Adhyaya 38

Verse 1

देव्युवाच । यदेतद्भवता प्रोक्तं पश्येत्पूर्वं कपर्द्दिनम् । भगवन्संशयं ह्येनं यथावद्वक्तुमर्हसि

தேவி கூறினாள்—பகவனே, ‘முதலில் கபர்த்தீயை தரிசிக்க வேண்டும்’ என்று நீங்கள் சொன்னதைக் குறித்து எனக்குச் சந்தேகம் எழுந்துள்ளது; அதை முறையாக விளக்கி அருள வேண்டும்।

Verse 2

स भृत्यः किल देवेश तव शम्भो महाप्रभः । प्रभोरनन्तरं भृत्य एष धर्मः सनातनः

தேவேசன் சம்புவே, அவர் நிச்சயமாக உமது பணியாளன், மகாப்ரபுவே; ஆண்டவனுக்குப் பின் பணியாளர்—இதுவே சனாதன தர்மத்தின் நித்திய ஒழுங்கு।

Verse 3

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि यथा पूज्यतमो हि सः । कपर्द्दी सर्वदेवानामाद्यो विघ्नेश्वरः प्रभुः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—தேவி, கேள்; அவர் எவ்வாறு மிகப் போற்றத்தக்கவர் என்பதை நான் விளக்குகிறேன். கபர்த்தீ எல்லாத் தேவர்களிலும் ஆதிப் பிரபுவான வி஘்னேஸ்வரன் ஆவான்।

Verse 4

योऽसावतींद्रियग्राह्यः प्रभासक्षेत्रसंस्थितः । सोमेश्वरो महादेवि लिंगरूपी सदाशिवः

புலன்களுக்கு எட்டாதவராய் இருந்தும் பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தில் உறையும் அவரே. ஓ மகாதேவி! லிங்கரூப சதாக்ஷிவனே ‘சோமேஸ்வரன்’ ஆவான்.

Verse 5

तस्य वामे स्थितो विष्णुर्वराह इति यः स्मृतः । तस्य दक्षिणभागे तु स्थितो ब्रह्मा प्रजापतिः । कपर्द्दिरूपमास्थाय सावित्र्याः कोपकारणात्

அவரின் இடப்புறத்தில் ‘வராஹன்’ என நினைக்கப்படும் விஷ்ணு நிற்கிறான்; வலப்புறத்தில் பிரஜாபதி பிரம்மா நிற்கிறான். மேலும் சாவித்ரியின் கோபக் காரணத்தால் அவர் ‘கபர்த்தி’ ரூபம் ஏற்றார்.

Verse 6

कृते हेरंबनामा तु त्रेतायां विघ्नमर्द्दनः । लंबोदरो द्वापरे तु कपर्द्दी तु कलौ स्मृतः

கிருதயுகத்தில் அவர் ‘ஹேரம்பன்’; திரேதாவில் ‘விக்னமர்தனன்’; துவாபரத்தில் ‘லம்போதரன்’ எனப் புகழப்படுகிறார்; கலியில் ‘கபர்த்தி’ என நினைக்கப்படுகிறார்.

Verse 7

एवं युगेयुगे तस्य अवतारः पृथक्पृथक् । यथाकार्यानुरूपेण जायते च पुनःपुनः

இவ்வாறு யுகம் யுகமாக அவரின் அவதாரம் தனித்தனியாகும்; செய்ய வேண்டிய காரியத்திற்கேற்றவாறு அவர் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றுகிறார்.

Verse 8

अष्टाविंशतिमे तत्र देवि प्राप्ते चतुर्युगे । कारणात्मा यथोत्पन्नः कपर्द्दी तत्र मे शृणु

ஓ தேவி! நான்கு யுகங்களின் இருபத்தெட்டாவது சுழற்சி வந்தபோது, காரணஸ்வரூபனான ‘கபர்த்தி’ எவ்வாறு வெளிப்பட்டான் என்பதை என்னிடமிருந்து கேள்.

Verse 9

पुरा द्वापरसंधौ तु संप्राप्ते च कलौ युगे । स्त्रियो म्लेच्छाश्च शूद्राश्च ये चान्ये पापकारिणः । प्रयांति स्वर्गमेवाशु दृष्ट्वा सोमेश्वरं प्रभुम्

முன்னொரு காலத்தில் துவாபரச் சந்தியில் கலியுகம் வந்தபோது, பெண்கள், ம்லேச்சர், சூத்ரர் மற்றும் பிற பாவசெயலாளரும்—அருள்மிகு சோமேஸ்வரப் பெருமானை தரிசித்த மாத்திரத்தால்—விரைவில் சுவர்க்கத்தை அடைந்தனர்.

Verse 10

न यज्ञा न तपो दानं न स्वाध्पायो व्रतं न च । कुर्वतोपि नरा देवि सर्वे यांति शिवालयम्

தேவி! யாகம், தவம், தானம், ஸ்வாத்யாயம், விரதம்—இவற்றில் எதையும் செய்யாவிட்டாலும், இத்திருக்க்ஷேத்திரத்தின் மகிமையால் அனைவரும் சிவாலயம் (சிவதாமம்) அடைகின்றனர்.

Verse 11

तं प्रभावं विदित्वैवं सोमेश्वरसमुद्भवम् । अग्निष्टोमादिकाः सर्वाः क्रिया नष्टाः सुरेश्वरि

சுரேஸ்வரி! சோமேஸ்வரனிடமிருந்து எழும் இவ்வியத்தகு மகிமையை அறிந்தபின், அக்னிஷ்டோமம் முதலான எல்லா யாகக் கிரியைகளும் (அதன் முன்) மங்கித் தாழ்ந்தன.

Verse 12

ततो बालाश्च वृद्धाश्च ऋषयो वेदपारगाः । शूद्राः स्त्रियोऽपि तं दृष्ट्वा प्रयांति परमां गतिम्

ஆகவே குழந்தைகளும் முதியவர்களும், வேதத்தில் தேர்ந்த முனிவர்களும், சூத்ரரும் பெண்களும் கூட—அவரைத் தரிசித்த மாத்திரத்தால்—பரமகதியை அடைகின்றனர்.

Verse 13

नष्टयज्ञोत्सवे काले शून्ये च वसुधातले । ऊर्द्ध्वबाहुभिराक्रांतं परिपूर्णं त्रिविष्टपम्

யாகோৎসவங்கள் மறைந்த காலத்தில், பூமித்தளம் வெறுமையாகியபோது, திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) கை உயர்த்தி மகிழும் பெருங்கூட்டத்தால் நிரம்பி நிறைந்தது.

Verse 14

ततो देवा महेंद्राद्या दुःखेनैव समन्विताः । परिभूता मनुष्यैस्ते शंकरं शरणं गताः

அப்போது மகேந்திரன் முதலிய தேவர்கள் அனைவரும் துயரத்தில் மூழ்கினர். மனிதர்களால் இழிவுபடுத்தப்பட்டு, அவர்கள் சங்கரனைச் சரணடைந்தனர்.

Verse 15

ऊचुः प्रांजलयः सर्व इन्द्राद्याः सुरसत्तमाः । व्याप्तोयं मानुषैः स्वर्गः प्रसादात्तव शंकर

அனைவரும் கைகூப்பி, இந்திரன் முதலிய சிறந்த தேவர்கள் கூறினர்—“ஓ சங்கரா, உமது அருளால் இந்தச் சொர்க்கம் மனிதர்களால் நிரம்பியுள்ளது.”

Verse 16

निवासाय प्रभोऽस्माकं स्थानं किंचित्समादिश । अहं श्रेष्ठो ह्यहं श्रेष्ठ इत्येवं ते परस्परम् । जल्पंतः सर्वतो देव पर्यटंति यथेच्छया

“எங்கள் தங்குதலுக்காக, ஆண்டவா, எங்களுக்கு ஓர் இடத்தை அருள்க.” பின்னர் அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர்—“நானே சிறந்தவன், நானே சிறந்தவன்” என்று வாதாடி, ஓ தேவா, பேசிக்கொண்டே விருப்பம்போல் எங்கெங்கும் அலைந்தனர்.

Verse 17

धर्मराजः सुधर्मात्मा तेषां कर्म शुभाशुभम् । स्वयं लिखितमालोक्य तूष्णीमास्ते सुविस्मितः

தர்மமே இயல்பான தர்மராஜன், தன் கையால் எழுதப்பட்ட அவர்களின் நன்மை-தீமைச் செயல்களைப் பார்த்து, மிகுந்த வியப்புடன் மௌனமாக அமர்ந்திருந்தான்.

Verse 18

येषामथ कृतं सज्जं कुम्भीपाकं सुदारुणम् । रौरवः शाल्मलिर्देव दृष्ट्वा तान्दिवि संस्थितान् । वैलक्ष्यं परमं गत्वा व्यापारं त्यक्तवानसौ

யாருக்காக கும்பீபாகம், ரௌரவம், சால்மலி போன்ற மிகக் கொடிய நரகங்கள் தயார் செய்யப்பட்டிருந்தனவோ, அவர்களைத் தர்மராஜன், ஓ தேவா, சொர்க்கத்தில் நிலைத்திருப்பதாகக் கண்டான். உச்சமான வெட்கத்தால் தன் கடமையையே விட்டுவிட்டான்.

Verse 19

श्रीभगवानुवाच । प्रतिज्ञातं मया सर्वं भक्त्या तुष्टेन वै सुराः । सोमाय मम सांनिध्यमस्मिन्क्षेत्रे भविष्यति

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—தேவர்களே, பக்தியால் மகிழ்ந்து நான் வாக்குறுதி செய்த அனைத்தையும் நிறைவேற்றினேன். இப்புண்ணிய க்ஷேத்திரத்தில் சோமனுக்காக என் சாந்நித்யம் நிலைத்திருக்கும்.

Verse 20

न शक्यमन्यथाकर्तुमात्मनो यदुदीरितम् । एवं यास्यंति ते स्वर्गं ये मां द्रक्ष्यंति तत्र वै

என்னால் அறிவிக்கப்பட்டதை வேறுபடச் செய்ய இயலாது. ஆகவே அங்கே என்னை தரிசிப்போர் நிச்சயமாக ஸ்வர்கத்தை அடைவார்கள்.

Verse 21

भयोद्विग्नास्ततो देवाः पार्वतीं प्रेक्ष्य विश्वतः । ऊचुः प्रांजलयः सर्वे त्वमस्माकं गतिर्भव

அப்போது தேவர்கள் அச்சத்தால் கலங்கி, எல்லாத் திசைகளிலும் பார்வதியை நோக்கி, அனைவரும் கைகூப்பி கூறினர்—“நீயே எங்கள் சரணம்; நீயே எங்கள் பரமகதி ஆகுக.”

Verse 22

एवमुक्त्वाऽस्तुवन्देवाः स्तोत्रेणानेन सत्तम । जानुभ्यां धरणीं गत्वा शिरस्याधाय चांजलिम्

இவ்வாறு கூறி, நற்குணங்களில் சிறந்தவரே, தேவர்கள் இஸ்தோத்திரத்தால் அவளைப் புகழ்ந்தனர். முழங்காலில் மண்ணில் விழுந்து, கூப்பிய கரங்களைத் தலையில் வைத்தனர்.

Verse 23

देवा ऊचुः । नमस्ते देवदेवेशि नमस्ते विश्वधात्रिके । नमस्ते पद्मपत्राक्षि नमस्ते कांचनद्युते

தேவர்கள் கூறினர்—“தேவர்களின் தேவியே, உமக்கு நமஸ்காரம்; உலகைத் தாங்குபவளே, உமக்கு நமஸ்காரம். தாமரை இதழ் போன்ற கண்களையுடையவளே, உமக்கு நமஸ்காரம்; பொன்னொளி உடையவளே, உமக்கு நமஸ்காரம்.”

Verse 24

नमस्ते संहर्त्रि कर्त्रि नमस्ते शंकरप्रिये । कालरात्रि नमस्तुभ्यं नमस्ते गिरिपुत्रिके

ஓ சங்காரிணி, படைப்பாளி, உமக்கு வணக்கம்; ஓ சங்கரபிரியே, உமக்கு வணக்கம். ஓ காலராத்திரி, உமக்கு வணக்கம்; ஓ கிரிபுத்திரிகே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 25

आर्ये भद्रे विशालाक्षि नमस्ते लोकसुन्दरि । त्वं रतिस्त्वं धृतिस्त्वं श्रीस्त्वं स्वाहा त्वं सुधा सती

ஓ ஆர்யே, ஓ பத்ரே, ஓ விசாலாக்ஷி, ஓ உலகழகியே, உமக்கு வணக்கம். நீயே ரதி, நீயே த்ருதி, நீயே ஸ்ரீ; நீயே ஸ்வாஹா, நீயே சுதா—ஓ சதீ.

Verse 26

त्वं दुर्गा त्वं मनिर्मेधा त्वं सर्वं त्वं वसुन्धरा । त्वया सर्वमिदं व्याप्तं त्रैलोक्यं सचराचरम्

நீயே துர்கை; நீயே மணிபோல் சிறந்த மேன்மை, நீயே மேதை. நீயே அனைத்தும், நீயே வசுந்தரை. உம்மால் இவை அனைத்தும் வியாபித்துள்ளன—மூவுலகமும் சராசரமுமாக.

Verse 27

नदीषु पर्वताग्रेषु सागरेषु गुहासु च । अरण्येषु च चैत्येषु संग्रामेष्वाश्रमेषु च

ஆறுகளில், மலைச் சிகரங்களில், கடல்களில் மற்றும் குகைகளில்; காடுகளில் மற்றும் புனிதச் சைத்யத் தலங்களில்; போர்க்களங்களிலும் ஆசிரமங்களிலும் (நீயே நிறைந்துள்ளாய்).

Verse 28

त्रैलोक्ये तत्र पश्यामो यत्र त्वं देवि न स्थिता । एतज्ज्ञात्वा विशालाक्षि त्राहि नो महतो भयात्

மூவுலகிலும், ஓ தேவியே, நீ நிலைபெறாத இடமெதையும் நாம் காணோம். இதை அறிந்து, ஓ விசாலாக்ஷி, இந்தப் பெரும் அச்சத்திலிருந்து எங்களை காத்தருள்வாயாக.

Verse 29

ईश्वर उवाच । एवमुक्ता तु सा देवी देवैरिंद्रपुरोगमैः । कारुण्यान्निजदेहं त्वं तदा मर्द्दितवत्यसि

ஈஸ்வரன் கூறினார்—இந்திரனை முன்னணியாகக் கொண்ட தேவர்கள் இவ்வாறு கூற, அந்த தேவி கருணையால் அப்போது தன் உடல்-ரூபத்தையே மிருதித்து (அடக்கி) அமர்த்தினாள்।

Verse 30

मर्दयंत्यास्तव तदा संजातं च महन्मलम् । तत्र जज्ञे गजेंद्रास्यश्चतुर्बाहुर्मनोहरः

நீ மிருதித்துக் கொண்டிருந்தபோது அப்போது ஒரு பெரிய மலம்-குவியல் தோன்றியது; அதிலிருந்து அங்கே யானைத் தலைவனின் முகமுடைய, நான்கு கரங்களுடைய மனோகரன் பிறந்தான்।

Verse 31

ततोब्रवीत्सुरान्सर्वान्भवती करुणात्मिका । एष एव मया सृष्टो युष्माकं हितकाम्यया

பின்னர் கருணைமிகு தேவி எல்லா தேவர்களையும் நோக்கி கூறினாள்—“உங்கள் நலனைக் கருதி இவனையே நான் படைத்தேன்.”

Verse 32

एष विघ्नानि सर्वाणि प्राणिनां संविधास्यति

இவன் உயிரினங்களுக்கு எல்லா விதமான விக்னங்களையும் ஏற்படுத்துவான்।

Verse 33

मोहेन महताऽविष्टाः कामोपहतबुद्धयः । सोमनाथमपश्यंतो यास्यंति नरकं नराः

மிகுந்த மோகத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, காமத்தால் சிதைந்த அறிவுடைய மனிதர்கள்—சோமநாதனை காணாது—நரகத்தை அடைவார்கள்।

Verse 34

एवं ते वचनं श्रुत्वा सर्वे ते हृष्टमानसाः । स्वस्थानं भेजिरे देवास्त्यक्त्वा मानुषजं भयम्

அவளுடைய வாக்கை இவ்வாறு கேட்டுத் தேவர்கள் அனைவரும் உள்ளம் மகிழ்ந்து, மனிதரால் உண்டான அச்சத்தைத் துறந்து தத்தம் தாமங்களுக்கு மீண்டனர்।

Verse 35

अथे भवदनः प्राह त्वां देवि विनयान्वितः । किं करोमि विशालाक्षि आदेशो दीयतां मम

அப்போது பணிவுடன் நிறைந்த பவதனன், தேவி, உம்மிடம் கூறினான்— “விசாலாக்ஷி! நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? எனக்கு உமது ஆணையை அருள்வாயாக.”

Verse 36

श्रीभगवत्युवाच । गच्छ प्राभासिकं क्षेत्रं यत्र संनिहितो हरः । तद्रक्ष मानुषाणां च यथा नायाति गोचरम्

திருப்பகவதி அருளினாள்— “ஹரன் (சிவன்) சந்நிதியாக இருக்கும் பிராபாசிகத் திருத்தலத்திற்குச் செல். அது மனிதரின் அணுகுதலுக்கு வராதபடி, மனிதரிடமிருந்து அதைக் காத்தருள்.”

Verse 37

लिंगं तु देवदेवस्य स्थापितं शशिना स्वयम् । भवत्याऽदेशितो नित्यं नृणां विघ्नं करोति यः

தேவர்களின் தேவனான இறைவனின் லிங்கத்தைச் சந்திரன் தானே நிறுவினான். உமது ஆணையின்படி எப்போதும் மனிதருக்கு இடையூறுகளை ஏற்படுத்துபவன் அவனே.

Verse 38

प्रस्थितं पुरुषं दृष्ट्वा सोमनाथं प्रति प्रभुम् । स करोति महाविघ्नं कपर्दी लोकपूजितः

சோமநாதப் பெருமானை நோக்கிப் புறப்பட்ட மனிதனை கண்டவுடன், உலகால் போற்றப்படும் கபர்தி (சிவன்) அவனுக்கு மாபெரும் இடையூறை உண்டாக்குவான்.

Verse 39

पुत्रदारगृहक्षेत्र धनधान्यसमुद्भवम् । जनयेत्स महामोहं ततः पश्यति नो हरम्

மகன், மனைவி, வீடு, வயல், செல்வம், தானியம் ஆகியவற்றிலிருந்து எழும் பெருமயக்கம் மனிதனை ஆட்கொள்கிறது; அப்பொழுது அவன் ஹரன் (சிவன்) தரிசனம் பெறான்.

Verse 40

अथवा गडुगंडादि व्याधिं चैव समुत्सृजेत् । तैर्ग्रस्तः पुरुषो मोहान्न पश्यति ततो हरम्

அல்லது கழுத்துக் கட்டி, வீக்கம் போன்ற நோய்கள் அவனைப் பற்றிக்கொள்ளலாம்; அவற்றால் பீடிக்கப்பட்டவன் மயக்கத்தால் அங்கே ஹரன் (சிவன்) தரிசனம் பெறான்.

Verse 41

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन सोमेश्वरपरीप्सया । स नित्यं पूजनीयस्तु स्मर्तव्यस्तु दिवानिशम्

ஆகையால் சோமேஸ்வரரின் அருளை நாடி, எல்லா முயற்சியுடனும் அவரை எப்போதும் பூஜிக்க வேண்டும்; பகல்-இரவு நினைவு கொள்ள வேண்டும்.

Verse 42

स्तोत्रेणानेन देवेशि सर्वविघ्नांतकेन वै । समाराध्य गणाध्यक्षः प्रभासक्षेत्ररक्षकः

தேவேசி! எல்லா தடைகளையும் அழிக்கும் இத்துதியால் ஆராதித்தால், கணாதிபதி (கணபதி) பிரபாசக்ஷேத்திரத்தின் காவலனாகிறார்.

Verse 43

तत्तेऽहं संप्रवक्ष्यामि स्तोत्रं तद्विघ्रमर्दनम् । कपर्दिनो महादेवि सावधानावधारय

இப்போது நான் உனக்குக் கபர்தி (சிவன்) அருளிய தடையழிக்கும் அந்த ஸ்தோத்திரத்தை உரைக்கிறேன்; மகாதேவி, கவனமுடன் கேட்டு மனத்தில் பதிய வைத்துக்கொள்.

Verse 44

ॐ नमो विघ्नराजाय नमस्तेऽस्तु कपर्दिने । नमो महोग्रदंष्ट्राय प्रभासक्षेत्रवासिने

ஓம் விக்னராஜருக்கு நமஸ்காரம்; ஹே கபர்தினே, உமக்கு வணக்கம். மிக உக்கிர தந்தம் உடைய, பிரபாசக்ஷேத்ர வாசிக்கு நமோ.

Verse 45

कपर्दिनं नमस्कृत्य यात्रानिर्विघ्रहेतवे । स्तोष्येऽहं विघ्नराजानं सिद्धिबुद्धिप्रियं शुभम्

யாத்திரை தடையின்றி நிறைவேறக் கபர்தினை வணங்கி, சித்தி-புத்திக்கு பிரியமான, மங்களகரமான விக்னராஜரை நான் போற்றுவேன்.

Verse 46

महागणपतिं शूरमजितं जयवर्द्धनम् । एकदंतं च द्विदंतं चतुर्दंतं चतुर्भुजम्

மகாகணபதி—வீரன், அஜேயன், வெற்றியை வளர்ப்பவன்; ஏகதந்தன், த்விதந்தன், சதுர்தந்தன், சதுர்புஜன்—அவரை நான் துதிக்கிறேன்.

Verse 47

त्र्यक्षं च शूलहस्तं च रक्त नेत्रं वरप्रदम् । अजेयं शंकुकर्णं च प्रचण्डं दंडनायकम् । आयस्कदंडिनं चैव हुतवक्त्रं हुतप्रियम्

மூன்று கண்கள் உடையவன், சூலத்தைத் தாங்கியவன், செந்நிறக் கண்கள் உடையவன், வரம் அருள்வான்; அஜேயன், சங்குக் காது உடையவன், மிகக் கடுமையானவன், தண்டநாயகன்; இரும்புத் தண்டம் ஏந்தியவன், ஹுதவக்த்ரன், ஹுதப்ரியன்—அவனை வணங்குகிறேன்.

Verse 48

अनर्चितो विघ्नकरः सर्वकार्येषु यो नृणाम् । तं नमामि गणाध्यक्षं भीममुग्रमुमासुतम्

வழிபடப்படாவிடில் மனிதரின் எல்லா செயல்களிலும் தடையாக்கும் அவன்—கணாதிபதி, பயங்கரன், உக்கிரன், உமையின் புதல்வன்—அவனை நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 49

मदवतं विरूपाक्षमिभवक्त्रसमप्रभम् । ध्रुवं च निश्चलं शांतं तं नमामि विनायकम्

மதம் கொண்ட வல்லவன், விரூபாக்ஷன், யானைமுகம் போன்ற ஒளியுடையவன்; திடமான, அசையாத, அமைதியான அந்த விநாயகனை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 50

त्वया पूर्वेण वपुषा देवानां कार्यसिद्धये । गजरूपं समास्थाय त्रासिताः सर्वदानवाः

முன்னொரு காலத்தில் தேவர்களின் காரியம் நிறைவேற, நீ முன்னைய வடிவில் யானை வடிவம் ஏற்றாய்; அந்த வடிவால் எல்லா தானவரும் அஞ்சி ஓடினர்।

Verse 51

ऋषीणां देवतानां च नायकत्वं प्रकाशितम्

இவ்வாறு ரிஷிகளுக்கும் தேவர்களுக்கும் உன் தலைமை வெளிப்பட்டது.

Verse 52

इति स्तुतः सुरैरग्रे पूज्यसे त्वं भवात्मज । त्वामाराध्य गणाध्यक्षमिभवक्त्रसमप्रभम्

தேவர்களின் முன்னிலையில் இவ்வாறு போற்றப்பட்டு, ஓ பவாத்மஜா, நீ வணங்கப்படுகிறாய். கணாதிபதியே, யானைமுகம் போன்ற ஒளியுடைய உன்னை ஆராதித்தால் (பக்தரின் நோக்கம் நிறைவேறும்).

Verse 53

ध्रुवं च निश्चलं शांतं परीतं वि जयश्रिया । कार्यार्थं रक्तकुसुमै रक्तचंदनवारिभिः

திடமான, அசையாத, அமைதியான—வெற்றித் திருவால் சூழப்பட்ட—அவரை, காரியம் நிறைவேற சிவப்பு மலர்களாலும் செங்கந்தன மணமுள்ள நீராலும் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 54

रक्तांबरधरो भूत्वा चतुर्थ्यामर्चयेत्तु यः । एककालं द्विकालं वा नियतो नियताशनः

சிவப்பு ஆடை அணிந்து சதுர்த்தி நாளில் விநாயகரை வழிபடுகிறவன், கட்டுப்பாட்டுடன் நியமமான உணவு கொண்டு நாளில் ஒருமுறை அல்லது இருமுறை உண்பானாயின், கூறப்பட்ட பலனை அடைவதற்கு தகுதியானவன் ஆவான்.

Verse 55

राजानं राजपुत्रं वा राजमंत्रिणमेव च । राज्यं वा सर्वविघ्नेशो वशीकुर्यात्सराष्ट्रकम्

அனைத்து தடைகளின் ஆண்டவனான விநாயகர், அரசன், அரசகுமாரன், அரச அமைச்சர்—அல்லது நாட்டுடன் கூடிய அரசாட்சியையே கூட சாதகனின் வசப்படுத்த வல்லவர்.

Verse 56

यत्फलं सर्वतीर्थेषु सर्वयज्ञेषु यत्फलम् । स तत्फलमवाप्नोति स्मृत्वा देवं विनायकम्

எல்லா தீர்த்தங்களிலும் நீராடுவதால் கிடைக்கும் புண்ணியம், எல்லா யாகங்களாலும் பெறும் பலன்—அதே பலன் தேவன் விநாயகரை நினைத்தாலே கிடைக்கும்.

Verse 57

विषमं न भवेत्तस्य न स गच्छेत्पराभवम् । न च विघ्नं भवेत्तस्य जनो जातिस्मरो भवेत्

அவனுக்கு துன்பம் நேராது; அவன் தோல்வியடைய மாட்டான். அவனுக்கு தடையும் உண்டாகாது; மேலும் அந்த மனிதன் முன்பிறவிகளை நினைவுகூர்வவனாக ஆகிறான்.

Verse 58

य इदं पठति स्तोत्रं षड्भिर्मासैर्वरं लभेत् । संवत्सरेण सिद्धिं च लभते नात्र संशयः

இந்த ஸ்தோத்திரத்தைப் பாராயணம் செய்பவன் ஆறு மாதங்களில் வரம் பெறுவான்; ஒரு ஆண்டிற்குள் சித்தியையும் அடைவான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 59

प्रसादाद्दर्शनं याति तस्य सोमेश्वरः प्रभुः । कपर्दाकारमुदरं यतोऽस्य समुदाहृतम् । ततोऽस्य नाम जानीहि कपर्द्दीति महात्मनः

அந்த அருளால் ஆண்டவன் சோமேஸ்வரர் அவனுக்கு தம் தரிசனத்தை அளிக்கிறார். அவருடைய வயிறு கபர்த (கௌடி) வடிவமென கூறப்படுவதால், அந்த மகாத்மாவின் பெயர் ‘கபர்தீ’ என அறிக.