Adhyaya 6

Verse 1

देव्युवाच । अत्यद्भुतं महादेव माहात्म्यं कथितं मम । अपूर्वं देवदेवेश कदाचिन्न श्रुतं मया

தேவி கூறினாள்—மகாதேவா! நீர் எனக்கு மிக அதிசயமான மகிமையை உரைத்தீர்; தேவர்களின் தேவேசா! இது அபூர்வம், இதை நான் முன்பு ஒருபோதும் கேட்டதில்லை.

Verse 2

ब्रह्मांडे यानि लिंगानि कीर्तितानि त्वया मम । तेषां प्रभावेनाधिक्यं सोमेशे तत्कथं वद

பிரபஞ்சமெங்கும் நீர் எனக்குக் கூறிய லிங்கங்களுள், அவற்றை விட சோமேசனில் சக்தியும் சிறப்பும் எவ்வாறு மேலானது? அதைச் சொல்லும்.

Verse 3

किं प्रभावो महादेव क्षेत्रस्य च सुरेश्वर । तन्मे ब्रूहि सुरेशान याथातथ्यं ममाग्रतः

மகாதேவா, சுரேசுவரா! இந்தக் க்ஷேத்திரத்தின் உண்மையான பிரபாவம் என்ன? சுரேசானா! இருப்பதுபோலவே என் முன்னே தெளிவாகச் சொல்லும்.

Verse 4

ईश्वर उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि रहस्यं परमं तव । प्रभासक्षेत्रमाहात्म्यं सोमेशस्य वरानने

ஈசுவர் கூறினார்—வரானனே! இனி உனக்கு பரம ரகசியத்தை உரைப்பேன்; பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தின் மகிமையும் சோமேசனுடைய மகாத்மியமும்.

Verse 5

तीर्थानां परमं तीर्थं व्रतानां परमं व्रतम् । जाप्यानां परमं जाप्यं ध्यानानां ध्यानमुत्तमम्

தீர்த்தங்களிலெல்லாம் இதுவே பரம தீர்த்தம்; விரதங்களிலெல்லாம் இதுவே பரம விரதம். ஜபங்களிலெல்லாம் இதுவே உன்னத ஜபம்; தியானங்களிலெல்லாம் இதுவே சிறந்த தியானம்॥

Verse 6

योगानां परमो योगो रहस्यं परमं महत् । तत्तेहं संप्रवक्ष्यामि शृणु ह्येकमना प्रिये

யோகங்களிலெல்லாம் இதுவே பரம யோகம்; இது மகத்தான பரம ரகசியம். பிரியே, இதை இப்போது உனக்குச் சொல்கிறேன்—ஒருமுக மனத்துடன் கேள்॥

Verse 7

सोमेशं परमं स्थानं पंचवक्त्रसमन्वितम् । एतल्लिंगं न मुंचामि सत्यंसत्यं मयोदितम्

சோமேஸ்வரன் பரம தாமம்; பஞ்சவக்த்ரம் உடையவன். இந்த லிங்கத்தை நான் விட்டு விடேன்—இது சத்தியம், சத்தியம், எனது உரை॥

Verse 8

यच्च तत्परमं देवि ध्रुवमक्षयमव्ययम् । सोमेशं तद्विजानीहि मा विकल्पमना भव

தேவி, எது பரமமோ—நிலையானது, அழியாதது, மாறாதது—அதையே சோமேஸ்வரன் என அறி; மனத்தில் ஐயம் கொள்ளாதே॥

Verse 9

निर्भयं निर्मलं नित्यं निरपेक्षं निराश्रयम् । निरंजनं निष्प्रपंचं निःसंगं निरुपद्रवम्

அவன் அச்சமற்றவன், தூயவன், நித்தியன்; சார்பற்றவன், ஆதாரமற்றவன்; மாசற்றவன், உலகப் பெருக்கிற்கு அப்பாற்பட்டவன்; பற்றற்றவன், இடையூறற்றவன்॥

Verse 10

तल्लिंगमिति जानीहि प्रभासे संव्यवस्थितम् । अपवर्गमविज्ञेयं मनोरम्यमनामयम्

பிரபாசத்தில் நிறுவப்பட்ட அதையே ‘லிங்கம்’ என்று அறிக. அதுவே அபவர்கம்; சாதாரண அறிவுக்கு அப்பாற்பட்டது; மனம் மகிழ்விக்கும், நோயற்றது.

Verse 11

नित्यं च कारणं देवं मखघ्नं सर्वतोमुखम् । शिवं सर्वात्मकं सूक्ष्ममनाद्यं यच्च दैवतम्

அந்த தெய்வத்தை நித்தியமும் காரண-சொரூபமுமாக அறிக—அகந்தை யாகத்தை அழிப்பவன், எல்லாத் திசைகளிலும் முகமுடையவன்; சிவன், அனைத்தின் ஆத்மாவாய் நிற்பவன், நுண்ணியவன், ஆதியற்றவன்—பிரபாசத்தின் பரம தெய்வம்.

Verse 12

आत्मोपलब्धिविज्ञेयं चित्तचिंताविवर्जितम् । गमागमविनिर्मुक्तं बहिरंतश्च केवलम्

அந்தத் தத்துவம் ஆத்ம-சாக்ஷாத்காரத்தால் அறியத்தக்கது; மனக் கற்பனையும் கவலையும் அற்றது; வரவும் போகவும் கடந்தது; வெளி-உள் இரண்டிலும் ஒரே தூய இருப்பாக நிலைக்கிறது.

Verse 13

आत्मोपलब्धिविषयं स्तुतिगोचरवर्जितम् । निष्कलं विमलात्मानं प्रकटं ज्ञानदीपकम्

அது ஆத்ம-சாக்ஷாத்காரத்தின் பொருள்; வெறும் ஸ்துதியால் எட்டாதது; பகுதியற்றது, தூய சாரமுடையது, வெளிப்பட்ட ஞானத் தீபம்.

Verse 14

तल्लिंगमिति जानीहि प्रभासे सुरसुंदरि । निरावकाशरहितं शब्दं शब्दांतगोचरम्

தேவர்களுள் அழகியவளே, பிரபாசத்தில் அதையே ‘லிங்கம்’ என்று அறிக—இடவெளி விரிவற்றது; ஆயினும் ஒலியின் உள்நிலைப் பொருளாக, சொற்களின் எல்லைவரை (அதைக் கடந்தும்) உணரத்தக்கது.

Verse 15

निष्कलं विमलं देवं देवदेवं सुरात्मकम् । हेतुप्रमाणरहितं कल्पनाभाववर्जितम्

அந்த தேவன் நிஷ்கலன், விமலன்—தேவர்க்கும் தேவன், சுரசாரமாய் நிற்பவன். காரண-அளவீடுகளுக்கு அப்பாற்பட்டவன்; கற்பனை-பாவம் அற்றவன்.

Verse 16

चित्तावलोकविषयं बहिरंतरसंस्थितम् । प्रभासे तं विजानीहि प्रणवं लिंगरूपिणम्

மனத் தியானத்தின் பொருளாய், வெளியிலும் உள்ளிலும் நிலைபெற்றவனை—பிரபாசத்தில் அவனைப் பிரணவம் ‘ஓம்’ என்றும் லிங்கரூபனாகவும் அறிக.

Verse 17

अनिष्पंदं महात्मानं निरानंदावलोकनम् । लोकावलोकमार्गस्थं विशुद्धज्ञानकेवलम्

அந்த மகாத்மா அசைவற்றவன்—இன்பத்தின் விளையாட்டிற்கு அப்பாற்பட்ட தரிசனம். உலகங்களைப் பார்ப்பதற்கான பாதையில் நிலைத்து, தூய ஞானமே அவன்.

Verse 18

विद्याविशेषमार्गस्थमनेकाकारसंज्ञितम् । स्वभावभावनाग्राह्यं भावातीतमलक्षणम्

அது விசேஷ வித்யையின் பாதையில் நிலைத்து, பல வடிவங்களால் சொல்லப்படுகிறது. தன் இயல்பைத் தியானிப்பதாலேயே அறியப்படும்; பாவாதீதம், இலக்கணமற்றது.

Verse 19

वाक्प्रपंचादिरहितं निष्प्रपञ्चात्मकं शिवम् । ज्ञानज्ञेयावलोकस्थं हेत्वाभासविवर्जितम्

சிவன் வாக்கின் பிரபஞ்சம் முதலிய விரிவுகளிலிருந்து விடுபட்டவன்; அவன் இயல்பே நிஷ்ப்ரபஞ்சம். ஞானமும் ஞேயமும் இரண்டிற்கும் சாட்சியாக இருந்து, காரணத்தின் நிழல்கூட அற்றவன்.

Verse 20

अनाहतं शब्दगतं शब्दादिगणसंभवम् । एवं सोमेश्वरं विद्धि प्रभासे लिंगरूपिणम्

பிரபாசத்தில் லிங்கரூபமாக விளங்கும் சோமேஸ்வரனை, அனாஹத நாதஸ்வரூபனாக அறிக; அவர் சப்தத்தின் உள்ளே நிலைத்து, சப்தாதி தத்துவக் கணங்களின் காரணன்.

Verse 21

शब्दब्रह्मगतं शान्तं स शब्दांतगमास्पदम् । सर्वातिरिक्त विषयं सर्वध्यानपदे स्थितम्

அவர் சாந்தன்; புனித சப்தமாக அறியப்படும் சப்தப்ரஹ்மத்தில் நிலைபெற்றவர். எல்லாச் சொற்களும் முடிவுறும் பரமாச்ரயம் அவரே; எல்லா விஷயங்களையும் கடந்தவர், எல்லாத் தியானத்தின் இலக்காக நிலைகொண்டவர்.

Verse 22

अनादिमच्युतं दिव्यं प्रमाणातीत गोचरम् । अधश्चोर्ध्वं गतं नित्यं जीवाख्यं देहसंस्थितम्

அவர் அனாதி, அச்யுதன், திவ்யன்—எல்லாப் பிரமாணங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டவர். கீழும் மேலும் எங்கும் நித்தியம் பரவி, உடலினுள் ‘ஜீவ’ எனும் பெயரால் நிலைகொள்கிறார்.

Verse 23

हृदादिद्वादशांतस्थं प्राणापानोदयास्तगम् । अग्राह्यमिन्द्रियात्मानं निष्कलंकात्मकं विभुम्

இதயத்திலிருந்து தொடங்கும் நுண்ணிய ‘த்வாதசாந்த’த்தில் அவர் உறைகிறார்; பிராணன்-அபானன் எழுச்சியும் அஸ்தமனமும் அவரே. இந்திரியங்களுக்கு அகப்படாதவர்; இந்திரியங்களின் அந்தராத்மா—களங்கமற்ற, அனைத்தையும் வியாபிக்கும் பரம்பொருள்.

Verse 24

स्वरादिव्यंजनातीतं वर्णादिपरिवर्जितम् । वाचामवाच्यविषयमहंकारार्द्धरूपिणम्

அவர் ஸ்வரம்-வ்யஞ்சனம் ஆகியவற்றைக் கடந்தவர்; எல்லா வர்ணரூபங்களையும் விலக்கியவர். வாக்கால் சொல்ல இயலாத பரமவிஷயம் அவரே; மேலும் அகங்காரம் ஓரளவு வடிவெடுக்கும் நுண்ணிய ஆதாரமும் அவரே.

Verse 25

अप्रतर्क्यमनुच्चार्यं कलनाकालवर्जितम् । निःशब्दं निश्चलं सौम्यं देहातीतं परात्परम्

தர்க்கத்திற்கும் உரைப்பதற்கும் அப்பாற்பட்டவன்; கணக்கீடும் காலமும் அற்றவன்; ஒலியற்ற, அசையாத, சாந்தன்—தேகாதீதன், பராத்பர பரமன்।

Verse 26

भूतावग्रहरहितं भावाभावविवर्जितम् । अविज्ञेयं परं सूक्ष्मं पञ्चपञ्चादिसंभवम्

பூதவடிவங்களின் கட்டுப்படுத்தும் பற்றுக்களிலிருந்து விடுபட்டவன்; பாவம்-அபாவம் இரண்டிற்கும் அப்பாற்பட்டவன்; அறியமுடியாத பரம நுண்ணன்—பஞ்ச-பஞ்சாதி தத்துவங்களின் தோற்றம் அவனே।

Verse 27

अप्रमेयमनंताख्यमक्षयं कामरूपिणम् । प्रभवं सर्वभूतानां बीजांकुरसमुद्भवम्

அளவிடமுடியாதவன், ‘அனந்தன்’ எனப் பெயர்பெற்றவன், அழிவற்றவன், விருப்பத்திற்கேற்ப வடிவமெடுப்பவன்; எல்லா உயிர்களின் தோற்றம்—விதை-முளைபோல் உத்பவம் அவனே।

Verse 28

व्यापकं सर्वकामाख्यमक्षरं परमं महत् । स्थूलसूक्ष्मविभागस्थं व्यक्ताव्यक्तं सनातनम्

எங்கும் நிறைந்தவன், எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்வன், அழிவற்றவன், பரமமும் மகத்தும்; ஸ்தூல-நுண் பிரிவுகளில் நிலைபெற்றவன்—சனாதனன், வெளிப்பட்டதும் வெளிப்படாததும்.

Verse 29

कल्पकल्पान्तरहितमनादिनिधनं महत् । महाभूतं महाकायं शिवं निर्वाणभैरवम्

கல்பங்களும் கல்பாந்தரங்களும் அப்பாற்பட்டவன்; ஆதியும் அந்தமும் அற்ற மகான்; மஹாபூதம், மஹாகாயம்—சிவனே, நிர்வாணஸ்வரூப பயரவன்।

Verse 30

एवं सदाशिवं विद्धि प्रभासे लिंगरूपिणम् । योगक्रिया विनिर्मुक्तं मृत्युंजयमनादिमत्

இவ்வாறே சதாசிவனை அறிக; பிரபாசத்தில் அவர் லிங்கரூபமாக விளங்குகிறார்; யோகக் கிரியைகளும் கர்மகாண்டமும் அற்றவர், ஆதியற்ற மிருத்யுஞ்ஜயர்।

Verse 31

सर्वोपसर्गरहितं सर्वतोव्यापकं शिवम् । अव्यक्तं परतो नित्यं केवलं द्वैतवर्जितम्

அவர் சிவன்—எல்லா துன்பங்களும் அற்றவர், எங்கும் அனைத்துத் திசைகளிலும் நிறைந்தவர்; அவ்யக்தன், பரம்பொருள், நித்தியன், தூயவன், இருமையற்றவன்।

Verse 32

अनन्यतेजसाक्रांतं प्रभासक्षेत्रवासिनम् । भूरिस्वयंप्रभप्रख्यं सर्वतेजोऽधिकं हरम्

பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தில் வாசிக்கும் ஹரன்—ஒப்பற்ற ஒளியால் நிறைந்தவன்; மிகுந்த சுயம்பிரபையால் புகழ்பெற்றவன், எல்லா தேஜஸ்களையும் மிஞ்சுபவன்।

Verse 33

शरण्यंदेवमीशानमोंकारं शिवरूपिणम् । देवदेवं महादेवं पंचवक्त्रं वृषध्वजम्

அவர் சரணமளிக்கும் தேவன், ஈசானன்—சிவரூபத்தில் ஓங்காரமாகத் திகழ்வான்; தேவர்களின் தேவன் மகாதேவன், ஐந்துமுகன், ரிஷபக் கொடியுடையவன்।

Verse 34

निर्मलं मानसातीतं भावग्राह्यमनूपमम् । सदा शांतं विरूपाक्षं शूलहस्तं जटाधरम्

அவர் மாசற்றவன், மனத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவன், தூய பக்தி-பாவத்தால் அறியப்படுபவன், ஒப்பற்றவன்; எப்போதும் அமைதியானவன், விரூபாக்ஷன், கையில் சூலம் தாங்கி, ஜடாமுடி உடையவன்।

Verse 35

हृत्पद्मकोशमध्यस्थं शून्यरूपं निरञ्जनम् । एवं सदाशिवं विद्धि प्रभासे लिङ्गरूपिणम्

இதயத் தாமரைக் கோஷத்தின் நடுவில் உறையும், சூன்யஸ்வரூபன், நிரஞ்சனன்—இவ்வாறே சதாசிவனை அறிக; அவர் பிரபாசத்தில் லிங்கரூபமாக வெளிப்படுகின்றார்.

Verse 36

योऽसौ परात्परो देवो हंसाख्यः परिकीर्तितः । नादाख्यः सुव्रते देवि सोऽस्मिन्स्थाने स्थितः स्वयम्

பராத்பரனான அந்த தேவன் ‘ஹம்ஸ’ எனப் புகழப்படுகிறார்; ‘நாத’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறார். ஹே சுவ்ரதா தேவியே, அவர் தாமே இத்தலத்தில் உறைகிறார்.

Verse 37

एतदादिस्वरूपं च मया योगबलेन तु । विज्ञातं देवि गदितं दिव्यमात्मानमात्मना

இந்த ஆதிச்வரூபத்தை நான் யோகபலத்தால் உணர்ந்தேன்; ஹே தேவியே, ஆத்மாவால் தெய்வ ஆத்மாவை அறிந்து இதை உரைத்தேன்.

Verse 38

ऋग्वेदस्थस्तु पूर्वाह्णे मध्याह्ने यजुषि स्थितः । अपराह्णे तु सामस्थो ह्यथर्वस्थो निशागमे

காலைப் பொழுதில் அவர் ரிக் வேதமாக உறைகிறார்; நண்பகலில் யஜுர் வேதத்தில் நிலைபெறுகிறார்; பிற்பகலில் சாம வேதமாகவும், இரவு அணுகையில் அதர்வ வேதமாகவும் விளங்குகிறார்.

Verse 39

वेदाहमेतं पुरुषं महांतमादित्यवर्णं तमसः परस्तात् । तमेव विदित्वा न भवेत्तु मृत्युर्नान्यः पंथा विद्यते वै जनानाम्

சூரியன் போன்ற ஒளிவண்ணன், இருளுக்கு அப்பாற்பட்ட அந்த மகாபுருஷனை நான் அறிகிறேன். அவரையே அறிந்தால் மரணம் எழாது; மக்களுக்கு உண்மையில் வேறு வழி இல்லை.

Verse 40

इतीरितस्ते तु महाप्रभावः सोमेशलिंगस्य कृतैकदेशः । वृतं न चाब्दैर्बहुभिः सहस्रैर्वक्तुं च केनापि मुखैर्न शक्यम्

இவ்வாறு உனக்கு சோமேஸ்வர லிங்கத்தின் மகிமையில் ஒரு சிறு பகுதியே கூறப்பட்டது. பல ஆயிரம் ஆண்டுகளிலும் அதன் முழு வர்ணனை இயலாது; எத்தனை வாய்களாலும் யாராலும் அதை முழுதாகச் சொல்ல முடியாது।

Verse 41

ब्राह्मणः क्षत्रियो वैश्यः शूद्रोऽपीदं पठेद्यदि । निर्मुक्तः सर्वपापेभ्यः सर्वान्कामानवाप्नुयात्

பிராமணன், க்ஷத்திரியன், வைசியன் அல்லது சூத்ரன்—யார் இந்த மாஹாத்மியத்தைப் பாராயணம் செய்கிறாரோ, அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, எல்லா தர்மமான விருப்பங்களையும் அடைவார்।