एतत्ते सर्वमाख्यातं यन्मां त्वं परिपृच्छसि । तच्छ्रुत्वा सा विशालाक्षी त्रपयाऽधो मुखी तथा । आसीत्तूष्णीं तदा देवी श्रुत्वा वाक्यं च तादृशम्
etatte sarvamākhyātaṃ yanmāṃ tvaṃ paripṛcchasi | tacchrutvā sā viśālākṣī trapayā'dho mukhī tathā | āsīttūṣṇīṃ tadā devī śrutvā vākyaṃ ca tādṛśam
‘நீ என்னைக் கேட்டதற்கெல்லாம் இதோ அனைத்தையும் கூறினேன்.’ இதைக் கேட்ட அந்த விசாலநேத்திரி வெட்கத்தால் முகம் தாழ்த்தினாள்; அத்தகைய சொற்களைச் செவிமடுத்த ராணி தேவி அப்போது மௌனமாயிருந்தாள்.
Ṛṣi (unnamed narrator within the Prabhāsakṣetra-māhātmya dialogue)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Scene: The wide-eyed queen lowers her face in shame after the sage finishes explaining; the court becomes still, emphasizing her silence and inward resolve.
Truthful spiritual counsel prompts humility; shame here signals awakening of conscience and readiness for dharmic change.
The broader narrative belongs to Prabhāsa-kṣetra Māhātmya, though this verse is a dialogue reaction.
None in this verse.