Adhyaya 116: An Exposition on the Causes of Happiness and Suffering

Verse 1

अथ सुखदुःखनिरूपणम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ मया प्रोक्तविधानॆन यस्तु कर्माणि कारयेत् ॥ तच्छृणुष्व महाभागे यो साफल्यमाप्नुयात्

இப்போது இன்ப‑துன்ப விளக்கம். ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—நான் உரைத்த விதிப்படி யார் செயல்களைச் செய்கிறாரோ, மகாபாக்யவதியே, அதை கேள்; அதனால் நிறைவு/பலன் பெறுவான்.

Verse 2

एकचित्तः समास्थाय अहङ्कारविवर्ज्जितः ॥ मच्चित्तसंहतॊ नित्यं क्षान्तो दान्तो जितेन्द्रियः

ஒருமுக மனத்துடன் நிலைத்து, அகங்காரம் இன்றி; எப்போதும் என் மீது மனம் ஒன்றுபட்டு, பொறுமையுடன், அடக்கமுடன், புலன்களை வென்றவனாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 3

फलमूलानि शाकानि द्वादश्यां वा कदाचन ॥ पयोव्रतं च तत्काले पुनरेव निरामिषः

த்வாதசி நாளில் சிலவேளை பழம்‑வேர்‑கீரை உண்டு; அக்காலத்தில் பால்‑விரதம் மேற்கொண்டு, பின்னர் மீண்டும் நிராமிசமாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 4

षष्ठ्यष्टमी ह्यमावास्या तुभयत्र चतुर्दशी ।। मैथुनं नाभिसेवेत द्वादश्यां च तथा प्रिये

ஷஷ்டி, அஷ்டமி, அமாவாசை, இரு பக்ஷங்களின் சதுர்தசி நாட்களில் மைதுனம் செய்யக் கூடாது; பிரியமே, த்வாதசியிலும் அதேபோல்.

Verse 5

एवं योगविधानॆन कर्म कुर्याद् दृढव्रतः ।। पूतात्मा धर्मसंयुक्तो विष्णुलोकं तु गच्छति

இவ்வாறு யோக விதிப்படி உறுதியான விரதமுடையவன் சாதனை/கர்மத்தைச் செய்ய வேண்டும். தூய உள்ளத்துடன் தர்மம் சேர்ந்தவனாய் அவன் நிச்சயமாக விஷ்ணுலோகத்தை அடைகிறான்.

Verse 6

न ग्लानिर्न जरा तस्य न मोहॊ रॊग एव च ।। भुजाष्टादश जायन्ते धन्वी खड्गी शरि गदी

அவனுக்கு சோர்வு இல்லை, முதுமை இல்லை, மயக்கம் இல்லை, நோயும் இல்லை. அவனுக்கு பதினெட்டு கரங்கள் தோன்றும்—வில் ஏந்தி, வாள் ஏந்தி, அம்பு ஏந்தி, கதாயுதம் ஏந்தியவனாகிறான்.

Verse 7

तेषां व्युष्टिं प्रवक्ष्यामि मम कर्मसमुत्थिताम् ।। षष्टिवर्षसहस्राणि षष्टिवर्षशतानि च

என் கர்ம/விதியிலிருந்து உண்டான அவர்களின் காலஅளவை நான் கூறுகிறேன்—அறுபதாயிரம் ஆண்டுகள், மேலும் அறுபது நூறு ஆண்டுகளும்.

Verse 8

ममार्चनविधिं कृत्वा मम लोके महीयते ।। दुःखमेवं प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे

என் அர்ச்சனை விதியைச் செய்து முடித்தால் அவன் என் லோகத்தில் மதிக்கப்படுகிறான். இப்போது இவ்விதமாக துக்கத்தை விளக்குகிறேன்; வஸுந்தரையே, அதைக் கேள்.

Verse 9

उचितेनोपचारेण दुःखमोक्षविनाशनम् ।। अहङ्कारावृतो नित्यं नरो मोहॆन चावृतः

உகந்த உபசாரம்/சேவையால் துக்கம் அழிந்து மோட்சம் கிடைக்கும். ஆனால் மனிதன் எப்போதும் அகங்காரத்தால் மூடப்பட்டும், மோகத்தாலும் மறைக்கப்பட்டும் இருக்கிறான்.

Verse 10

यो न मां प्रतिपद्येत ततो दुःखतरं नु किम् ।। प्राप्तकाले वैश्वदेवे दृष्ट्वा चातिथिमागतं

எவன் என்னைச் சரணடையாதானோ, அதைவிடத் துயரம் என்ன? மேலும் வைஶ்வதேவ நியத நேரத்தில் வந்த விருந்தினரைப் பார்த்தும்…

Verse 11

अदत्त्वा तस्य यो भुङ्क्ते ततो दुःखतरं नु किम् ।। सर्वान्नानि तु सिद्धानि पाकभेदं करोति यः

விருந்தினருக்கு அளிக்காமல் தானே உண்ணுபவன்—அதைவிடத் துயரம் என்ன? மேலும் எல்லா உணவும் தயாராக இருந்தும் சமையலில் வேறுபாடு செய்பவன்…

Verse 12

तस्य देवा न चाश्नन्ति ततो दुःखतरं नु किम् ।। असन्तुष्टस्तु वैषम्ये परदाराभिमर्शकः

அவனுடைய அன்னத்தில் தேவர்களும் பங்கெடுக்கார்—அதைவிடத் துயரம் என்ன? மேலும் திருப்தியில்லாதவன், அநீதியில் பாகுபாடு செய்பவன், பிறன் மனைவியைத் தீண்டி மீறுபவன்…

Verse 13

परोपतापी मन्दात्मा ततो दुःखतरं नु किम् ।। अकृत्वा पुष्कलं कर्म गृहे संवसते नरः

பிறரைத் துன்புறுத்தும் கீழ்மையான மனத்தவன்—அதைவிடத் துயரம் என்ன? மேலும் சிறந்த செயல்களைச் செய்யாமல் வீட்டிலேயே வாழும் மனிதன்…

Verse 14

मृत्युकालवशं प्राप्तस्ततो दुःखतरं नु किम् ॥ हस्त्यश्व रथयानानि गम्यमानानि पश्यति

மரணகாலத்தின் ஆட்சிக்குள் வந்தவன்—அதைவிடத் துயரம் என்ன? அவன் யானைகள், குதிரைகள், ரதவாகனங்கள் செல்கின்றதைப் பார்க்கிறான் (தான் உதவியற்றவனாய்).

Verse 15

धावन्त्यस्याग्रतः पृष्ठे ततो दुःखतरं नु किम् ॥ अश्नन्ति पिशितं केचित्केचिच्छालिसमन्वितम्

அவர்கள் அவன் முன்பும் பின்னும் ஓடுகின்றனர்—இதற்கு மேல் துயரம் என்ன? சிலர் இறைச்சி உண்ணுகின்றனர்; சிலர் அரிசியுடன் கூடிய உணவை உண்ணுகின்றனர்।

Verse 16

शुष्कान्नं केचिदश्नन्ति ततो दुःखतरं नु किम् ॥ वरवस्त्रावृतां शय्यां समासेवति भूषिताम्

சிலர் உலர்ந்த உணவை உண்ணுகின்றனர்—இதற்கு மேல் துயரம் என்ன? (மற்றொருவர்) சிறந்த துணியால் மூடப்பட்ட, அலங்கரிக்கப்பட்ட படுக்கையை அனுபவிக்கிறான்।

Verse 17

केचित्तृणेषु शेरन्ते ततो दुःखतरं नु किम् ॥ सुरूपो दृश्यते कश्चित्पुरुषश्चात्मकर्मभिः

சிலர் புல்மேல் படுத்துறங்குகின்றனர்—இதற்கு மேல் துயரம் என்ன? மேலும் ஒருவன் தன் சொந்த கர்மங்களால் அழகுருவனாகக் காணப்படுகிறான்।

Verse 18

केचिद्विरूपा दृश्यन्ते ततो दुःखतरं नु किम् ॥ विद्वान्कृती गुणज्ञश्च सर्वशास्त्रविशारदः

சிலர் விகாரமான உருவுடன் காணப்படுகின்றனர்—இதற்கு மேல் துயரம் என்ன? (ஆனால்) ஒருவன் கல்வியுடையவன், சாதனையுடையவன், குணங்களை அறிந்தவன், எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் தேர்ந்தவன்.

Verse 19

दरिद्रो जायते दाता ततो दुःखतरं नु किम् ॥ द्विभार्यः पुरुषो यस्तु तयोरेकां प्रशंसति

தானம் செய்பவன் ஏழையாகப் பிறக்கிறான்—இதற்கு மேல் துயரம் என்ன? மேலும் இரு மனைவியுள்ளவன் அவர்களில் ஒருத்தியையே புகழ்கிறான்।

Verse 20

एका तु दुर्भगा तत्र ततो दुःखतरं नु किम् ॥ ब्राह्मणः क्षत्रियो वैश्यस्त्रयो वर्णाः सुमध्यमे

அங்கே ஒருத்தி மட்டும் துர்பாக்கியவள்—அதற்கு மேல் துயரமானது என்ன? ஓ அழகிய இடையுடையவளே, பிராமணன், க்ஷத்திரியன், வைசியன்—இவை மூன்று வர்ணங்கள்.

Verse 21

पापकर्मरता ह्यासन्ततो दुःखतरं नु किम् ॥ लब्ध्वा तु मानुषीं संज्ञां पञ्चभूत समन्विताम्

அவர்கள் உண்மையிலேயே பாவச் செயல்களில் ஈடுபட்டிருந்தனர்—அதற்கு மேல் துயரமானது என்ன? ஐம்பூதங்களால் அமைந்த மனித நிலையைக் பெற்றும்.

Verse 22

मामेव न प्रपद्यन्ते ततो दुःखतरं नु किम् ॥ एतत्ते कथितं भद्रे दुःखकर्मविनिश्चयम्

அவர்கள் என்னையே சரணடையவில்லை—அதற்கு மேல் துயரமானது என்ன? ஓ பத்திரையே, துன்பத்தைத் தரும் கர்மங்களின் தீர்மானம் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது.

Verse 23

सर्वभूताहितं पापं यत्त्वया परिपृच्छितम् ॥ यच्च मां पृच्छते भद्रे शुभं कीदृशमुच्यते

எல்லா உயிர்களுக்கும் தீங்கு விளைவிக்கும் பாவம் பற்றி நீ கேட்டாய்; மேலும் ஓ பத்திரையே, ‘சுபம்’ எத்தகையது என்று சொல்லப்படுகின்றதோ அதையும் என்னிடம் கேட்கிறாய்.

Verse 24

तच्छृणुष्वानवद्याङ्गि मम कर्मविनिश्चयम् ॥ कृत्वा तु विपुलं कर्म मद्भक्तेषु निवेदयेत् ॥

ஓ குற்றமற்ற அங்கங்களையுடையவளே, என் கர்மநெறி பற்றிய தீர்மானத்தை கேள்: பெரும் புண்ணியச் செயலைச் செய்து அதை என் பக்தர்களுக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 25

यस्य बुद्धिर्विजायेत स दुःखायोपजायते ॥ मां पूजयित्वा नैवेद्यं विशिष्टं परिकल्प्य च ॥

யாரிடத்தில் இவ்வாறு தவறான புத்தி எழுகிறதோ, அவன் துன்பத்திற்கே உரியவனாகிறான். என்னை முறையாகப் பூஜித்து சிறந்த நைவேத்யத்தைத் தயாரிக்க வேண்டும்.

Verse 26

शेषमन्नं समश्नाति ततः सौख्यतरं नु किम् ॥ त्रिकालं ये प्रपद्यन्ते मयोक्तेन वसुन्धरे ॥

பின்னர் மீதமுள்ள அன்னத்தை அவன் உண்ணுகிறான்; அதைவிட நலமளிப்பது வேறெது? வஸுந்தரையே, நான் கூறியபடி நாளின் மூன்று காலங்களிலும் பின்பற்றுவோர்க்கு இதைவிட பயனுள்ளது என்ன?

Verse 27

कृत्वा सायाह्निकं कर्म ततः सौख्यतरं नु किम् ॥ देवतातिथिमर्त्यानां त्यक्त्वा चान्नं वसुन्धरे ॥

மாலைச் சடங்கைச் செய்து, அதைவிட நலமளிப்பது வேறெது? வஸுந்தரையே, தேவர்கள், விருந்தினர்கள், மனிதர்கள் ஆகியோருக்காக அன்னத்தை ஒதுக்கி வைத்து—இதைவிட பயனுள்ளது என்ன?

Verse 28

येन केनचिद्दत्तेन ततः सौख्यतरं नु किम् ॥ मासि मास्येकदिवसस्त्वमावास्येति योच्यते ॥

எந்த முறையிலாவது தானம் செய்வதைக் காட்டிலும் நலமளிப்பது வேறெது? மாதந்தோறும் ஒரு நாள் உண்டு; அது அமாவாசை என்று அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 29

पितरो यस्य तृप्यन्ति ततः सौख्यतरं नु किम् ॥ भोजनेषु प्रपन्नेषु यवान्नं यः प्रयच्छति ॥

யாரால் பித்ருக்கள் திருப்தியடைகிறார்களோ, அதைவிட நலமளிப்பது வேறெது? உணவு நாடி வந்தவர்களுக்கு யவ அன்னம் (பார்லி உணவு) அளிப்பவன்—இதைவிட பயனுள்ளது என்ன?

Verse 30

अभिन्नमुखरागेण ततः सौख्यतरं नु किम् ॥ उभयोरपि भार्यासु यस्य बुद्धिर्न नश्यति ॥

மாறாத முகபாவமும் அமைதியும் கொண்டு நிலைத்திருப்பவனுக்கு மேல் நலமெது? இரு மனைவியரிடத்திலும் யாருடைய அறிவு சிதையாதோ, அவனே மிக நன்மை உடையவன்.

Verse 31

समं पश्यति यो देवि ततः सौख्यतरं नु किम् ॥ अहिंसनं तु कुर्वीत विशुद्धेनान्तरात्मना ॥

தேவி, சமநோக்குடன் பார்ப்பவனுக்கு மேல் நலமெது? தூய்ந்த உள்ளத்துடன் அஹிம்சையை நிச்சயமாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

Verse 32

अहिंसोपारतः शुद्धः स सुखायोपजायते ॥ परभार्यां सुरूपां तु दृष्ट्वा दृष्टिर्न चालयते ॥

அஹிம்சையில் நிலைத்து தூய்மையடைந்தவன் நலனுக்கே உரியவன். பிறனுடைய மனைவி அழகியவளாயினும் பார்த்தபோதும் யாருடைய பார்வை அசையாதோ அவன் உயர்ந்தவன்.

Verse 33

यस्य चित्तं न गच्छेतु ततः सौख्यतरं नु किम् ॥ मौक्तिकादीनि रत्नानि तथैव कनकानि च ॥

யாருடைய மனம் வழிதவறாதோ, அவனுக்கு மேல் நலமெது? முத்து முதலிய ரத்தினங்களும் அதுபோல பொன்னும் (மனத்தை ஈர்க்கும் பொருள்கள்).

Verse 34

लोष्टवत्पश्यते यस्तु ततः सौख्यतरं नु किम् ॥ मुदिते वाश्वनागेन्द्रे उभे सैन्ये पथि स्थिते ॥

எல்லாவற்றையும் மண் கட்டிபோல் காண்பவனுக்கு மேல் மகிழ்ச்சி எது? குதிரை-யானைகளின் தலைவன் மகிழ்ந்திருந்தாலும், இரு படைகளும் பாதையில் எதிரெதிராக நின்றிருந்தாலும், அத்தகைய சமநிலைப் பார்வை போற்றத்தக்கது.

Verse 35

यस्तु प्राणान्प्रमुच्येत ततः सौख्यतरं नु किम् ॥ लब्धेन चाप्यलब्धेन कुत्सितं कर्म गर्हयन् ॥

உயிரையும் துறக்க வல்லவனுக்கு அதைவிடப் பெரிய இன்பம் என்ன? கிடைத்தாலும் கிடைக்காவிட்டாலும் பழிக்கத்தக்க செயலைக் கண்டிக்கிறான்.

Verse 36

यस्तु जीवति सन्तुष्टः स सुखायोपपद्यते ॥ भर्तुस्तु वै व्रतं स्त्रीणामेवमेव वसुन्धरे ॥

திருப்தியுடன் வாழ்பவன் இன்பத்திற்குத் தகுதியானவன். ஓ வசுந்தரையே, பெண்களின் விரதம்/கடமை கணவனை மையமாகக் கொண்டதே எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 37

निगृहीतेन्द्रियः पञ्च ततः सौख्यतरं नु किम् ॥ सहते चावमानं तु व्यसने न तु दुर्मनाः ॥

ஐந்து புலன்களையும் அடக்கியவனுக்கு அதைவிடப் பெரிய இன்பம் என்ன? அவன் அவமதிப்பைத் தாங்கி, துன்பத்தில் மனம் தளரான்.

Verse 38

यस्येदं विदितं सर्वं ततः सौख्यतरं नु किम् ॥ अकामो वा सकामो वा मम क्षेत्रे वसुंधरे ॥

இவை அனைத்தும் அறிந்தவனுக்கு அதைவிடப் பெரிய இன்பம் என்ன? ஓ வசுந்தரையே, என் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் அவன் ஆசையற்றவனாக இருந்தாலும் ஆசையுள்ளவனாக இருந்தாலும் இது பொருந்தும்.

Verse 39

यस्तु प्राणान्प्रमुच्येत ततः सौख्यतरं नु किम् ॥ मातरं पितरं चैव यः सदा पूजयेन नरः ॥

உயிரையும் துறக்க வல்லவனுக்கு அதைவிடப் பெரிய இன்பம் என்ன? எவன் எப்போதும் தாய் தந்தையைப் பூஜித்து மரியாதை செய்கிறானோ அவனே அந்த மனிதன்.

Verse 40

देवतेव सदा पश्येत् ततः सौख्यतरं नु किम् ॥ ऋतुकाले तु यो गच्छेन्मासेमासे च मैथुनम् ॥

எப்போதும் அவளைத் தெய்வமாகக் காண்பவனுக்கு அதைவிடப் பெரும் இன்பம் என்ன? மேலும், உரிய கருவுறும் காலத்திலேயே, மாதந்தோறும் ஒழுங்குடன் சேர்க்கை செய்வவன் பாராட்டப்படுகிறான்.

Verse 41

अनन्यमानसो भूत्वा ततः सौख्यतरं नु किम् ॥ प्रयुक्तः सर्वदेवानां यो मामेवं प्रपूजयेत् ॥

ஒருமுக மனத்துடன் இருப்பதற்கு மேல் இன்பம் என்ன? எல்லாத் தேவர்களாலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட வழிபாட்டு முறையின்படி இவ்வாறு என்னை முறையாகப் பூஜிப்பவன் பாராட்டப்படுகிறான்.

Verse 42

तस्याहं न प्रणश्यामि स च मे न प्रणश्यति ॥ एतत्ते कथितं भद्रे शुभनिर्देशनिश्चयः ॥ सर्वलोकहितार्थाय यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥

அவனுக்காக நான் அழிவதில்லை; அவனும் எனக்காக அழிவதில்லை. ஓ பத்திரே, நல்வழிகாட்டலின் உறுதியான முடிவு இதுவென உனக்குச் சொல்லப்பட்டது; எல்லா உலகங்களின் நலனுக்காக நீ என்னைக் கேள்வி கேட்டதால்.

Verse 43

यो मां नैव प्रपद्येत ततो दुःखतरं नु किम् ॥ सर्वाशी सर्वविक्रेता नमस्कारविवर्जितः ॥

என்னைச் சரணடையாதவனுக்கு அதைவிடத் துயரம் என்ன? அவன் எதையும் வேறுபாடின்றி உண்ணுபவன், எதையும் வேறுபாடின்றி விற்குபவன், வணக்கமற்றவன் ஆகிறான்.

Verse 44

केचिन्मूकाश्च दृश्यन्ते ततो दुःखतरं नु किम् ॥ विद्यमाने धने केचित्कृपणाः भोगवर्जिताः ॥

சிலர் ஊமையராகவும் காணப்படுகின்றனர்—அதைவிடத் துயரம் என்ன? ஆனால் செல்வம் இருந்தும் சில கஞ்சர்கள் இன்ப அனுபவத்திலிருந்து விலகியே இருக்கிறார்கள்.

Verse 45

यश्चात्मा वै समश्नाति ततः सौख्यतरं नु किम् ॥ प्रविष्टस्त्वतिथिर्यस्य निराशो यन्न गच्छति ॥

தக்க அளவில் தானே உண்பவனைவிட மகிழ்ச்சி யாருக்கு? மேலும், வீட்டில் நுழைந்த விருந்தினர் ஏமாற்றமின்றி திரும்பிச் செல்லுமாறு செய்வவன் மிகுந்த இன்பம் உடையவன்।

Verse 46

या तोषयति भर्तारं ततः सौख्यतरं नु किम् ॥ विद्यते विभवेनापि पुरुषो यस्तु पण्डितः ॥

கணவனைத் திருப்திப்படுத்தும் மனைவியைவிட மகிழ்ச்சி யாருக்கு? மேலும் செல்வம் இருந்தாலும் உண்மையான பண்டிதன் எனப்படும் ஆண் அரிது।