Adhyaya 37

Verse 1

देव्युवाच । किमर्थं कंकणं देव क्षिप्यते लवणांभसि । तस्या पुण्यं न पूर्वोक्तं यथावद्वक्तुमर्हसि

தேவி கூறினாள்— தேவா, கங்கணம் ஏன் உப்புக் கடலில் எறியப்படுகிறது? அதன் புண்ணியம் முன்பு சொல்லப்படவில்லை; அதை உண்மையுடன் முறையாக விளக்க வேண்டும்.

Verse 2

के मंत्राः किं विधानं तत्कस्मिन्काले महत्फलम् । किं पुराभूच्च तद्वृत्तं भगवन्कंकणाश्रितम्

எந்த மந்திரங்கள், என்ன விதிமுறை, எந்த காலத்தில் அது பெரும் பலன் தரும்? மேலும், பகவனே, அந்த கங்கணத்துடன் தொடர்புடைய பழம்பெரும் வரலாறு என்ன?

Verse 3

ईश्वर उवाच । आसीत्पुरा महीपालो बृहद्रथ इति श्रुतः । तस्य भार्याऽभवत्साध्वी नाम्ना चेंदुमती प्रिया

ஈஸ்வரன் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் ‘பிருஹத்ரதன்’ எனப் புகழ்பெற்ற மன்னன் இருந்தான். அவனுடைய அன்புத் துணைவி ‘இந்துமதி’ என்னும் சாத்வி, பத்தினி ஆவாள்.

Verse 4

न देवी न च गन्धर्वी नासुरी न च किंनरी । तादृग्रूपा महादेवि यादृशी सा सुमध्यमा

அவள் தேவியுமல்ல, கந்தர்வக் கன்னியுமல்ல, அசுரியுமல்ல, கின்னரியுமல்ல; ஆயினும், ஓ மகாதேவி, அந்தச் சுமத்தியமா அவர்களைப் போன்றே அற்புத அழகுடையவள்.

Verse 5

शीलरूपगुणोपेता नित्यं सा तु पतिवता । सर्वयोषिद्गुणैर्युक्ता यथा साध्वी ह्यरुन्धती

நல்லொழுக்கம், அழகு, நற்குணங்கள் உடைய அவள் எப்போதும் பத்தினியாக இருந்தாள். பெண்மையின் எல்லாச் சிறப்புகளும் கொண்ட அவள் சாத்வி அருந்ததியைப் போன்றவள்.

Verse 6

प्रधान हस्रस्य सौभाग्यमदगर्विता । न विना स तया रेमे मुहूर्त्तमपि पार्थिवः

தன் சௌபாக்கிய மயக்கத்தால் பெருமிதம் கொண்ட அவள் பெண்களில் முதன்மையாய் விளங்கினாள். அவளின்றி மன்னன் ஒரு முஹூர்த்தம்கூட மகிழ்ந்ததில்லை.

Verse 7

एकदा तस्यराजर्षेरर्द्धासनगता सती । यावत्तिष्ठति राजेंद्रमृषिस्तावदुपागतः । कण्वो नाम महातेजास्तपस्वी वेदपारगः

ஒருநாள் அந்த ராஜரிஷியின் சதியான ராணி அரை ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்தபோது, மன்னரிடம் ஒரு முனிவர் வந்தடைந்தார். அவர் ‘கண்வர்’ என்னும் மகாதேஜஸ்வி தவசி; வேதங்களில் பாரங்கதர்.

Verse 8

तमागतमथो दृष्ट्वा सहसोत्थाय पार्थिवः । पूजां कृत्वा यथान्यायं दत्त्वा चार्घ्यमनुत्तमम्

அவர் வந்ததைப் பார்த்த அரசன் உடனே எழுந்தான். முறையின்படி பூஜை செய்து, மிகச் சிறந்த அர்க்கியத்தை (அர்க்யம்) அர்ப்பணித்தான்.

Verse 9

सुखासीनं ततो मत्वा विश्रांतं मुनिपुंगवम् । आपृच्छत्कुशलं राजा स सर्वं चान्वमोदयत्

பின்னர் முனிவர்களில் சிறந்தவர் சுகமாக அமர்ந்து ஓய்வடைந்துள்ளார் என்று அறிந்து, அரசன் அவரின் நலத்தை விசாரித்தான்; அவர் எல்லாவற்றிற்கும் இனிதாக ஒப்புதல் அளித்தார்.

Verse 10

ततो धर्मकथां चक्रे स ऋषिर्नृपसन्निधौ

அதன்பின் அந்த ரிஷி அரசன் முன்னிலையில் தர்மக் கதையை உரைத்தார்.

Verse 11

ततः कथावसाने सा भार्या तस्य महीपतेः । अब्रवीदमृतं वाक्यं कृतांजलिपुटा सती

பின்னர் உரை முடிந்ததும், அந்த மன்னனின் சதியான மனைவி கைகூப்பி அமுதம் போன்ற சொற்களைச் சொன்னாள்.

Verse 12

इन्दुमत्युवाच । त्वं वेत्सि भगवन्सर्वमतीतानागतं विभो । पृच्छे त्वां कौतुकाविष्टा तस्मात्त्वं क्षंतुमर्हसि

இந்துமதி கூறினாள்—ஓ பகவான், ஓ விபோ! நீங்கள் கடந்ததும் வருங்காலமும் உட்பட அனைத்தையும் அறிவீர். நான் ஆவலால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு உம்மை வினவுகிறேன்; ஆகவே தயை செய்து பொறுத்தருள்வீர்.

Verse 13

अन्यदेहोद्भवं कर्म मम सर्वं प्रकीर्त्तय । ईदृशं मम सौभाग्यं पतिर्देवसुतोपमः

என் முன்னைய உடலிலிருந்து எழுந்த என் செயல்கள் அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள். தேவர்புதல்வனுக்கு ஒப்பான கணவரைப் பெற்ற இத்தகைய நல்வாழ்வு எனக்கு எவ்வாறு வந்தது?

Verse 14

सौभाग्यं पतिदेवत्वं शीलं त्रैलोक्यविश्रुतम् । किं प्रभावो व्रतस्यैष उताहोपोषितस्य वा

இந்த நல்வாழ்வு, கணவரைத் தெய்வமாகப் போற்றும் பண்பு, மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற இந்த ஒழுக்கம்—இதன் காரணம் என்ன? இது விரதத்தின் வலிமையா, அல்லது நோன்பின் பயனா?

Verse 15

दानस्य वा मुनिश्रेष्ठ यन्मे सौभाग्यमुत्तमम् । वशो राजा महाबाहुर्मम वाक्यानुगः सदा

அல்லது, முனிவரே, தானத்தின் பலனாலேயே எனக்கு இத்தகைய உயர்ந்த நல்வாழ்வு வந்ததா—மகாபாகு அரசன் எப்போதும் என் வசத்தில் இருந்து என் சொற்களைப் பின்பற்றுகிறான்?

Verse 16

एतन्मे सर्वमाचक्ष्व परं कौतूहलं हि मे

இவை அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்; என் ஆர்வம் மிகுந்ததாக உள்ளது.

Verse 17

सूत उवाच । तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा ध्यात्वा च सुचिरं मुनिः । अब्रवीत्प्रहसन्वाक्यं कण्वो वेदविदां वरः

சூதர் கூறினார்—அவளுடைய சொற்களை கேட்ட முனிவர் நீண்ட நேரம் தியானித்தார்; பின்னர் வேதவிதர்களில் சிறந்த கண்ண்வர் புன்னகையுடன் உரைத்தார்.

Verse 18

कण्व उवाच । शृणु राज्ञि प्रवक्ष्यामि अन्यदेहोद्भवं तव । न रोषश्च त्वया कार्यो लज्जा वापि सुमध्यमे

கண்வர் கூறினார்—அரசியே, கேள்; உன் முன்னைய உடலிலிருந்து எழுந்த நிகழ்வை நான் உரைக்கிறேன். சுமத்தியே, நீ கோபம்கொள்ளாதே; வெட்கமும் கொள்ளாதே.

Verse 19

त्वमासीदन्यदेहे तु आभीरी पंचभर्तृका । सौराष्ट्रविषये हीना देवं सोमेश्वरं गता

மற்றொரு உடலில் நீ ஐந்து கணவர்களைக் கொண்ட ஆபீரி பெண்ணாக இருந்தாய். சௌராஷ்டிர நாட்டில் வறுமையுற்றிருந்தாலும், நீ தேவன் சோமேஸ்வரன் (சோமநாதர்) திருக்கோயிலுக்குச் சென்றாய்.

Verse 20

ततः स्नातुं प्रविष्टा च सागरे लवणांभसि । हता कल्लोलमालाभिर्विह्वलत्वमुपागता

பின்னர் நீராடுவதற்காக உப்புநீர் கடலில் அவள் இறங்கினாள். அலைகளின் தொடர்ச்சியான தாக்குதலால் அவள் கலங்கி, திகைத்து நின்றாள்.

Verse 21

तव हस्ताच्च्युतं तत्र हैमं कंकणमेव च । नष्टं समुद्रसलिले पश्चात्तापस्तु ते स्थितः

அங்கே உன் கையிலிருந்து பொற்காப்பு வழுந்து கடல்நீரில் தொலைந்தது. அதன் பின்னர் உன்னை ஆழ்ந்த வருத்தம் பிடித்தது.

Verse 22

अथ कालेन महता पंचत्वं त्वमुपागता । दशार्णाधिपतेर्गेहे ततो जातासि सुन्दरि

பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் நீ மரணத்தை அடைந்தாய். அதன் பின், அழகியே, நீ தசார்ண நாட்டின் அதிபதியின் இல்லத்தில் பிறந்தாய்.

Verse 23

बृहद्रथेन चोढासि कंकणस्य प्रभा वतः । न व्रतं न तपो दानं त्वया चीर्णं पुरा शुभे

ஓ மங்களப் பெண்ணே! நீ ப்ருஹத்ரதனுடன் மணந்தது அந்தக் கங்கணத்தின் பிரபாவத்தினாலே. முன்பு நீ விரதமும், தவமும், தானமும் எதையும் செய்யவில்லை.

Verse 24

एतत्ते सर्वमाख्यातं यन्मां त्वं परिपृच्छसि । तच्छ्रुत्वा सा विशालाक्षी त्रपयाऽधो मुखी तथा । आसीत्तूष्णीं तदा देवी श्रुत्वा वाक्यं च तादृशम्

‘நீ என்னைக் கேட்டதற்கெல்லாம் இதோ அனைத்தையும் கூறினேன்.’ இதைக் கேட்ட அந்த விசாலநேத்திரி வெட்கத்தால் முகம் தாழ்த்தினாள்; அத்தகைய சொற்களைச் செவிமடுத்த ராணி தேவி அப்போது மௌனமாயிருந்தாள்.

Verse 25

एवं निवेद्य स मुनी राजपत्नीं वरानने । जगाम भवनं स्वं च आमंत्र्य वसुधाधिपम्

இவ்வாறு வரானனையான அரசமகளிர்க்கு அனைத்தையும் அறிவித்த முனிவர், பூமிபதி (அரசன்) இடம் விடைபெற்று தம் இல்லம்/ஆசிரமம் சென்றார்.

Verse 26

ज्ञात्वा फलं कंकणस्य मुनेस्तस्य प्रभावतः । गत्वा सोमेश्वरं देवं स्नात्वा च लवणांभसि

அந்த முனிவரின் பிரபாவத்தால் கங்கணத்தின் பலனை அறிந்து, அவள் சோமேஸ்வர தேவனை அணுகி உவர்நீரில் நீராடினாள்.

Verse 27

प्राक्षिपत्कंकणं तत्र प्रतिवर्षं महाप्रभे । ततो देवत्वमापन्ना प्रभावात्तस्य भामिनि

அங்கே, ஓ மஹாப்ரபே, அவள் ஆண்டுதோறும் அந்தக் கங்கணத்தை அங்கு எறிந்து/விஸர்ஜனம் செய்தாள். ஓ பாமினி, அதன் பிரபாவத்தால் அவள் தேவத்துவம் அடைந்தாள்.

Verse 28

ईश्वर उवाच । एष प्रभावः सुमहान्कंकणस्य प्रकीर्तितः । सर्वकामप्रदो देवि सर्वपापप्रणाशनः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—தேவி, கங்கணத்தின் மிகப் பெரிய மகிமை உரைக்கப்பட்டது; அது எல்லா விருப்பங்களையும் அருளி, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாகும்।

Verse 37

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभास खण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये सोमेश्वरमाहात्म्ये कंकणमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तत्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு, ஸ்ரீஸ்காந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள்கள் கொண்ட சம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசக் கண்டத்தின் முதல் பிரபாசக்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தில் உள்ள சோமேஸ்வர மாஹாத்ம்யத்தில் ‘கங்கண மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் முப்பத்தேழாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।