Adhyaya 83

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तस्य पूर्वेण संस्थिताम् । योगेश्वरीं महादेवीं योगसिद्धिफलप्रदाम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—மகாதேவி, அப்போது அந்த இடத்தின் கிழக்கில் உறையும் யோகேஸ்வரீ மகாதேவியை நாடிச் செல்ல வேண்டும்; அவள் யோகசித்திகளின் பலனை அருள்வாள்.

Verse 2

तदुत्पत्तिं प्रवक्ष्यामि शृणु श्रद्धासमन्विता । पुरा दानवशार्दूलो महिषाख्यो महाबलः

இப்போது அவளுடைய தோற்றத்தைச் சொல்கிறேன்; பக்தியுடன் கேள். முற்காலத்தில் தானவர்களில் புலியைப் போன்ற மகாபலன் ‘மஹிஷாக்ய’ என்ற பெயருடையவன் இருந்தான்.

Verse 3

बभूव प्रवरो देवि सर्वदेवभयंकरः । कामरूपी स लोकांस्त्रीन्वशीकृत्वाऽभवत्सुखी

தேவி, அவன் முதன்மையானவனாகி எல்லா தேவர்களுக்கும் அச்சமூட்டினான். விருப்பம்போல் வடிவம் எடுப்பவன் அவன், மூன்று உலகங்களையும் அடக்கி இன்பமாக வாழ்ந்தான்.

Verse 4

कस्मिंश्चिदथ काले तु ब्रह्मणा लोककारिणा । सृष्टा मनोहरा कन्या रूपेणाप्रतिमा दिवि

பின்னர் ஒரு காலத்தில் உலகங்களைப் படைக்கும் பிரம்மா, விண்ணுலகில் அழகில் ஒப்பற்ற மனம்கவரும் ஒரு கன்னியைப் படைத்தார்.

Verse 5

अतपत्सा तपो घोरं कन्या रूपवती सती । नारदेन ततो दृष्टा सा कदाचिद्वरानने

அந்த அழகிய சதிகன்னி கடும் தவம் செய்தாள். அழகுமுகத்தவளே, பின்னர் ஒருகாலத்தில் நாரதர் அவளை கண்டார்.

Verse 6

ततः स सहसा देवि विस्मयं परमं गतः । अहो रूपमहो धैर्यमहो कान्तिरहो वयः

அப்போது அவன், ஓ தேவி, திடீரென பேர்வியப்பில் ஆழ்ந்தான்— “அஹோ, என்ன அழகு! அஹோ, என்ன திடநிலை! அஹோ, என்ன ஒளிக்காந்தி! அஹோ, என்ன இளமை!”

Verse 7

इत्येवं चिन्तयंस्तत्र नारीं वचनमब्रवीत् । कुरुष्वात्मप्रदानं मे न मे दारपरिग्रहः । तवाहं दर्शनाद्देवि कामवाणेन पीडितः

இவ்வாறு எண்ணி அவன் அந்த இளம்பெண்ணிடம் கூறினான்— “எனக்கு உன் ஆத்மசமர்ப்பணத்தை அளி; மனைவியாக ஏற்கும் முறையான கிரகணம் எனக்கு வேண்டாம். ஓ தேவி போன்றவளே, உன் தரிசனமாத்திரத்தாலே நான் காமதேவனின் அம்பால் துன்புறுகிறேன்.”

Verse 8

साऽब्रवीन्न हि मे कार्यं कामधर्मेण सत्तम । कौमारं व्रतमासाद्य साधयिष्ये यथेप्सितम्

அவள் கூறினாள்— “ஓ சிறந்த மனிதனே, காமநெறியால் எனக்கு எவ்விதப் பயனும் இல்லை. கௌமார்ய விரதத்தை ஏற்று, எனது இச்சித்தத்தை நிறைவேற்றுவேன்.”

Verse 9

न च मन्युस्त्वया कार्यो ह्यस्मिन्नर्थे कथंचन । तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा स मुनिर्नारदः प्रिये

“இந்த விஷயத்தில் நீ எவ்விதத்திலும் கோபம் கொள்ள வேண்டாம்.” அவள் சொற்களை கேட்டபின், ஓ பிரியே, அந்த முனி நாரதர்…

Verse 10

समुद्रान्तेऽगमद्दिव्यां पुरीं महिषपालिताम् । अर्चितो हि मुनिस्तेन महिषेण महात्मना

கடலோரத்தில் அவன் மகிஷன் ஆளும் தெய்வீக நகரத்திற்குச் சென்றான். அந்த மகாத்மா மகிஷன் அந்த முனிவரை முறையாகப் போற்றி மரியாதை செய்தான்.

Verse 11

पृष्ट्वा ह्यनामयं देवि दत्त्वा चार्घ्यमनुत्तमम् । सोऽब्रवीत्प्राञ्जलिर्भूत्वा किमागमनकारणम् । ब्रूहि यत्ते व्यवसितं सर्वं कर्त्तास्मि नारद

தேவி! அவரின் நலத்தை விசாரித்து, ஒப்பற்ற அர்க்கியத்தை அர்ப்பணித்து, கைகூப்பி அவர் கூறினார்— “உமது வருகைக்குக் காரணம் என்ன? நீர் தீர்மானித்ததைச் சொல்லும்; நாரதரே, அனைத்தையும் நான் செய்வேன்।”

Verse 12

अथोवाच मुनिस्तत्र महिषं दानवेश्वरम् । कन्यारत्नं समुत्पन्नं जंबूद्वीपे महासुर

அப்போது அங்கே முனிவர், தானவர்களின் தலைவன் மகிஷனிடம் கூறினார்— “மகாசுரனே! ஜம்பூத்வீபத்தில் ரத்தினமெனும் கன்னி தோன்றியுள்ளாள்।”

Verse 13

स्वर्गे मर्त्ये च पाताले न दृष्टं न च मे श्रुतम् । तादृग्रूपमहं येन कामबाणवशीकृतः

சுவர்க்கம், மானுடம், பாதாளம்— எங்கும் அத்தகைய அழகை நான் கண்டதுமில்லை, கேட்டதுமில்லை; அந்த உருவமே என்னை காமனின் அம்புக்குக் கட்டுப்படுத்தியது।

Verse 14

स श्रुत्वा वचनं तस्य कामस्योत्पादनं परम् । जगाम यत्र सा साध्वी क्षेत्रे प्राभासिके स्थिता

அவனுடைய சொற்களை கேட்டதும், தீவிரக் காமவேகத்தால் தூண்டப்பட்டு, பிரபாசத் திருத்தலத்தில் தங்கியிருந்த அந்த சாத்வி இருந்த இடத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 15

तामेव प्रार्थयामास बलेन महता वृतः । भार्या भव त्वं मे भीरु भुंक्ष्व भोगान्मनोरमान् । एतत्तपो महाभागे विरुद्धं यौवनस्य ते

மிகுந்த படைசூழ, அவன் அவளையே வேண்டினான்— “அஞ்சும் பெண்ணே! நீ என் மனைவியாகு; என்னுடன் இனிய இன்பங்களை அனுபவி. பெரும்பேறுடையவளே! இந்தத் தவம் உன் இளமையோடு பொருந்தாது।”

Verse 16

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा जहास वरवर्णिनी । तस्या हसंत्या देवेशि शतशोऽथ सहस्रशः

அவன் சொற்களை கேட்ட அந்த வரவர்ணினி சிரித்தாள். ஓ தேவేశி! அவள் சிரிப்பின் ஒலி நூறுமடங்காகவும் ஆயிரமடங்காகவும் எதிரொலித்தது।

Verse 17

निश्वासात्सहसा नार्यः शस्त्रहस्ता भयानकाः । ताभिर्विध्वंसितं सैन्यं महिषस्य दुरात्मनः

அவளின் மூச்சிலிருந்தே உடனே ஆயுதம் ஏந்திய பயங்கர வீரமகளிர் தோன்றினர்; அவர்களால் துராத்மா மகீஷனின் படை முற்றிலும் சிதைந்தது।

Verse 18

तस्मिन्निपात्यमाने तु सैन्ये दानवसत्तमः । क्रोधं कृत्वा ततः शीघ्रं तामेवाभिमुखो ययौ

அப்படை வீழ்த்தப்பட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, தானவர்களில் முதன்மையானவன் (மகீஷன்) கோபம் கொண்டு உடனே அவளையே நோக்கி விரைந்து சென்றான்।

Verse 19

विधुन्वन्स हि ते तीक्ष्णशृंगेऽभीक्ष्णं भयानके । तया सार्धं च सुमहत्कृत्वा युद्धं महासुरः

அந்த மகாசுரன் தன் கூர்மையான பயங்கர கொம்புகளை மீண்டும் மீண்டும் அசைத்து, அவளுடன் பேர்போர் புரிந்தான்।

Verse 20

शृंगाभ्यां जगृहे देवीं सा तस्योपरि संस्थिता । पद्भ्यामाक्रम्य शूलेन निहतो दैत्यपुंगवः

அவன் கொம்புகளால் தேவியைப் பிடித்தான்; ஆனால் தேவி அவன் மேல் நின்றாள். கால்களால் மிதித்து, சூலத்தால் அந்த தைத்தியப் புங்கவனை வதைத்தாள்।

Verse 21

छिन्ने शिरसि खङ्गेन तद्रूपो निःसृतः पुमान् । रौद्रोऽपि स गतः स्वर्गं दैत्यो देव्यस्त्रपातितः

வாளால் தலை வெட்டப்பட்டபோது, அந்த உடலிலிருந்து அதே வடிவமுடைய ஒரு ஆண் உருவம் வெளிப்பட்டது. தேவியின் ஆயுதத்தால் வீழ்த்தப்பட்ட அந்தக் கொடிய தைத்தியனும் ஸ்வர்க்கம் அடைந்தான்.

Verse 22

ततो देवगणाः सर्वे महिषं वीक्ष्य निर्जितम् । महेंद्राद्याः स्तुतिं चक्रुर्देव्यास्तुष्टेन चेतसा

பின்னர் எல்லா தேவர்களும் மகிஷன் தோற்கடிக்கப்பட்டதைப் பார்த்து, மகேந்திரன் முதலியோர் மகிழ்ந்த மனத்துடன் தேவியைப் போற்றித் துதித்தனர்.

Verse 23

देवा ऊचुः । नमो देवि महाभागे गम्भीरे भीमदर्शने । नयस्थिते सुसिद्धांते त्रिनेत्रे विश्वतोमुखि

தேவர்கள் கூறினர்—தேவி! மிகப் பாக்கியவதியே, ஆழ்ந்தவளே, அச்சமூட்டும் தோற்றமுடையவளே, உமக்கு நமஸ்காரம். நீதியில் நிலைத்தவளே, सिद्धாந்தத்தில் நிறைவுடையவளே, மும்முகக் கண்களுடையவளே, எல்லாத் திசைகளிலும் முகமுடையவளே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 24

विद्याविद्ये जये जाप्ये महिषासुरमर्दिनि । सर्वगे सर्वविद्येशे देवि विश्वस्वरूपिणि

தேவி! நீயே வித்யையும் அவித்யையும்; வெற்றியும் ஜபிக்கத் தக்க மந்திரமும்; மகிஷாசுரமர்த்தினி, அனைத்திலும் நிறைந்தவளே, எல்லா கல்விகளின் ஈஸ்வரியே, உலகமே உன் வடிவம்—உமக்கு வணக்கம்.

Verse 25

वीतशोके ध्रुवे देवि पद्मपत्रायतेक्षणे । शुद्धसत्त्वे व्रतस्थे च चण्डरूपे विभावरि

தேவி! துயரமற்றவளே, அசையாத நிலை உடையவளே, தாமரை இதழ் போன்ற கண்களுடையவளே; தூய சத்துவமுடையவளே, விரதத்தில் நிலைத்தவளே, சண்ட ரூபமுடையவளே—ஒளிமிகு இரவே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 26

ऋद्धिसिद्धिप्रदे देवि कालनृत्ये धृतिप्रिये । शांकरि ब्राह्मणि ब्राह्मि सर्वदेवनमस्कृते

ஓ தேவி! செல்வமும் சித்தியும் அருள்வாய், காலத்தின் நடனமாகத் திகழ்வாய், திடநம்பிக்கைக்கு இனியவள்; சாங்கரி, பிராஹ்மணி, பிராஹ்மி—அனைத்து தேவராலும் வணங்கப்படுபவள்!

Verse 27

घंटाहस्ते शूल हस्ते महामहिषमर्दिनि । उग्ररूपे विरूपाक्षि महामायेऽमृते शिवे

ஓ தேவி! ஒரு கையில் மணி, மற்றொரு கையில் சூலம் ஏந்தியவள்; மகா மகிஷாசுரனை மடக்கியவள்; உக்கிர ரூபம் கொண்டவள், விரிந்த கண்களையுடையவள்; மகாமாயை, அமரத்துவம் உடையவள், மங்களமான சிவை!

Verse 28

सर्वगे सर्वदे देवि सर्वसत्त्वमयोद्भवे । विद्यापुराणशल्यानां जननि भूतधारिणि

ஓ தேவி! எங்கும் நிறைந்து இயங்குபவள், அனைத்தையும் அருள்பவள்; எல்லா உயிர்களின் சாரமாக உதித்தவள்; வித்யை, புராண-சாஸ்திரங்களின் தாய்; எல்லா உயிர்களையும் தாங்கி காக்கும் தாரிணி!

Verse 29

सर्वदेवरहस्यानां सर्वसत्त्ववतां शुभे । त्वमेव शरणं देवि विद्याऽविद्ये श्रियेऽश्रिये

ஓ சுபே! எல்லா தேவர்களின் மறைநிலையும், எல்லா உயிர்களின் உள்ளார்ந்த சாரமும் நீயே. ஓ தேவி! வித்யை-அவித்யை, ஸ்ரீ-அஸ்ரீ—எல்லா நிலைகளிலும் நீயே ஒரே சரணம்.

Verse 30

एवं स्तुता सुरैर्देवि प्रणम्य ऋषिभिस्तथा । उवाच हसती वाक्यं वृणुध्वं वरमुत्तमम्

இவ்வாறு தேவர்களால் போற்றப்பட்டும், ரிஷிகளால் வணங்கப்பட்டும், தேவி புன்னகையுடன் கூறினாள்—“உத்தம வரத்தைத் தேர்ந்தெடுங்கள்.”

Verse 31

देवा ऊचुः । स्तवेनानेन ये देवि स्तुवन्त्यत्र नरोत्तमाः । ते संतु कामैः संपूर्णा वरवर्षा निरंतरम्

தேவர்கள் கூறினர்—தேவி, இங்கு இந்த ஸ்தவத்தால் உம்மைத் துதிக்கும் சிறந்த மனிதர்கள் தங்கள் விருப்பங்கள் அனைத்தும் நிறைவேறப் பெறுக; உயர்ந்த வரங்களின் இடையறாத மழை அவர்கள்மேல் பொழியட்டும்।

Verse 32

अस्मिन्क्षेत्रे त्वया वासो नित्यं कार्यः शुचिस्मिते

தூய புன்னகையுடையவளே, இந்தப் புண்ணிய க்ஷேத்திரத்தில் நீ என்றும் வாசம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 33

एवमस्त्विति सा देवी देवानुक्त्वा वरानने । विसृज्य ऋषिसंघांश्च तत्रैव निरताऽभवत्

அழகிய முகத்தையுடையவளே, தேவி தேவர்களிடம் “அப்படியே ஆகட்டும்” என்று கூறி, முனிவர் கூட்டங்களை விடைபெறச் செய்து, அங்கேயே தியானநிலையில் நிலைத்திருந்தாள்।

Verse 34

आश्वयुक्छुक्लपक्षस्य नवम्यां यो वरानने । उपवासपरो भूत्वा तां प्रपश्यति भक्तितः । तस्य पापं क्षयं याति तमः सूर्योदये यथा

அழகிய முகத்தையுடையவளே, ஆஶ்வயுஜ மாத சுக்லபக்ஷ நவமியில் நோன்பிருந்து பக்தியுடன் அவளை தரிசிப்பவனின் பாவம், சூரியோதயத்தில் இருள் மறைவதுபோல் அழிந்துவிடும்।

Verse 35

य एतत्पठति स्तोत्रं प्रातरुत्थाय मानवः । न भीः संपद्यते तस्य यावज्जीवं नरस्य वै

காலை எழுந்து இந்த ஸ்தோத்திரத்தைப் பாராயணம் செய்பவனுக்கு, வாழ்நாள் முழுவதும் அச்சம் ஏற்படாது।

Verse 36

आश्वयुक्छुक्लपक्षे या अष्टमी मूलसंयुता । सा महानामिका प्राणा येषां तस्यां गताः शुभे

ஆஸ்வயுஜ சுக்லபக்ஷத்தில் மூல நக்ஷத்திரம் சேர்ந்த அஷ்டமி ‘மஹாநாமிகா’ எனப் புகழ்பெறும். அந்தப் புனித நாளில் உயிர் நீங்குவோர் பாக்கியசாலிகள்.

Verse 37

तेषां स्वर्गे ध्रुवं वासो वीरास्तेऽप्सरसां प्रियाः

அவர்களுக்கு சொர்க்கத்தில் வாசம் உறுதி; அந்த வீரர்கள் அப்ஸரைகளுக்கு அன்புக்குரியவர்களாவர்.

Verse 38

मन्वन्तरेषु सर्वेषु कल्पादिषु सुरेश्वरि । एष एव क्रमः प्रोक्तो विशेषं शृणु सांप्रतम्

தேவராணியே! எல்லா மன்வந்தரங்களிலும், கல்ப முதலான சுழற்சிகளிலும் இதே முறையே கூறப்பட்டுள்ளது. இப்போது சிறப்பு விவரத்தை கேள்.

Verse 39

आश्वयुक्छुक्लपक्षे या पंचमी पापनाशिनी । तस्यां संपूजयेद्रात्रौ खड्गमंत्रैर्विभूषितम्

ஆஸ்வயுஜ சுக்லபக்ஷத்தின் பாபநாசினி பஞ்சமியில் இரவில், கத்தி-மந்திரங்களால் சக்தியூட்டப்பட்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட வாளை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 40

मंडपं कारयेत्तत्र नवसप्तकरं तथा । प्रागुदक्प्रवणे देशे पताकाभिरलंकृतम् । योगेश्वर्याः संनिधाने विधिना कारयेद्द्विजः

அங்கே இருபிறப்பாளர் விதிப்படி (நவ-ஸப்த-கர அளவு) ஒரு மண்டபத்தை அமைக்கச் செய்ய வேண்டும்; கிழக்கு மற்றும் வடக்கு நோக்கி சாய்வுள்ள இடத்தில், கொடிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டதாக, யோகேஸ்வரியின் சன்னிதியில் முறையாக அமைக்க வேண்டும்.

Verse 41

आग्नेय्यां कारयेत्कुण्डं हस्तमात्रं सुशोभनम् । मेखलात्रयसंयुक्तं योन्याऽश्वत्थदलाभया

ஆக்னேய திசையில் ஒரு கைமட்ட அளவுள்ள அழகிய குண்டத்தை அமைக்க வேண்டும். அது மூன்று மேகலையுடன், யோனி வடிவ அடிப்படையுடன், அச்வத்த இலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 42

शास्त्रोक्तं मन्त्रसंयुक्तं होतव्यं पायसं ततः । ततः खड्गं तु संस्नाप्य पंचामृतरसेन वै । पूजयेद्विविधैः पुष्पैर्मंत्रपूर्वं द्विजोत्तमैः

பின்னர் சாஸ்திர விதிப்படி மந்திரங்களுடன் பாயசத்தை ஹோமம் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் பஞ்சாமிருதச் சாறால் வாளை ஸ்நானம் செய்து, மந்திரபூர்வமாக சிறந்த த்விஜர்கள் பலவகை மலர்களால் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 43

अभीर्विशसनं खड्गः प्राणिभूतो दुरासदः । अगम्यो विजयश्चैव धर्माधारस्तथैव च । इत्यष्टौ तव नामानि स्वयमुक्तानि वेधसा

‘அபீர்’, ‘விசசன’, ‘கட்கம்’, ‘பிராணிபூதம்’, ‘துராசதம்’, ‘அகம்யம்’, ‘விஜயம்’, ‘தர்மாதாரம்’—இவை உன் எட்டு நாமங்கள்; அவற்றை வேதஸ் எனும் படைப்பாளர் தாமே உரைத்தார்.

Verse 44

नक्षत्रं कृत्तिका तुभ्यं गुरुर्देवो महेश्वरः । हिरण्यं च शरीरं ते धाता देवो जनार्दनः । पिता पितामहो देव स्वेन पालय सर्वदा

உன் நட்சத்திரம் கிருத்திகை; உன் தெய்வகுரு மகேஸ்வரன். உன் உடல் பொன்னமயம்; உன் தாதா-பாலகர் ஜனார்தனன். ஓ தேவா, தந்தையும் பிதாமகனும் போல், உன் சக்தியால் எப்போதும் காத்தருள்வாயாக.

Verse 45

इति खड्गमन्त्रः । एवं संपूज्य विधिना तं खङ्गं ब्राह्मणोत्तमैः । भ्रामयेन्नगरे रात्रौ नान्दीघोषपुरःसरम्

இதுவே வாள்-மந்திரம். இவ்விதமாக விதிப்படி சிறந்த பிராமணர்கள் அந்த வாளை முறையாகப் பூஜித்த பின், இரவில் மங்கள ஒலிகள் முன்னே செல்ல நகரமெங்கும் அதைச் சுற்றச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 46

सर्वसैन्येन संयुक्तस्तत्र ब्राह्मणपुंगवैः । एवं कृत्वा विधानं तु पुनर्योगेश्वरीं नयेत् । उच्चार्य मन्त्रमेवं वै खङ्गं तस्यै समर्पयेत्

முழு சேனையுடனும் உயர்ந்த பிராமணர்களுடனும் சேர்ந்து, இவ்விதமாக விதியை நிறைவேற்றிய பின் மீண்டும் யோகேஸ்வரியை அணுக வேண்டும். இவ்வாறு மந்திரம் உச்சரித்து அவளுக்கு வாளை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 47

अञ्जनेन समालेख्य चन्दनेन विलेपितम् । बिल्वपत्रकृतां मालां तस्यै देव्यै निवेदयेत्

அஞ்சனத்தால் அலங்கரித்து, சந்தனக் குழம்பால் பூசி, வில்வ இலைகளால் செய்த மாலையை அந்த தேவிக்கு நிவேதிக்க வேண்டும்.

Verse 48

दुर्गे दुर्गार्तिहे देवि सर्व दुर्गतिनाशिनि । त्राहि मां सर्वदुर्गेषु दुर्गेऽहं शरणं गतः

ஓ துர்கே! துன்பத் துயரை நீக்கும் தேவியே, எல்லா துர்கதிகளையும் அழிப்பவளே! எல்லா ஆபத்துகளிலும் என்னைக் காப்பாற்று; ஓ துர்கே, நான் உன் சரணடைந்தேன்.

Verse 49

दत्त्वैवमर्घ्यं देवेशि तत्र खङ्गं च जागृयात् । नित्यं संपूज्य विधिना अष्टम्यां यावदेव हि

தேவேசி! இவ்வாறு அர்க்யம் அளித்த பின், அங்கேயே அந்த வாளின் அருகில் விழிப்புடன் இருந்து, விதிப்படி தினமும் பூஜித்து அஷ்டமி நாள் வரையிலும் தொடர வேண்டும்.

Verse 50

तद्रात्रौ जागरं कृत्वा प्रभाते ह्यरुणोदये । पातयेन्महिषान्मेषानग्रतो गतकंधरान्

அந்த இரவு முழுதும் விழிப்பிருந்து, விடியற்கால அருணோதயத்தில், முன்னே வைத்துக் கழுத்தை வெளிப்படுத்திய எருமைகளையும் செம்மறியாடுகளையும் பலியாக வெட்டச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 51

शतमर्धशतं वापि तदर्धार्धं यथेच्छया । सुरासवभृतैः कुंभैस्तर्पयेत्परमेश्वरीम्

நூறு, ஐம்பது, அல்லது அதின் பாதி—விருப்பம்போல்—சுரா மற்றும் ஆசவம் நிரம்பிய கும்பங்களால் பரமேஸ்வரிக்கு தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 52

कापालिकेभ्यस्तद्देयं दासीदासजने तथा । ततोऽपराह्नसमये नवम्यां स्यन्दने स्थिताम्

அந்த தானத்தை கபாலிகத் துறவிகளுக்கும், தாசி-தாசர்களுக்கும் அளிக்க வேண்டும். பின்னர் நவமியின் பிற்பகலில் (தேவியை) தேரில் அமர்த்த வேண்டும்।

Verse 53

योगेशीं भ्रामयेद्राष्ट्रे स्वयं राजा स्वसैन्यवान् । नदद्भिः शंखपटहैः पठद्भिर्बटुचारणैः

அரசன் தானே தன் சேனையுடன் யோகேசியை நாட்டெங்கும் ஊர்வலமாக அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்; முழங்கும் சங்குகள், படஹங்களுடன், புகழ்பாடும் பட்டுக்கள் மற்றும் சாரணர்களுடன்.

Verse 54

भूतेभ्यश्च बलिं दद्यान्मंत्रेणानेन भामिनि । सरक्तं सजलं सान्नं गन्धपुष्पाक्षतैर्युतम्

ஒளிமிகு பெண்ணே! இம்மந்திரத்தால் பூதங்களுக்கு பலி அளிக்க வேண்டும்—இரத்தத்துடன், நீருடன், அன்னத்துடன், மேலும் கந்தம், மலர், அக்ஷதம் சேர்த்து.

Verse 55

त्रीन्वारांस्तु त्रिशूलेन दिग्विदिक्षु क्षिपेद्बलिम् । बलिं गृह्णन्त्विमे देवा आदित्या वसवस्तथा

மூன்று முறை திரிசூலால் திசைகளிலும் இடைத்திசைகளிலும் பலியை எறிய வேண்டும். ‘இத்தேவர்கள் பலியை ஏற்றுக்கொள்ளட்டும்; ஆதித்யரும் வசுக்களும் அதுபோல.’

Verse 56

मरुतोऽथाश्विनौ रुद्राः सुपर्णाः पन्नगा ग्रहाः । सौम्या भवंतु तृप्ताश्च भूताः प्रेताः सुखावहाः

மருத்துகள், அச்வினிகள், ருத்ரர்கள், சுபர்ணர்கள், நாகங்கள் மற்றும் கிரகப் பிடிப்புச் சக்திகள் எல்லாம் சாந்தமாய் திருப்தியடையட்டும்; பூதப் பிரேதங்களும் நிறைவடைந்து நலமும் இன்பமும் அளிக்கட்டும்।

Verse 57

य एवं कुर्वते यात्रां ब्राह्मणाः क्षेत्रवासिनः । न तेषां शत्रवो नाग्निर्न चौरा न विनायकाः । विघ्नं कुर्वंति देवेशि योगेश्वर्याः प्रसादतः

தேவேசி! இக்க்ஷேத்திரத்தில் வாழ்ந்து இவ்வாறு யாத்திரை செய்கிற பிராமணர்களுக்கு பகைவர், தீ, திருடர், விநாயகாதி தடையூட்டிகள் எதுவும் தீங்கு செய்யாது; யோகேஸ்வரியின் அருளால் தடையே எழாது।

Verse 58

सुखिनो भोगभोक्तारः सर्वातंकविवर्जिताः । भवन्ति पुरुषा भक्ता योगेश्वर्या निरंतरम्

யோகேஸ்வரியை இடையறாது பக்தியுடன் வழிபடுவோர் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்வர்; நியாயமான இன்பங்களை அனுபவிப்பர்; எல்லா துன்ப-அச்சங்களிலிருந்தும் விடுபடுவர்।

Verse 59

इत्येष ते समाख्यातो योगेश्वर्या महोत्सवः । पठतां शृण्वतां चैव सर्वाशुभविनाशनः

இவ்வாறு யோகேஸ்வரியின் மகோৎসவம் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது; இதை ஓதுவோருக்கும் கேட்போருக்கும் இது எல்லா அசுபங்களையும் அழிப்பதாகும்।

Verse 60

शूलाग्रभिन्नमहिषासुरपृष्ठपीठामुत्खातखड्ग रुचिरांगदबाहुदंडाम् । अभ्यर्च्य पंचवदनानुगतं नवम्यां दुर्गां सुदुर्गगहनानि तरंति मर्त्याः

நவமி நாளில் யார் துர்கையை முறையாக வழிபடுகிறாரோ—சூலின் முனையால் பிளந்த மகிஷாசுரனின் முதுகே அவளது பீடமாக, உயர்த்திய வாளும் அழகிய அங்கதமும் அவள் கரத்தில் ஒளிர—அவர் மிகக் கடினமான, பயங்கரமான இடர்களையும் கடந்து விடுவார்।

Verse 83

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये योगेश्वरीमाहात्म्यवर्णनंनाम त्र्यशीतितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்று ஆயிரம் சுலோகங்களுடைய ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் முதல் பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் “யோகேஸ்வரீ மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்” எனப்படும் எண்பத்துமூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।