्यहम्

இதனால், ஓ தேவி, மகாத்மா ரைப்யரிடம் நான் மகிழ்ந்தேன்; அவர் பரம பக்தியால் என்னை ஆராதித்து உண்மையிலே என்னை प्रसன்னமாக்கினார்।

Verse 29

नकुलोऽहं महाराज वसामि कदलीतले ॥ ततोऽहं कालसंयुक्तः प्राप्तो निर्माल्यकूटकम्

ஓ மகாராஜா, நான் நகுலன் (முங்கூஸ்); வாழைமரத்தின் அடியில் வசிக்கிறேன். பின்னர் காலக்கிரமத்தில் நிர்மால்யகூடகத்தை அடைந்தேன்।

Verse 30

ततो वै तप्यमानं तं गङ्गाद्वारमुपागतम् ॥ आम्रवृक्षं समासाद्य दृष्टः स मुनिपुङ्गवः

அப்போது அவன் துன்பத்தால் பீடிக்கப்பட்டவனாய் கங்காத்வாரத்தை அடைந்து, மாமரத்தை அணுகியபோது, அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவர் அவனை கண்டார்।

Verse 31

पश्यते च ततस्तत्र रममाणं यदृच्छया ॥ नकुलेन सह व्याल्या तदा युद्धमभूच्च तत् ॥११॥ सम्पन्ने ते तु मध्याह्ने माघमासे तु द्वादशीम् ॥ तया स दष्टो नकुलो नाशाय मम मन्दिरे

பின்னர் அவன் அங்கே தற்செயலாக விளையாடிக் கொண்டிருந்த ஒருவனை கண்டான்; அப்போது நகுலனுடன் ஒரு பெண் பாம்புக்கு போர் ஏற்பட்டது. மாக மாதம் த்வாதசி நாளில் மதியவேளை நிறைவுற்றபோது, அந்தப் பாம்பு என் ஆலயத்தில் அந்த நகுலனை அழிவிற்காகக் கடித்தது।

Verse 32

ततस्त्वाशीविषा सर्पी सर्पतेऽत्र जनाधिप ॥ भक्षयन्ती सुगन्धानि पुष्पाणि विविधानि च

அப்போது, ஓ மக்களாட்சியாளா, இங்கே ஒரு விஷமுள்ள பெண் பாம்பு ஊர்ந்து செல்கிறது; அது மணமிக்க பலவகை மலர்களை உண்டு விடுகிறது।

Verse 33

दर्शितोऽयं मया चात्मा हेतुमात्रेण केनचित् ॥ मया यदाश्रितश्चाम्रस्तेन कुब्जत्वमागतः

இந்த ஆத்மாவை நான் வெறும் ஒரு காரணமட்டுமே கொண்டு வெளிப்படுத்தினேன்; மேலும் என் அடைக்கலத்தை நாடிய அந்த மாமரமும் அதனால் குப்ஜம் போல வளைந்து (கோணலாக) ஆனது.

Verse 34

तेनापि विषदिग्धेन व्याली शीघ्रं निपातिता ॥ उभौ चान्योन्य युद्धेन तदा पञ्चत्वमागतौ

விஷம் பூசப்பட்ட (விஷத்தால் தகித்த) அவனும் வ்யாலியை விரைவில் வீழ்த்தினான்; மேலும் ஒருவரோடு ஒருவர் போரிட்டு, இருவரும் அப்போது பஞ்சத்துவத்தை அடைந்தனர்.

Verse 35

दृष्ट्वा तु तां महाव्यालीं क्रोधसंरक्तलोचनः ॥ अचिरेणैव कालेन तस्याङ्कं सहसा गतः

ஆனால் அந்த மகாவ்யாலியைப் பார்த்தவுடன், கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் அவன், சிறிது நேரத்திலேயே திடீரென அவளின் அங்கத்திற்கே (மிக அருகே) சென்றடைந்தான்.

Verse 36

एवं कुब्जाम्रकं ख्यातं स्थानमेतन्मनस्विनि ॥ मृतापि तत्र गच्छन्ति मम लोकाय केवलम्

ஓ மனமுடையவளே, இவ்விடம் இவ்வாறே ‘குப்ஜாம்ரகம்’ என்று புகழ்பெற்றது; அங்கே இறப்பவர்களும் கூட என் லோகத்திற்கே மட்டும் செல்கின்றனர்.

Verse 37

व्याली प्राग्ज्योतिषे जाता राजपुत्री यशस्विनी ॥ नकुलोऽजायत तदा कोसलेषु जनाधिपः ॥

வ்யாலி பிராக்ஜ்யோதிஷத்தில் பிறந்தாள், புகழ்மிக்க அரசகுமாரி; அதே காலத்தில் கோசல நாட்டில் நகுலன் எனும் ஜனாதிபதி (அரசன்) பிறந்தான்.

Verse 38

तया सह महाराज घोरं युद्धमवर्त्तत ॥ माघमासस्य द्वादश्यां तत्र कश्चिन्न पश्यति ॥

அவளுடன், ஓ மகாராஜா, கொடிய போர் நிகழ்ந்தது. மாக மாதத்தின் த்வாதசி நாளில் அங்கே யாரும் காணப்படுவதில்லை.

Verse 39

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥ दृष्ट्वा स मामृषिश्चैव यानि वाक्यानि भाषते ॥

மேலும் ஒன்றை உனக்குச் சொல்கிறேன்—கேள், ஓ வசுந்தரா. என்னைக் கண்ட அந்த ரிஷியும் அவர் உரைத்த சொற்களையெல்லாம் உரைத்தார்.

Verse 40

रूपवान्गुणवान्देवि सर्वशास्त्रकलान्वितः ॥ तौ तु दीर्घेण कालेन सौख्येन परिरञ्जितौ ॥

ஓ தேவி, அவர் அழகும் நற்குணமும் உடையவர்; எல்லா சாஸ்திரங்களும் கலைகளும் நிறைந்தவர். நீண்ட காலத்திற்குப் பின் அந்த இருவரும் நலமும் இன்பமும் கொண்டு திருப்தியடைந்தனர்.

Verse 41

युध्यमानस्य मे तत्र गात्रं चैव निगूहतः ॥ नासावंशे तया दष्टो भुजङ्ग्या च तदन्तरे ॥

அங்கே நான் போரிட்டு, உடலைக் காத்துக் கொண்டிருந்த வேளையில், அந்த நாகினி அதே கணத்தில் என் மூக்கின் நடுப்பகுதியில் கடித்தாள்.

Verse 42

एवं तत्र मया दृष्टः कुब्जरूपं समास्थितः ॥ जानुभ्यामवनीङ्गत्वा किञ्चिदेव प्रभाषते ॥

இவ்வாறு அங்கே நான் அவனை கூனுருவம் ஏற்றவனாகக் கண்டேன்; முழங்கால்களில் தரையில் நகர்ந்து, அவன் சிறிதளவே பேசினான்.

Verse 43

अवर्द्धतां यथाकालं शुक्लपक्षे यथा शशी ॥ सा कन्या नकुलं दृष्ट्वा सद्यो हन्तुं तथेच्छति ॥

யதாகாலத்தில் வளர்க, சுக்லபக்ஷத்தில் சந்திரன் வளர்வதுபோல. அந்த கன்னி நகுலனைப் பார்த்தவுடன் உடனே அவனை கொல்ல விரும்புகிறாள்.

Verse 44

मयापि विषदिग्धेन निहता च भुजंगमा ॥ उभौ प्राणान्परित्यज्य उभौ पञ्चत्वमागतौ ॥

என்னாலும் விஷம் பூசப்பட்ட ஆயுதத்தால் அந்தப் பாம்பு கொல்லப்பட்டது. இருவரும் உயிரை விட்டுத் இருவரும் பஞ்சத்துவம் (மரணம்) அடைந்தனர்.

Verse 45

नमस्कृत्य स्थितं तं तु मुनिं वै संशितव्रतम् ॥ वरेण छन्दयामास अहं प्रीतमना धरे ॥

வணங்கி, நன்கு கட்டுப்பட்ட விரதமுடைய அந்த முனிவரின் முன் நான் நின்றேன். ஓ தரையே, மனம் மகிழ்ந்து வரம் வேண்டி அவரைத் திருப்திப்படுத்த விரும்பினேன்.

Verse 46

व्यालीं दृष्ट्वा राजपुत्रः सहसा हन्तुमिच्छति ॥ अथ तस्यास्तु कालेन कोसलाधिपतिस्तथा ॥

வ்யாலீயைக் கண்ட அரசகுமாரன் திடீரென அவளைக் கொல்ல விரும்புகிறான். பின்னர் காலப்போக்கில் அவனும் கோசலத்தின் அதிபதியாக ஆனான்.

Verse 47

मृतौ स्वकाले राजेन्द्र क्रोधमोहपरिच्युतौ ।। जातोऽहं तव पुत्रस्तु कोसलाधिपतेः प्रियः

ஓ அரசர்களின் தலைவா, நியத காலத்தில் மரணமடைந்து, கோபமும் மோகமும் நீங்கி, நான் உன் மகனாகப் பிறந்தேன்—கோசலாதிபதிக்கு அன்பானவனாக.

Verse 48

ममैव वचनं श्रुत्वा स मुनिस्तपसान्वितः ।। उवाच मधुरं वाक्यं प्रसादार्थी महायशाः

என் சொற்களையே கேட்ட அந்த தவமுடைய, பெரும் புகழுடைய முனிவர் அருளை நாடி இனிய சொற்களை உரைத்தார்.

Verse 49

पाणिं जग्राह विधिवन्मत्प्रसादाद्वसुन्धरे ।। कोसलाधिपतेश्चापि राज्ञः प्राग्ज्योतिषस्य च

வசுந்தரையே! என் அருளால் அவன் விதிப்படி கைப்பிடித்தான்; கோசலத்தின் அதிபதியும் பிராக்ஜ்யோதிṣ அரசனும் தொடர்பானதிலும் அதுவே.

Verse 50

एवं मे घातितः सर्पस्तत्क्रोधवश निश्चयात् ।। एतद्गुह्यं मया राजन्यत्तवया पूर्वपृच्छितम्

அவ்வாறு அந்த கோபத்தால் எழுந்த உறுதியான தீர்மானத்தினால் என் கையால் அந்தப் பாம்பு கொல்லப்பட்டது. அரசே! நீ முன்பு கேட்ட இரகசியம் இதுவே.

Verse 51

यदि प्रसन्नो भगवान् लोकनाथो जनार्दनः ।। तव चात्र निवासं वै देव इच्छामि नित्यशः

உலகநாதனான ஜனார்தன பகவான் प्रसன்னனாயின், தேவனே, உமது வாசம் இங்கே எப்போதும் இருக்க வேண்டும் என நான் விரும்புகிறேன்.

Verse 52

महोत्सवेन संवृत्तः सम्बन्धो मत्प्रसादतः ।। दृढप्रीतिस्तयोर् जाता यथा च जटुकाष्ठयोः

மகா உற்சவத்தால் என் அருளினால் அவர்களின் உறவு நிலைபெற்றது; ஜட்டு (லாக்) மற்றும் மரம் போல அவர்களிடையே உறுதியான அன்பு உண்டாயிற்று.

Verse 53

राजपुत्रवचः श्रुत्वा वधूर्वचनमब्रवीत् ।। अहं सर्पी महाराज पुरा निर्माल्यकूटके

இளவரசனின் சொற்களை கேட்ட வதூ கூறினாள்— “மகாராஜா, நான் முன்பு நிர்மால்யகூடகத்தில் ஒரு பெண் பாம்பாக இருந்தேன்.”

Verse 54

त्वयि भक्तिः सदा भूयाद् यावत्स्थानं जनार्दन ।। अन्यभक्तिर्मम विभो रोचते न कदाचन

ஓ ஜனார்தன, நான் இந்நிலையில் இருக்கும் வரை உம்மேல் பக்தி எப்போதும் பெருகட்டும்; ஓ வல்லவனே, வேறு எவரிடத்தும் பக்தி எனக்கு ஒருபோதும் விருப்பமில்லை।

Verse 55

एवं च दीर्घकालं हि तयोः प्रीतिर्न हीयते ।। एवं तौ विहरन्तौ तु तस्मिन्नुपवने ततः

இவ்வாறு உண்மையிலேயே நீண்ட காலம் அவர்களின் அன்பு குறையவில்லை. இவ்வாறு அவர்கள் இருவரும் அந்தத் தோட்டத்தில் விளையாடிக் கொண்டே பின்னரும் தொடர்ந்தனர்।

Verse 56

तेन क्रोधेन नृपते मूर्च्छिता मरणं प्रति ।। घातितो नकुलश्चैतद्गुह्यं प्रोक्तं तव प्रभो

அந்த கோபத்தால், ஓ அரசே, அவள் மயங்கி மரணத்தை நோக்கி சென்றாள்; மேலும் நகுலமும் கொல்லப்பட்டது. ஓ ஆண்டவனே, இந்த ரகசிய நிகழ்வு உமக்குச் சொல்லப்பட்டது।

Verse 57

एतदेव परं चित्ते मया चैव विधार्यते ॥ उपेन्द्र यदि तुष्टोऽसि ममायं दीयतां वरः ॥

இதுவே என் மனத்தில் உயர்ந்த தீர்மானமாக நான் தாங்கியுள்ளேன். ஓ உபேந்திரா, நீர் திருப்தியடைந்தால் எனக்கு இந்த வரத்தை அருள்வீராக।

Verse 58

वसते च यथान्यायं वेलामिव महोदधिः ॥ एवं तयोर्गतः कालो वर्षाणां सप्तसप्ततिः ॥

அவர்கள் முறையின்படி வாழ்ந்தனர்—மாபெரும் கடல் கரையோர எல்லையை மீறாமல் இருப்பதுபோல். இவ்வாறு அவர்களிருவருக்கும் எழுபத்தேழு ஆண்டுகள் கடந்தன.

Verse 59

वधूपुत्रवचः श्रुत्वा स राजा संशितव्रतः ॥ मायातीर्थं समासाद्य ततः पञ्चत्वमागतः ॥

மணமகளின் மகனின் சொற்களை கேட்ட அந்த அரசன், விரதங்களில் உறுதியானவன், மாயாதீர்த்தத்தை அடைந்து; பின்னர் பஞ்சத்துவத்தை அடைந்தான்.

Verse 60

ततस्तस्य वचः श्रुत्वा रैभ्यस्यर्षेरहं पुनः ॥ बाढमित्येव ब्रह्मर्षे एवमेतद्भविष्यति ॥

பின்னர் ரைப்ய முனிவரின் சொற்களை கேட்ட நான் மீண்டும் கூறினேன்—‘நிச்சயமாக, ஓ பிரம்மரிஷியே, இவ்வாறே நிகழும்.’

Verse 61

न बुध्यतोस्तथात्मानं मम मायाविमोहितौ ॥ एवं तौ विहरन्तौ तु तस्मिन्नुपवने ततः ॥

என் மாயையால் மயங்கிய அவர்கள் இருவரும் தங்கள் உண்மைத் தன்மையை அறியவில்லை. ஆகவே பின்னர் அவர்கள் அந்த உபவனத்தில் உலாவினர்.

Verse 62

राजपुत्रो विशालाक्षी राजपुत्री यशस्विनी ॥

அங்கே ஒரு இளவரசனும், அகன்ற கண்களையுடைய புகழ்மிக்க இளவரசியும் இருந்தனர்; இருவரும் கீர்த்தியால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்கள்.

Verse 63

ममैवं वचनं श्रुत्वा ब्राह्मणः स वसुन्धरे ॥ मुहूर्त्तं ध्यानमास्थाय मामुवाच मुदान्वितः ॥

ஓ வசுந்தரையே! என் இவ்விதமான சொற்களை கேட்ட அந்தப் பிராமணன் சிறிதுநேரம் தியானத்தில் நிலைத்து, மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து என்னிடம் பேசினான்।

Verse 64

दृष्ट्वा व्यालीं राजपुत्रस्ततो हन्तुं व्यवस्थितः ॥ स तया वार्यमाणोऽपि व्याली हन्तुमिहोद्यताḥ ॥

கொடூரமான வ்யாலியைப் பார்த்த அரசகுமாரன் அதை கொல்லத் தீர்மானித்தான். அவள் தடுத்தபோதிலும், இங்கே அந்த வ்யாலியை கொல்லவே அவன் உறுதியாக இருந்தான்।

Verse 65

पौण्डरीके ततस्तीर्थे तेऽपि पञ्चत्वमागताः ॥

பின்னர் பௌண்டரீக எனப்படும் தீர்த்தத்தில் அவர்களும் பஞ்சத்துவத்தை அடைந்தனர்।

Verse 66

एतस्य तीर्थवर्यस्य महिमानं त्वया प्रभो ॥ शृणु वै कथ्यमानं तु वद लोकोपकारक ॥

ஹே प्रभோ! இந்தச் சிறந்த தீர்த்தத்தின் மகிமையை நீங்கள் கூறுகின்றபடியே கேட்க விரும்புகிறேன்; ஹே உலகநலன் செய்பவரே, அதை விளக்கமாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 67

गरुडो हन्ति नागान्वै दृष्ट्वैव विनतात्मजः ॥ एवं स वार्यमाणोऽपि व्यालीं हन्ति स्म दारुणम् ॥

வினதையின் புதல்வன் கருடன் பாம்புகளைப் பார்த்தவுடனே வதம் செய்கிறான். அதுபோலத் தடுக்கப்பட்டபோதிலும் அவன் அந்தக் கொடிய வ்யாலியை கொன்றான்।

Verse 68

गतास्ते परमं स्थानं यत्र देवो जनार्द्दनः ॥ राजा वा राजपुत्रश्च राजपुत्री यशस्विनी ॥

அவர்கள் பரம தாமத்தை அடைந்தனர்; அங்கு தேவன் ஜனார்தனன் உறைகிறான்—அரசனாக இருந்தாலும், அரசகுமாரனாக இருந்தாலும், புகழ்மிக்க அரசகுமாரியாக இருந்தாலும்।

Verse 69

अन्यानि यानि तीर्थानि एतत्क्षेत्राश्रितानि तु ॥ तान्यपि श्रोतुमिच्छामि कथ्यमानानि च त्वया ॥

இந்தக் க்ஷேத்திரத்துடன் தொடர்புடைய பிற தீர்த்தங்கள் எவை உள்ளனவோ, அவற்றையும் நான் கேட்க விரும்புகிறேன்—நீங்கள் சொல்லவிருப்பவற்றை।

Verse 70

तदा सा रुषिता देवी न किञ्चिदपि भाषते ॥ ततस्तस्यां तु वेलायां राजपुत्र्यग्रतो बिलात् ॥

அப்போது கோபமுற்ற தேவியார் ஒன்றும் பேசவில்லை. பின்னர் அதே நேரத்தில், அரசகுமாரியின் முன்னிலையில், ஒரு குகையிலிருந்து…

Verse 71

मम चैव प्रसादेन तपसश्च बलेन च ॥ कृत्वा सुदुष्करं कर्म श्वेतद्वीपमुपागताः ॥

என் அருளாலும் தவத்தின் வலிமையாலும், மிகக் கடினமான செயலை நிறைவேற்றி அவர்கள் ஶ்வேதத்வீபத்தை அடைந்தனர்।

Verse 72

शृणु तत्त्वेन मे ब्रह्मन् यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ तीर्थे कुब्जाम्रके पुण्ये मम लोके सुखावहे ॥

ஓ பிராமணரே, நீ என்னிடம் கேட்பதை உண்மையுடன் கேள்—என் லோகத்தில் உள்ள, நலன் தரும், ‘குப்ஜாம்ரக’ எனும் புண்ணிய தீர்த்தத்தைப் பற்றி।

Verse 73

नकुलस्तु विनिर्गत्य आहारार्थं समुद्यतः ॥ दृष्ट्वा तु राजपुत्री सा नकुलं सर्पकाङ्क्षिणम् ॥

நகுலம் வெளியே வந்து உணவு தேடுவதில் முனைந்தது. அதை கண்ட அரசகுமாரி, பாம்பு தொடர்பு என ஐயுற்று அதன் மரணத்தை விரும்பினாள்.

Verse 74

योऽसौ परिजनो देवि कृत्वा तु सुकृतं महत् ॥ सोऽपि सिद्धिं परां प्राप्तः श्वेतद्द्वीपमुपागतः ॥

தேவி, அந்த பணியாளர் பெரும் புண்ணியச் செயலைச் செய்து, உன்னத சித்தியை அடைந்து, ஸ்வேதத்வீபத்தை அடைந்தான்.

Verse 75

तीर्थं तु कुमुदाकारं तस्मिन् कुब्जाम्रके स्थितम् ॥ स्नानमात्रेण सुश्रोणि स्वर्गं प्राप्नोति मानवः ॥

குப்ஜாம்ரகத்தில் தாமரை வடிவான தீர்த்தம் உள்ளது. ஓ சுஷ்ரோணி, அங்கே வெறும் நீராடுதலாலேயே மனிதன் ஸ்வர்க்கத்தை அடைகிறான்.

Verse 76

हृष्टं चङ्क्रममाणं सा नकुलं शुभदर्शनम् ॥ क्रोधात्तं नकुलं चापि विनिहन्तुं प्रचक्रमे ॥

மகிழ்ச்சியுடன் அலைந்து, பார்ப்பதற்கு இனிய அந்த நகுலத்தை கண்ட அவள், கோபத்தால் அதை கொல்லத் தொடங்கினாள்.

Verse 77

एषा ते कथिता देवि पुष्टिः कुब्जाम्रकस्य च ॥ तस्य ब्राह्मणमुख्यस्य रैभ्यस्य कथिता मया

தேவி, குப்ஜாம்ரகத்தின் புஷ்டி (செழிப்பு) பற்றிய இந்த வரலாறை உனக்கு உரைத்தேன்; மேலும் அந்த முதன்மை பிராமணன் ரைப்யனைப் பற்றியும் நான் கூறினேன்.

Verse 78

कौमुदस्य तु मासस्य तथा मार्गशीर्षस्य च ॥ वैशाखस्यैव मासस्य कृत्वा कर्म सुदुष्करम्

கௌமுத மாதத்திலும், அதுபோல மார்கசீர்ஷ மாதத்திலும், மேலும் வைசாக மாதத்திலும்—மிகக் கடினமான கர்மத்தைச் செய்து—

Verse 79

वारिता राजपुत्रेण सुता प्राज्योतिषस्य वै ॥ नकुलं घातितं दृष्ट्वा माङ्गल्यं शुभदर्शनम्

பிராஜ்யோதிஷனின் மகளை அரசகுமாரன் தடுத்தான்; மேலும் நகுலம் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு—அது மங்களகரமான, சுபதரிசனமான (நிகழ்வு) என—

Verse 80

एतत्पुण्यं परं जप्यं चातुर्वर्ण्येन सर्वदा ॥ सर्वकर्मसु मुख्यं च एतदेव विशिष्यते

இந்த மிகப் புண்ணியமான ஜபம் நான்கு வர்ணத்தாராலும் எப்போதும் ஜபிக்கப்பட வேண்டும்; எல்லாக் கர்மங்களிலும் இதுவே முதன்மை எனச் சிறப்பாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 81

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुंधरे ॥ तीर्थं मानसमित्येव विख्यातं मम सुन्दरि

மேலும் உனக்குச் சொல்கிறேன்—கேள், ஓ வசுந்தரையே; ‘மானச’ எனப் பெயர்பெற்ற தீர்த்தம், ஓ அழகியே, அந்தப் பெயராலேயே புகழ்பெற்றது.

Verse 82

दर्शनीयः प्रियो राज्ञां माङ्गल्यः शुभदर्शनः ॥ घातितो नकुलः कस्मान्मया वै वार्यमाणया

அது காணத்தக்கது, அரசர்களுக்குப் பிரியம், மங்களகரம், சுபதரிசனம் உடையது; அப்படியிருக்க, நான் தடுத்தபோதும் நகுலம் ஏன் கொல்லப்பட்டது?

Verse 83

न पठेद्गोघ्नमध्ये तु वेदवेदाङ्गनिन्दके ॥ न पठेद्गुरुविद्विष्टे न पठेच्छास्त्रदूषके

பசுக் கொலையாளரின் நடுவில் பாராயணம் செய்யக் கூடாது; வேதமும் வேதாங்கங்களும் இகழ்பவரின் முன்னிலும் செய்யக் கூடாது. குருவை வெறுப்பவரின் முன்னிலும், சாஸ்திரங்களைத் தூஷிப்பவரின் முன்னிலும் பாராயணம் செய்யக் கூடாது.

Verse 84

यस्मिन् स्नात्वा विशालाक्षि गच्छते नन्दनं वनम् ॥ दिव्यं वर्षसहस्रं वै मोदते चाप्सरैः सह

ஓ விசாலாக்ஷி! அங்கே நீராடியவன் நந்தன வனத்தை அடைகிறான்; உண்மையாகவே தெய்வீகமான ஆயிரம் ஆண்டுகள் அப்சரஸ்களுடன் சேர்ந்து மகிழ்கிறான்.

Verse 85

इति भर्तृवचः श्रुत्वा प्राग्ज्योतिषसुता तदा ॥ प्रत्युवाच ततः क्रोधात्कोसलाधिपतेः सुतम्

இவ்வாறு கணவனின் சொற்களை கேட்ட ப்ராக்ஜ்யோதிஷத்தின் மகள், அப்போது கோபத்துடன் கோசலாதிபதியின் மகனுக்கு மறுமொழி கூறினாள்.

Verse 86

पठेद्भागवतानां च मध्ये दीक्षावतां तथा ॥ य एतत्पठते भूमे कल्यमुत्थाय मानवः

பாகவத பக்தர்களின் நடுவிலும், தீக்ஷை பெற்றவர்களின் நடுவிலும் பாராயணம் செய்ய வேண்டும். ஓ பூமியே! விடியற்காலையில் எழுந்து இதை ஓதுகிற மனிதன்—

Verse 87

पूर्णे वर्षसहस्रे तु जायते विपुले कुले ॥ द्रव्यवान् गुणवांश्चैव जायते तत्र मानवः ॥

ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபின், அங்கே மனிதன் உயர்ந்த குலத்தில் பிறக்கிறான்; செல்வமுடையவனாகவும் நற்குணமுடையவனாகவும் பிறக்கிறான்.

Verse 88

असकृद्वार्यमाणोऽपि व्याली घातितवान्यतः ॥ तस्मान्मयापि नकुलो घातितः सर्पघातकः ॥

மீண்டும் மீண்டும் தடுக்கப்பட்டபோதும் அவன் ஒரு நாகினியை கொன்றான்; ஆகவே பாம்புகளை அழிப்பவனான நகுலனையும் நானும் கொன்றேன்.

Verse 89

तारयेच्च स्वकुलजान् दशपूर्वान्दशापरान् ॥ एतत्तु पठमानो वै यस्तु प्राणान्विमुञ्चति ॥

அவன் தன் குலத்தாரை—முன்னைய பத்து தலைமுறையும் பின்வரும் பத்து தலைமுறையும்—கரை சேர்த்துத் தாருவான். இதை ஓதிக்கொண்டே உயிரை விடுபவன்…

Verse 90

तत्राथ मुञ्चते प्राणान् कौमुदस्य तु द्वादशी ॥ पुष्कलां लभते सिद्धिं मम लोकं च गच्छति ॥

அங்கே கௌமுத த்வாதசியில் யார் உயிரை விடுகிறாரோ, அவர் பெரும் சித்தியை அடைந்து என் லோகத்திற்குச் செல்கிறார்.

Verse 91

राजपुत्र्या वचः श्रुत्वा राजपुत्रस्ततोऽब्रवीत् ॥ वाग्भिः स कटुकाभिश्च तर्जयन्निव तां धरे ॥

இளவரசியின் சொற்களை கேட்ட இளவரசன் அப்போது பேசினான்—பூமியை கண்டிப்பதுபோல்—கடுமையான, கசப்பான வார்த்தைகளால்.

Verse 92

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥ मायातीर्थमिदं ख्यातं येन मायां विजानते ॥

மேலும் ஒன்றை உனக்குச் சொல்கிறேன்; கேள், ஓ வசுந்தரா. இது ‘மாயா-தீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெற்றது; இதனால் மாயை அறியப்படுகிறது.

Verse 93

सर्पस्तीव्रविषो भद्रे तीक्ष्णदंष्ट्रो दुरासदः ॥ दंशते मानुषं दुष्टो येनासौ म्रियते जनः ॥

ஓ பத்ரே, இச்சர்ப்பம் கடும் விஷமுடையது, கூர்மையான பற்களுடையது, அணுக இயலாதது; தீயவன் மனிதனை கடித்து, அதனால் அந்த மனிதன் இறக்கிறான்.

Verse 94

तस्मिन् कृतोदको ब्रह्मन्मायातीर्थे महायशाः ॥ दशवर्षसहस्राणि मद्भक्तो जायते नरः ॥

ஓ பிராமணரே, அந்த மாயாதீர்த்தத்தில் நீரார்ப்பணம் செய்தவன் மிகுந்த புகழுடைய மனிதனாகிறான்; பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் வரை என் பக்தனாகப் பிறக்கிறான்.

Verse 95

तस्मान्मया हतो भद्रेऽहितकारी विषोद्धतः ॥ प्रजापाला वयं भद्रे येऽपि चैवापथे स्थिताः ॥

ஆகையால், ஓ பத்ரே, விஷத்தால் மயங்கிய அந்த தீங்குசெய்வோனை நான் கொன்றேன். ஓ பத்ரே, நாம் உயிர்களின் காவலர்கள்; தவறான பாதையில் நிற்பவர்களையும் காக்கிறோம்.

Verse 96

लभते परमां पुष्टिं कुबेरभवनं यथा ॥ एकं सहस्रं वर्षाणां स्वच्छन्दगमनात्त्रयम् ॥

அவன் உச்சமான வளமையும் செழிப்பையும் அடைகிறான்; குபேரனின் இல்லத்தை அடைந்ததுபோல். மேலும் சுதந்திரமாகச் செல்வதன் பயனாக ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கான மூன்றுமடங்கு புண்ணியத்தைப் பெறுகிறான்.

Verse 97

सर्वांस्तान्दण्डयामो हि तीव्रदण्डैर्यथोचितम् ॥ साधून्ये चापि हिंसन्ति ह्यपराधविवर्जितान्

குற்றமற்ற சாதுக்களையும் கூட வன்முறையால் துன்புறுத்துவோரை, தக்கபடி கடுமையான தண்டனைகளால் நாம் அனைவரையும் தண்டிப்போம்.

Verse 98

अथवा म्रियते तत्र मायातीर्थे यशस्विनि ॥ मायायोगी ततो भूत्वा मम लोकाय गच्छति

அல்லது, ஓ புகழ்மிகுந்தவளே, அங்கு மாயா-தீர்த்தத்தில் உயிர் நீத்தவன் மாயா-யோகியாகி என் லோகத்தை அடைவான்.

Verse 99

स्त्रियं चैवापि हिंसन्ति कामकाराश्च ये नराः ॥ ते दण्ड्याश्चैव वध्याश्च राजधर्माद्यथार्हतः

காமவசம் அல்லது மனமோசையால் பெண்களைத் துன்புறுத்தும் ஆண்கள், ராஜதர்மப்படி தக்க தண்டனைக்கும், உரியதாயின் மரணதண்டனைக்கும் உரியவர்கள்.

Verse 100

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥ तीर्थं सर्वात्मकं नाम सर्वतीर्थगुणान्वितम्

ஓ வசுந்தரையே, இன்னும் ஒன்றை உனக்குச் சொல்கிறேன்; கேள்—‘சர்வாத்மகம்’ என்னும் தீர்த்தம் உள்ளது; அது எல்லாத் தீர்த்தங்களின் குணங்களும் உடையது.

Verse 101

मयापि राजधर्मो वै कर्त्तव्यो राजकर्मणि ॥ नकुलेनापराद्धं किं तद्वद त्वं ममापि हि

அரசாட்சியில் என்னாலும் ராஜதர்மம் நிச்சயமாக நிறைவேற்றப்பட வேண்டும். நகுலம் என்ன குற்றம் செய்தது? அதையும் எனக்குச் சொல்.

Verse 102

अथात्र मुंचते प्राणांस्तीर्थे सार्षपके तथा ॥ सर्वसङ्गं परित्यज्य मम लोकं च गच्छति

இப்போது இங்கு சார்ஷபக தீர்த்தத்தில் உயிர் நீத்தவன், எல்லாப் பற்றுகளையும் துறந்து என் லோகத்திற்கும் செல்கிறான்.

Verse 103

वार्यमाणोऽपि हि मया घातितो नकुलस्ततः ॥ ततो मम न भार्यासि न चाहं ते पतिः स्थितः

நான் தடுத்தபோதிலும் அந்த நகுலம் அங்கேயே கொல்லப்பட்டது. ஆகவே நீ என் மனைவி அல்ல; நான் உன் கணவன் என நிலைபெறவில்லை.

Verse 104

पुनरन्यत् प्रवक्ष्यामि शृणुष्व शुभलोचने ॥ तीर्थं पूर्णमुखं नाम तन्न जानाति कश्चन

மீண்டும் வேறொன்றைச் சொல்கிறேன்; ஓ சுபநயனே, கேள். ‘பூர்ணமுக’ எனும் தீர்த்தம் ஒன்று உள்ளது—அதை யாரும் (நன்கு) அறியார்.

Verse 105

किञ्च तेन न हन्मि त्वां स्त्रियोऽवध्याः तदैव यत् ॥ इत्युक्त्वा राजपुत्रस्तां निवृत्य नगरं प्रति

மேலும் அதற்காகவே நான் உன்னை கொல்லேன்; பெண்கள் வதைக்கத் தகாதவர்கள். என்று கூறி இளவரசன் நகரை நோக்கித் திரும்பினான்.

Verse 106

तत्र सर्वा भवेद्गङ्गा शीतलं जायते जलम् ॥ यत्र चोष्णं भवत्यम्बु ज्ञेयं पूर्णमुखं तथा

அங்கே எல்லாம் கங்கையாகவே ஆகி நீர் குளிர்ச்சியடையும்; ஆனால் எங்கே நீர் வெப்பமாக இருக்கிறதோ, அதுவே ‘பூர்ணமுக’ என அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 107

एवं क्रोधं समादाय नष्टस्नेहैः परस्परम् ॥ एवं गच्छति काले वै कोसलायां जनाधिपः

இவ்வாறு கோபத்தை ஏற்று, ஒருவருக்கொருவர் இருந்த பாசம் அழிந்தபின், அந்த ஜனாதிபன் காலப்போக்கில் கோசல நாட்டிற்குச் சென்றான்.

Verse 108

स्नातो गच्छति सुश्रोणी सोमलोके महीयते ॥ तदा सोमं पश्यति तु सहस्रं दश पञ्च च

நீராடி, ஓ சுஶ்ரோணி, அவன் சோமலோகத்திற்குச் சென்று அங்கு மதிக்கப்படுகிறான்; பின்னர் அவன் சோமனை—ஆயிரம், பத்து, ஐந்து (1015)—காண்கிறான்.

Verse 109

शृणोति तां कथां सर्वां वधं नकुलसर्पयोः ॥ एवं श्रुत्वा यथान्यायं सक्रोधौ तावुभावपि

அவன் அந்த முழுக் கதையையும் கேட்கிறான்—நகுலன் மற்றும் பாம்பு கொலை பற்றிய நிகழ்வை. இவ்வாறு கேட்டபின், முறையின்படி, அவர்கள் இருவரும் கோபம் கொள்கிறார்கள்.

Verse 110

ततः स्वर्गात्परिभ्रष्टो ब्राह्मणश्चैव जायते ॥ मद्भक्तः शुचिमान्दक्षः सर्वकर्मगुणान्वितः

பின்னர் சொர்க்கத்திலிருந்து வீழ்ந்து அவன் பிராமணனாகப் பிறக்கிறான்—என் பக்தன், தூயவன், திறமையுடையவன், எல்லாக் கடமைகளுக்கும் உரிய நற்குணங்களால் நிறைந்தவன்.

Verse 111

ततः कञ्चुकिनश्चैव स्वामात्यानग्रतः स्थितान् ॥ पुत्रं मम वधूं चैव समानयत सत्वरम्

பின்னர் முன் நின்ற கஞ்சுகிகள் (அந்தப்புரச் சேவகர்) மற்றும் அமைச்சர்களை நோக்கி அவன் கூறினான்: “என் மகனையும் என் மருமகளையும் உடனே இங்கே கொண்டு வாருங்கள்.”

Verse 112

अथवा म्रियते तत्र मासि मार्गशिरे तथा ॥ शुक्लपक्षे च द्वादश्यां मम लोकं च गच्छति

அல்லது அவன் அங்கே மார்கசீர்ஷ மாதத்தில், சுக்லபக்ஷ த்வாதசியன்று இறந்தால், அவன் என் லோகத்திற்குச் செல்கிறான்.

Verse 113

ततो वै राजभृत्यास्तु राज्ञो वै प्रियकारिणः ॥ राजाज्ञां तां पुरस्कृत्य वधूं पुत्रं च सादरम्

அப்போது அரசனுக்குப் பிரியமானவற்றை நிறைவேற்றும் அரசப் பணியாளர்கள் அந்த அரசாணையை முன்னிலைப்படுத்தி மருமகளையும் மகனையும் மரியாதையுடன் கொண்டு வந்தனர்.

Verse 114

तत्र पश्यति मां नित्यं दीप्तिमन्तं चतुर्भुजम् ॥ न जन्म विद्यते तस्य मरणं च कदाचन

அங்கே அவன் என்னை எப்போதும் காண்கிறான்—ஒளிமிக்க, நான்கு கரங்களுடைய என்னை. அவனுக்கு பிறப்பு இல்லை; எந்நேரமும் மரணமும் இல்லை.

Verse 115

आनीय दर्शयामासुर्यत्र राजा स्वयं स्थितः ॥ वधूपुत्रौ ततो दृष्ट्वा राजा वचनमब्रवीत्

அவர்களை கொண்டு வந்து அரசன் தானே நின்ற இடத்தில் காட்டினர். பின்னர் மருமகளையும் மகனையும் பார்த்த அரசன் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 116

पुनरन्यत्प्रवक्ष्याभि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥ अनन्यमानसो भूत्वा भक्तो भागवतो मम

வசுந்தரையே, நான் மீண்டும் வேறொன்றை விளக்குகிறேன்—அதை கேள். ஒருமனத்துடன் என் பகவத பக்தனாக இரு.

Verse 117

पुत्र कुत्र गतं प्रेम युवयोस्तत्समाहितम् ॥ स्नेहश्च क्व गतः पूर्वो विरुद्धाचरणौ कथम् ॥

“மகனே, உங்களிருவருக்கிடையே உறுதியாக இருந்த அந்த அன்பு எங்கே போயிற்று? முன்பிருந்த பாசம் எங்கே சென்றது? நீங்கள் ஒருவருக்கொருவர் எதிராக எவ்வாறு நடக்கத் தொடங்கினீர்கள்?”

Verse 118

तस्मिंस्तीर्थे तु यः स्नाति कदाचिदपि मानवः ॥ दशवर्षसहस्राणि मोदते ह्यमरालये ॥

அந்தத் தீர்த்தத்தில் எந்த மனிதனும் எப்போதாவது ஒருமுறை நீராடினால், அவன் அமரர்களின் உலகில் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் மகிழ்வான்।

Verse 119

आसीद्याऽ युवयोः प्रीतिरन्योन्यं जटुकाष्ठवत् ॥ दर्पणे प्रतिबिम्बं च दृश्यते यद्वदात्मनः ॥

உங்கள் இருவருக்கிடையே முன்பு இருந்த அன்பு, லாக்கும் மரமும் போல ஒன்றோடொன்று உறுதியாக இணைந்திருந்தது; கண்ணாடியில் தன் ஆத்மாவின் பிரதிபலிப்பு தெரிகிறதுபோல் அதுவும் இருந்தது।

Verse 120

वैशाखस्य तु मासस्य शुक्लपक्षस्य द्वादशी ॥ यदि मुञ्चेत्स्वकं देहं कृत्वा कर्म सुदुष्करम् ॥

வைசாக மாதத்தின் சுக்லபட்சத்தின் த்வாதசியில்—மிகக் கடினமான கருமத்தைச் செய்து ஒருவர் தன் உடலை விட்டு நீங்கினால்…

Verse 121

अप्रियं नोक्तपूर्वं तु यया परिजनेऽपि च ॥ मिष्टान्नसाधने दक्षाः त्वया त्यक्तं न युज्यते ॥

அவள் முன்பு ஒருபோதும்—வீட்டாரிடையிலும்—அருவருப்பான சொல் கூறியதில்லை; இனிப்புணவு செய்வதில் திறமைமிக்கவள்; அவளை நீ கைவிடுவது பொருந்தாது।

Verse 122

न जन्म मरणं तस्य न ग्लानिर्न च वै भयम् ॥ सर्वसङ्गविनिर्मुक्तो मम लोकाय गच्छति ॥

அவனுக்கு பிறப்பும் இல்லை, இறப்பும் இல்லை; சோர்வும் இல்லை, பயமும் இல்லை; எல்லாப் பற்றுகளிலிருந்தும் விடுபட்டு என் உலகை அடைகிறான்।

Verse 123

धनपूर्वस्तु ते धर्मः स च योषित्कृतः खलु ॥ अहो सत्यं जनानां च स तु स्त्रीभ्यः सुतः कुलम् ॥

உன் ‘தர்மம்’ செல்வத்திற்கு முன்பாகவே நிற்கிறது; அது உண்மையிலேயே பெண்ணால் அமைக்கப்பட்டது. ஆஹா, மக்களிடத்தில் இது நிச்சயம்—குலமும் புதல்வர்களும் இறுதியில் பெண்களிலிருந்தே பிறக்கின்றனர்.

Verse 124

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुंधरे ॥ करवीरं नाम तीर्थं सर्वलोकसुखावहम् ॥

மேலும் ஒன்றை உனக்குச் சொல்கிறேன்—கேள், ஓ வசுந்தரா: ‘கரவீர’ எனப்படும் ஒரு தீர்த்தம் உள்ளது; அது எல்லா உலகங்களுக்கும் நலம் மற்றும் இன்பம் அளிப்பது.

Verse 125

ततः पितुर्वचः श्रुत्वा राजपुत्रो यशस्विनि ॥ उभौ तच्छरणौ गृह्य पितरं प्रत्यभाषत ॥

அப்போது, ஓ புகழ்மிக்கவளே, தந்தையின் சொற்களை கேட்ட அரசகுமாரன் அவரது இரு பாதங்களையும் பற்றிக் கொண்டு தந்தைக்கு மறுமொழி கூறினான்.

Verse 126

तस्य चिह्नं प्रवक्ष्यामि येन ज्ञापयते शुभे ॥ पुरुषो ज्ञानवांस्तावन्मम भक्तिविनिश्चितः ॥

ஓ மங்களமுள்ளவளே, அது அறியப்படும் அடையாளத்தை நான் கூறுவேன். ஒருவன் எவ்வளவு ஞானவான் எனக் கருதப்படுகிறானோ, அது என்னிடத்தில் அவனுடைய பக்தி எவ்வளவு உறுதியாக நிர்ணயிக்கப்பட்டிருக்கிறதோ அதற்கேற்பவே.

Verse 127

दोषो न विद्यते तात स्नुषायां कोऽपि कुत्रचित् ॥ किं मे तु वार्यमाणापि नकुलं मेऽग्रतोऽहनत् ॥

அப்பா, என் மருமகளில் எங்கும் எந்தக் குறையும் இல்லை. ஆனால் தடுக்கப்பட்டபோதிலும், என் முன்னே என் நகுலத்தை அவள் ஏன் கொன்றாள்?

Verse 128

ततोऽभवन् मम क्रोधो दृष्ट्वा पातितमग्रतः ॥ क्रोधासक्तेन तु मया यथेयं परिभाषिता ॥

அப்போது என் முன்னே அது வீழ்ந்து கிடப்பதைப் பார்த்ததும் எனக்குக் கோபம் எழுந்தது; கோபத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்ட நான் அவளிடம் இவ்வாறே பேசினேன்।

Verse 129

तस्मिन् कृतोदकस्तीर्थे स्वच्छन्दगमनालयः ॥ भ्रमे द्विमानमारूढो सहस्रान्तरणर्तितः ॥

நீர்-சடங்கு நிகழ்ந்த அந்தத் தீர்த்தத்தில்—சுதந்திரமாகச் செல்லும் தங்குமிடமாகிய அங்கே—அவன் தெய்வ விமானத்தில் ஏறி அலைந்து, ஆயிரம் சுற்றுகளாகச் சுழற்றப்பட்டான்।

Verse 130

मम भार्या न भवती न चाहं तव वै पतिः ॥ एतच्च कारणं नान्यत्किञ्चिद्राजन्न संशयः ॥

நீ என் மனைவி அல்ல; நானும் உண்மையில் உன் கணவன் அல்ல. ஓ அரசே, இதுவே காரணம்; இதற்குப் பிறகு வேறொன்றும் இல்லை—ஐயமில்லை।

Verse 131

तत्राथ म्रियते भूमे माघमासस्य द्वादशीम् ॥ ब्रह्माणं मां च पश्येत पश्यते च वृषध्वजम् ॥

ஓ பூமியே, அங்கே மாக மாதத்தின் த்வாதசி நாளில் யார் உடலை விடுகிறாரோ, அவர் பிரம்மாவையும் என்னையும் காண்பார்; வृषத்வஜன் (சிவன்) அவரையும் தரிசிப்பார்।

Verse 132

ततः पतिवचः श्रुत्वा प्राग्ज्योतिषकुलोद्भवा ॥ शिरसा प्रणतिं कृत्वा इदं वचनमब्रवीत् ॥

பின்னர் பிராக்ஜ்யோதிஷ குலத்தில் பிறந்த அந்தப் பெண், கணவனின் சொற்களை கேட்டுத் தலை வணங்கி வணக்கம் செய்து, இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்।

Verse 133

पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुंधरे ॥ तस्य ब्राह्मणमुख्यस्य पूर्वं यत्कथितं मया ॥

நான் மீண்டும் இன்னொரு விஷயத்தை விளக்குகிறேன்; ஓ வசுந்தரையே, கவனமாகக் கேள். அந்தப் பிராமணர்களில் முதன்மையானவரைப் பற்றி முன்பு நான் கூறியதையே.

Verse 134

तस्मिन्कुब्जाम्रके भद्रे स्थानं तु मम रोचते ॥ पुण्डरीक इति ख्यातं तीर्थं चैव महत्फलम् ॥

ஹே பத்திரையே, குப்ஜாம்ரகம் எனப்படும் அந்த இடத்தில் உள்ள தலம் எனக்கு மிகவும் பிரியம். அங்குள்ள தீர்த்தம் ‘புண்டரீகம்’ என்று புகழ்பெற்று, மகத்தான பலன் தருவது.

Verse 135

ततः सर्पवधं दृष्ट्वा कोधसंतप्तमानसा ॥ नाभाषितः किमपि नो मयैतदवधेहि वै ॥

பின்னர் பாம்பு கொல்லப்பட்டதைப் பார்த்து, கோபத்தால் எரிந்த மனத்துடன் நான் எதையும் பேசவில்லை—இதை உறுதியாக அறிந்துகொள்.

Verse 136

रथचक्रप्रमाणो वै चरते तत्र कच्छपः ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुंधरे ॥

அங்கே தேர்சக்கர அளவுள்ள ஒரு ஆமை நடமாடுகிறது. மேலும் ஒன்றையும் உனக்குச் சொல்கிறேன்; ஓ வசுந்தரையே, கேள்.

Verse 137

अनेन निहतः सर्पस्त्वया च नकुलो हतः ॥ कथं वा क्रियते क्रोधस्तन्मे वक्तुमिहार्हथ ॥

இந்தச் செயலால் பாம்பு கொல்லப்பட்டது; உன்னால் நகுலமும் கொல்லப்பட்டது. அப்படியிருக்க கோபம் எவ்வாறு நியாயம்? அதை இங்கே எனக்குச் சொல்ல வேண்டும்.

Verse 138

स्नात्वा प्राप्नोति सुश्रोणि फलं तत्र महागुणम् ॥ पुण्डरीकस्य यज्ञस्य यजमानस्य यत्फलम् ॥

அழகிய இடுப்புடையவளே (சுஶ்ரோணி)! அங்கே நீராடினால் மிகுந்த புண்ணியப் பயன் கிடைக்கும்—புண்டரீக யாகத்தின் யஜமானனுக்குக் கிடைக்கும் பயனே அதுவாகும்.

Verse 139

हते तु नकुले पुत्र किं ते क्रोधस्य कारणम् ॥ राजपुत्रि हते सर्पे किं वा ते मन्युकारणम् ॥

ஆனால், என் பிள்ளையே! நரி-மூங்கில் (நகுலம்) கொல்லப்பட்டபோது உன் கோபத்திற்குக் காரணம் என்ன? அரசகுமாரியே! பாம்பு கொல்லப்பட்டபோது உன் சினத்திற்குக் காரணம் என்ன?

Verse 140

प्राप्नोति वसुधे तत्र एवमेव न संशयः ॥ अथवा म्रियते तत्र लब्धसंज्ञो महायशाः ॥

ஓ வஸுதையே! அங்கேயே அதையே பெறுகிறான்—இதில் ஐயமில்லை. அல்லது அங்கே உணர்வு மீட்டு இறந்தாலும், அவன் பெரும் புகழ் பெறுவான்.

Verse 141

ततः पितुर्वचः श्रुत्वा कोसलेश्वरनन्दनः ॥ उवाच मधुरं वाक्यं राजपुत्रो महायशाः ॥

பின்னர் தந்தையின் சொற்களை கேட்டுக் கோசல அரசனின் மகன்—பெரும் புகழுடைய அரசகுமாரன்—இனிய வார்த்தைகளை உரைத்தான்.

Verse 142

दशानां पुण्डरीकाणां फलं प्राप्नोति मानवः ॥ भुक्त्वा यज्ञफलं तत्र जातिशुद्धो महातपाः ॥

மனிதன் பத்து புண்டரீக யாகங்களின் பயனைப் பெறுகிறான். அங்கே யாகப் பயனை அனுபவித்து, அவன் நிலை (ஜாதி) சுத்தமடைந்து, பெருந்தபஸ்வியாகிறான்.

Verse 143

एतेन किं वा प्रश्नेन नैतत्प्रष्टुं त्वमर्हसि ॥ एनां पृच्छ महराज ज्ञास्यते कायचेष्टितम् ॥

இந்தக் கேள்வியால் என்ன பயன்? இதை நீ கேட்கத் தகுதியில்லை. ஓ மகாராஜா, அவளிடமே கேள்; அவளின் உடல் நடத்தைவும் உள்ள நோக்கமும் அறியப்படும்.

Verse 144

सिद्धस्य लभते नित्यं मम लोकाय गच्छति ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि प्रिये तद्वै शृणुष्व मे ॥

அவன் எப்போதும் சித்தநிலையைப் பெறுகிறான்; என் லோகத்திற்கும் செல்கிறான். மேலும், பிரியமே, இன்னொரு விஷயத்தைச் சொல்கிறேன்—என் சொல் கேள்.

Verse 145

पुत्रस्य वचनं श्रुत्वा कोसलानां जनेश्वरः ॥ उवाच मधुरं वाक्यं धर्मसंयोगसाधनम् ॥

மகனின் சொற்களை கேட்ட கோசல மக்களின் தலைவன், தர்மத்துடன் சரியான இணைவை ஏற்படுத்தும் இனிய வார்த்தைகளை உரைத்தான்.

Verse 146

अग्नितीर्थमिति ख्यातं सिद्धं कुब्जाम्रके स्थितम् ॥ यद्वै प्रज्ञायते देवि द्वादश्यां पापवर्जितैः ॥

‘அக்னிதீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெற்ற சித்தத் தீர்த்தம் குப்ஜாம்ரகத்தில் உள்ளது. தேவி, த்வாதசி நாளில் பாவமற்றோர் அங்கே உணர்வது இதுவே.

Verse 147

ब्रूहि पुत्र यथान्यायं यत्ते मनसि वर्तते ॥ प्रीतिविच्छेदकरणमुभयोर्हि कathyatām

மகனே, உன் மனதில் இருப்பதை நீதியின்படி சொல். இருவருக்கும் இடையிலான அன்பு முறிவுக்கான காரணம் இங்கே கூறப்படட்டும்.

Verse 148

कौमुदस्य तु मासस्य मासो मार्गशिरस्य च ॥ आषाढस्य च मासस्य शुक्लपक्षस्य द्वादशीम्

கௌமுத எனப்படும் மாதத்திலும், மார்கசீர்ஷ மாதத்திலும்; மேலும் ஆஷாட மாதத்தின் சுக்லபக்ஷ த்வாதசியிலும்—இங்கு குறிப்பிட்ட விரத/அனுஷ்டான காலம் சுட்டப்படுகிறது.

Verse 149

जाताः संवर्धिताः पुत्राः सर्वकामेषु निष्ठिताः ॥ पितृपृष्टं तु यद्गुह्यं गोपयन्ति सुताधमाः

மகன்கள் பிறந்து வளர்க்கப்பட்டு, எல்லா விருப்பங்களிலும் நிலைபெற்றிருந்தாலும்; தந்தை கேட்டபோது உள்ள ரகசியத்தை கீழ்மையான மகன்கள் மறைத்து விடுகின்றனர்.

Verse 150

यश्चैव माधवे मासि समये यदि वर्तते ॥ तस्यां तु शुक्लद्वादश्यां तीर्थे तिष्ठति यत्रतः

மாதவ (சைத்ர) மாதத்தில் உரிய காலத்தில் இருப்பவர், அந்த சுக்ல த்வாதசியில் எங்கு தீர்த்தம் இருக்கிறதோ அங்கேயே தங்கியிருப்பார்.

Verse 151

सत्यं वा यदि वा असत्यं न ब्रुवन्ति कदाचन ॥ पतन्ति नरके घोरे रौरवे तप्तवालुके

உண்மை ஆகட்டும் பொய் ஆகட்டும், அவர்கள் ஒருபோதும் பேசுவதில்லை; அவர்கள் எரியும் மணல் கொண்ட கொடிய ரௌரவ நரகத்தில் வீழ்கிறார்கள்.

Verse 152

तस्य चिह्नं प्रवक्ष्यामि शृणुष्व हि वसुन्धरे ॥ येन चिह्नेन विज्ञेयं तीर्थं तत्रैव मामकम्

அதன் அடையாளத்தை நான் கூறுகிறேன்—வசுந்தரையே, கேள்—அந்த அடையாளத்தால் அங்கேயே என் தீர்த்தம் அறியப்படும்.

Verse 153

पित्रा पृष्टं तु ये ब्रूयुः शुभं वाशुभमेव वा ॥ दिव्यां च ते गतिं यान्ति या गतिः सत्यवादिनाम्

தந்தை கேட்டபோது நன்மையாயினும் தீமையாயினும்—உண்மையையே கூறுவோர் தெய்வீகமான கதியை அடைவர்; அதுவே சத்தியவாதிகளின் பரமகதி.

Verse 154

न हि कश्चिद्विजानाति शास्त्रं मम न यश्च वै ॥ फलं तस्य प्रवक्ष्यामि मृतोऽपि स्नातकोऽपि वा

உண்மையில் எவரும் என் சாஸ்திரத்தை முற்றிலும் அறியார்; மேலும் அறியாதவனுக்கான பலனை நான் கூறுவேன்—அவன் இறந்தவனாயினும், ஸ்நாதகனாயினும் சரி.

Verse 155

ततः पितुर्वचः श्रुत्वा कोसलानन्दिवर्धनः ॥ उवाच श्लक्ष्णया वाचा तत्रैव जनसंसदि

பின்னர் தந்தையின் சொற்களை கேட்ட கோசலானந்திவர்த்தனன் அங்கேயே மக்கள் சபையில் மென்மையான மொழியில் கூறினான்.

Verse 156

एकचित्तं समाधाय तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥ अग्नितीर्थेषु स्नातो वै तस्मिन्कुब्जाम्रकेषु च

வசுந்தரையே, மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி இதைக் கேள். அவன் அக்னிதீர்த்தங்களில், மேலும் அந்த குப்ஜாம்ரகத் தலங்களிலும் நீராடியுள்ளான்.

Verse 157

गच्छत्वेष जनः सर्वो यथान्यायं गृहानि वै ॥ प्रातस्त्वां कथयिष्यामि यद्वक्तव्यमवश्यकम्

இங்குள்ள அனைவரும் முறையின்படி தத்தம் இல்லங்களுக்கு செல்லட்டும். காலையில் அவசியமாக சொல்ல வேண்டியதை நான் உனக்குச் சொல்வேன்.

Verse 158

अग्नितीर्थं महाभागे दीप्तमन्तं सवैष्णवम् ॥ सप्त कृत्वाग्निमेधानां यत्फलं भवति प्रिय

ஓ மகாபாகே, இந்த அக்னிதீர்த்தம் ஒளிமிக்கது, மகாபுண்யம் அளிப்பது, வைஷ்ணவ மரபுடன் தொடர்புடையது. பிரியே, ஏழு முறை அக்னிமேத யாகம் செய்த பலன் இங்கேயே கிடைக்கும்.

Verse 159

प्रभातायां तु शर्वर्यां दुन्दुभीनां विनादनैः ॥ निबुद्धः कोसलश्रेष्ठः सूतमागधबन्दिभिः

இரவு விடியற்காலமாக மாறியபோது, துந்துபி முழக்கத்தாலும் சூதர், மாகதர், பாணர் ஆகியோரின் புகழ்பாடல்களாலும் கோசலருள் சிறந்த அரசன் விழித்தெழுந்தான்.

Verse 160

प्राप्नोति तन्महाभागे स्नानमात्रान्न संशयः ॥ अथवा म्रियते तत्र एकैकान्द्वादशीकृतान्

ஓ மகாபாகே, குளித்தல் மட்டுமே செய்தாலும் அந்தப் பலன் கிடைக்கும்—சந்தேகம் இல்லை. அல்லது அங்கே யார் இறக்கிறாரோ, அவரின் ஒவ்வொரு செயற்கும் புண்ணியம் பன்னிரட்டியாகும்.

Verse 161

तदा कमलपत्राक्षो राजपुत्रो महायशाः ॥ स्नात्वा च मङ्गलैर्युक्तो राजद्वारमुपागतः

அப்போது தாமரை இதழ் போன்ற கண்களையுடைய, பெரும் புகழுடைய அரசகுமாரன் குளித்து மங்களச் சடங்குகளுடன் அரசவாசலுக்கு வந்தான்.

Verse 162

स्थित्वा विंशत्यहोरात्रान्मम लोकाय गच्छति ॥ तीर्थस्य तस्य वक्ष्यामि चिह्नानि शृणु सुन्दरी

இருபது நாள்-இரவு அங்கே தங்கி இருந்தால் என் லோகத்தை அடைவான். அந்தத் தீர்த்தத்தின் அடையாளங்களை நான் கூறுகிறேன்—ஓ சுந்தரி, கேள்.

Verse 163

येन विज्ञायते प्राज्ञैर्मम भक्तं सुखावहम् ॥ उष्णं भवति हेमन्ते वसुधे तज्जलं तथा

இதனால் ஞானிகள் இதை என் பக்தி நிலையம், நலன் தருவது என்று அறிகின்றனர். ஓ வசுதையே, குளிர்காலத்தில் கூட இதன் நீர் வெப்பமடைகிறது.

Verse 164

कञ्चुकेस्तु वचः श्रुत्वा कोसलानां जनेश्वरः ॥ शीघ्रं प्रवेशय सुतं कञ्चुके साधुवादिनम्

கஞ்சுகியின் சொற்களை கேட்ட கோசல மக்கள்தலைவன் கூறினான்—“ஓ கஞ்சுகியே, நல்வாக்கு பேசும் என் மகனை விரைவில் உள்ளே அனுமதி அளி.”

Verse 165

उष्णकाले भवेच्छीतमेवं चिह्नं तु तद्भवेत् ॥ एष वह्निर्महाभागे तीर्थमाग्नेयमुत्तरे

வெப்பக் காலத்தில் இது குளிர்ச்சியடைகிறது—இதுவே அதன் அடையாளம். ஓ பாக்கியவதியே, இதுவே ‘வஹ்னி’; வடதிசையில் உள்ள ஆக்நேய தீர்த்தம்.

Verse 166

इत्युक्तो राजपुत्रं तु प्रावेशयदनुज्ञया ॥ राजपुत्रः पितुर्वेश्म प्रविश्य नियतः शुचिः

இவ்வாறு கூறப்பட்டபின், அனுமதியுடன் அவன் இளவரசனை உள்ளே அனுமதித்தான். இளவரசன் கட்டுப்பாடுடன், தூய்மையுடன் தந்தையின் இல்லத்தில் நுழைந்தான்.

Verse 167

तरन्ति मानवाः येन घोरं संसारसागरम् ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि देवि कुब्जाम्रके महत् ॥

இதனால் மனிதர்கள் பயங்கரமான சம்சாரக் கடலைக் கடக்கின்றனர். மேலும், ஓ தேவியே, குப்ஜாம்ரகத்தைப் பற்றிய மகத்தான விவரத்தையும் உனக்கு உரைப்பேன்.

Verse 168

ववन्दे चरणौ मूर्ध्ना निषीदेतिसुतं ततः ॥ तमब्रवीत्पिता जीव जयेत्युक्ता मुदान्वितः ॥

அவன் தலையால் பாதங்களில் வணங்கினான்; பின்னர் “அமர்க, மகனே” என்று கூறப்பட்டது. தந்தை அவனிடம்—“வாழ்க, வெல்க” என்று சொல்லி மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தார்।

Verse 169

वायव्यमिति विख्यातं तीर्थं धर्माद्विनिःसृतम् । तस्मिंस्तीर्थे तु यः स्नातः कृतनित्योदकक्रियः ॥

தர்மத்திலிருந்து தோன்றியதாகக் கூறப்படும் ‘வாயவ்ய’ எனப் புகழ்பெற்ற தீர்த்தம் உள்ளது. அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடி நித்திய ஜலக்கிரியைகள் (அர்க்யம், ஆச்சமனம் முதலியவை) செய்தவன் புண்ணியப் பயனை அடைவான்।

Verse 170

ततस्तु कञ्चुकी गत्वा राज्ञे चैव न्यवेदयत् ॥ द्वारि तिष्ठति पुत्रस्ते तव दर्शनलालसः ॥

பின்னர் கஞ்சுகி (அந்தப்புரச் சேவகர்) சென்று அரசனிடம் அறிவித்தான்—“உமது மகன் வாசலில் நிற்கிறான்; உமது தரிசனத்திற்காக ஆவலுடன் இருக்கிறான்।”

Verse 171

पितृपुत्रौ तु विज्ञेयौ जनैस्त्वेकत्र संस्थितौ ॥ हर्षितस्त्वान्तरो बाह्यः कृतकौतुकमङ्गलः ॥

மக்கள் அவர்களை ஒரே இடத்தில் நின்ற தந்தை–மகன் என அறிந்தனர். அவன் உள்ளும் புறமும் மகிழ்ந்து, விழாவுக்குரிய மங்கலச் சடங்குகளை நிறைவேற்றியிருந்தான்।

Verse 172

दिनानि दश पञ्चैतत्कृतमेव हि मामकम् ॥ जन्म वा मरणं वापि भूमौ नैव पुनर्भवेत् ॥

பதினைந்து நாட்கள் இது உண்மையாகவே எனக்காகச் செய்யப்பட்டது. இனி பூமியில் மீண்டும் பிறப்போ மரணமோ இல்லை (அதாவது மறுபிறவி சுழற்சியிலிருந்து விடுதலை)।

Verse 173

युवयोः प्रीतिविच्छेदे कारणं गोपितं हि यत् ॥ ततो राजकुमारस्तं पितरं प्रत्यभाषत ॥

உங்கள் இருவரின் அன்பு-பிரிவுக்குக் காரணம் மறைக்கப்பட்டிருந்ததால்; அப்போது அந்த இளவரசன் அந்தத் தந்தையை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 174

जायते च चतुर्बाहुर्मम लोके प्रतिष्ठितः ॥ तस्य चिह्नं प्रवक्ष्यामि वायुतीर्थस्य सुन्दरि ॥

என் உலகில் நிலைபெற்ற நான்கு கரங்களுடைய (தெய்வரூபம்) பிறக்கிறது. அழகியே, வாயு-தீர்த்தத்தின் அடையாளத்தை நான் கூறுவேன்।

Verse 175

अवश्यमेव वक्तव्यं त्वया पृष्टेन निष्फलम् ॥ तद्गुह्यं हि महाराज प्रीतिविच्छेदकारकम् ॥

கேட்கப்பட்டபோது நிச்சயமாகச் சொல்ல வேண்டும்; மறைத்தல் பயனற்றது. மகாராஜா, அந்த ரகசியமே அன்பு-பிரிவுக்குக் காரணம்.

Verse 176

येन चिह्नेन विज्ञेयं तीर्थं तच्च महत्तरम् ॥ अश्वत्थवृक्षपत्राणि चलन्ति नित्यशो वने ॥

எந்த அடையாளத்தால் அந்த மிகச் சிறந்த தீர்த்தம் அறியப்படுமோ—காட்டில் அரசமரத்தின் இலைகள் எப்போதும் அசைந்துகொண்டே இருக்கும்।

Verse 177

यदीच्छसि महाराज श्रोतुं गुह्यमिदं महत् ॥ आगच्छ तात कुब्जाम्रे मया सह महीपते

மகாராஜா, இந்தப் பெரும் ரகசியத்தை கேட்க விரும்பினால், அன்பரே, என்னுடன் குப்ஜாம்ரத்திற்கு வாரும், பூமிபதியே।

Verse 178

चतुर्विंशतिर्द्वादश्यां येन विज्ञायते खलु ॥ पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि तीर्थं कुब्जाम्रके धरे

த்வாதசியன்று, அதனால் நிச்சயமாக இருபத்திநான்கு அறியப்படுகிறது—மீண்டும் பூமியில் குப்ஜாம்ரத்தில் உள்ள மற்றொரு தீர்த்தத்தை நான் உரைக்கிறேன்।

Verse 179

तत्र ते कथयिष्यामि कोसलाधिपते त्वरन् ॥ यत्त्वया पृच्छितं ह्येतद्गुह्यं पूर्वमनिन्दितम्

அங்கே, கோசலாதிபதியே, நீ கேட்ட அந்த மறைபொருளை—முன்னரே குற்றமற்ற மரபில் நிலைத்ததையே—நான் விரைவில் உனக்குச் சொல்வேன்।

Verse 180

शक्रतीर्थमिति ख्यातं सर्वसंसारमोक्षणम् ॥ तस्मिंस्तीर्थे वरारोहे शक्रतीर्थे वसुंधरे

இது ‘சக்ரதீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெற்றது; முழு சம்சாரச் சுழலிலிருந்து விடுதலை அளிப்பது. வராரோஹே, பூமியிலுள்ள அந்த சக்ரதீர்த்தத்தில்—

Verse 181

ततस्तस्य वचः श्रुत्वा राजपुत्रस्य वै नृपः ॥ बाढमित्येव तत्राह पुत्रप्रेम्णा समन्वितः

பின்னர் இளவரசனின் சொற்களை கேட்ட அரசன் அங்கேயே ‘பாடம்’—அதாவது ‘அப்படியே ஆகட்டும்’—என்று கூறினான்; மகன்பாசம் நிறைந்தவனாய்।

Verse 182

शक्रस्तु वसते लोके वज्रहस्तो न संशयः ॥ अथवा म्रियते तत्र शक्रतीर्थे महातपे

வஜ்ரத்தைத் தாங்கிய சக்ரன் உலகில் நிச்சயமாக வாழ்கிறான்; அல்லது, மகாதபஸ்வியே, அவன் அங்கேயே சக்ரதீர்த்தத்தில் மரணமடைகிறான் என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 183

राजपुत्रे गते सुभ्रु अमात्यानां च सन्निधौ ॥ उवाच मधुरं वाक्य ये वै तत्र समागताः

அழகியவளே! அரசகுமாரன் சென்றபின், அமைச்சர்களின் முன்னிலையில் அங்கு கூடியிருந்தோர் இனிய சொற்களை உரைத்தனர்।

Verse 184

उपोष्य दशरात्राणि मम लोकाय गच्छति ॥ तस्य चिह्नं प्रवक्ष्यामि येन विज्ञायते ततः

பத்து இரவுகள் உபவாசம் இருந்து அவன் என் லோகத்திற்குச் செல்கிறான். பின்னர் அவன் அறியப்படுமாறு அவனுடைய அடையாளத்தை நான் கூறுவேன்।

Verse 185

अमात्याः शृणुतेमं मे वचनं कृतनिश्चयम् ॥ कुब्जाम्रकं प्रति वयं गच्छामस्तस्य साधनम्

அமைச்சர்களே! உறுதியான தீர்மானத்துடன் நான் கூறும் இவ்வசனத்தை கேளுங்கள்—நாம் குப்ஜாம்ரகத்தை நோக்கிச் சென்று அந்த நோக்கின் சாதனையை மேற்கொள்வோம்।

Verse 186

एकचित्तं समाधाय शृणु सुन्दरि तत्त्वतः ॥ पञ्च वृक्षास्तु तिष्ठन्ति तद्दक्षिणदिशे क्षिते

அழகியவளே! மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி உண்மையாய் கேள்—அந்த நிலத்தின் தென் திசையில் ஐந்து மரங்கள் நிற்கின்றன।

Verse 187

शीघ्रं सम्पाद्यतां चैव युज्यन्तां गजवाजिनः ॥ राज्ञो वचस्ते संश्रुत्य तमूचुः कृतमेव तत् ॥

“விரைவாக ஏற்பாடுகளைச் செய்து, யானைகளையும் குதிரைகளையும் இணைக்கவும்.” அரசனின் ஆணையை கேட்ட அவர்கள், “அது நிச்சயமாக செய்து முடிக்கப்பட்டது” என்று கூறினர்।

Verse 188

शक्रतीर्थस्य चिह्नं ते वसुधे परिकीर्तितम् ॥ अन्यच्च तीर्थं वक्ष्यामि तस्मिन् कुब्जाम्रके परम् ॥

ஓ வசுதே! சக்ர தீர்த்தத்தின் அடையாளம் உனக்கு கூறப்பட்டது. மேலும் அந்த குப்ஜாம்ரகப் பகுதியில் உள்ள மற்றொரு உத்தம தீர்த்தத்தையும் நான் விளக்குவேன்.

Verse 189

इत्युक्त्वा सप्तरात्रेण सर्वं सम्पाद्य साधनम् ॥ गजाश्वपशुयानादिकार्षापणकधेनुकम् ॥

இவ்வாறு கூறி, ஏழு இரவுகளுக்குள் அவர்கள் எல்லா ஏற்பாடுகளையும் செய்தனர்—யானைகள், குதிரைகள், சுமைத் தாங்கும் மிருகங்கள், வாகனங்கள், மேலும் கார்ஷாபண நாணயங்களும் பால் தரும் பசுக்களும்.

Verse 190

यत्प्राप्नोति मृतो वापि पुरुषः संहितव्रतः ॥ अष्टवर्षसहस्राणि गत्वा वै वरुणालयम् ॥

விரதங்களை முறையாகக் கடைப்பிடிக்கும் மனிதன்—மரணமடைந்தாலும்—எட்டு ஆயிரம் ஆண்டுகள் வருணனின் ஆலயத்திற்குச் சென்று அந்தப் பயனை அடைகிறான்.

Verse 191

ततः स राजशार्दूलः पुत्रमाह वसुन्धरे ॥ राज्यं शून्यं कथं त्यक्त्वा गमिष्यामो वयं सुत ॥

அப்போது, ஓ வசுந்தரையே, அரசர்களில் புலி போன்ற அந்த அரசன் தன் மகனிடம் கூறினான்—“மகனே! அரசை வெறுமையாக விட்டுவிட்டு நாம் எப்படிச் செல்ல முடியும்?”

Verse 192

स्वच्छन्दगमनो भूत्वा एवमेव न संशयः ॥ अथ वै म्रियते तत्र विंशवर्षोषितो नरः ॥

விருப்பம்போல் செல்லும் சுதந்திரம் கிடைக்கும்—இதில் ஐயமில்லை. பின்னர் அங்கே இருபது ஆண்டுகள் வாழ்ந்த மனிதன் அங்கேயே மரணமடைகிறான்.

Verse 193

ततः पितुर्वचः श्रुत्वा राजपुत्रो महायशाः ॥ उवाच मधुरं वाक्यं गृहीत्वा चरणौ पितुः ॥

அப்போது தந்தையின் சொற்களை கேட்ட மாபெரும் புகழுடைய இளவரசன் தந்தையின் பாதங்களைப் பற்றிக் கொண்டு இனிய மொழியில் கூறினான்।

Verse 194

सर्वसङ्गं परित्यज्य मम लोकं स गच्छति ॥ तस्य चिह्नं प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥

எல்லா பற்றுகளையும் துறந்து அவன் என் லோகத்திற்குச் செல்கிறான். அதன் அடையாளத்தை நான் கூறுகிறேன்; ஓ வஸுந்தரையே, அதைக் கேள்।

Verse 195

कनीयानेष मे भ्राता एकोदरसमुद्भवः ॥ एतस्य दीयतां राज्यं यथान्यायेन चागतम् ॥

இவன் என் இளைய சகோதரன், ஒரே கருவிலிருந்து பிறந்தவன். நீதியின்படி உரிய ராஜ்யம் இவனுக்கே அளிக்கப்படுக।

Verse 196

तत्र धारा पतत्येका एकरूपा सदा भवेत् ॥ न वर्धते च वर्षासु घर्मे न ह्रसते पुनः ॥

அங்கே ஒரே ஓடை விழுகிறது; அது எப்போதும் ஒரே வடிவில் நிலைத்திருக்கும். மழைக்காலத்தில் பெருகாது; வெயிலில் மீண்டும் குறையாது।

Verse 197

पुत्रस्य वचनं श्रुत्वा कोसलानां कुलोद्वहः ॥ वर्तमानॆऽपि च ज्येष्ठे कनीयान् कथमर्हति

மகனின் சொற்களை கேட்ட கோசல குலத்தின் சிறந்தவர் சிந்தித்தார்—“மூத்தவன் உயிருடன் இருக்கையில் இளையவன் எவ்வாறு உரிமை பெறுவான்?”

Verse 198

सप्तसामुद्रकं नाम तस्मिन्कुब्जाम्रके परम् ॥ तस्मिन्कृतोदको भूमे नरो धर्मपरायणः

அந்த மிகப் போற்றத்தக்க குப்ஜாம்ரகத் திருத்தலத்தில் ‘சப்தசாமுத்ரக’ எனும் தீர்த்தம் உள்ளது. ஓ பூமியே, அங்கு நீர்க் கிரியை செய்கின்ற தர்மநிஷ்டன்…

Verse 199

ततः पितुर्वचः श्रुत्वा कोसलायाः कुलोद्भवः ॥ उवाच मधुरं वाक्यं पितरं धर्मकारणात्

பின்னர் தந்தையின் சொற்களை கேட்ட கோசல குலத்தவன், தர்மக் காரணத்தால் தந்தையிடம் இனிய வார்த்தை கூறினான்.

Verse 200

त्रयाणामश्वमेधानां फलं प्राप्नोति मानवः ॥ शीघ्रं गच्छति वै स्वर्गं सहस्रं दश पञ्च च

மனிதன் மூன்று அச்வமேத யாகங்களின் பலனை அடைந்து, நிச்சயமாக விரைவில் சொர்க்கம் செல்கிறான்—ஆயிரம், பத்து, ஐந்து (கால அளவின்படி).