Adhyaya 124: Ritual Observances Aligned with the Seasons (Seasonal Devotional Procedure)

Verse 1

अथ ऋतूपस्करम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ फाल्गुनस्य तु मासस्य शुक्लपक्षस्य द्वादशीम् ॥ गृहीत्वा वासन्तिकान् पुष्पान् सुगन्धा ये क्रमागताः ॥

இப்போது பருவத்திற்கான உபகரணங்கள். ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—பால்குண மாதத்தின் சுக்லபக்ஷ த்வாதசியில், முறையாகக் கிடைத்த மணமிகு வசந்த மலர்களைச் சேகரித்து (விதியைச் செய்ய வேண்டும்).

Verse 2

श्वेतं पाण्डुरकं चैव सुगन्धं शोभनं बहु ॥ विधिना मन्त्रयुक्तेन सुप्रीतेनान्तरात्मना ॥

வெள்ளையும் மங்கலான நிறமும் உடைய, மணமிகு, அழகிய, பல மலர்களை—விதிப்படி மந்திரத்துடன், உள்ளம் அமைதியும் மகிழ்ச்சியும் கொண்ட நிலையில் (அர்ப்பணிக்க வேண்டும்).

Verse 3

तत एवं विधिं कृत्वा सर्वं भागवतं शुचिः ॥ यस्तु जानाति कर्माणि सर्वं मन्त्रविनिश्चितः ॥

பின்னர் இவ்விதமாக முறையை நிறைவேற்றி, தூய்மையுடன், முழு பாகவத விரதத்தை (அனுஷ்டானத்தை) முடிக்கிறான். ஆனால் கர்மங்களை அறிந்தவன்—அவை அனைத்தும் மந்திரத்தால் நிர்ணயிக்கப்பட்டவை—அவையே சரியாகச் செய்யத் தகுதியானவன்.

Verse 4

तदाहरति कर्माणि विधिदृष्टेन कर्मणा ॥ विधिना मन्त्रपूतेन कुर्याच्छान्तमनोऽमलः ॥

அப்போது விதியால் காணப்பட்ட (சாஸ்திரசம்மத) முறையின்படி கர்மங்களை மேற்கொள்ள வேண்டும். மந்திரத்தால் தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட விதிமுறையால், அமைதியான மனத்துடன் நிர்மலன் அவற்றைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 5

सपुष्पितस्येह वसन्तकाले वनस्पतेर्गन्धरसप्रयुक्ताः ॥ पश्यंश्च मां पुष्पितपादपेन्द्रं वसन्तकाले समुपागते च ॥

இங்கே வசந்தகாலத்தில், மலர்ந்த மரங்களின் நடுவே—மணம் மற்றும் ரசம் நிறைந்தவையாக—வசந்தம் முழுமையாக வந்தபோது, மலர்ந்த மரங்களின் தலைவனான என்னைத் தரிசித்து (விரதம் செய்ய வேண்டும்).

Verse 6

यश्चैतेन विधानॆन कुर्यान्मासे तु फाल्गुने ॥ न स गच्छति संसारं मम लोकाय गच्छति ॥

பால்குன மாதத்தில் இந்த விதிப்படி யார் இந்த விரதத்தைச் செய்கிறாரோ, அவர் சம்சாரத்திற்கு செல்லார்; என் லோகத்திற்கே செல்வார்.

Verse 7

यत्तु पृच्छसि सुश्रोणि मासे वैशाख उत्तमे ॥ शुक्लपक्षे तु द्वादश्यां यत्फलं तच्छृणुष्व मे ॥

அழகிய இடுப்புடையவளே! நீ கேட்பது என்னவெனில்—சிறந்த வைசாக மாதத்தில், சுக்லபக்ஷத்தின் த்வாதசியன்று கிடைக்கும் பலனை என்னிடமிருந்து கேள்.

Verse 8

नमो नारायणेत्युक्त्वा इमं मन्त्रमुदीरयेत् ॥ मन्त्रः— नमोऽस्तु देवदेवेश शङ्खचक्रगदाधर ॥ नमोऽस्तु ते लोकनाथ प्रवीराय नमोऽस्तु ते ॥

“நமோ நாராயண” என்று கூறி இந்த மந்திரத்தை ஓத வேண்டும்— “நமோऽஸ்து தேவதேவேச, சங்கசக்ரகதாதர. நமோऽஸ்து தே லோகநாத, பிரவீராய நமோऽஸ்து தே.”

Verse 9

पुष्पितेषु च शालेशु तथान्येषु द्रुमेषु च ॥ गृहीत्वा शालपुष्पाणि मम कर्मणि संस्थिताः ॥

மலர்ந்த சால மரங்களிலும் பிற மரங்களிலும் சால மலர்களைச் சேகரித்து, அவர்கள் என் கர்மச் செயல்களில் ஈடுபட்டு நிலைத்திருந்தனர்.

Verse 10

ऋषयः स्तुवन्ति मन्त्रेण वेदोक्तेन च माधवि ॥ गन्धर्वाप्सरसश्चैव गीतनृत्यैः सवादितैः ॥

மாதவீ! ரிஷிகள் வேதத்தில் கூறப்பட்ட மந்திரங்களால் ஸ்துதி செய்கின்றனர்; கந்தர்வரும் அப்சரஸ்களும் வாத்தியங்களுடன் பாடல், நடனம் மூலம் ஸ்துதி செய்கின்றனர்.

Verse 11

स्तुवन्ति देवलोकाश्च पुराणं पुरुषोत्तमम् ॥ सिद्धाविद्याधरा यक्षाः पिशाचोरगराक्षसाः ॥

தேவலோக வாசிகள் பரமபுருஷனைப் பற்றிய இந்த புராணத்தை ஸ்துதி செய்கின்றனர்; சித்தர், வித்யாதரர், யக்ஷர், பிசாசர், நாகர், ராக்ஷசர் ஆகியோரும் ஸ்துதி செய்கின்றனர்.

Verse 12

स्तुवन्ति देवं भूतानां सर्वलोकस्य चेश्वरम् ॥ आदित्या वसवो रुद्रा अश्विनौ च मरुद्गणाः ॥

அவர்கள் உயிர்களின் ஆண்டவனும் எல்லா உலகங்களின் ஈசனுமான தேவனை ஸ்துதி செய்கின்றனர்—ஆதித்யர், வசுக்கள், ருத்ரர்கள், இரு அஷ்வின்கள், மருத்கணங்கள்.

Verse 13

स्तुवन्ति देवदेवेशं युगानां सङ्क्षयेऽक्षयम् ॥ ततो वायुश्च विश्वे च अश्विनौ च समन्विताः ॥

அவர்கள் தேவர்களின் தேவேசனை ஸ்துதி செய்கின்றனர்; யுகங்கள் அழியும் காலத்திலும் அவர் அழிவற்றவர். பின்னர் வாயு, விஷ்வேதேவர்கள், இரு அஷ்வின்களும் ஒன்றிணைந்து ஸ்துதி செய்கின்றனர்.

Verse 14

स्तुवन्ति केशवं देवमादिकालमयं प्रभुम् ॥ ततो ब्रह्मा च सोमश्च शक्रश्चाग्निसमन्वितः ॥ स्तुवन्ति नाथं भूतानां सर्वलोकमहेश्वरम् ॥

அவர்கள் ஆதிகாலமயமான பரம்பொருளாகிய தேவன் கேசவனைப் போற்றுகின்றனர். பின்னர் பிரம்மா, சோமன், சக்ரன், அக்னியுடன் கூடிய தேவர்கள் அனைவரும், உயிர்களின் நாதனும் எல்லா உலகங்களின் மகேஸ்வரனுமான அவரைத் துதிக்கின்றனர்.

Verse 15

नारदः पर्वतश्चैव असितो देवलस्तथा ॥ पुलहश्च पुलस्त्यश्च भृगुश्चाङ्गिर एव च ॥

நாரதர், பர்வதர்; அதுபோல அசிதர், தேவலர்; புலஹர், புலஸ்தியர்; ப்ருகு, அங்கிரஸ் ஆகியோரும் (அங்கே உள்ளனர்).

Verse 16

एते चान्ये च बहवो मित्रावसुपरावसू ॥ स्तुवन्ति नाथं भूतानां योगिनां योगमुत्तमम् ॥

இவர்கள் மற்றும் பலர்—மித்ராவசு, பராவசு—உயிர்களின் நாதனையும், யோகிகளில் உத்தமமான யோகசித்தியாக விளங்கும் பரம்பொருளையும் போற்றுகின்றனர்.

Verse 17

श्रुत्वा तु प्रतिनिर्घोषं देवानां तु महौजसाम् ॥ ततो नारायणो देवः प्रत्युवाच वसुन्धराम् ॥

மிகுந்த தேஜஸுடைய தேவர்களின் அந்த முழங்கும் ஒலியை கேட்டபின், தேவன் நாராயணன் வசுந்தரையிடம் (பூமியிடம்) பதிலுரைத்தான்.

Verse 18

किमयं श्रूयते शब्दो ब्रह्मघोषेण संयुतः ॥ देवानां च महाभागे महाशब्दोऽत्र श्रूयते ॥

“பிரம்மகோஷத்துடன் இணைந்த இந்த ஒலி என்ன? ஓ மகாபாக்யவதியே, இங்கே தேவர்களின் மகத்தான ஒலி கேட்கப்படுகிறது.”

Verse 19

देवाः काङ्क्षन्ति ते देव वाराहीं रूपसंस्थितिम् ॥ त्वन्नियोगनियुक्ताश्च तदर्थं लोकभावन ॥

ஓ தேவா! தேவர்கள் உமது வாராஹி (வராஹ) ரூபநிலையை விரும்புகின்றனர். ஓ உலகபாவனா! உமது ஆணையால் நியமிக்கப்பட்டு அந்த நோக்கத்திற்காகவே அவர்கள் வந்துள்ளனர்.

Verse 20

ततो नारायणो देवः पृथिवीं प्रत्युवाच ह ॥ अहं जानामि तान्देवि मार्गमाणानुपस्थितान् ॥

அப்போது தேவ நாராயணன் ப்ருதிவியிடம் கூறினான்—“ஓ தேவி! தேடி வந்து அருகில் வந்தவர்களை நான் அறிவேன்.”

Verse 21

दिव्यं वर्षसहस्रं वै धारितासि वसुन्धरे ॥ मया लीलायमानैने एकदंष्ट्राग्रकेण वै ॥

ஓ வசுந்தரா! தெய்வீக ஆயிரம் ஆண்டுகள் நீ என்னால்—லீலையாக—ஒரே தந்தத்தின் முனையில் தாங்கப்பட்டாய்.

Verse 22

इहागच्छामि भद्रं ते द्रष्टुकामा दिवौकसः ॥ आदित्या वसवो रुद्राः स्कन्देन्द्रौ सपितामहाः ॥

நான் இங்கே வருகிறேன்—உனக்கு நலம் உண்டாகுக. இதைக் காண விரும்பி விண்ணுலக வாசிகளும் வருகின்றனர்—ஆதித்யர்கள், வசுக்கள், ருத்ரர்கள், ஸ்கந்தன், இந்திரன், மேலும் பிதாமஹன் (பிரம்மா) உடன்.

Verse 23

एवं तस्य वचः श्रुत्वा माधवस्य वसुन्धरा ॥ शिरस्यञ्जलिमाधाय ततस्तु चरणेऽपतत् ॥

இவ்வாறு மாதவனின் சொற்களை கேட்ட வசுந்தரா, தன் தலைமேல் அஞ்சலி (கூப்பிய கைகள்) வைத்தாள்; பின்னர் அவர் திருவடிகளில் விழுந்தாள்.

Verse 24

वाराहं पुरुषं देवं विज्ञापयति सा धरा ॥ उद्धृतासि त्वया देव रसातलगता ह्यहम् ॥

அந்தப் பூமி வராகரூப பரமபுருஷ தேவனை வேண்டினாள்— “தேவா! நான் ரசாதலத்தில் வீழ்ந்திருந்தேன்; நீர் என்னை உயர்த்தி மீட்டீர்।”

Verse 25

शरणं त्वां प्रपन्नाहं त्वद्भक्ता त्वं गतिः प्रभुः ॥ किं कर्म कर्मणा केन किं वा जन्मपरायणम् ॥

“நான் உம்மைச் சரணடைந்தேன்; உம்முடைய பக்தை. நீரே என் கதி, என் ஆண்டவன் வழிகாட்டி. எந்தக் கர்மம், எந்த வகைச் செயல் நன்மை தரும்? மேலும் வாழ்க்கை-பிறப்பு குறித்து எத்தகைய நோக்கம் கொள்ள வேண்டும்?”

Verse 26

कथं वा तुष्यसे देव पूज्यसे केन कर्मणा ॥ तवाऽहं कर्तुमिच्छामि यच्च मुख्यं सुखावहम् ॥

“தேவா! நீர் எவ்வாறு திருப்தியடைவீர்? எந்தச் செயலால் உம்மை வழிபட வேண்டும்? முதன்மையானதும் நலன்-இன்பம் தருவதுமானதை உமக்காகச் செய்ய நான் விரும்புகிறேன்।”

Verse 27

न च मेऽस्ति व्यथा काचित्तव कर्मणि नित्यशः ॥ न ग्लानिर्न जरा काचिन्न जन्ममरणे तथा ॥

“உமது செயல்பாட்டில் எனக்குள் எப்போதும் எந்தத் துன்பமும் இல்லை. சோர்வும் இல்லை, முதுமையும் இல்லை; அதுபோலப் பிறப்பு-இறப்பு நிலையும் இல்லை।”

Verse 28

कानि कर्माणि कुर्वन्ति ये त्वां पश्यन्ति माधव ।। किमाहाराः किमाचारास्त्वां पश्यन्तीह माधव ॥

“மாதவா! உம்மை தரிசிப்போர் எந்தெந்த கர்மங்களைச் செய்கிறார்கள்? மாதவா! இங்கு உம்மை தரிசிப்போரின் உணவு என்ன, அவர்களின் ஒழுக்கம் எப்படிப்பட்டது?”

Verse 29

ब्राह्मणस्य च किं कर्म क्षत्रियस्य च किं भवेत् ।। वैश्यः किं कुरुते कर्म शूद्रः किं कर्म कारयेत् ॥

பிராமணனின் கடமை என்ன, க்ஷத்திரியனின் கடமை என்ன ஆக வேண்டும்? வைசியன் எந்தத் தொழிலைச் செய்கிறான், சூத்ரன் எந்தப் பணியைச் செய்ய வேண்டும்?

Verse 30

योगो वै प्राप्यते केन तपो वा केन निश्चितम् ।। किं चात्र फलमाप्नोति तव कर्मपरायणः ॥

யோகம் எந்த வழியால் அடையப்படுகிறது, தவம் எந்த முறையில் உறுதியாக நிலைபெறுகிறது? மேலும் இவ்விஷயத்தில் உமக்காகக் கர்மநிஷ்டையுடன் இருப்பவன் எந்தப் பலனை அடைகிறான்?

Verse 31

किं च दुःखनिवासं वा भोजनं पानकं तथा ।। किं च कर्म प्रयोक्‍तव्यं तव भक्तैश्च माधव ॥

மேலும் ‘துன்பத்தின் வாசஸ்தலம்’ என எதைத் தவிர்க்க வேண்டும், உரிய உணவும் பானமும் எவை? ஓ மாதவா, உமது பக்தர்கள் எந்தச் செயல்களை மேற்கொள்ள வேண்டும்?

Verse 32

प्रापणं कीदृशं चापि कासु दिक्षु तथा प्रभो ।। कथं योनिं न गच्छेत वियोनिं न च गच्छति ॥

மேலும் ஆண்டவரே, அந்த ‘அடைவு’ எத்தகையது, அது எந்தத் திசைகளில் (அல்லது எந்த வகைகளில்) கூறப்படுகிறது? ஒருவர் எவ்வாறு யோனியில் (பிறப்பில்) புகாமல் இருக்க முடியும், மேலும் எவ்வாறு அசாதாரண/அசிங்க யோனிக்குச் செல்லாமல் இருக்க முடியும்?

Verse 33

तिर्यग्योनिं न गच्छेत कर्मणा केन केशव ।। तन्ममाचक्ष्व सकलं येन चैव सुखं भवेत् ॥

ஓ கேசவா, எந்தக் கர்மத்தால் ஒருவர் திர்யக்-யோனி (விலங்கு பிறவி) யில் செல்லாமல் இருப்பார்? அதனை முழுவதும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்; அதனால் நிச்சயமாக நலம் மற்றும் இன்பம் உண்டாகும்.

Verse 34

जरा वा केन गच्छेत जन्म वा केन गच्छति ।। गर्भवासं न गच्छेत कर्मणा केन वाऽच्युत ॥

முதுமை எந்த வழியால் நீங்கும்? பிறப்பு எந்த வழியால் ஒழியும்? ஹே அச்யுதா, எந்த கர்மத்தால் கர்ப்பவாசத்தில் புகுதல் இல்லாமல் இருக்கும்?

Verse 35

संसारस्य न गच्छेत केन कर्मप्रभावतः ।। इत्युक्तो भगवांस्तत्र प्रत्युवाच वसुन्धराम् ॥

கர்மத்தின் பலனால் எவ்வாறு சம்சாரத்தில் புகுதல் இல்லாமல் இருக்கும்? இவ்வாறு கேட்டபோது அங்கே பகவான் வசுந்தரைக்கு பதிலளித்தார்.

Verse 36

शृण्वन्तु मे भागवता ये च मोक्षे व्यवस्थिताः ।। तान्मन्त्रान्कीर्त्तयिष्यामि यैस्तोषं याति नित्यशः ॥

பகவானின் பக்தர்களும், மோக்ஷ சாதனையில் நிலைத்தவர்களும் என் சொற்களை கேளுங்கள். எப்போதும் தெய்வத் திருப்தியை அளிக்கும் அந்த மந்திரங்களை நான் உரைப்பேன்.

Verse 37

एवं ग्रीष्मे विधिं चैव कुर्यात्सर्वं ममोक्तितः।। इममुच्चारयेन्मन्त्रं सर्वभागवतप्रियम् ॥

இவ்வாறே கோடைக்காலத்திலும் என் உபதேசத்தின்படி எல்லா விதிகளையும் செய்ய வேண்டும். எல்லா பகவதர்களுக்கும் பிரியமான இந்த மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 38

मासेषु सर्वेष्वपि मुख्यभूतो मासो भवान्ग्रीष्म एकः प्रपन्नः ॥ पश्येद्भवन्तं वर्तमानं च ग्रीष्मे तेनैव सर्वं दुःखमेतु प्रशान्तिम् ॥

அனைத்து மாதங்களிலும் முதன்மையானது ‘கிரீஷ்மம்’ எனப் புகழ்பெற்ற மாதமே. கோடைக்காலத்தில் நீர் இருப்பதாகக் கருதி தரிசிக்க வேண்டும்; அதனால் எல்லாத் துயரும் அமைதியடையட்டும்.

Verse 39

एवं ग्रीष्मे वरारोहे मम चैवार्चनं कुरु ॥ न जन्ममरणं येन मम लोके गतिर्भवेत् ॥

அழகிய இடுப்புடையவளே! கோடை காலத்திலும் என்னை வழிபடு; அதனால் மீண்டும் பிறப்பு–இறப்பு இல்லாமல் என் லோகத்தை அடைவு பெறுவாய்.

Verse 40

यावन्तः पुष्पिताः शालाः पृथिव्यां यावत्सुगन्धकाः ॥ अर्च्चितः स भवेत्सर्वैः कृतो येन ह्ययं विधिः ॥

பூமியில் எத்தனை மலர்ந்த சால மரங்கள் உள்ளனவோ, எத்தனை மணமிக்க மலர்கள் உள்ளனவோ, அவ்வளவு அளவு இந்த விதியை செய்தவன் அனைவராலும் போற்றப்படுவான்.

Verse 41

एवं वर्षास्वपि धरे मम कर्म च कारयेत् ॥ निष्कला भवतो बुद्धिः संसारे च न जायते ॥

ஓ தாரகையே! மழைக்காலத்திலும் என் விதி/கிரியையைச் செய்யச் செய்; உன் புத்தி கலக்கம் அற்றதாகி, சம்சார ஆசை எழாது.

Verse 42

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि कर्म संसारमोक्षणम् ॥ कदम्बमुकुलाश्चैव सरलार्जुनपादपाः ॥

மேலும் சம்சார விடுதலை தரும் இன்னொரு கிரியையை உனக்குச் சொல்கிறேன்—கதம்ப மொட்டுகளாலும், சரலா மற்றும் அர்ஜுன மரங்களாலும்.

Verse 43

एतेषां सुमनोभिश्च पूजनीयो महादरात् ॥ मम संस्थापनं कृत्वा विधिदृष्टेन कर्मणा ॥ नमो नारायणायेति इमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥

இவற்றின் மலர்களால் மிகுந்த பக்தியுடன் என்னை வழிபட வேண்டும். விதிப்படி என் நிறுவலைச் செய்து ‘நமோ நாராயணாய’ என்ற மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 44

पश्यन्ति ये ध्यानपरा घनाभं त्वामाश्रिताः पूज्यमानं महिम्ना ॥ निद्रां भवान् भजतां लोकनाथ वर्षास्विमं पश्यतु मेघवर्णम् ॥

தியானத்தில் நிலைத்தவர்கள், மழைமேக நிறமுடைய உம்மைச் சரணடைந்து, உமது மகிமையுடன் உம்மை வழிபடுகின்றனர்; அவர்கள் உம்மையே தரிசிக்கின்றனர். உலகநாதனே, நித்திரை கொள்ளும்வர்கள் மழைக்காலத்தில் உம்மை மேகநிற வடிவில் தரிசிக்கட்டும்.

Verse 45

आषाढमासे द्वादश्यां सर्वशान्तिकरं शुभम् ॥ य एतेन विधानॆन मम कर्म तु कारयेत् ॥

ஆஷாட மாதத்தின் த்வாதசி நாளில்—மிகவும் மங்களகரமும் அனைத்திற்கும் அமைதியளிப்பதும் ஆன அன்று—இந்த விதிமுறையின்படி என் கர்மத்தை (அனுஷ்டானத்தை) நடத்துவோர் யாராயினும்…

Verse 46

तरन्ति येन संसारं नराः कर्मपरायणाः ॥ एतद्गुह्यं महाभागे देवाः केऽपि न जानते ॥

இதனால் கர்மத்தில் நிலைத்த மனிதர்கள் சம்சாரத்தைத் தாண்டுகின்றனர். ஓ மகாபாக்யவதியே, இந்த மறைபொருள் சில தேவர்களுக்கும் அறியப்படாதது.

Verse 47

मुक्त्वा नारायणं देवं वाराहं रूपमास्थितम् ॥ नादीक्षिताय दातव्यं मूर्खाय पिशुनाय च ॥

மற்ற அனைத்தையும் விட்டு, இது வராஹ வடிவம் எடுத்த தேவன் நாராயணனைப் பற்றியதே. தீட்சை பெறாதவர்க்கும், மூடர்க்கும், தீய நிந்தகர்க்கும் இதை அளிக்கக் கூடாது.

Verse 48

कुशिष्याय न दातव्यं ये च शास्त्रार्थदूषकाः ॥ न पठेद्गोघ्नमध्ये वै न पठेच्छठमध्यतः ॥

தகுதியற்ற சீடருக்கும், சாஸ்திரத்தின் பொருளை மாசுபடுத்துவோருக்கும் இதை அளிக்கக் கூடாது. பசுக் கொலை செய்பவர்களின் நடுவில் இதை ஓதக்கூடாது; வஞ்சகர்களின் கூட்டத்திலும் ஓதக்கூடாது.

Verse 49

धनधर्मक्षयस्तेषां पठनादाशु जायते ॥ पठेद्भागवतानां च ये च धर्मेण दीक्षिताः ॥

இத்தகைய பாராயணத்தால் அவர்களுக்கு செல்வமும் தர்மமும் விரைவில் குன்றும். ஆகவே பகவத பக்தர்களுக்கும் தர்மப்படி தீட்சை பெற்றவர்களுக்கும் நன்மைக்காகப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 50

एतत्ते कथितं भद्रे पूर्वं यत्पृष्टवत्यसि ॥ कार्त्स्न्येन कथितं ह्येतत्किमन्यत्परिपृच्छसि ॥

அருள்மிகு பெண்ணே, நீ முன்பு கேட்டதை நான் உனக்குச் சொன்னேன். இது முழுமையாக விளக்கப்பட்டது—இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?

Verse 51

कृत्वा तु मम कर्माणि शुभानि तरुणानि च ॥ पूज्य भागवतान्सर्वान् स्थापयित्वा ततोऽग्रतः ॥

என் மங்களகரமான கர்மங்களையும் புதிதாக விதிக்கப்பட்ட கர்மங்களையும் செய்து, எல்லா பகவதர்களையும் பூஜித்து மரியாதை செய்து, பின்னர் அவர்களை முன்புறம் (மரியாதை இடத்தில்) அமர்த்த வேண்டும்/நிறுத்த வேண்டும்.

Verse 52

ततः कमलपत्राक्षी सर्वरूपगुणान्विता ॥ वराहरूपिणं देवं प्रत्युवाच वसुन्धरा ॥

அப்போது தாமரை இதழ் போன்ற கண்களையுடையவளும், எல்லா ரூப-குணங்களும் நிறைந்தவளுமான வசுந்தரா, வராஹ ரூபம் கொண்ட தேவனை எதிர்மொழிந்தாள்.

Verse 53

सर्वे सुरासुरा लोकाः सरुद्रेन्द्रपितामहाः ॥ क्वेष्टं निवासं कुर्वन्ति एकैकं च यशोधर ॥

யசோதரா, ருத்ரர், இந்திரர், பிதாமகர் ஆகியோருடன் கூடிய தேவர்-அசுரர் உலகங்கள் அனைத்தும்—அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் எங்கு தம் வாசஸ்தலத்தை அமைக்கிறார்கள்?

Verse 54

मन्त्रः— मासेषु सर्वेषु च मुख्यभूतस्त्वं माधवो माधवमास एव ॥ पश्येद्देवं तं तु वसन्तकाले उपागतं गन्धरसप्रयुक्त्या ॥ नित्यं च यज्ञेषु तथेज्यते यो नारायणः सप्तलोकेषु वीरः ॥

மந்திரம்— எல்லா மாதங்களிலும் நீயே, மாதவா, முதன்மை; குறிப்பாக மாதவ மாதத்தில். வசந்த காலத்தில் மணமும் ருசியும் கொண்ட காணிக்கைகளுடன் அணுகிய அந்த தேவனை தரிசிக்க வேண்டும். ஏழு உலகங்களிலும் வீரனான நாராயணன் யாகங்களில் எப்போதும் வழிபடப்படுகிறான்.

Verse 55

स मर्त्यो न प्रणश्येत संसारेऽस्मिन् युगेयुगे ॥ एतत्ते कथितं देवि ऋतूनां कर्म चोत्तमम् ॥

அந்த மனிதன் இந்த சம்சாரச் சுழலில் யுகம் யுகமாக அழிவதில்லை. தேவியே, பருவங்களுக்குரிய கடமைகளின் இந்த உத்தம விதி உனக்குச் சொல்லப்பட்டது.