Adhyaya 58

Verse 1

ईश्वर उवाच । अथ द्वितीयां ते वच्मि शक्तिं देवि क्रियात्मिकाम् । प्रभासस्थां महादेवीं देवानां प्रीतिदायिनीम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—தேவி, இப்போது நான் உனக்கு இரண்டாம் சக்தியைச் சொல்கிறேன்; அவள் கிரியாத்மிகை. பிரபாஸத்தில் உறையும் அந்த மகாதேவி தேவர்களுக்கு மகிழ்ச்சி அளிப்பவள்।

Verse 2

सोमेशाद्वायवे भागे षष्टिधन्वतरे स्थिता । तत्र पीठं महादेवि योगिनीगणवन्दितम्

சோமேஸ்வரரிலிருந்து வாயவ்ய திசையில் அறுபது தனு தூரத்தில் அவள் இருக்கிறாள். மகாதேவி, அங்கே அவளுடைய பீடம் உள்ளது; யோகினி கணங்கள் அதை வணங்குகின்றனர்।

Verse 3

तस्मिन्स्थाने स्थितं देवि पातालविवरं महत् । तस्मिन्महाप्रभे स्थाने रक्षारूपेण संस्थिताम्

தேவி, அந்த இடத்தில் பாதாளத்திற்கான ஒரு பெரிய பிளவு உள்ளது. அந்த மிகப் பிரகாசமான தலத்தில் அவள் காவல்-ரூபமாக நிலைகொள்கிறாள்।

Verse 4

पातालनिधि निक्षेपदिव्यौषधिरसायनम् । क्षेत्रमध्ये स्थितं सर्वं तदर्चनरतो लभेत्

பாதாள நிதி-நிக்ஷேபங்கள், தெய்வீக மருந்துகள் மற்றும் ரசாயனங்கள்—இவை அனைத்தும் க்ஷேத்ரத்தின் நடுவில் உள்ளன. அங்கே ஆராதனையில் ஈடுபடுபவன் அதன் பயனை அடைவான்।

Verse 5

भैरवीति च तद्देव्याः पूर्वं नाम प्रकीर्त्तितम् । अस्मिन्पुनश्चांतरे तु अष्टाविंशे चतुर्युगे । त्रेतायुगमुखे राजा अजापालो बभूव ह

முன்னாளில் அந்த தேவியின் பெயர் ‘பைரவீ’ என்று புகழப்பட்டிருந்தது. இம்மன்வந்தரத்தில், இருபத்தெட்டாம் சதுர்யுகத்தில், திரேதாயுகத்தின் தொடக்கத்தில் ‘அஜாபால’ என்ற அரசன் தோன்றினான்.

Verse 6

तेन चागत्य क्षेत्रेस्मिन्पंचवर्षशतानि च । भैरवी पूजिता देवी व्याधिग्रस्तेन भामिनि

அழகியவளே, நோயால் துன்புற்ற அவன் இக்க்ஷேத்திரத்துக்கு வந்து ஐந்நூறு ஆண்டுகள் இங்கே பைரவீ தேவியை வழிபட்டான்.

Verse 7

ततः प्रोवाच तं देवी संतुष्टा राजसत्तमम् । अलं क्लेशेन राजर्षे तुष्टाहं तव भक्तितः

அப்போது மகிழ்ந்த தேவி அந்த அரசர்களில் சிறந்தவனிடம் கூறினாள்— “அரசரிஷியே, இனி துன்பம் போதும்; உன் பக்தியால் நான் திருப்தி அடைந்தேன்.”

Verse 8

इत्युक्तः स तदा राजा कृताञ्जलिपुटः सुधीः । प्रणम्योवाच तां देवीमानंदास्राविलेक्षणः

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், அறிவுடைய அரசன் கைகூப்பி, தேவியை வணங்கி, ஆனந்தக் கண்ணீரால் நனைந்த கண்களுடன் பேசினான்.

Verse 9

यदि तुष्टासि मे देवि वरार्हो यदि वाप्यहम् । सर्वे रोगाः शरीरान्मे नाशं यांतु बहिः कृताः

“தேவியே, நீ என்மேல் திருப்தியாயிருந்தால், நான் வரம் பெறத் தகுதியானவனாயிருந்தால், என் உடலிலுள்ள எல்லா நோய்களும் வெளியேற்றப்பட்டு அழிந்துபோகட்டும்.”

Verse 10

एवमुक्ता तु सा देवी पुनः प्रोवाच तं नृपम् । सर्वमेव महाराज यथोक्तं ते भविष्यति

இவ்வாறு கூறப்பட்டபின் தேவி மீண்டும் அந்த அரசனை நோக்கி உரைத்தாள்— “ஓ மகாராஜா, நீ சொன்னதுபோலவே உனக்கெல்லாம் நிகழும்.”

Verse 11

इत्युक्ते तु तदा देव्या तस्य राज्ञः कलेवरात् । निर्गता व्याधयस्तत्र अजारूपेण वै पृथक्

தேவி இவ்வாறு கூறியதும், அந்த அரசனின் உடலிலிருந்து நோய்கள் ஒவ்வொன்றாகப் பிரிந்து வெளிவந்து, அங்கே ஆடுகளின் வடிவம் எடுத்தன.

Verse 12

सहस्राणां तु पञ्चैव नियतं सार्द्धमेव च । इति वृत्ते महादेव्या पुनः प्रोक्तो नराधिपः

அவற்றின் எண்ணிக்கை நிச்சயமாக ஐந்தரை ஆயிரம் என நிர்ணயமானது. இவ்வாறு நிகழ்ந்தபின் மகாதேவி மீண்டும் நராதிபதி (அரசன்) யை உரைத்தாள்.

Verse 13

राजन्नेतानजारूपान्व्याधीन्पालय कृत्स्नशः । किंकुर्वाणा भविष्यंति तवैवादेशकारिणः

ஓ அரசனே, ஆடு-வடிவம் கொண்ட இந்நோய்கள் அனைத்தையும் முழுமையாகப் பேணி காத்தருள்வாய். அவை உன் சேவகர்களாய் இருந்து, உன் ஆணைப்படியே செயல்படும்.

Verse 14

अजापालेति ते नाम ख्यातं लोके भविष्यति । तव नाम्ना मम नाम अजापालेश्वरीति च । भविष्यति धरापृष्ठे तच्च यावच्चतुर्युगम्

உன் பெயர் உலகில் ‘அஜாபால’ (ஆடுகளைப் பேணுபவன்) எனப் புகழ்பெறும். உன் பெயராலே என் பெயரும் ‘அஜாபாலேஸ்வரி’ எனப்படும்; பூமியில் அந்தப் புகழ் நான்கு யுகங்கள் வரையும் நிலைக்கும்.

Verse 15

अष्टम्यां च चतुर्द्दश्यां योऽत्र मां पूजयिष्यति । तस्याष्टगुणमैश्वर्यं दास्ये तुष्टा न संशयः

இங்கே அஷ்டமியும் சதுர்தசியும் நாள்களில் என்னை பக்தியுடன் வழிபடுவோர்க்கு, நான் மகிழ்ந்து எட்டுமடங்கு ஐஸ்வரியமும் ஆட்சிச் செல்வமும் அளிப்பேன்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 16

अश्वयुक्छुक्लाष्टम्यां च त्रिः कृत्वा तु प्रदक्षिणाम् । सोमेशं मध्यतः कृत्वा संस्नाप्याभ्यर्च्य मां पृथक् । तस्य वर्षत्रयं राजन्न भीः शोको भविष्यति

ஆச்வயுஜ மாத சுக்ல அஷ்டமியில் மூன்று முறை பிரதட்சிணை செய்து, சோமேஸ்வரரை நடுவில் வைத்து, தெய்வத்திற்கு அபிஷேகம் செய்து, அர்ச்சித்து, என்னையும் தனியாக வழிபட்டால்—அரசே—அவனுக்கு மூன்று ஆண்டுகள் பயமும் துயரும் இல்லை.

Verse 17

या तु वंध्या भवेन्नारी रोगिणी दुर्भगा तथा । तयोक्ता नवमी कार्या ममाग्रे तुष्टिवर्द्धिनी

மலட்டுத்தன்மையுடையவளோ, நோயுற்றவளோ, துரதிர்ஷ்டமுடையவளோ ஆகிய பெண், என் முன்னிலையில் விதிப்படி நவமி விரதத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும்; அது தேவியின் திருப்தியையும் அருளையும் பெருக்கும்.

Verse 18

ईश्वर उवाच । इत्युक्त्वा तु तदा देवी तत्रैवांतर्हिताऽभवत् । प्रभासक्षेत्रमध्यस्थः स राजातुलविक्रमः

ஈஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி அந்த தேவி அங்கேயே மறைந்தாள். ஒப்பற்ற வீரமுடைய அந்த அரசன் பிரபாசக்ஷேத்திரத்தின் நடுவிலேயே தங்கினான்.

Verse 19

पालयामास धर्मात्मा तानजान्व्याधिरूपिणः । औषधीर्विविधाकारास्तेषां याः पुष्टिहेतवः

அந்த தர்மாத்ம அரசன், நோய்களின் வடிவம் எடுத்திருந்த அந்த ஆடுகளைப் பராமரித்தான்; அவற்றின் வளர்ச்சிக்கும் வலிமைக்கும் காரணமான பலவகை மூலிகைகளால் அவற்றை ஊட்டினான்.

Verse 20

तत्र वर्षशतं साग्रं पुष्टिं नीता अजाः पृथक् । महानिधानसंस्थानमजापालेन निर्मिंतम्

அங்கே நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ஆடுகளைத் தனித்தனியாக வளர்த்து செழிப்பாக்கினர். மேலும் ஆடுகளைப் பேணுபவன் ஒரு மாபெரும் நிதிக் களஞ்சிய நிலையத்தை அமைத்தான்.

Verse 21

अथ तस्याः प्रसादेन स राजा पृथुविक्रमः । सप्तद्वीपाधिपो जातः सूर्यवंशविभूषणः

அவளுடைய அருளால் அந்தப் பெரும் வீரமுடைய அரசன் ஏழு தீவுகளின் அதிபதியாகி, சூரிய வம்சத்தின் அலங்காரமாக விளங்கினான்.

Verse 22

देव्युवाच । अत्याश्चर्यमिदं देव अजा देव्याः समुद्भवम् । पुनश्च श्रोतुमिच्छामि तस्य राज्ञोद्भुतं महत्

தேவி கூறினாள்—ஓ தேவா! தேவியிலிருந்து இவ்வாடுகள் தோன்றியது மிகுந்த ஆச்சரியம். மேலும் அந்த அரசனைப் பற்றிய மாபெரும் அதிசயத்தை மீண்டும் கேட்க விரும்புகிறேன்.

Verse 23

कथं राजा स देवेश सप्तद्वीपां वसुन्धराम् । शशास एक एवासौ कथं ते व्याधयः कृताः

ஓ தேவேசா! அந்த அரசன் ஒருவனே ஏழு தீவுகளைக் கொண்ட பூமியை எவ்வாறு ஆட்சி செய்தான்? மேலும் அந்த நோய்கள் எவ்வாறு உண்டாக்கப்பட்டன?

Verse 24

ईश्वर उवाच । पुरा बभूव राजर्षिर्दिलीप इति विश्रुतः । दीर्घो नाम सुतस्तस्य रघुस्तस्मादजायत

ஈசுவரன் கூறினான்—முன்னொரு காலத்தில் ‘திலீபன்’ எனப் புகழ்பெற்ற அரசரிஷி இருந்தான். அவனுக்கு ‘தீர்க்கன்’ என்ற மகன்; அவனிடமிருந்து ரகு பிறந்தான்.

Verse 25

अजःपुत्रो रघोश्चापि तस्माद्यश्चातिवीर्यवान् । स भैरवीं समाराध्य कृत्वा व्याधीनजागणान्

அஜனும் ரகுவின் புதல்வனே; அவனிடமிருந்து மிகுந்த வீரமுடையவன் தோன்றினான். அவன் பைரவியை ஆராதித்து, நோய்களை ஆடுகளின் கூட்டமாகப் பலவாக்கினான்.

Verse 26

पालयामास संहृष्टो ह्यजापालस्ततोऽभवत् । तस्मिन्काले बभूवाथ रावणो राक्षसेश्वरः

அவன் மகிழ்ச்சியுடன் ஆட்சியை நடத்தினான்; அதனால் ‘அஜாபாலன்’ எனப் பாதுகாவலனாக நிலைபெற்றான். அதே காலத்தில் ராக்ஷசேஸ்வரன் ராவணனும் உயர்ந்து தோன்றினான்.

Verse 27

लंकास्थितः सुरगणान्नियुयोज स्वकर्मसु । अखंडमंडलं चन्द्रमातपत्रं चकार ह

லங்கையில் இருந்து அவன் தேவர்களை அவரவர் பணிகளில் நியமித்தான். மேலும் சந்திரனைத் தானே இடைவிடாத வட்டமான அரசுக் குடையாகச் செய்தான்.

Verse 28

इन्द्रं सेनापतिं चक्रे वायुं पांसुप्रमार्जकम् । वरुणं दूतकर्मस्थं धनदं धनरक्षकम्

அவன் இந்திரனை சேனாதிபதியாக்கினான்; வாயுவைத் தூசி துடைப்பவனாக்கினான்; வருணனைத் தூதுப்பணியில் வைத்தான்; தனதன் (குபேரன்) ஐ செல்வக் காவலனாக்கினான்.

Verse 29

यमं संयमनेऽरीणां युयुजे मन्त्रणे मनुम् । मेघाश्छर्दंति लिंपंति द्रुमाः पुष्पाणि चिक्षिपुः

எதிரிகளை அடக்க யமனை நியமித்தான்; ஆலோசனைக்காக மனுவை வைத்தான். மேகங்கள் பெருகப் பொழிந்தன; மரங்கள் மலர்களைச் சிதறின.

Verse 31

प्रेक्षणीयेऽप्सरोवृंदं वाद्ये विद्याधरा वृताः । गंगाद्याः सरितः पाने गार्हपत्ये हुताशनः

காட்சிக்காக அப்சரஸ்களின் கூட்டம் இருந்தது; இசைக்காக வித்யாதரர்களின் படை சூழ்ந்திருந்தது. பருகுவதற்கு கங்கை முதலான நதிகள் இருந்தன; இல்லறத் தீயாக (கார்ஹபத்யம்) தானே ஹுதாசனன் (அக்னி) விளங்கினான்.

Verse 32

विश्वकर्मांगसंस्कारे तेन शिल्पी नियोजितः । तिष्ठंति पार्थिवाः सर्वे पुरः सेवाविधायिनः

உடல்-அலங்காரமும் நுண் சீரமைப்பும் செய்ய அவனால் சிற்பி விஸ்வகர்மா நியமிக்கப்பட்டான். மேலும் எல்லா பூமிப் அரசர்களும் முன்னே நின்று சேவை முறையை ஆற்றினர்.

Verse 33

दृश्यंते भास्वरै रत्नैः प्रस्खलंतो विभूषणैः । तान्दृष्ट्वा रावणः प्राह प्रहस्तं प्रतिहारकम्

ஒளிவீசும் ரத்தினங்களால் அவர்கள் மின்னினர்; வழுக்கி விழும் அணிகலன்கள் சலசலத்தன. அவர்களைப் பார்த்த ராவணன் தன் பிரதிஹாரகன் பிரஹஸ்தனிடம் கூறினான்.

Verse 34

सेवां कर्त्तुं मम स्थाने ब्रूहि केऽत्र समागताः । उवाच स प्रणम्याग्रे दण्डपाणिर्निशाचरः

“என் அரண்மனையில் சேவை செய்ய இங்கே யார் யார் கூடியுள்ளனர்? கூறு.” என்று ராவணன் கேட்டான். அப்போது இரவுலாவி தண்டபாணி முன்னே வணங்கி உரைத்தான்.

Verse 35

एष काकुत्स्थो मांधाता धुन्धुमारो नलोऽर्जुनः । ययातिर्नहुषो भीमो राघवोऽयं विदूरथः

“இவர் காகுத்ஸ்தன், மாந்தாதா, துந்துமாரன், நலன், அர்ஜுனன்; யயாதி, நஹுஷன், பீமன்; இவன் ராகவன், மேலும் விதூரதனும் உள்ளான்.”

Verse 36

एते चान्ये च बहवो राजान इह चागताः । सेवाकरास्तव स्थाने नाजापाल इहो गतः

இவர்களும் மேலும் பல அரசர்களும் இங்கே வந்து, உமது அரண்மனைச் சபையில் சேவை செய்யத் தயாராக உள்ளனர்; ஆனால் அஜாபாலன் இங்கே வரவில்லை.

Verse 37

रावणः कुपितः प्राह शीघ्रं दूत विसर्जय । इत्युक्त्वा प्रहितो दूतो धूम्राक्षो नाम राक्षसः

கோபமுற்ற ராவணன் கூறினான்—“தூதனை உடனே அனுப்பு!” என்று சொல்லி, தூம்ராக்ஷன் என்னும் ராட்சசனைத் தூதனாக அனுப்பினான்.

Verse 38

धूम्राक्ष गच्छ ब्रूहि त्वमजापालं ममा ज्ञया । सेवां कर्त्तुं ममागच्छ करं वा यच्छ पार्थिव

“தூம்ராக்ஷா, செல்; என் ஆணையால் அஜாபாலனிடம் சொல்—‘எனக்கு சேவை செய்ய வரு; இல்லையெனில், அரசனே, வரி (காணிக்கை) செலுத்து.’”

Verse 39

अथवा चन्द्रहासेन त्वां करिष्ये विकंधरम् । रावणेनैवमुक्तस्तु धूम्राक्षो गरुडो यथा

“இல்லையெனில் சந்திரஹாச வாளால் உன்னைத் தலைவெட்டிப் போடுவேன்!” ராவணன் இவ்வாறு கூற, தூம்ராக்ஷன் கருடனைப் போல வேகமாய் புறப்பட்டான்.

Verse 40

संप्राप्तस्तां पुरीं रम्यां तव राजकुलं गतः । ददर्शायांतमेकं स अजापालमजावृतम्

அவன் அந்த இனிய நகரை அடைந்து அரசகுல வளாகத்திற்குள் சென்று, அஜாபாலன் வருவதைக் கண்டான்—அவன் தனியாக இருந்தாலும், ஆடுகளால் சூழப்பட்டிருந்தான்.

Verse 41

मुक्तकेशं मुक्तकच्छं स्वर्णकंबलधारिणम् । यष्टिस्कंधं रेणुवृतं व्याधिभिः परिवारितम्

அவன் அவிழ்ந்த கூந்தலுடன், தளர்ந்த ஆடையுடன், பொன்னாடை (ஸ்வர்ணக் கம்பளம்) போர்த்தியவனாய் காணப்பட்டான். தண்டில் சாய்ந்து, தூசியால் மூடப்பட்டு, நோய்களால் சூழப்பட்டிருந்தான்।

Verse 42

निघ्नंतमिव शार्दूलं सर्वोपद्रवनाशनम् । मह्यामालिख्य नामानि विनिघ्नंतं द्विषां गणम्

அவன் புலியைப் போல எதிரிகளைத் தாக்கி வீழ்த்துபவனாகவும், எல்லா உபத்ரவங்களையும் அழிப்பவனாகவும் தோன்றினான். மண்ணில் பெயர்களை எழுதிக் கொண்டு, பகைவர்களின் கூட்டத்தை நசுக்கினான்।

Verse 43

स्नातं भुक्तं निजस्थाने कृतकृत्यं मनुं यथा । दृष्ट्वा हृष्टमनाः प्राह धूम्राक्षो रावणोदितम्

அவன் நீராடி, உணவு உண்டு, தன் இடத்தில் அமர்ந்து—மனுவைப் போல கடமை நிறைவேற்றியவனாய்—இருப்பதைக் கண்டு, தும்ராக்ஷன் மகிழ்ந்த மனத்துடன் ராவணன் சொன்ன செய்தியை உரைத்தான்।

Verse 44

अजापालोऽपि साक्षेपं प्रत्यु क्त्वा कारणोत्तरम् । प्रेषयामास धूम्राक्षं ततः कृत्यं समादधे

அஜாபாலனும் காரணங்களுடன் கடுமையாக மறுமொழி கூறினான். பின்னர் தும்ராக்ஷனை அனுப்பிவிட்டு, அதன் பின் க்ருத்யம் (அனுஷ்டானம்) தொடங்கினான்।

Verse 45

ज्वरमाकारयित्वा तु प्रोवाचेदं महीपतिः । गच्छ लंकाधिपस्थानमाचर त्वं यथोदितम्

அப்போது அரசன் ஜ்வரதேவனை அழைத்து, “லங்கையின் அதிபதியின் இருப்பிடத்திற்குச் சென்று, கூறியபடியே செயல் புரி” என்று உரைத்தான்।

Verse 46

नियुक्तस्त्वजपालेन ज्वरो दिवि जगाम ह । गत्वा च कंपयामास रावणं राक्षसेश्वरम्

அஜாபாலனால் நியமிக்கப்பட்ட ஜ்வரம் வான்வழியே சென்றது; அங்கு சென்று ராக்ஷசேஸ்வரன் இராவணனை நடுங்கச் செய்தது।

Verse 47

रावणस्तं विदित्वा तु ज्वरं परमदारुणम् । प्रोवाच तिष्ठतु नृपस्तेन मे न प्रयोजनम्

மிகக் கொடிய அந்த ஜ்வரத்தை அறிந்த இராவணன் கூறினான்—“அந்த அரசன் அப்படியே இருக்கட்டும்; எனக்கு அவனால் பயன் இல்லை।”

Verse 48

ततः स विज्वरो राजा बभूव धनदानुजः । एवं तस्य चरित्राणि संति चान्यानि कोटिशः

பின்னர் தனதன் (குபேரன்) இளைய சகோதரனான அந்த அரசன் ஜ்வரமின்றி ஆனான். இவ்வாறே அவளுடைய (தேவீ-சக்தியின்) கோடிக்கணக்கான பிறச் சரிதங்களும் அற்புதங்களும் உள்ளன।

Verse 49

अजापालस्य देवेशि सूर्यवत्त्विट्किरीटिनः । तेनैषाऽराधिता देवी अजापालेन धीमता । सर्वरोगप्रशमनी सर्वो पद्रवनाशिनी

தேவேசி! சூரியன் போல் ஒளிரும் கிரீடம் உடைய ஞானமிகு அஜாபாலன் இந்த தேவியை முறையாக ஆராதித்தான். இத்தேவி எல்லா நோய்களையும் தணித்து, எல்லா ஆபத்துகளையும் அழிக்கிறாள்।

Verse 50

पूजयेत्तां विधानेन भोगेप्सुर्यदि मानवः । गंधैर्धूपैरलंकारैर्वस्त्रैरन्यैश्च भक्तितः

மனிதன் போகங்களையும் செழிப்பையும் விரும்பினால், முறையான விதிப்படி பக்தியுடன்—நறுமணப் பொருட்கள், தூபம், அலங்காரங்கள், ஆடைகள் மற்றும் பிற காணிக்கைகளால்—அவளைப் பூஜிக்கட்டும்।

Verse 51

इति ते कथितं सर्वमजादेव्याः समुद्भवम् । सर्वदुःखोपशमनं सर्वपातकनाशनम्

இவ்வாறு அஜாதேவியின் தோற்றத்தை முழுமையாக உனக்குச் சொன்னேன்; இப்புனித வரலாறு எல்லாத் துயரங்களையும் தணித்து, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கவல்லது.

Verse 58

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहिताया सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्येऽजापालेश्वरीमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टपञ्चाशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்காந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாஸகண்டத்தின் முதல் பிரபாஸக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘அஜாபாலேஸ்வரீ மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் ஐம்பத்தெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.