Adhyaya 334

Verse 1

ईश्वर उवाच । भगवन्देवदेवेश संसारार्णवतारक पृच्छामि त्वामहं भक्त्या किञ्चित्कौतूहलात्पुनः

ஈஸ்வரர் கூறினார்— பகவனே, தேவர்களின் தேவேசரே, ஸம்ஸாரக் கடலைக் கடத்தும் தாரகனே! பக்தியால் மீண்டும் ஒரு சிறு ஆவலினால் உம்மை நான் கேட்கிறேன்।

Verse 2

यत्त्वया कथितं देव तलस्वामिमहोदयम् । किं तत्र कारणं देव तलो येन निपातितः

தேவனே! நீர் கூறிய தலஸ்வாமியின் மகத்தான வெளிப்பாடு குறித்து—அங்கே எந்த காரணத்தால், தேவனே, தலன் வீழ்த்தப்பட்டான்?

Verse 3

कोऽसौ तलः समाख्यातः किंवीर्यः किंपरायणः । कस्मात्स्थानात्समुत्पन्नः कथं जातश्च मे वद

‘தல’ என்று அழைக்கப்படுபவன் யார்? அவனுடைய வீரியம் என்ன, அவன் யாரைச் சரணமாகக் கொண்டவன்? எந்த இடத்திலிருந்து தோன்றினான், எவ்வாறு பிறந்தான்—எனக்குச் சொல்வாயாக।

Verse 4

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि रहस्यं पापनाशनम् । यन्न कस्यचिदाख्यातं तत्ते वक्ष्याम्य शेषतः

ஈஸ்வரர் கூறினார்— கேள் தேவியே, பாவநாசகமான ஒரு இரகசியத்தை நான் உரைப்பேன்; யாரிடமும் சொல்லப்படாததை உனக்கு முழுமையாகச் சொல்வேன்।

Verse 5

देवा अपि न जानंति तलसोत्पत्तिकारणम् । पूर्वं कृतयुगे देवि गोविन्देति प्रकीर्तितः

தேவி, தலத்தின் தோற்றக் காரணத்தை தேவர்களும் அறியார். முன்பு க்ருதயுகத்தில் அவர் ‘கோவிந்த’ என்ற நாமத்தால் புகழப்பட்டார்.

Verse 6

त्रेतायां वामनः स्वामी स्तुतिस्वामी तृतीयके । कलौ युगे महादेवि तलस्वामी प्रकीर्तितः

மகாதேவி, திரேதாயுகத்தில் இங்குள்ள ஸ்வாமி ‘வாமன-ஸ்வாமி’ எனப் புகழப்படுகிறார்; மூன்றாம் யுகமான த்வாபரத்தில் ‘ஸ்துதி-ஸ்வாமி’ எனத் துதிக்கப்படுகிறார்; கலியுகத்தில் ‘தல-ஸ்வாமி’ எனப் பிரசித்தம் பெறுகிறார்.

Verse 7

तथा तप्तोदकस्वामी तस्य नामांतरं प्रिये । अधुना संप्रवक्ष्यामि तलोत्पत्तिं तव प्रिये

பிரியே, ‘தப்தோதக-ஸ்வாமி’ என்பதும் அந்த ஆண்டவரின் மற்றொரு நாமம். இப்போது, அன்பே, தலத்தின் தோற்றத்தை உனக்கு விரிவாக உரைப்பேன்.

Verse 8

आसीन्महेन्द्रनामा च दानवो रौद्ररूपधृक् । कोटिवर्षाणि तेनैव तपस्तप्तं पुरा प्रिये

பிரியே, முற்காலத்தில் ‘மகேந்திர’ என்ற பெயருடைய ஒரு தானவன் இருந்தான்; அவன் கொடிய ரூபம் கொண்டவன். அவன் கோடிக்கணக்கான ஆண்டுகள் கடுந்தவம் செய்தான்.

Verse 9

स तपोबलमाविष्टो जिग्ये देवान्सवासवान् । जित्वा देवांस्ततः सर्वांस्ततः काले समागतः

தவவலத்தால் நிறைந்தவனாய் அவன் தேவர்களை—இந்திரனுடன்—வென்றான். எல்லாத் தேவர்களையும் ஜெயித்த பின், காலம் வந்தபோது அவன் அடுத்த மோதலுக்காக வந்து சேர்ந்தான்.

Verse 10

युद्धं स प्रार्थयामास मया सार्द्धं सुभीषणम् । ततोऽभवन्महायुद्धं ब्रह्माण्डक्षयकारकम्

அவன் என்னுடன் மிகப் பயங்கரமான போரைக் கோரினான். அப்போது பிரபஞ்சத்தையே அழிக்க வல்ல மகாபோர் எழுந்தது.

Verse 11

ततः कोपान्महायुद्धे मम देहाद्वरानने । ज्वाला तत्र समुत्पन्ना तन्मध्ये स तलोऽभवत्

பின்னர், ஓ அழகிய முகத்தாளே, அந்த மகாபோரில் கோபத்தால் என் உடலிலிருந்து ஒரு ஜ்வாலை எழுந்தது; அந்த அக்கினியின் நடுவிலே ‘தல’ தோன்றினான்.

Verse 12

तेन दृष्टो महेन्द्रोऽसौ गर्जन्गिरिगुहाश्रयः

அவன் (தல) கண்டவுடன் மகேந்திரன் கர்ஜித்து, மலையின் குகையில் அடைக்கலம் கொண்டான்.

Verse 13

कथं गर्जसि हे मूढ युद्धं कुरु मया सह । इत्युक्ते तत्र देवेशि तेन युद्धमवर्तत

“ஏ மூடனே! ஏன் கர்ஜிக்கிறாய்? என்னுடன் போர் செய்.” என்று கூறப்பட்டதும், ஓ தேவேசி, அவன் அங்கேயே போரில் ஈடுபட்டான்.

Verse 14

तत्र प्रवर्त्तिते युद्धे तलमाहेन्द्रयोस्तयोः

அங்கே தலமும் மகேந்திரனும்—அவ்விருவருக்கிடையில்—போர் தொடங்கியபோது,

Verse 15

रुद्रवीर्यस्य युक्तेन तलेनोदारकर्मणा । मल्लयुद्धेन बलिना महेन्द्रो विनिपातितः

ருத்ரவீரியத்தால் யுக்தனாய், உயர்ந்த செயல்களுடைய வலிமைமிக்க தலன் மல்லயுத்தத்தின் கடும் தாக்கத்தால் மகேந்திரனை வீழ்த்தினான்।

Verse 16

ततस्तं पतितं दृष्ट्वा विस्मयं स तलो गतः । गतप्राणं तदा ज्ञात्वा हर्षान्नृत्यमथाकरोत्

அவனை வீழ்ந்ததைக் கண்டு தலன் வியப்புற்றான்; அவன் உயிரற்றவன் என அறிந்து மகிழ்ச்சியால் நடனம் தொடங்கினான்।

Verse 17

तस्मिन्संनृत्यमाने तु सर्वे स्थावरजंगमम् । चकंपे तु वरारोहे प्रभावात्तस्य वीर्यतः

அழகியவளே! அவன் நடனமாடிக் கொண்டிருக்கையில், அவன் வீரியத்தின் தாக்கத்தால் அசையாததும் அசையும் அனைத்தும் நடுங்கின।

Verse 18

ततो भारभराकान्ता धरणी तलपीडिता । अतीवभयसंत्रस्ताः सदेवासुरमानुषाः

அப்போது தலனின் பாதஅடிகளால் நசுங்கிய பூமி பாரத்தால் மிகுந்த துயருற்றது; தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் அனைவரும் பேரச்சத்தில் ஆழ்ந்தனர்।

Verse 19

क्षुभिता गिरयः सर्वे विद्रुताश्च महार्णवाः । तरवो निधनं जग्मुर्नद्यो वाहांश्च तत्यजुः

அனைத்து மலைகளும் குலுங்கின; பேர்கடல்கள் பொங்கி அலைமோதின. மரங்கள் அழிந்தன; நதிகள் தங்கள் ஓட்டத்தை விட்டன।

Verse 20

गतप्रभावाः सूर्याद्या ज्योतींषि न विरेजिरे । त्रैलोक्यं व्याकुलीभूतं तलनृत्यप्रभावतः

சூரியன் முதலிய ஒளிமிக்கவை தம் பிரகாசத்தை இழந்து ஒளிரவில்லை; தலோவின் நடனப் பேராற்றலால் மும்முலகமும் கலங்கியது।

Verse 21

ततो देवगणाः सर्वे शरणं रुद्रमाययुः । वृत्तं यथावत्कथितं ततो रुद्र उवाच तान्

அப்போது தேவர்கூட்டமெல்லாம் ருத்ரனின் சரணடைந்தனர். நிகழ்ந்ததை அப்படியே விவரித்த பின் ருத்ரன் அவர்களிடம் உரைத்தான்।

Verse 22

अवध्यो मे तलो देवाः पुत्रत्वे हि प्रतिष्ठितः । एवमुक्त्वा हृषीकेशं प्रभासक्षेत्रवासिनम्

‘தேவர்களே! தலோ எனால் வதைக்கப்பட முடியாது; அவன் என் புதல்வன் என்ற நிலையில் நிலைபெற்றவன்.’ என்று கூறி, பிரபாசக்ஷேத்ரத்தில் உறையும் ஹ்ருஷீகேசனை நோக்கினார்।

Verse 23

स्तुतिस्वामीतिनामानं स्थितं दुर्वाससः पुरः । प्रभासक्षेत्रसामीप्ये पूर्वभागे प्रतिष्ठितम्

‘ஸ்துதிஸ்வாமி’ எனப் பெயருடைய தெய்வம், துர்வாசரின் ஆசிரமத்தின் முன்பாக உள்ளது; பிரபாசக்ஷேத்ரத்தின் அருகே கிழக்குப் பகுதியில் நிறுவப்பட்டுள்ளது।

Verse 24

तप्तोदकुंडसामीप्ये तत्र गच्छत भोः सुराः । कल्पेकल्पे तु तेनैव विध्यतेऽसौ हि दानवः

தப்தோதகக் குண்டத்தின் அருகே—தேவர்களே, அங்கே செல்லுங்கள். ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் அந்த தானவன் அவ்வதே (ஸ்துதிஸ்வாமி) யாலே நிச்சயமாகக் குத்தப்பட்டு வீழ்த்தப்படுகிறான்।

Verse 25

एवमुक्ते तदा देवाः प्रभासं क्षेत्रमागताः । तत्र ते विबुधा जग्मुर्यत्र तप्तोदकाधिपः

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் தேவர்கள் புனிதமான பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்துக்கு வந்தனர். அங்கே அந்த விபுதர்கள் தப்தோதகத்தின் அதிபதி பகவான் உறையும் இடத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 26

दृष्ट्वा नारायणं तत्र देवाः श्रद्धासमन्विताः । तुष्टुवुः परया भक्त्या देवदेवं जनार्द्दनम्

அங்கே நாராயணனை கண்ட தேவர்கள், நம்பிக்கையால் நிறைந்து, பரம பக்தியுடன் தேவர்களின் தேவனான ஜனார்தனனைப் போற்றினர்.

Verse 27

वैकुंठ त्राहि नो देवांस्तलेनोच्चाटिता वयम् । महेन्द्रक्रोधसंभूतरुद्रतेजोद्भवेन वै

ஹே வைகுண்டா, எங்களைத் தேவர்களை காப்பாற்று; நாங்கள் எங்கள் இடத்திலிருந்து ஒரு அடியால் துரத்தப்பட்டோம்—மஹேந்திரனின் கோபத்தில் பிறந்து, ருத்ரத்தின் தீவிரத் தேஜஸில் இருந்து எழுந்தவனால்.

Verse 28

अस्माभी रुद्रसामीप्ये कार्यं सर्वं निवेदितम् । ततः प्रस्थापिताः सर्वे रुद्रेण परमेष्ठिना । तव पार्श्वे महादेव नस्त्वं देव गतिर्भव

ருத்ரனின் சன்னிதியில் எங்கள் காரியமெல்லாம் நாங்கள் சமர்ப்பித்தோம். பின்னர் பரமேஷ்வரனான ருத்ரன் எங்களை அனைவரையும் முன்னே அனுப்பினார். இப்போது, ஹே மகாதேவா, உன் திருவடிச் சன்னிதியில் நீயே எங்கள் அடைக்கலமும் எங்கள் கதியும் ஆகுக, ஹே தேவா.

Verse 29

इति श्रुत्वा वचस्तेषां देवदेवो जनार्द्दनः । दानवस्यवधार्थाय देवानां रक्षणाय च । चक्रे यत्नं महाबाहुः प्रभासक्षेत्रवल्लभः

அவர்களின் சொற்களை கேட்ட தேவர்களின் தேவனான ஜனார்தனன், தானவனை வதைக்கவும் தேவர்களை காக்கவும் முயற்சியைத் தொடங்கினான். பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தின் பிரியனான மகாபாகு பகவான் செயலிலிறங்கினான்.

Verse 30

समाहूय तदा दैत्यं प्रभासक्षेत्रमध्यतः । युद्धं चक्रे ततो देवि विश्वप्रलयकारकम्

அப்போது பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தின் நடுவே தைத்தியனை அழைத்து, தேவி, உலகப் பிரளயத்தை உண்டாக்குமளவிற்கு அச்சமூட்டும் போரை அவர் தொடங்கினார்।

Verse 31

ततस्तु देवाः सर्वे च स्वसैन्यपरिवारिताः । चक्रुर्युद्धं च दैत्येन सुमहल्लोमहर्षणम्

பின்பு எல்லா தேவர்களும் தத்தம் சேனைகளால் சூழப்பட்டவர்களாய், தைத்தியனுடன் மிகப் பெரும், ரோமஞ்சம் எழும் போரை நடத்தினர்।

Verse 32

ततः पर्वतसंकाशं दृष्ट्वा दैत्यं महाबलम् । उवाच चपलापांगो गरुडकृतवाहनः

அப்போது மலைபோல் தோன்றும் மிகுந்த வலிமையுடைய தைத்தியனைப் பார்த்து, விரைவுக் கண்களையுடைய கருடவாகனப் பெருமான் உரைத்தார்।

Verse 33

अहो दैत्य महाबाहो मल्लयुद्धं ददस्व मे । त्वद्बाहुयुगलं दृष्ट्वा न युद्धे वांछितं मम

“ஆஹா! வலிய கரங்களையுடைய தைத்தியனே, எனக்கு மல்லயுத்தம் அளி. உன் இரு புயங்களைக் கண்டபின் வேறு விதப் போர் எனக்கு வேண்டாம்.”

Verse 34

नारायणवचः श्रुत्वा करमुद्यम्य दानवः । अभ्यधावत्तदा दैत्यः कालान्तकसमप्रभः

நாராயணனின் சொற்களை கேட்டதும் தானவன் கை உயர்த்தி பாய்ந்தான்; அப்போது அந்தத் தைத்தியன் காலாந்தகனைப் போல ஒளிர்ந்து தாக்க வந்தான்।

Verse 35

ततः प्रवर्तितं युद्धमन्योन्यं जयकांक्षिणोः । जंघाभ्यां पादबन्धेन बाहुभ्यां बाहुबंधनम्

அப்போது வெற்றியை நாடிய இருவரின் பரஸ்பரப் போர் தொடங்கியது. தொடைகளால் கால்களைப் பூட்டி, கரங்களால் கரங்களைப் பிணைத்து நெருக்கமாக மல்லயுத்தம் செய்தனர்.

Verse 36

कंठेन बन्धयन्कंठमुदरेणोदरं तथा एतस्मिन्नन्तरे देवाः सभयाः संबभूविरे

அவர்கள் கழுத்தோடு கழுத்தையும், வயிறோடு வயிறையும் பிணைத்து மல்லயுத்தத்தில் இறுகப் பற்றினர். அச்சமயம் தேவர்கள் அஞ்சினர்.

Verse 37

ततः पीडासमाक्रांतो विष्णुः संस्मरते हरम् । तत्क्षणादागतो रुद्रः किं करोमि महाबलः

அப்போது துன்பத்தால் அழுத்தப்பட்ட விஷ்ணு ஹரன் (சிவன்) நினைவு கொண்டார். அதே கணத்தில் ருத்ரன் வந்து—“மகாபலனே, நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்றான்.

Verse 38

विष्णुरुवाच । श्रांतोऽहं देवदेवेश मल्लयुद्धेन शंकर । तप्तोदकं कुरुष्वेह श्रमनाशाय सांप्रतम्

விஷ்ணு கூறினார்—“தேவர்களின் தேவனே சங்கரா! இந்த மல்லயுத்தத்தால் நான் களைத்தேன். இப்போதே இங்கே என் களைப்பை நீக்கச் சூடுநீரை உண்டாக்கு.”

Verse 39

ततस्तलं हनिष्यामि क्षण मात्रेण भैरवम्

“அப்போது நான் ஒரு கணத்தில் நிலத்தை அடித்து பைரவ சக்தியை வெளிப்படுத்துவேன்.”

Verse 40

ईश्वर उवाच । आदौ कृतयुगे कृष्ण उमया यत्कृतं पुरा । ऋषीणां श्रमनाशार्थं तप्तोदं तत्र निर्मितम्

ஈஸ்வரன் உரைத்தான்— ஓ கிருஷ்ணா, க்ருதயுகத்தின் தொடக்கத்தில் உமாதேவி முன்பு செய்ததனால், அங்கு ரிஷிகளின் களைப்பை நீக்கத் தப்தநீர் ஊற்று உருவாக்கப்பட்டது.

Verse 41

तद्दैत्यपापमाहात्म्यात्पुनः शीतलतां गतम् । पुनस्तदुष्णतां नीतं ततः कल्पांतसंस्थितौ

தெய்வதுரோகி (தைத்யன்) பாவத்தின் தாக்கத்தால் அது மீண்டும் குளிர்ந்தது; பின்னர் மறுபடியும் வெப்பமாக்கப்பட்டது; அப்படியே கல்பாந்தம் வரை நிலைத்திருந்தது.

Verse 42

एवमुक्त्वा तदा देवं वीक्षांचक्रे महेश्वरः । तृतीय लोचनेनैव ज्वालामालोपशोभिना

இவ்வாறு கூறி மகேஸ்வரன் அத்தெய்வத்தின் மீது நோக்கை நிலைநிறுத்தினான்—ஜ்வாலாமாலையால் ஒளிரும் தன் மூன்றாம் கண் கொண்டு.

Verse 43

तेन ज्वालासमूहेन व्याप्तं कुण्डं चतुर्दिशम् । तप्तोदकुण्डमभवत्तेन ख्यातं धरातले

அந்த ஜ்வாலைகளின் பெருக்கால் குண்டம் நான்கு திசைகளிலும் பரவியது. அது ‘தப்தோதகுண்டம்’ எனப் பெயர் பெற்று, பூமியில் புகழடைந்தது.

Verse 44

ततो नारायणेनेह क्षालितं गात्रसुत्तमम् । क्षालनात्तस्य देवस्य श्रमो नाशमुपागमत्

பின்னர் நாராயணன் அங்கே தன் சிறந்த உடலை நீராடி கழுவினான். அந்தத் தெய்வத்தின் அந்தக் கழுவுதலால் அவன் களைப்பு நீங்கியது.

Verse 45

ततस्तुष्टमना देवस्तीर्थानां दशकोटिकाः । स स्मृत्वा तत्र विधिवत्क्षिप्त्वा स्नात्वा वरानने

அப்போது தேவன் மனம் மகிழ்ந்து தீர்த்தங்களின் பத்து கோடியை நினைத்து, ஓ அழகிய முகத்தாளே, அங்கே விதிப்படி ஆஹுதிகளை அர்ப்பணித்து நீராடி ஒழுங்காகச் சடங்குகளை நிறைவேற்றினான்।

Verse 46

ततश्चक्रे महायुद्धं तलेनातिभयंकरम् । जघान स तलं दैत्यं मुष्टिघातेन मस्तके

பின்னர் தலனுடன் மிகப் பயங்கரமான மகா யுத்தம் எழுந்தது. தேவன் தன் குத்துக் கையால் தலன் எனும் தைத்தியனின் தலையில் அடித்து அவனை வீழ்த்தினான்।

Verse 47

तस्मिन्प्रवृत्ते तुमुले तु युद्धे चकंपिरे भूभिसमेतलोकाः । वित्रस्तदेवा न दिशो विरेजुर्महांधकारावृतमूर्छितं जगत्

அந்த கொந்தளிக்கும் போர் தொடங்கியதும், பூமியுடன் கூடிய உலகங்கள் நடுங்கின. தேவர்கள் அஞ்சினர்; திசைகள் ஒளியிழந்தன; பேரிருளால் மூடப்பட்ட உலகம் மயங்கியதுபோல் ஆனது।

Verse 48

नष्टाश्च सिद्धा जगतोऽस्य शांतिं करोतु वै पापविनाशनो हरिः । त्राहीति देवेशि महर्षिसंघा भूतानि भीतानि तथा वदन्ति

சித்தர்கள் சிதறி, “பாவநாசகன் ஹரி இந்த உலகிற்கு அமைதியை அளிப்பானாக. ஓ தேவேசா, எங்களை காப்பாற்று!” என்று மகரிஷிகளின் கூட்டமும் அஞ்சிய உயிர்களும் கூறின.

Verse 49

ततो वै मल्लयुद्धेन पातितो भुवि दानवः । कंठमाक्रम्य पादेन खङ्गेन परिपीडितः

பின்னர் மல்லயுத்தத்தில் அந்த தானவன் பூமியில் வீழ்த்தப்பட்டான். காலால் அவன் கழுத்தை அழுத்தி, வாளால் கடுமையாக நெருக்கப்பட்டான்।

Verse 50

हास्यं चकार दैत्योऽथ विष्णुनाऽक्रांतकंधरः । तमाह पुण्डरीकाक्ष किमेतद्धास्यकारणम्

அப்போது விஷ்ணுவால் கழுத்து மிதிக்கப்பட்ட அசுரன் சிரித்தான். தாமரைநயனான ஆண்டவன் கேட்டான்—“இந்தச் சிரிப்பின் காரணம் என்ன?”

Verse 51

वृद्धौ हर्षमवाप्नोति क्षये भवति दुःखितः । इत्येषा लौकिकी गाथा तत्ते दैत्य विपर्ययः

“வளர்ச்சியில் மகிழ்ச்சி, வீழ்ச்சியில் துயரம்”—இது உலகின் சொல்; ஆனால் அசுரனே, உனக்கோ இது எதிர்மாறாக உள்ளது.

Verse 52

इत्युक्तस्तु तदा दैत्यः प्रत्युवाच जनार्द्दनम् । अग्निष्टोमादिभिर्यज्ञैवेदाभ्यासैरनेकधा

இவ்வாறு கூறப்பட்டபின் அசுரன் ஜனார்தனனுக்கு மறுமொழி கூறினான்—“அக்னிஷ்டோமம் முதலான யாகங்களாலும், பலவகை வேதப் பயிற்சியாலும்…”

Verse 53

नित्योपवासनियमैः स्नानदानैर्जपादिभिः । निर्मलैर्योगयुक्तैश्च प्राप्यते यत्परं पदम्

“நித்திய உபவாச நியமங்களாலும், ஸ்நானம்-தானம்-ஜபம் முதலியவற்றாலும்—யோகத்துடன் கூடிய தூய சாதனைகளால்—அந்த பரமபதம் அடையப்படுகிறது.”

Verse 54

तन्मया दुष्टभावेन प्राप्तं विष्णोः परं पदम् । इत्युक्ते भगवान्विष्णुर्वरदानपरोऽभवत्

“ஆயினும் நான் தீய மனப்பான்மையுடன் விஷ்ணுவின் பரமபதத்தை அடைந்தேன்.” இதைக் கேட்டதும் பகவான் விஷ்ணு வரம் அளிக்கத் தயாரானார்.

Verse 55

उवाच परमं वाक्यं तलं दैत्याधिनायकम् । वरं वरय दैत्येंद्र यत्ते मनसि संस्थितम्

அப்போது அவர் அசுராதிபதி தலனிடம் உன்னதமான வாக்கை உரைத்தார்— “ஹே தைத்யேந்திரா! உன் மனத்தில் நிலைத்துள்ள வரத்தைத் தேர்ந்து வேண்டுக.”

Verse 56

इति विष्णोर्वचः श्रुत्वा प्रार्थयामास दानवः । ममाख्या वर्त्तते लोके तथा कुरु महीधर

இவ்வாறு விஷ்ணுவின் சொற்களை கேட்ட தானவன் வேண்டினான்— “ஹே மஹீதரா! என் பெயர் உலகில் நிலைத்து வழங்குமாறு அருள்செய்.”

Verse 57

मार्गमासे तु शुक्लायामेकादश्यां समाहितः । यस्त्वां पश्यति भावेन तस्य पापं विनश्यतु

மார்கசீர்ஷ மாதத்தின் சுக்ல ஏகாதசியில், மனம் ஒருமித்து— பக்தியுடன் உன்னை காண்பவன் பாவம் அழியட்டும்.

Verse 58

एवं भविष्यतीत्युक्त्वा देवो हर्षमुपागतः । नानादुंदुभयो नेदुः पुष्पवर्षं पपात च

“இவ்வாறே ஆகும்” என்று கூறி ஆண்டவன் பேரானந்தம் அடைந்தான். பல துந்துபிகள் முழங்கின; மேலிருந்து மலர்மழை பொழிந்தது.

Verse 59

विष्णोर्मूर्ध्नि महाभागे लोकाः स्वस्था बभूविरे । ततो देवगणाः सर्वे नृत्यंति च मुदान्विताः । वदंति हर्षसंयुक्ता नारायणपरायणाः

விஷ்ணுவின் மகிமைமிக்க திருமுடியில் உலகங்கள் நிலைபெற்று அமைதியடைந்தன. பின்னர் எல்லா தேவர்களும் மகிழ்ச்சியுடன் நடனமாடி, ஆனந்தமாகப் பேசினர்— நாராயணனையே சரணடைந்தோர் போல.

Verse 60

एतत्तीर्थं महातीर्थं सर्वपापप्रणाशनम् । श्रमापनोदनं विष्णोर्ब्रह्महत्यादिशोधनम्

இது மகாதீர்த்தம்; எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது, களைப்பையும் நீக்குவது. விஷ்ணுவால் புனிதப்படுத்தப்பட்ட இத்தீர்த்தம், பிரம்மஹத்த்யா முதலிய பெருந்தோஷங்களையும் சுத்திகரிப்பதாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 61

स्थितो नारायणस्तत्र भैरवस्तत्र शंकरः । क्षेत्रपालस्वरूपेण कालमेघेति विश्रुतः

அங்கே நாராயணன் உறைகின்றான்; அங்கேயே சங்கரன் பைரவ ரூபமாகவும் இருக்கின்றான். தலக் காவலன் (க்ஷேத்ரபாலன்) வடிவில் ‘காலமேகம்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றவன்.

Verse 62

तस्य यात्राविधिं वक्ष्ये गत्वा तत्र शुचिर्नरः । स्मरेद्विष्णुं महादेवि तलस्वामीति यः श्रुतः

அதன் யாத்திரை முறையை நான் கூறுகிறேன். அங்கே சென்று தூய்மையடைந்தவன், ஓ மகாதேவி, அங்கே ‘தலஸ்வாமி’ என்று அறியப்படும் விஷ்ணுவை நினைவு கூர வேண்டும்.

Verse 63

स्तुयाद्विष्णुं महादेवि इदं विष्णुऋचा प्रिये । सहस्रशीर्षामंत्रेण तर्पणादि प्रकारयेत्

ஓ மகாதேவி, பிரியமே! இந்த விஷ்ணு-ருசாவால் விஷ்ணுவைத் துதிக்க வேண்டும்; மேலும் ‘ஸஹஸ்ரசீர்ஷா’ மந்திரத்தால் தர்ப்பணம் முதலிய கருமங்களை முறையாகச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 64

एवं स्नात्वा विधानेन दत्त्वा चार्घ्यं जनार्द्दने । संपूज्य गंधपुष्पैश्च वस्त्रैः पुष्पानुलेपनैः

இவ்வாறு முறையாக நீராடி ஜனார்தனனுக்கு அர்க்யம் அளிக்க வேண்டும்; பின்னர் நறுமணம், மலர்கள், ஆடைகள், மலர்ச்சாந்து ஆகியவற்றால் முழுமையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 65

मधुनेक्षुरसेनैव कुंकुमेन विलेपयेत् । कर्पूरोशीरमिश्रेण मृगनाभियुतेन च

தெய்வத்துக்கு தேனாலும் கரும்புச் சாறாலும், குங்குமத்தாலும் லேபனம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் கற்பூரம்–உசீரம் கலவையில் கஸ்தூரி சேர்த்து நறுமண லேபனமும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 66

वस्त्रैः संवेष्टयेत्पश्चाद्दद्यान्नैवेद्यमुत्तमम् । धर्मश्रवणसंयुक्तं कार्यं जागरणं ततः

பின்னர் துணிகளால் (தெய்வம்/அர்ப்பணம்) மூடிவைத்து, சிறந்த நைவேத்யத்தை சமர்ப்பிக்க வேண்டும். அதன் பின் தர்ம உபதேசம் கேட்பதுடன் இரவு விழிப்பும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 67

वृषभस्तत्र दातव्यः सुवर्णं वस्त्रयुग्मकम् । विप्राय वेदयुक्ताय श्रोत्रियाय प्रदापयेत्

அங்கே ஒரு காளையைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்; மேலும் பொன்னும் ஒரு ஜோடி ஆடைகளும் கொடுக்க வேண்டும். இவற்றை வேதம் அறிந்த ஶ்ரோத்ரிய பிராமணருக்கு வழங்க வேண்டும்.

Verse 68

उपवासं ततः कुर्यात्तस्मिन्नहनि भामिनि । रुक्मिणीं च प्रपश्येत नमस्कृत्य जनार्द्दनम्

பின்னர், அழகியவளே, அந்த நாளில் உபவாசம் இருக்க வேண்டும். ஜனார்தனனை வணங்கி, ருக்மிணியையும் தரிசிக்க வேண்டும்.

Verse 69

एवं कृत्वा नरो भक्त्या लभते जन्मजं फलम् । सर्वेषामेव यज्ञानां दानानां लभते फलम्

இவ்வாறு பக்தியுடன் செய்பவன் பிறவி பிறவியாகத் தொடரும் பலனை அடைகிறான். அவன் எல்லா யாகங்களின் மற்றும் எல்லா தானங்களின் பலனையும் பெறுகிறான்.

Verse 70

तथा च सर्वतीर्थानां व्रतानां लभते फलम् । उद्धरेत्तु पितुर्वर्गं मातृवर्गं तथैव च

அவ்வாறே அவன் எல்லாத் தீர்த்தங்களும் விரதங்களும் செய்த பயனை அடைகிறான்; தந்தை வம்சத்தையும் தாய் வம்சத்தையும் உயர்த்தி மீட்கின்றான்।

Verse 71

जन्मप्रभृतिपापानां कृतानां नाशनं भवेत् । न दुःखं च न दारिद्र्यं दुर्भगत्वं न जायते

பிறப்பிலிருந்து செய்த பாவங்கள் அனைத்தும் அழிகின்றன; துயரும் இல்லை, வறுமையும் இல்லை, துரதிர்ஷ்டமும் ஏற்படாது।

Verse 72

सप्त जन्मांतरं यावत्तलस्वामिप्रदर्शनात् । सुवर्णानां सहस्रेण ब्राह्मणे वेदपारगे । दत्तेन यत्फलं देवि तत्कुण्डे स्नानतो लभेत्

ஏழு பிறவிகள் வரை, தலஸ்வாமியை ஒருமுறை தரிசித்தாலே—தேவி—வேதம் கற்ற பிராமணருக்கு ஆயிரம் பொன் தானம் செய்த பயன் எதுவோ, அதே புண்ணியம் இந்தக் குண்டத்தில் நீராடுவதால் கிடைக்கும்।

Verse 73

एवं तलस्वामिचरित्रमुत्तमं श्रुतं पुरा सिद्धमहर्षिसंघैः । श्रुत्वा प्रभावं तलदेवसन्निधौ प्राप्नोति सर्वं मनसा यदीप्सितम्

இவ்வாறு தலஸ்வாமியின் இந்த உயர்ந்த சரிதம் முற்காலத்தில் சித்த மகரிஷி கூட்டங்களால் கேட்கப்பட்டது. அவன் மகிமையை கேட்டால், தலதேவனின் சன்னிதியில் மனம் விரும்பிய அனைத்தையும் பெறுவான்।

Verse 334

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये तलस्वामिमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुस्त्रिंशदुत्तरत्रिशततमो ऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசக் கண்டத்தின் முதல் ‘பிரபாசக்ஷேத்ர மாஹாத்ம்ய’ பகுதியில், ‘தலஸ்வாமி மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் மூன்றுநூற்று முப்பத்திநான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।