Adhyaya 5

Verse 1

व्यास उवाच । भगवन्ब्रूहि तत्त्वेन कथं निर्बंधतो मुनिः । विश्वामित्रो निजं शिष्यं कौत्सं क्रोधेन तादृशम्

வ்யாசர் கூறினார்—பகவனே, உண்மையாய் விளக்குங்கள்; கோபத்தில் முனி விஸ்வாமித்ரர் தம் சீடன் கௌத்ஸனை அப்படிப் பிடிவாதமாக எவ்வாறு வற்புறுத்தினார்?

Verse 2

दुष्प्राप्यमर्थं यत्नेन बहु प्रार्थितवांस्तदा । एतत्सर्वं च कथय मयि यद्यस्ति ते कृपा

அப்போது அவர் பெரும் முயற்சியுடன் பெறுதற்கரிய செல்வத்தை மிகுந்து வேண்டினார். என்மேல் உமக்கு கருணை இருந்தால், இவை அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 3

अगस्त्य उवाच । शृणु द्विज कथामेतां सावधानेंद्रियः स्वयम् । विश्वामित्रो मुनिश्रेष्ठः स दिव्यज्ञानलोचनः

அகஸ்தியர் கூறினார்—த்விஜனே, உன் புலன்களைச் சீராகக் கவனத்துடன் வைத்து இக்கதையை நீயே கேள். முனிவர்களில் சிறந்த விஸ்வாமித்ரர் தெய்வ ஞானக் கண் உடையவர்.

Verse 4

निजाश्रमे तपो दुर्गं चकार प्रयतो व्रती । एकदा तमथो द्रष्टुं दुर्वासा मुनिरागतः

தன் ஆசிரமத்தில் ஒழுக்கமுடைய விரதியாய் அவர் கடுந்தவம் செய்தார். ஒருநாள் அவரைத் தரிசிக்க முனி துர்வாசர் வந்தார்.

Verse 5

आगत्य च क्षुधाक्रांत उच्चैः प्रोवाच स द्विजः । भोजनं दीयतां मह्यं क्षुधापीडितचेतसे । पायसं शुचि चोष्णं च शीघ्रं क्षुधार्त्तिने द्विज

வந்து பசியால் வாடிய அந்தத் த்விஜன் உரக்கச் சொன்னான்—“எனக்கு உணவு அளியுங்கள்; பசியால் என் மனம் துன்புறுகிறது. ஓ த்விஜா, பசியால் துயருறுவனுக்கு விரைவில் தூயதும் சூடானதும் ஆன பாயசம் கொடுங்கள்.”

Verse 6

इति श्रुत्वा वचः क्षिप्रं विश्वामित्रः प्रयत्नतः । स्थाल्यां पायसमादाय तं समर्प्य ततः स्वयम्

அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட விஸ்வாமித்ரர் உடனே கவனத்துடன் பாத்திரத்தில் பாயசம் எடுத்து அவருக்கு அர்ப்பணித்தார்; பின்னர் தாமே (சேவையில்) ஈடுபட்டார்.

Verse 7

तदादायोत्थितं दृष्ट्वा दुर्वासास्तं विलोकयन् । उवाच मधुरं वाक्यं मुनिं लक्षणतत्परः

அதை எடுத்துக் கொண்டு எழுந்ததைப் பார்த்த துர்வாசர் அவரை நோக்கி, நன்னடத்தையும் நற்சகுனங்களிலும் கவனம் கொண்ட அந்த முனிவரிடம் இனிய சொற்கள் கூறினார்.

Verse 8

क्षणं सहस्व विप्रेन्द्र यावत्स्नात्वा व्रजाम्यहम् । तिष्ठतिष्ठ क्षणं तिष्ठ आगच्छाम्येष साप्रतम्

“ஓ விப்ரேந்திரா, நான் நீராடி வந்து சேரும் வரை ஒரு கணம் பொறுத்திருங்கள். நில்லுங்கள்—நில்லுங்கள்—ஒரு கணம் நில்லுங்கள்; நான் இப்போதே வந்து விடுகிறேன்.”

Verse 9

इत्युक्त्वा स जगामैव दुर्वासाः स्वाश्रमं तदा

இவ்வாறு கூறி துர்வாச முனிவர் அப்போது தம் ஆசிரமத்திற்கே சென்றார்.

Verse 10

विश्वामित्रस्तपोनिष्ठस्तदा सानुरिवाऽचलः । दिव्यं वर्षसहस्रं स तस्थौ स्थिरमतिस्तदा

அப்போது தவத்தில் நிலைத்த விஸ்வாமித்திரர் மலைச்சிகரம் போல் அசையாது நின்றார்; உறுதியான மனத்துடன் தெய்வீக ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிலைத்திருந்தார்.

Verse 11

तस्य शुश्रूषणपरो मुनिः कौत्सो यतव्रतः । बभूव परमोदारमतिर्विगतमत्सरः

அவரின் சேவையில் ஈடுபட்ட, விரத ஒழுக்கம் கொண்ட கவுத்ஸ முனிவர் மிகுந்த உதார மனத்துடன் பொறாமையற்றவரானார்.

Verse 12

पुनरागत्य स मुनिर्दुर्वासा गतकल्मषः । भुक्त्वा च पायसं सद्यः स जगाम निजाश्रमम्

மீண்டும் வந்து, மாசற்ற துர்வாச முனிவர் பாயசத்தை உண்டு உடனே தம் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 13

तस्मिन्गते मुनिवरे विश्वामित्रस्तपोनिधिः । कौत्सं विद्यावतां श्रेष्ठं विससर्ज गृहान्प्रति

அந்த சிறந்த முனிவர் சென்றபின், தவத்தின் நிதியான விஸ்வாமித்திரர் கல்வியாளர்களில் முதன்மையான கவுத்ஸனை இல்லம் திரும்ப அனுப்பினார்.

Verse 14

स विसृष्टो गुरुं प्राह दक्षिणा प्रार्थ्यतामिति । विश्वामित्रस्तु तं प्राह किं दास्यसि दक्षिणाम् । दक्षिणा तव शुश्रूषा गृहं व्रज यतव्रत

விடைபெற்ற அவன் குருவிடம்—“குருதக்ஷிணை கேளுங்கள்” என்றான். விஸ்வாமித்ரர் கூறினார்—“நீ என்ன தக்ஷிணை தருவாய்? உன் தக்ஷிணை குருசேவையே; ஒழுக்கமுடையவனே, இல்லம் செல்.”

Verse 15

पुनःपुनर्गुरुं प्राह शिष्यो निर्बन्धवान्यदा । तदा गुरुर्गुरुक्रुद्धः शिष्यं प्राह च निष्ठुरम्

சிஷ்யன் மீண்டும் மீண்டும் பிடிவாதமாக குருவிடம் கூறியபோது, அந்த வற்புறுத்தலால் குரு கோபமுற்று சிஷ்யனிடம் கடுமையாகப் பேசினார்.

Verse 16

सुवर्णस्य सुवर्णस्य चतुर्दश समाहर । कोटीर्मे दक्षिणा विप्र पश्चाद्गच्छ गृहं प्रति

“ஓ பிராமணனே, எனக்குத் தக்ஷிணையாக பொன்னின் பதினான்கு கோடிகளைச் சேர்த்து வா; அதன் பின் உன் இல்லத்திற்குச் செல்.”

Verse 17

इत्युक्तो गुरुणा कौत्सो विचार्य समुपागमत् । काकुत्स्थं दिग्विजेतारं ययाचे गुरुदक्षिणाम्

குரு இவ்வாறு கூறியதும் கௌத்ஸன் சிந்தித்து, திசைகளை வென்ற காகுத்ஸ்தன் ஸ்ரீராமனை அணுகி குருதக்ஷிணைக்காக வேண்டினான்.

Verse 18

इत्युक्तं ते मुनिवर त्वया पृष्टं हि यत्पुनः । अतोऽन्यच्छृणु ते वच्मि तीर्थकारणमुत्तमम्

“முனிவரனே, நீ கேட்டதற்கு நான் பதில் கூறினேன். இனி மேலும் கேள்—இந்தப் புனித தீர்த்தத்தின் உத்தம காரணமும் தோற்றமும் உனக்குச் சொல்கிறேன்.”

Verse 19

तस्माद्दक्षिणदिग्भागे संभेदः सिद्धसेवितः । तिलोदकीसरय्वोश्च संगत्या भुवि संश्रुतः

ஆகையால் தெற்குத் திசைப் பகுதியில் சித்தர்கள் சேவிக்கும் புனித சங்கமம் உள்ளது. திலோதகீ மற்றும் சரயூ நதிகள் கூடும் இடமாக அது உலகில் புகழ்பெற்றது.

Verse 20

तत्र स्नात्वा महाभाग भवन्ति विरजा नराः । दशानामश्वमेधानां कृतानां यत्फलं भवेत् । तदाप्नोति स धर्मात्मा तत्र स्नात्वा यतव्रतः

மகாபாகனே! அங்கே நீராடினால் மனிதர் மாசற்றவராகிறார்கள். பத்து அச்வமேத யாகங்களால் கிடைக்கும் பலன் எதுவோ, அதையே விரதநியமம் கொண்ட தர்மாத்மன் அங்கே நீராடுவதால் பெறுகிறான்.

Verse 21

स्वर्णादिकं च यो दद्याद्ब्राह्मणे वेदपारगे । शुभां गतिमवाप्नोति अग्निवच्चैव दीप्यते

வேதங்களில் தேர்ந்த பிராமணருக்கு பொன் முதலியவற்றை தானம் செய்பவன் நல்வழியை அடைந்து, அக்கினிபோல் ஒளிர்வான்.

Verse 22

तिलोदकीसरय्वोश्च संगमे लोकविश्रुते । दत्त्वान्नं च विधानेन न स भूयोऽभिजायते

உலகில் புகழ்பெற்ற திலோதகீ–சரயூ சங்கமத்தில் விதிப்படி அன்னதானம் செய்பவன் மீண்டும் பிறவியடையான்.

Verse 23

उपवासं च यः कृत्वा विप्रान्संतर्पयेन्नरः । सौत्रामणेश्च यज्ञस्य फलमाप्नोति मानवः

உபவாசம் இருந்து பின்னர் பிராமணர்களைத் திருப்திப்படுத்தி (உணவளித்து) போஷிப்பவன், சௌத்ராமணி யாகத்தின் பலனை அடைவான்.

Verse 24

एकाहारस्तु यस्तिष्ठेन्मासं तत्र यतव्रतः । यावज्जीवकृतं पापं सहसा तस्य नश्यति

அங்கே ஒரு மாதம் கட்டுப்பாட்டுடன் தங்கி நாளுக்கு ஒருமுறை மட்டும் உண்பவன், வாழ்நாள் முழுதும் சேர்த்த பாவங்கள் உடனே அழிகின்றன.

Verse 25

नभस्य कृष्णामावस्यां यात्रा सांवत्सरी भवेत् । रामेण निर्मिता पूर्वं नदी सिंधुरिवापरा

நபஸ்ய (பாத்ரபத) மாதத்தின் கருப்பக்ஷ அமாவாசையில் இந்த யாத்திரை ஆண்டுதோறும் நடைபெறும் நியமமாகிறது. முற்காலத்தில் ராமன் இந்த நதியை இன்னொரு சிந்து போன்ற பெருந்தாரையாக உருவாக்கினான்.

Verse 26

सिंधुजानां तुरंगाणां जलपानाय सुव्रत । तिलवच्छ्याममुदकं यतस्तस्यां सदा बभौ

ஓ சுவிரதனே! சிந்து நாட்டில் பிறந்த குதிரைகள் குடிப்பதற்காக, அந்த நதியின் நீர் எப்போதும் எள்ளைப் போல கருமையாகத் தோன்றியது.

Verse 27

तिलोदकीति विख्याता पुण्यतोया सदा नदी । संगमादन्यतो यस्यां तिलोदक्यां शुचिव्रतः । स्नातो विमुच्यते पापैः सप्तजन्मार्जितैरपि

‘திலோதகி’ எனப் புகழ்பெற்ற இந்த நதி எப்போதும் புனித நீருடையது. அந்த திலோதகியில்—சங்கமத்தைத் தவிர்ந்த இடத்தில்—தூய விரதம் கொண்டவன் நீராடினால் ஏழு பிறவிகளில் சேர்ந்த பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான்.

Verse 28

तस्मात्तिलोदकीस्नानं सर्वपापहरं मुने । कर्त्तव्यं सुप्रयत्नेन प्राणिभिर्धर्मकांक्षिभिः । स्नानं दानं व्रतं होमं सर्वमक्षयतां व्रजेत्

ஆகையால், ஓ முனிவரே! திலோதகியில் நீராடுதல் எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும்; தர்மத்தை நாடும் உயிர்கள் அதை மிகுந்த முயற்சியுடன் செய்ய வேண்டும். அங்கே செய்யும் நீராடல், தானம், விரதம், ஹோமம்—எல்லாம் அழியாத பலனை அடையும்.

Verse 29

इति विविधविधानैस्तीर्थयात्रांक्रमेण प्रथितगुणविकासः प्राप्तपुण्योविधाय । हरिमुपहृतभावः पूजयन्सर्वतीर्थं व्रजति परमधाम न्यस्तपापः कथञ्चित्

இவ்வாறு பலவகை விதிமுறைகளுடன் வரிசையாகத் தீர்த்தயாத்திரை செய்தால், குணங்கள் வெளிப்படையாக வளர்ந்து புண்ணியம் பெறப்படும். ஹரிக்குப் பக்தியை அர்ப்பணித்து, எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் வழிபட்டு, பாவங்களை விட்டு, எப்படியோ பரமதாமத்தை அடைகிறான்.