Adhyaya 108: The Eulogy and Procedure of Donating the ‘Salt-Cow’ (Lavaṇadhenu)

Verse 1

अथ लवणधेनुदानमाहात्म्यम् ॥ होतोवाच ॥ लवणधेनुं प्रवक्ष्यामि तां निबोध नृपोत्तम ॥ षोडशप्रस्थसंयुक्तां धेनुं कृत्वा तु मानवः ॥

இப்போது ‘லவண-தேனு’ தானத்தின் மகிமை கூறப்படுகிறது. ஹோத்ரு கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவனே, லவண-தேனுவின் விதியை அறிக. மனிதன் பதினாறு பிரஸ்த அளவு உப்பால் அமைந்த தேனுவை உருவாக்கி (அடுத்த முறையைச் செய்ய வேண்டும்).

Verse 2

अनुलिप्ते महीपृष्ठे कृष्णाजिनकुशोत्तरे ॥ धेनुं लवणमयीं कृत्वा षोडशप्रस्थसंयुताम् ॥

சடங்காக மெழுகப்பட்டு சுத்தமாக்கப்பட்ட நிலத்தில், மேலே கருப்பு மான் தோலும் குசா புல்லும் விரித்து, பதினாறு பிரஸ்த உப்புடன் கூடிய உப்பால் ஆன தேனுவை உருவாக்க வேண்டும்.

Verse 3

वत्सं चतुर्भी राजेन्द्र इक्षुपादांश्च कारयेत् ॥ सुवर्णमुखशृङ्गाणि खुरा रौप्यमयास्तथा ॥

அரசே, நான்கு (அங்கங்களால்) ஆன கன்றையும் செய்யச் செய்து, கால்களை கரும்புக் கம்புகளால் அமைக்க வேண்டும். முகமும் கொம்புகளும் பொன்னால், குளம்புகளும் வெள்ளியால் இருக்க வேண்டும்.

Verse 4

मुखं गुडमयं तस्या दन्ताः फलमया नृप ॥ जिह्वां शर्करया राजन् घ्राणं गन्धमयं तथा ॥ नेत्रे रत्नमये कुर्यात् कर्णौ पत्रमयौ तथा ॥ श्रीखण्डमयकोष्ठौ च नवनीतमयाः स्तनाः ॥

அரசே, அதன் வாய் வெல்லத்தால் இருக்க வேண்டும்; பற்கள் பழங்களால் இருக்க வேண்டும். அரசனே, நாவை சர்க்கரையால், மூக்கை நறுமணப் பொருட்களால் அமைக்க வேண்டும். கண்களை ரத்தினங்களால், காதுகளை இலைகளால் செய்ய வேண்டும். பக்கங்கள் சந்தனம் (ஸ்ரீகண்டம்) ஆகவும், மடிகள் வெண்ணெய் (நவநீதம்) ஆகவும் இருக்க வேண்டும்.

Verse 5

सूत्रपुच्छां ताम्रपृष्ठां दर्भरोमां पयस्विनीम् ॥ कांस्योपदोहां राजेन्द्र घण्टाभरणभूषिताम् ॥

அரசே, அதன் வால் நூலால், முதுகு செம்பால், முடி தர்பைப் புல்லால், மேலும் ‘பயஸ்வினி’ (பால் தருவாள்) என அமைக்க வேண்டும். பால் கறக்கும் பாத்திரம் காஞ்சன (பெல்-மெட்டல்) ஆகவும், மணி மற்றும் ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டதாகவும் இருக்க வேண்டும்.

Verse 6

सुगन्धपुष्पधूपैश्च पूजयित्वा विधानतः ॥ आच्छाद्य वस्त्रयुग्मेन ब्राह्मणाय निवेदयेत् ॥

நறுமண மலர்களும் தூபமும் கொண்டு விதிப்படி வழிபட்டு, இரு ஆடைகளால் மூடி அதை பிராமணருக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 7

नक्षत्रग्रहपीडां च सर्वकालं प्रदापयेत् ॥ ग्रहणे वाथ संक्रान्तौ व्यतीपाते तथायने ॥

நட்சத்திரம் மற்றும் கிரகங்களால் உண்டாகும் துன்பம் நீங்க எப்போதும் இத்தானம் செய்ய வேண்டும்; குறிப்பாக கிரகணம், சங்கிராந்தி, வ்யதீபாதம், அயனம் ஆகிய காலங்களில்।

Verse 8

द्विजाय साधुवृत्ताय वेदवेदाङ्गवेदिने ॥ द्विजाय साधुवृत्ताय कुलीनाय च धीमते ॥

நல்லொழுக்கமுடைய, வேதமும் வேதாங்கங்களும் அறிந்த இருபிறப்பாளருக்கு; மேலும் நல்லொழுக்கமுடைய, குலீனமும் அறிவும் உடைய இருபிறப்பாளருக்கு (இது) அளிக்க வேண்டும்।

Verse 9

वेदवेदाङ्गविदुषे श्रोत्रियायाहिताग्नये ॥ ईदृशाय प्रदातव्या तथाऽमत्सरिणे नृप ॥

வேதமும் வேதாங்கங்களும் அறிந்த, ச்ரோத்திரியாகவும் ஆஹிதாக்னியாகவும் உள்ளவர்க்கு அளிக்க வேண்டும்; அத்தகையவர்க்கும், பொறாமையற்றவர்க்கும்—அரசே—இது தானமாக வழங்கப்பட வேண்டும்।

Verse 10

आच्छाद्य वस्त्रयुग्मेन दक्षिणां कंबलं ददेत ॥ पूर्वोक्तेन विधानेन स्वशक्त्या कनकेन तु

இரு ஆடைகளால் மூடி, தக்ஷிணையாக கம்பளத்தை அளிக்க வேண்டும்; முன் கூறிய விதிப்படி, தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப பொன்னையும் வழங்க வேண்டும்।

Verse 11

ब्राह्मणं पूज्य विधिवत्पूर्वोक्तविधिना नृप ॥ सदक्षिणं च गोपुच्छं दत्त्वा ब्राह्मणहस्तके

ஓ அரசே! முன் கூறிய விதிப்படி பிராமணனை முறையாகப் பூஜித்து, தக்ஷிணையுடன் கூடிய பசுவின் வாலைக் பிராமணரின் கையில் அளித்து…

Verse 12

इमं मन्त्रं समुच्चार्य ततस्तां प्रतिपादयेत् ॥ इमां गृहीण भो विप्र रुद्ररूपां नमोऽस्तु ते

பின்னர் இந்த மந்திரத்தைச் சொல்லி அவளை (தானமாக) அளிக்க வேண்டும்— “ஓ விப்ரரே, இதை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்; இவள் ருத்ரரூபம். உமக்கு வணக்கம்.”

Verse 13

रसज्ञा सर्वभूतानां सर्वदेवनमस्कृता ॥ कामं पूरय मे देवि रुद्ररूपे नमोऽस्तु ते

ஓ தேவி! எல்லா உயிர்களின் சாரத்தை அறிபவளே, எல்லா தேவர்களாலும் வணங்கப்படுபவளே— என் விருப்பத்தை நிறைவேற்று. ஓ ருத்ரரூபியே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 14

दत्त्वा धेनुं तु लवणेनैकाहं चैव तिष्ठति ॥ स्वयं त्रिरात्रं विप्रेण तथैव लवणाशिना

பசுவைத் தானம் செய்த பின் ஒரு நாள் உப்புடன் மட்டும் விரதநியமம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; அதுபோல பிராமணருடன் தானும் மூன்று இரவுகள் உப்புணவால் வாழ வேண்டும்.

Verse 15

सहस्रेण शतेनाथ स्वशक्त्या कनकेन तु ॥ दत्त्वेमां स्वर्गमाप्नोति यत्र देवो वृषध्वजः

பின்னர் ஆயிரமும் நூறும் சேர்த்து, தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப பொன்னையும் அளித்து இந்தத் தானத்தைச் செய்தால், தானம் செய்தவன் சொர்க்கத்தை அடைவான்— அங்கு வृषத்வஜன் எனும் தேவன் (சிவன்) விளங்குகின்றான்.

Verse 16

य इदं शृणुयाद्भक्त्या श्रावयेद्वापि मानवः ॥ मुच्यते सर्वपापेभ्यो रुद्रलोकं च गच्छति

இதை பக்தியுடன் கேட்பவனோ அல்லது பிறரால் பாராயணம் செய்யவிப்பவனோ, எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு ருத்ரலோகத்தை அடைவான்.

Verse 17

इष्ट्वा चैवं च मन्त्रं तु पुच्छदेशोपविश्य च ॥ छत्रकोपानहौ देये मुद्रिकाकर्णमात्रकैः

இவ்வாறு வழிபாடு செய்து மந்திரத்தைப் பயன்படுத்தி, வால்பகுதியில் அமர்ந்து, குடையும் பாதுக்கையும் தானமாக அளிக்க வேண்டும்; மேலும் சிறிய அளவுடைய மோதிரமும் காதணியும் வழங்க வேண்டும்.