Adhyaya 3

Verse 1

सूत उवाच । इति श्रुत्वा वचो धीमानादरात्कुंभजन्मनः । प्रोवाच मधुरं वाक्यं कृष्णद्वैपायनो मुनिः

சூதர் கூறினார்—கும்பஜன்மன் (அகஸ்தியர்) எனும் ஞானியின் சொற்களை இவ்வாறு கேட்டபின், கிருஷ்ணத்வைபாயன (வ்யாச) முனிவர் மரியாதையுடன் இனிய சொற்களை உரைத்தார்.

Verse 2

व्यास उवाच । भगवन्नद्भुतमिदं तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम् । श्रुत्वा त्वत्तो मम मनः परमानंदमाययौ

வ்யாசர் கூறினார்—ஓ பகவான்! இந்தத் தீர்த்தத்தின் மஹாத்மியம் அதிசயமும் உன்னதமும் ஆகும். இதை உம்மிடமிருந்து கேட்ட என் மனம் பரமானந்தத்தில் நிறைந்தது.

Verse 3

अन्यत्तीर्थवरं ब्रूहि तत्त्वेन मम शृण्वतः । न तृप्तिरस्ति मनसः शृण्वतो मम सुव्रत

ஓ சுவ்ரதா! நான் கேட்கின்றேன்; உண்மையோடு இன்னொரு மிகச் சிறந்த தீர்த்தத்தைச் சொல்லும். கேட்டுக்கொண்டே இருந்தாலும் என் மனம் நிறைவு பெறாது.

Verse 4

अगस्त्य उवाच । शृणु विप्र प्रवक्ष्यामि तीर्थमन्यदनुत्तमम् । स्वर्गद्वारमिति ख्यातं सर्वपापहरं सदा

அகஸ்தியர் கூறினார்—ஓ விப்ரரே, கேளுங்கள்; நான் இன்னொரு ஒப்பற்ற தீர்த்தத்தை விளக்குகிறேன். அது ‘ஸ்வர்கத்வாரம்’ எனப் புகழ்பெற்று, எப்போதும் எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்குவது.

Verse 5

स्वर्गद्वारस्य माहात्म्यं विस्तराद्वक्तुमीश्वरः । नहि कश्चिदतो वत्स संक्षेपाच्छृणु सुव्रत

ஸ்வர்கத்வாரத்தின் மஹிமையை விரிவாகச் சொல்லுதல் ஈசுவரசம வல்லமைக்கே உரியது; ஆகவே, வத்ஸா, ஓ சுவ்ரதா—சுருக்கமாகக் கேள்.

Verse 6

सहस्रधारामारभ्य पूर्वतः सरयूजले । षट्त्रिंशदधिका प्रोक्ता धनुषां षट्शती मितिः

சஹஸ்ரதாராவிலிருந்து தொடங்கி, சரயூ நீரில் கிழக்குத் திசையில் இதன் அளவு ஆறு நூற்று முப்பத்தாறு தனுசு எனக் கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 7

स्वर्गद्वारस्य विस्तारः पुराणज्ञैर्विशारदैः । स्वर्गद्वारसमं तीर्थं न भूतं न भविष्यति

ஸ்வர்கத்வாரத்தின் விரிவை புராணங்களை அறிந்த நிபுணர்கள் விளக்கியுள்ளனர்; ஸ்வர்கத்வாரத்திற்கு இணையான தீர்த்தம் முன்பும் இல்லை, இனியும் இருக்காது.

Verse 8

सत्यंसत्यं पुनः सत्यं नासत्यं मम भाषितम् । स्वर्गद्वारसमं तीर्थं नास्ति ब्रह्माण्डगोलके

உண்மை, உண்மை, மீண்டும் உண்மை; என் சொல் பொய் அல்ல. முழு பிரபஞ்ச வட்டத்திலும் ஸ்வர்கத்வாரத்திற்கு ஒப்பான தீர்த்தம் இல்லை.

Verse 9

हित्वा दिव्यानि भौमानि तीर्थानि सकलान्यपि । प्रातरागत्य तिष्ठन्ति तत्र संश्रित्य सुव्रत

நல்ல விரதம் உடையவனே! அவர்கள் எல்லா தெய்வீகமும் பூமியிலுமுள்ள தீர்த்தங்களையும் விட்டுவிட்டு, விடியற்காலையில் அங்கே வந்து, அந்த இடத்தைச் சரணடைந்து தங்குகின்றனர்.

Verse 10

तस्मादत्र प्रकर्तव्यं प्रातः स्नानं विशेषतः । सर्वतीर्थावगाहस्य फलमात्मन ईप्सता

ஆகையால் இங்கே குறிப்பாக காலையிலே நீராட வேண்டும்—எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடிய பலனைத் தமக்கே விரும்புபவன்.

Verse 11

त्यजंति प्राणिनः प्राणान्स्वर्गद्वारांतरे द्विज । प्रयांति परमं स्थानं विष्णोस्ते नात्र संशयः

ஓ இருபிறப்பாளனே! ஸ்வர்கத்வாரத்தின் எல்லைக்குள் உயிரை விடும் உயிரினங்கள் விஷ்ணுவின் பரம பதத்தை அடைகின்றனர்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 12

मुक्तिद्वारमिदं पश्य स्वर्गप्राप्तिकरं नृणाम् । स्वर्गद्वारमिति ख्यातं तस्मात्तीर्थमनुत्तमम्

இந்த ‘முக்தித்வாரம்’ என்பதைப் பாருங்கள்; இது மனிதர்க்கு ஸ்வர்கப் பெறுதலை அளிக்கிறது. இது ‘ஸ்வர்கத்வாரம்’ எனப் புகழ்பெற்றது; ஆகையால் இந்தத் தீர்த்தம் ஒப்பற்றது.

Verse 13

स्वर्गद्वारं सुदुष्प्राप्यं देवैरपि न संशयः । यद्यत्कामयते तत्र तत्तदाप्नोति मानवः

ஸ்வர்கத்வாரம் மிக அரிது—தேவர்களுக்குக் கூட, இதில் ஐயமில்லை. அங்கே மனிதன் எதை எதை விரும்புகிறானோ, அதையே உறுதியாக அடைகிறான்.

Verse 14

स्वर्गद्वारे परा सिद्धिः स्वर्गद्वारे परा गतिः । जप्तं दत्तं हुतं दृष्टं तपस्तप्तं कृतं च यत् । ध्यानमध्ययनं सर्वं दानं भवति चाक्षयम्

ஸ்வர்கத்வாரத்தில் பரம சித்தி; ஸ்வர்கத்வாரத்தில் பரம கதி. ஜபம், தானம், ஹோமம், தரிசன-பூஜை, தவம், செய்த கர்மங்கள்—தியானம், অধ্যயனம், எல்லாத் தானமும் அங்கே அழியாததாகிறது.

Verse 15

जन्मांतरसहस्रेण यत्पापं पूर्वसंचितम् । स्वर्गद्वारप्रविष्टस्य तत्सर्वं व्रजति क्षयम्

ஆயிரம் பிறவிகளில் சேர்த்த முன்சஞ்சிதப் பாவம் அனைத்தும், ஸ்வர்கத்வாரத்தில் நுழைந்தவருக்குச் சிதைந்து முழுதும் அழிகிறது.

Verse 16

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्रा वै वर्णसंकराः । कृमिम्लेच्छाश्च ये चान्ये संकीर्णाः पापयोनयः

பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர் மற்றும் வர்ணசங்கரர்; மேலும் கிருமி, ம்லேச்சர் முதலான பல்வேறு பாபயோனிகளில் பிறந்தவர்கள்—

Verse 17

कीटाः पिपीलिकाश्चैव ये चान्ये मृगपक्षिणः । कालेन निधनं प्राप्ताः स्वर्गद्वारे शृणु द्विज

பூச்சிகள், எறும்புகள் மற்றும் பிற மிருக-பறவைகளும்—ஸ்வர்கத்வாரத்தில் காலத்தால் மரணத்தை அடைவோர்; கேள், ஓ த்விஜனே.

Verse 18

कौमोदकीकराः सर्वे पक्षिणो गरुडध्वजाः । शुभे विष्णुपुरे विष्णुर्जायते तत्र मानवाः

அனைவரும் கௌமோதகி கதையைத் தாங்குவோராக ஆகின்றனர்; பறவைகளும் கருடத் த்வஜச் சின்னத்தால் குறியிடப்படுகின்றன. அந்த மங்களமான விஷ்ணுபுரியில் மனிதர் விஷ்ணுவின் இயல்பும் விதியும் கொண்டு பிறக்கின்றனர்।

Verse 19

अकामो वा सकामो वा अपि तीर्थगतोपि वा । स्वर्गद्वारे त्यजन्प्राणान्विष्णुलोके महीयते

ஆசையற்றவராக இருந்தாலும் ஆசையுள்ளவராக இருந்தாலும்—தீர்த்தத்துக்கு வந்ததுமட்டுமே ஆனாலும்—ஸ்வர்கத்வாரத்தில் உயிர் துறப்பவன் விஷ்ணுலோகத்தில் பெருமையுடன் போற்றப்படுவான்।

Verse 20

मुनयो देवताः सिद्धाः साध्या यक्षा मरुद्गणाः । यज्ञोपवीतमात्रेण विभागं चक्रिरे तु ये

முனிவர், தேவர்கள், சித்தர்கள், சாத்யர்கள், யக்ஷர்கள், மருத்கணங்கள்—யஜ்ஞோபவீதம் (பூணூல்) ஒன்றையே அடிப்படையாகக் கொண்டு வேறுபாடு செய்தவர்கள்—

Verse 21

मध्याह्नेऽत्र प्रकुर्वंति सान्निध्यं देवतागणाः । तस्मात्तत्र प्रकुर्वंति मध्याह्ने स्नानमादरात्

இங்கே நண்பகலில் தேவர்களின் கூட்டம் சிறப்பாகத் தம் சாந்நித்யத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. ஆகையால் இவ்விடத்தில் நண்பகல் ஸ்நானத்தை பக்தியுடன் செய்ய வேண்டும்।

Verse 22

कुर्वंत्यनशनं ये तु स्वर्गद्वारे जितेंद्रियाः । प्रयांति परमं स्थानं ये च मासोपवासिनः

ஸ்வர்கத்வாரத்தில் இந்திரியங்களை அடக்கி அனசனம் செய்வோரும், மாதோபவாசம் (ஒரு மாத விரத உபவாசம்) மேற்கொள்வோரும்—பரம பதத்தை அடைவார்கள்।

Verse 23

अन्नदानरता ते च रत्नदा भूमिदा नराः । गोवस्त्रदाश्च विप्रेभ्यो यांति ते भवनं हरेः

அன்னதானத்தில் ஈடுபட்டு, ரத்தினமும் நிலமும் தானம் செய்பவரும், பிராமணர்களுக்கு பசுவும் ஆடையும் அளிப்பவரும்—அவர்கள் ஹரியின் திருவீட்டினை அடைவர்।

Verse 24

यत्र सिद्धा महात्मानो मुनयः पितरस्तथा । स्वर्गं प्रयांति ते सर्वे स्वर्गद्वारं ततः स्मृतम्

எங்கு சித்தர்கள், மகாத்மாக்கள், முனிவர்கள் மற்றும் பித்ருக்கள் அனைவரும் ஸ்வர்க்கத்தை அடைகிறார்களோ, அதனால் அந்த இடம் ‘ஸ்வர்கத்வாரம்’ என நினைவுகூரப்படுகிறது।

Verse 25

चतुर्द्धा च तनुं कृत्वा देवदेवो हरिः स्वयम् । अत्र वै रमते नित्यं भ्रातृभिः सह राघवः

தேவர்களின் தேவனான ஹரி தாமே நான்கு வடிவம் கொண்டு இங்கு எப்போதும் மகிழ்ந்து விளையாடுகிறார்—ராகவன் தன் சகோதரர்களுடன்.

Verse 26

ब्रह्मलोकं परित्यज्य चतुर्वक्त्रः सनातनः । अत्रैव रमते नित्यं देवैः सह पितामहः

பிரம்மலோகத்தையும் விட்டு, சனாதன நான்முகப் பிதாமகன் பிரம்மா தேவர்களுடன் இங்கேயே எப்போதும் மகிழ்ந்து தங்குகிறார்।

Verse 27

कैलासनिलयावासी शिवस्तत्रैव संस्थितः

கைலாச வாசியான பகவான் சிவனும் அங்கேயே அதே இடத்தில் நிலைபெற்றுள்ளார்।

Verse 28

मेरुमन्दरमात्रोऽपि राशिः पापस्य कर्मणः । स्वर्गद्वारं समासाद्य स सर्वो व्रजति क्षयम्

மேரு–மந்தர அளவிற்குப் பெரிதான பாபகர்மக் குவியலும் ஸ்வர்கத்வாரத்தை அடைந்தவுடன் முற்றிலும் அழிகிறது।

Verse 29

या गतिर्ज्ञानतपसां या गतिर्यज्ञयाजिनाम् । स्वर्गद्वारे मृतानां तु सा गतिर्विहिता शुभा

ஞானமும் தவமும் கொண்டவர்களுக்கும் யாகம் செய்பவர்களுக்கும் கிடைக்கும் புண்ணியமான கதியே, ஸ்வர்கத்வாரத்தில் மரணமடைவோருக்கும் விதிக்கப்பட்ட சுபகதியாகும்।

Verse 30

ऋषिदेवासुरगणैर्जपहोमपरायणैः । यतिभिर्मोक्षकामैश्च स्वर्गद्वारो निषेव्यते

ஜபம்-ஹோமத்தில் ஈடுபடும் ரிஷிகள், தேவர்கள், அசுரக் கணங்கள் மற்றும் மோட்சத்தை விரும்பும் யதிகள் ஸ்வர்கத்வாரத்தைச் சேவித்து நாடுகின்றனர்।

Verse 31

षष्टिवर्षसहस्राणि काशीवासेषु यत्फलम् । तत्फलं निमिषार्द्धेन कलौ दाशरथीं पुरीम्

காசியில் அறுபதாயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்வதால் கிடைக்கும் பலன், கலியுகத்தில் தசரதனின் நகரமான அயோத்தியை அடைந்தால் அரை நிமிஷத்திலேயே கிடைக்கிறது।

Verse 32

या गतिर्योगयुक्तानां वाराणस्यां तनुत्यजाम् । सा गतिः स्नानमात्रेण सरय्वां हरिवासरे

வாரணாசியில் உடலைத் துறக்கும் யோகிகளுக்குக் கிடைக்கும் உத்தமகதி, ஹரிவாசரத்தில் சரயூவில் நீராடுவதால் மட்டும் அதேபோல் பெறப்படுகிறது।

Verse 33

स्वर्गद्वारे मृतः कश्चिन्नरकं नैव पश्यति । केशवानुगृहीता हि सर्वे यांति परां गतिम्

சுவர்க்கவாயிலில் யார் மரணமடைகிறாரோ, அவர் நரகத்தை எவ்விதமும் காணார். கேசவனின் அருளால் அனைவரும் பரமகதியை அடைவர்.

Verse 34

भूलोके चांतरिक्षे च दिवि तीर्थानि यानि वै । अतीत्य वर्तते तानि तीर्थान्येतद्द्विजोत्तम

பூலோகம், அந்தரிக்ஷம், சுவர்க்கம் ஆகியவற்றில் உள்ள எல்லாத் தீர்த்தங்களையும் மிஞ்சி, இந்தத் தீர்த்தம் உயர்ந்தது, ஓ த்விஜோத்தமா.

Verse 35

विष्णुभक्तिं समासाद्य रमन्ते तु सुनिश्चिताः । संहृत्य शक्तितः कामं विषयेषु हि संस्थितम्

விஷ்ணுபக்தியை அடைந்த உறுதியானோர் மகிழ்வர்; தம் ஆற்றலுக்கேற்ப புலன்விஷயங்களில் பதிந்த காமத்தைச் சுருக்கி அடக்குவர்.

Verse 36

शक्तितः सर्वतो युक्त्वा शक्तिस्तपसि संस्थिता । न तेषां पुनरावृत्तिः कल्पकोटिशतैरपि

ஆற்றலை எல்லாவிதமாகவும் இணைத்து, அவர்களின் ஆற்றல் தவத்தில் நிலைபெறும்; கோடிக்கணக்கான கல்பங்களிலும் அவர்களுக்கு மீள்வருதல் இல்லை.

Verse 37

हन्यमानोऽपि यो विद्वान्वसेच्छस्त्रशतैरपि । स याति परमं स्थानं यत्र गत्वा न शोचति

நூறு நூறு ஆயுதங்களால் தாக்கப்பட்டாலும், அறிஞன் இங்கே வாசம் செய்தால், அவர் பரமபதத்தை அடைவார்; அங்கு சென்றபின் அவர் துயருறார்.

Verse 38

स्वर्गद्वारे वियुज्येत स याति परमां गतिम् । उत्तरं दक्षिणं वापि अयनं न विकल्पयेत्

ஸ்வர்கத்வாரத்தில் உடலை விட்டு நீங்கினால் அவன் பரமகதியை அடைவான். உத்தராயணம், தக்ஷிணாயணம் என்ற வேறுபாட்டை எண்ணத் தேவையில்லை.

Verse 39

सर्वस्तेषां शुभः कालः स्वर्गद्वारं श्रयंति ये । स्नानमात्रेण पापानि विलयं यांति देहिनाम्

ஸ்வர்கத்வாரத்தைச் சரணடைந்தோர்க்கு எல்லாக் காலமும் மங்களமே. ஸ்நானம் மட்டும் செய்தாலே உடலுடையோரின் பாவங்கள் கரைந்து போகும்.

Verse 40

यावत्पापानि देहेन ये कुर्वंति जनाः क्षितौ । अयोध्या परमं स्थानं तेषामीरितमादरात्

இந்த உலகில் மக்கள் உடலால் எத்தனை பாவங்கள் செய்தாலும், அவர்களுக்காக அயோத்தி பரமஸ்தானம் என்று பக்தியுடன் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 41

ज्येष्ठे मासि सिते पक्षे पंचदश्यां विशेषतः । तस्य सांवत्सरी यात्रा देवैश्चन्द्रहरेः स्मृता

ஜ்யேஷ்ட மாத சுக்லபக்ஷத்தில், குறிப்பாக பௌர்ணமி நாளில், சந்த்ரஹரியின் ஆண்டுத் திருயாத்திரை நினைவுகூரப்படுகிறது—தேவர்களாலும் இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 42

तस्मिन्नुद्यापनं चन्द्रसहस्रं व्रतयोगिभिः । कार्यं प्रयत्नतो विप्र सर्वयज्ञफलाधिकम्

அந்த வேளையில், ஓ விப்ரரே, விரதத்தில் நிலைத்தோர் முயற்சியுடன் சந்த்ரஸஹஸ்ர விரதத்தின் உத்யாபனத்தைச் செய்ய வேண்டும்; அதன் பலன் எல்லா யாகப் பலன்களையும் மிஞ்சும்.

Verse 43

तस्मिन्कृते महापापक्षयात्स्वर्गो भवेन्नृणाम्

அது முறையாகச் செய்யப்படும்போது, மகாபாபங்கள் அழிந்து மனிதர்க்கு ஸ்வர்கப் பெறுதல் உண்டாகும்।

Verse 44

श्रीव्यास उवाच । भगवन्ब्रूहि तत्त्वेन तस्य चन्द्रहरेः शुभाम् । उत्पत्तिं च तथा चंद्रव्रतस्योद्यापने विधिम्

ஸ்ரீவ்யாசர் கூறினார்— பகவனே, அந்தச் சந்திரஹரியின் மங்களமான தோற்றத்தையும், சந்திரவிரதத்தின் உத்யாபன விதியையும் உண்மையாய் உரைத்தருள்வாயாக।

Verse 45

अगस्त्य उवाच । अयोध्यानिलयं विष्णुं नत्वा शीतांशुरुत्सुकः । आगच्छत्तीर्थमाहात्म्यं साक्षात्कर्तुं सुधानिधिः । अत्रागत्य च चन्द्रोऽथ तीर्थयात्रां चकार सः

அகஸ்தியர் கூறினார்— அயோத்தியில் உறையும் விஷ்ணுவை வணங்கி, தீர்த்தங்களின் மஹிமையை நேரில் காண ஆவலுற்ற அமிர்தநிதியான சந்திரன் இங்கு வந்து, பின்னர் தீர்த்தயாத்திரை செய்தான்।

Verse 46

क्रमेण विधिपूर्वं च नानाश्चर्यसमन्वितः । समाराध्य ततो विष्णुं तपसा दुश्चरेण वै

பின்னர் அவன் முறையே விதிப்படி, பல அதிசயங்களுடன் கூடி, மிகக் கடினமான தவத்தால் விஷ்ணுவை ஆராதித்தான்।

Verse 47

तत्प्रसादं समासाद्य स्वाभिधानपुरस्सरम् । हरिं संस्थापयामास तेन चंद्रहरिः स्मृतः

அவருடைய அருளைப் பெற்று, தன் பெயரை முன்னிறுத்தி ஹரியை நிறுவினான்; ஆகவே அவர் ‘சந்திரஹரி’ என நினைக்கப்படுகிறார்।

Verse 48

वासुदेवप्रसादेन तत्स्थानं जातमद्भुतम् । तद्धि गुह्यतमं स्थानं वासुदेवस्य सुव्रत

வாசுதேவனின் அருளால் அந்த இடம் நிச்சயமாக அதிசயமாயிற்று. ஓ சுவ்ரதா! அது வாசுதேவனுடைய மிக இரகசியமான, மிகப் புனிதமான திருத்தலம்.

Verse 49

सर्वेषामिव भूतानां भर्तुर्मोक्षस्य सर्वदा । अस्मिन्सिद्धाः सदा विप्र गोविंदव्रतमास्थिताः

ஓ விப்ரரே! இங்கு சித்தர்கள் எப்போதும் தங்குகின்றனர்; அவர்கள் என்றும் கோவிந்த-விரதத்தில் நிலைத்திருப்பர்—கோவிந்தன் எல்லா உயிர்களுக்கும் மோட்சத்தின் ஆண்டவன் போன்றவன்.

Verse 50

नानालिंगधरा नित्यं विष्णुलोकाभिकांक्षिणः । अभ्यस्यंति परं योगं मुक्तात्मानो जितेंद्रियाः

பலவகை லிங்கச் சின்னங்களைத் தரித்து, எப்போதும் விஷ்ணுலோகத்தை நாடும், விடுதலை பெற்ற ஆன்மாவும் புலனடக்கமும் உடையோர் இடையறாது பரம யோகத்தைப் பயில்கிறார்கள்.

Verse 51

यथा धर्ममवाप्नोति अन्यत्र न तथा क्वचित् । दानं व्रतं तथा होमः सर्वमक्षयतां व्रजेत

இங்கு தர்மம் பெறுவது போல வேறெங்கும் பெற முடியாது. இங்கு செய்யப்படும் தானம், விரதம், ஹோமம்—அனைத்தும் அక్షயப் புண்ணியமாகிறது.

Verse 52

सर्वकामफलप्राप्तिर्जायते प्राणिनां सदा । तस्मादत्र विधातव्यं प्राणिभिर्यत्नतः क्रमात् । दानादिकं विप्रपूजा दंपत्योश्च विशेषतः

இங்கு உயிர்களுக்கு எப்போதும் எல்லா நியாயமான விருப்பங்களின் பலனும் கிடைக்கிறது. ஆகவே உயிர்கள் முயற்சியுடன் விதிமுறையின்படி தானம் முதலியவற்றைச் செய்து, குறிப்பாக பிராமணப் பூஜையை—மிகவும் கணவன்-மனைவி இருவரும் சேர்ந்து—நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 53

सर्वयज्ञाधिकफलं सर्वतीर्थावगाहनम् । सर्वदेवावलोकस्य यत्पुण्यं जायते नृणाम्

அனைத்து யாகங்களிலும் மேலான பலன், எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடுவதால் உண்டாகும் புண்ணியம், மேலும் எல்லாத் தேவர்களையும் தரிசிப்பதால் மனிதருக்கு பிறக்கும் புண்ணியம்—

Verse 54

तत्सर्वं जायते पुण्यं प्राणिनामस्य दर्शनात् । तस्मादेतन्महाक्षेत्रं पुराणादिषु गीयते

அந்த எல்லாப் புண்ணியமும் உயிர்களுக்கு இந்த (புனிதத் தலம்) தரிசனமாத்திரத்தாலேயே உண்டாகிறது. ஆகையால் இது புராணாதி சாஸ்திரங்களில் ‘மஹாக்ஷேத்திரம்’ எனப் பாடப்படுகிறது.

Verse 55

उद्यापनविधिश्चात्र नृभिर्द्विजपुरस्सरम् । अग्रे चंद्रहरेश्चन्द्र सहस्रव्रतसंज्ञकः

இங்கே விரதத்தின் ‘உத்யாபன’ விதியும் கூறப்படுகிறது; அதை மக்கள் பிராமணர்களை முன்னிலைப்படுத்தி செய்ய வேண்டும். முதலில் சந்திரதேவனின் அருளுக்காக ‘சந்திர-ஸஹஸ்ர விரதம்’ எனப் பெயர்பெற்ற விரதம் உள்ளது.

Verse 56

गते वर्षद्वये सार्द्धे पंचपक्षे दिनद्वये । दिवसस्याऽष्टमे भागे पतत्येकोऽधिमासकः

இரண்டு அரை ஆண்டுகள் கடந்தபின், அதனுடன் ஐந்து பக்ஷங்களும் இரண்டு நாட்களும் சேர்ந்தபோது, ஒரு நாளின் எட்டாம் பாகத்தில் ஒரு அதிமாசம் ஏற்படுகிறது.

Verse 57

त्र्यधिके वा अशीत्यब्दे चतुर्मासयुते ततः । भवेच्चन्द्रसहस्रं तु तावज्जीवति यो नरः । उद्यापनं प्रकर्त्तव्यं तेन यात्रा प्रयत्नतः

அல்லது எண்பத்துமூன்று ஆண்டுகளும் மேலும் நான்கு மாதங்களும் கடந்தபின் ‘சந்திர-ஸஹஸ்ரம்’ நிறைவேறும்—ஒருவன் அவ்வளவு காலம் வாழ்ந்தால். அப்போது அவன் முயற்சியுடன் யாத்திரை செய்து உத்யாபனத்தைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 58

यत्पुण्यं परमं प्रोक्तं सततं यज्ञयाजिनाम् । सत्यवादिषु यत्पुण्यं यत्पुण्यं हेमदायिनि । तत्पुण्यं लभते विप्र सहस्राब्दस्य जीविभिः

யாகங்களை இடையறாது நடத்துவோர்க்கு உரைக்கப்பட்ட பரம புண்ணியம், சத்தியவாதிகளுக்குரிய புண்ணியம், பொன் தானம் செய்பவர்க்குரிய புண்ணியம்—அந்தப் புண்ணியமெல்லாம், ஓ பிராமணரே, ‘சஹஸ்ராப்த’ அளவிலான விரதத்தை அனுஷ்டித்து வாழ்வோர்க்கு கிடைக்கும்।

Verse 59

सर्वसौख्यप्रदं तादृक्पुण्यव्रतमिहोच्यते

அத்தகைய புண்ணிய விரதம் இங்கே எல்லாச் சுகங்களையும் அளிப்பதாக அறிவிக்கப்படுகிறது।

Verse 60

चतुर्दश्यां शुचिः स्नात्वा दन्तधावनपूर्वकम् । चरितब्रह्मचर्य्यश्च जितवाक्कायमानसः । पौर्णमास्यां तथा कृत्वा चंद्रपूजां च कारयेत्

சதுர்தசியன்று தூய்மையுடன், பல் துலக்கி முன்பாகக் குளித்து, பிரம்மச்சரியத்தை அனுஷ்டித்து வாக்கு, உடல், மனம் ஆகியவற்றை அடக்கி இருக்க வேண்டும். பின்னர் பௌர்ணமியன்றும் அதுபோல செய்து சந்திரதேவனின் பூஜையை நடத்த வேண்டும்।

Verse 61

पूर्वं च मातरः पूज्या गौर्यादिकक्रमेण च । ऋत्विजः पूजयेद्भक्त्या वृद्धिश्राद्धपुरस्सरम्

முதலில் கௌரி முதலிய வரிசையில் திவ்ய மாத்ருக்களைப் பூஜிக்க வேண்டும். பின்னர் வ்ருத்தி-ஸ்ராத்தத்தை முன்னிட்டு, பக்தியுடன் ரித்விஜர்களை (புரோகிதர்களை) மரியாதை செய்ய வேண்டும்।

Verse 62

प्रयतैः प्रतिमा कार्या चंद्रमंडलसन्निभा । सहस्रसंख्या ह्यथवा तदर्द्धं वा तदर्द्धकम् । निजवित्तानुमानेन तदर्धेन तदर्द्धिकम्

தூய்மையுடனும் கவனத்துடனும் சந்திரமண்டலத்தை ஒத்த பிரதிமையைச் செய்ய வேண்டும். அதன் எண்ணிக்கை ஆயிரமாக இருக்கலாம்; அல்லது அதன் பாதி, அல்லது அதன் பாதியின் பாதி—தன் செல்வவளத்திற்கு ஏற்ப; தேவைப்பட்டால் சக்திக்கேற்ப மேலும் குறைக்கவும்லாம்।

Verse 63

ततः श्रद्धानुमानाद्वा कार्या वित्तानुमानतः । अथवा षोडश शुभा विधातव्याः प्रयत्नतः

அதன்பின், தன் பக்தி அளவின்படியோ அல்லது தன் செல்வச் சாத்திய அளவின்படியோ செயலை நடத்த வேண்டும்; அல்லது முயற்சியுடன் விதிப்படி பதினாறு மங்களமான பிரதிமைகள்/அர்ப்பணங்களை அமைக்க வேண்டும்।

Verse 64

चंद्रपूजां ततः कुर्यादागमोक्तविधानतः । माषैः षोडशभिः कार्या प्रत्येकं प्रतिमा शुभा

பின்னர் ஆகமங்களில் கூறிய விதிப்படி சந்திரதேவனைப் பூஜிக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு மங்களப் பிரதிமையும் பதினாறு மாஷ அளவில் செய்யப்பட வேண்டும்।

Verse 65

सोममंत्रेण होमस्तु कार्यो वित्तानुमानतः । प्रतिमास्थापनं कुर्यात्सोममंत्रमुदीरयेत्

தன் வசதிக்கேற்ப சோம மந்திரத்தால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் பிரதிமையை நிறுவி, நிறுவும் போது சோம மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்।

Verse 66

सोमोत्पत्तिं सोमसूक्तं पाठयेच्च प्रयत्नतः । चंद्रपूजां ततः कुर्यादागमोक्तविधानतः

முயற்சியுடன் சோமனின் தோற்றக் கதையையும் சோமசூக்தத்தையும் பாராயணம் செய்யச் செய்ய வேண்டும். பின்னர் ஆகமோक्त விதிப்படி சந்திரபூஜை செய்ய வேண்டும்।

Verse 67

चंद्रन्यासं कलान्यासं कारयेन्मंडले जलम् । एकादशेंद्रियन्यासं तथैव विधिपूर्वकम्

சந்திர ந்யாசமும் கலா ந்யாசமும் செய்து, மண்டலத்தில் உள்ள நீரை ஸம்ஸ்காரம் செய்ய வேண்டும். அதுபோல விதிப்படி பதினொன்று இந்திரியங்களின் ந்யாசமும் செய்ய வேண்டும்।

Verse 68

चंद्रबिंबनिभं कार्य्यं मंडलं शुभतंडुलैः । मध्ये च कलशः स्थाप्यो गव्येन पयसाप्लुतः

சந்திரப் பிம்பத்தை ஒத்தவாறு சுபத் தண்டுலங்களால் மண்டலத்தை அமைக்க வேண்டும். அதன் நடுவில் பசு பாலால் நிரம்பிய கலசத்தை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 69

चतुरस्रेषु संपूर्णान्कलशान्स्थापयेद्बहिः । मंडले चंद्रपूजा च कर्तव्या नामभिः क्रमात्

வெளியில் நான்கு திசைகளிலும் நிறைவாக நிரம்பிய கலசங்களை நிறுவ வேண்டும். பின்னர் மண்டலத்தின் உள்ளே வரிசையாக நாமங்களைச் சொல்லி சந்திரபூஜை செய்ய வேண்டும்.

Verse 70

चंद्राय विधवे नित्यं नमः कुमुदबंधवे

விதாதையான சந்திரனுக்கு எப்போதும் நமஸ்காரம்; குமுத மலரின் நண்பனான சந்திரனுக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 71

सुधांशवे च सोमाय ओषधीशाय वै नमः । नमोऽब्जाय मृगांकाय कलानां निधये नमः

அமுதம் போன்ற கதிர்களையுடைய சந்திரனுக்கு நமஸ்காரம்; சோமனுக்கு நமஸ்காரம்; மூலிகைகளின் அதிபதிக்கு நமஸ்காரம். தாமரைபோல் குளிர்ந்த தூயவனாகிய மிருகாங்கனுக்கு, கலைகளின் நிதிக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 72

नमो नक्षत्रनाथाय शर्वरीपतये नमः । जैवातृकाय सततं द्विजराजाय वै नमः

நட்சத்திரங்களின் நாதனுக்கு நமஸ்காரம்; இரவின் அதிபதிக்கு நமஸ்காரம். உயிரளிப்பவனான ஜைவாத்ரிகனுக்கு எப்போதும் நமஸ்காரம்; த்விஜராஜனான சந்திரனுக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 73

एवं षोडशभिश्चंद्रः स्तोतव्यो नामभिः क्रमात्

இவ்வாறு சந்திரதேவரை பதினாறு நாமங்களால் வரிசையாக ஸ்தோத்திரம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 74

ततो वै प्रयतो दद्याद्विधिवन्मंत्रपूर्वकम् । शंखतोयं समादाय सपुष्पं फलचंदनम्

பின்னர் தன்னடக்கத்துடன் விதிப்படி மந்திரமுன்னிட்டு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்—சங்கில் நீரை எடுத்து, மலர், பழம், சந்தனம் உடன்।

Verse 75

नमस्ते मासमासांते जायमान पुनःपुनः । गृहाणार्घ्यं शशांक त्वं रोहिण्या सहितो मम

ஒவ்வொரு மாத முடிவிலும் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றுபவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். ஓ சசாங்கா! ரோஹிணியுடன் என் இந்த அர்க்யத்தை ஏற்றருள்வாயாக।

Verse 76

एवं संपूज्य विधिवच्छशिनं प्रणतो भवेत् । षोडशान्ये च कलशा दुग्धपूर्णाः सरत्नकाः

இவ்வாறு விதிப்படி சந்திரனைப் பூஜித்து வணங்க வேண்டும். மேலும் பால் நிரம்பிய, ரத்தினங்களுடன் கூடிய பதினாறு பிற கலசங்களையும் (தயார் செய்ய வேண்டும்)।

Verse 77

सवस्त्राच्छादनाः शांत्यै दातव्यास्ते द्विजन्मने । अभिषेकं ततः कुर्यात्पायसेन जलेन तु

சாந்திக்காக அந்தக் கலசங்களை வஸ்திரம் போர்த்தி த்விஜருக்கு தானமாக அளிக்க வேண்டும். பின்னர் பாயசமும் நீரும் கொண்டு அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 78

ऋत्विजां मनसस्तुष्टिः कार्या वित्तानुमानतः । ब्राह्मणं भोजयेत्तत्र सकुटुंबं विशेषतः

தன் இயல்பான ஆற்றலுக்கும் செல்வ அளவிற்கும் ஏற்ப ரித்விகர்களின் (புரோகிதர்களின்) மனம் திருப்தியடையச் செய்ய வேண்டும். அங்கே குறிப்பாக பிராமணர்களை குடும்பத்துடன் போஜனம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 79

पूजनीयौ प्रयत्नेन वस्त्रैश्च द्विजदंपती । कर्तव्यं च ततो भूरिदक्षिणादानमुत्तमम्

இரு பிறப்புடைய (பிராமண) தம்பதியரை முயற்சியுடன், ஆடைகளால் முதலியன வழங்கி, போற்றி வழிபட வேண்டும். அதன் பின் மிகச் சிறந்ததும் பெருமளவானதும் ஆன தக்ஷிணை தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 80

प्रतिमाश्च प्रदातव्या द्विजेभ्यो धेनुपूर्विकाः । सुवर्णं रजतं वस्त्रं तथान्नं च विशेषतः । दातव्यं चंद्रसुप्रीत्यै हर्षादेवं द्विजन्मने

பிராமணர்களுக்கு விக்கிரகங்களையும் தானமாக அளிக்க வேண்டும்; அதற்கு முன் பசு தானம் செய்ய வேண்டும். பொன், வெள்ளி, ஆடைகள், மேலும் குறிப்பாக அன்னதானம் செய்ய வேண்டும். சந்திரதேவனின் மிகுந்த பிரீதிக்காக மகிழ்ச்சியுடன் இத்தானங்களை இருபிறப்புடையவர்க்கு அளிக்க வேண்டும்.

Verse 81

उपवासविधानेन दिनशेषं नयेत्सुधीः । अनंतरे च दिवसे कुर्याद्भगवदर्चनम् । बांधवैः सह भुञ्जीत नियमं च विसर्ज्जयेत्

ஞானமுள்ள பக்தன் உபவாச விதிப்படி நாளின் மீதியை கழிக்க வேண்டும். அடுத்த நாளில் பகவானை அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்; பின்னர் உறவினர்களுடன் உணவு உண்டு, விரத நியமத்தை முறையாக விடுவித்து (நிறைவு செய்து) கொள்ள வேண்டும்.

Verse 82

एवं च कुरुते चंद्रसहस्रं व्रतमुत्तमम् । ब्रह्मघ्नोऽपि सुरापोऽपि स्तेयी च गुरुतल्पगः । व्रतेनानेन शुद्धात्मा चंद्रलोकं व्रजेन्नरः

இவ்வாறு ‘சந்திரசஹஸ்ர’ எனப்படும் மிகச் சிறந்த விரதம் நிறைவேற்றப்படுகிறது. இந்த விரதத்தால் பிராமணஹத்தி செய்தவனும், மதுபானம் செய்தவனும், திருடனும், குருவின் படுக்கையை மீறியவனும்—ஆன்மா சுத்தமடைந்து—சந்திரலோகத்தை அடையலாம்.

Verse 83

यादृशश्च भवेद्विप्र प्रियो नारायणस्य च । एवं करोति नियतं कृतकृत्यो भवेन्नरः

ஓ விப்ரரே! மனிதன் எப்படிப்பட்டவனாக இருந்தாலும், நாராயணனுக்கு பிரியனாக இருந்து இந்த நியமத்தை இடையறாது உறுதியாகச் செய்தால், அவன் கೃತகೃತ்யன் ஆவான்.