Adhyaya 95

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेद्वरारोहे लिंगं मृत्युञ्जयेश्वरम् । तस्यैव वह्नि कोणस्थं धनुषां दशके स्थितम्

ஈஸ்வரர் கூறினார்—வராரோஹே! பின்னர் ‘மிருத்யுஞ்ஜயேஸ்வர’ எனப்படும் லிங்கத்திடம் செல்ல வேண்டும். அது அதே இடத்தின் அக்னி-கோணத்தில் (தென்-கிழக்கு) பத்து தனு அளவு தூரத்தில் உள்ளது।

Verse 2

पश्चिमे सागरादित्यात्स्थितं धनुश्चतुष्टये । पापघ्नं सर्वजन्तूनां दर्शनात्स्पर्शनादपि

சாகராதித்யரின் மேற்கில் அது நான்கு தனு தூரத்தில் உள்ளது. தரிசனத்தாலும், ஸ்பரிசத்தாலும் கூட, எல்லா உயிர்களின் பாவங்களையும் அது அழிக்கிறது।

Verse 3

पूर्वे युगे समाख्यातं नाम नन्दीश्वरेति च । यत्र तप्तं तपो घोरं नन्दिनाम्ना गणेन मे

முன்னொரு யுகத்தில் இது ‘நந்தீஸ்வர’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றது. அங்கே என் கணமான நந்தின் கடும் தவம் செய்தான்.

Verse 4

प्रतिष्ठाप्य महालिंगं नित्यं पूजापरेण च । तत्र जप्तो महामन्त्रो मृत्युञ्जय इति श्रुतः

மகாலிங்கத்தை நிறுவி தினமும் பக்தியுடன் வழிபட்டான். அங்கே ஜபிக்கப்படும் மகாமந்திரம் ‘மிருத்யுஞ்ஜய’ எனப் புகழ்பெற்றது.

Verse 5

कोटीनां नियुतं देवि ततस्तुष्टो महेश्वरः । ददौ गणेशतां तस्य मुक्तिं सामीप्यगां तथा

தேவி, கோடி-நியுதம் நிறைவுற்றபின் மகேஸ்வரன் திருப்தியடைந்தான். அவனுக்கு சிவகணப் பதவியும், ஆண்டவனின் சாமீப்யம் தரும் முக்தியும் அளித்தான்.

Verse 6

मृत्युञ्जयेन मन्त्रेण तस्य तुष्टो यतो हरः । तेन मृत्युञ्जयेशेति ख्यातं लिंगं धरातले

மிருத்யுஞ்ஜய மந்திரத்தால் ஹரன் (சிவன்) அவன்மேல் திருப்தியடைந்தான். ஆகவே அந்த லிங்கம் பூமியில் ‘மிருத்யுஞ்ஜயேச’ எனப் புகழ்பெற்றது.

Verse 7

यस्तं पूजयते भक्त्या पश्येद्वा भावितात्मवान् । नाशयेत्तस्य पापानि सप्तजन्मार्जितान्यपि

யார் பக்தியுடன் அதை வழிபடுகிறாரோ, அல்லது தூய மனத்துடன் தரிசிக்கிறாரோ—அவரின் ஏழு பிறவிகளில் சேர்த்த பாவங்களையும் (பகவான்) அழிக்கிறார்.

Verse 8

स्नापयेत्पयसा लिंगं दध्ना घृतयुतेन च । मधुनेक्षुरसेनैव कुंकुमेन विलेपयेत्

லிங்கத்தை பாலால் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்; நெய் கலந்த தயிராலும் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் தேன், கரும்புச் சாறாலும் அபிஷேகம் செய்து குங்குமம் (கேசரி) பூச வேண்டும்.

Verse 9

कर्पूरोशीर मिश्रेण मृगनाभिरसेन च । चन्दनेन सुगन्धेन पुष्पैः संपूजयेत्ततः

பின்னர் நறுமணச் சந்தனம், கற்பூரம்-உசீரம் கலவை, மிருகநாபி (கஸ்தூரி) சாரம், மேலும் மலர்களால் லிங்கத்தை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 10

दद्याद्धूपं पुरो देवि ततो देवस्य चागुरुम् । वस्त्रैः संपूज्य विविधैरात्मवित्तानुसारतः

தேவி, முதலில் தூபம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; பின்னர் இறைவனுக்கு நறுமண அகுருவைச் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். தன் வசதிக்கேற்ப பலவகை ஆடைகளால் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 11

नैवेद्यं परमान्नं च दत्त्वा दीपसमन्वितम् । अष्टांगं प्रणिपातं च ततः कार्यं च भक्तितः

விளக்குடன் நைவேத்யம்—மிகச் சிறந்த அன்னம்—அர்ப்பணித்து, பின்னர் அஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்ய வேண்டும்; அதன் பின் மீதியெல்லாம் பக்தியுடன் செய்ய வேண்டும்.

Verse 12

हेमदानं प्रदातव्यं ब्राह्मणे वेदपारगे

வேதங்களில் தேர்ந்த பிராமணருக்கு பொன் தானம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 13

एवं यात्रा भवेत्तस्य शास्त्रोक्ता नात्र संशयः । एवं कृत्वा नरो देवि लभते जन्मनः फलम्

இவ்வாறே அவனுடைய யாத்திரை சாஸ்திரங்களில் உரைக்கப்பட்டுள்ளது—இதில் ஐயமில்லை. தேவியே, இவ்வாறு செய்தால் மனிதன் பிறவியின் உண்மைப் பயனை அடைகிறான்.

Verse 14

इति संक्षेपतः प्रोक्तं मृत्युञ्जयमहोदयम् । पापघ्नं सर्वजंतूनां सर्वकामफलप्रदम्

இவ்வாறு சுருக்கமாக ம்ருத்யுஞ்ஜயரின் மகத்தான மகிமை உரைக்கப்பட்டது. அவர் எல்லா உயிர்களுக்கும் பாபநாசகர்; எல்லா நீதியான விருப்பங்களுக்கும் பலன் அளிப்பவர்.

Verse 95

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभास खण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य एकादशरुद्रमाहात्म्ये मृत्युञ्जयमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चनवतितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரம் சுலோகங்களுடைய ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாச கண்டத்தின் முதல் பிரபாசக்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தில், ஏகாதச ருத்ர மாஹாத்ம்யத்தின் உட்பகுதியாக ‘ம்ருத்யுஞ்ஜய மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் தொண்ணூற்றைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.