Adhyaya 305

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तस्याः पूर्वेण संस्थितम् । नारदादित्यनामानं जरादारिद्र्यनाशनम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—மகாதேவி! அதன் கிழக்கில் அமைந்த ‘நாரத-ஆதித்ய’ எனும் தலத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அது முதுமையும் வறுமையும் நீக்கும்।

Verse 2

पश्चिमे मूलचंडीशाद्धनुषां च शतत्रये । आराध्य नारदो देवि भास्करं वारितस्करम् । जरा निर्मुक्तदेहस्तु तत्क्षणात्समपद्यत

தேவி! மூலசண்டீசரின் மேற்கில் மூன்றுநூறு வில்லளவு தூரத்தில், நாரதர் திருடர்களைத் தடுக்கும் பாஸ்கரனை வழிபட்டார்; உடனே முதுமையற்ற உடலை அடைந்தார்।

Verse 3

देव्युवाच । कथं जरामनुप्राप्तो नारदो मुनिपुंगवः । कथमाराधितः सूर्य एतन्मे वद शंकर

தேவி கூறினாள்—ஓ சங்கரா! முனிவர்களில் சிறந்த நாரதருக்கு மூப்பு எவ்வாறு வந்தது? மேலும் சூரியன் எவ்வாறு ஆராதிக்கப்பட்டான்? இதை எனக்குச் சொல்வாயாக.

Verse 4

ईश्वर उवाच । यदा द्वारवतीं प्राप्तो नारदो मुनिपुंगवः । सर्वे दृष्टास्तदा तेन विष्णोः पुत्रा महाबलाः

ஈசுவரன் கூறினான்—முனிவர்களில் சிறந்த நாரதர் த்வாரவதிக்கு வந்தபோது, அங்கே விஷ்ணுவின் மிகுந்த வலிமை உடைய புதல்வர்கள் அனைவரையும் அவர் கண்டார்.

Verse 5

तद्राजकुलमध्ये तु क्रीडमाना परस्परम् आयांतं नारदं दृष्ट्वा सर्वे विनयसंयुताः

அந்த அரசகுலத்தின் நடுவில் அவர்கள் ஒருவருடன் ஒருவர் விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர்; வருகிற நாரதரைப் பார்த்தவுடன் அனைவரும் பணிவும் மரியாதையும் உடையவர்களாயினர்.

Verse 6

नमश्चक्रुर्यथान्यायं विना सांबं त्वरान्विताः । अविनीतं तु तं दृष्ट्वा कथयामास नारदः

அவர்கள் அனைவரும் விரைவாக முறையின்படி வணங்கினர்—சாம்பனைத் தவிர. அவன் பணிவில்லாததைப் பார்த்த நாரதர் அப்போது கூறினார்.

Verse 7

शरीरमदमत्तोऽसि यस्मात्सांब हरेः सुत । अचिरेणैव कालेन शापं प्राप्स्यसि दारुणम्

ஓ சாம்பா, ஹரியின் புதல்வனே! உடல் அகந்தையால் நீ மயங்கியுள்ளாய்; ஆகவே விரைவிலேயே நீ கொடிய சாபத்தை அடைவாய்.

Verse 8

सांब उवाच । नमस्कारेण किं कार्यमृषीणां च जितात्मनाम् । आशीर्वादेन तेषां च तपोहानिः प्रजायते

சாம்பன் கூறினான்—தம்மை வென்ற முனிவர்களுக்கு வணக்கம் செய்வதில் என்ன பயன்? மேலும் அவர்கள் ஆசீர்வதிப்பதால் அவர்களுடைய தவவலிமை குறைகிறது.

Verse 9

मुनीनां यः स्वभावो हि त्वयि लेशो न नारद । विद्यते ब्रह्मणः पुत्र उच्यते किमतः परम्

ஓ நாரதா! உன்னில் முனிவர்களுக்குரிய இயல்பின் சிறிதளவும் இல்லை. நீ பிரம்மாவின் புதல்வன் என அழைக்கப்படுகிறாய்—இதற்கு மேல் என்ன சொல்ல வேண்டும்?

Verse 10

न कलत्रं न ते पुत्रा न च पौत्रप्रपौत्रकाः । न गृहं नैव च द्वारं न हि गावो न वत्सकाः

உனக்கு மனைவியும் இல்லை, மகன்களும் இல்லை; பேரன்களும் கொள்ளுப் பேரன்களும் இல்லை. வீடும் இல்லை, வாசலும் இல்லை; பசுக்களும் இல்லை, கன்றுகளும் இல்லை.

Verse 11

ब्रह्मणो मानसः पुत्रो ब्रह्मचर्ये व्यवस्थितः । अयुक्तं कुरुते नित्यं कस्मात्प्रकृतिरीदृशी

நீ பிரம்மாவின் மனப்பிறந்த புதல்வன்; பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்தவன். ஆயினும் எப்போதும் ஒழுங்கற்றதைச் செய்கிறாய்—உன் இயல்பு ஏன் இப்படியாக உள்ளது?

Verse 12

युद्धं विना न ते सौख्यं सौख्यं न कलहं विना । यादृशस्तादृशो वापि वाग्वादोऽपि सदा प्रियः

போரின்றி உனக்கு இன்பமில்லை; சண்டையின்றியும் இன்பமில்லை. எந்த நிலையிலும் சொல்வாதமே உனக்கு எப்போதும் பிரியம்.

Verse 13

स्नानं संध्या जपो होमस्तर्पणं पितृदेवयोः । नारदः कुरुते चान्यदन्यत्कुर्वंति ब्राह्मणाः

ஸ்நானம், ஸந்த்யாவந்தனம், ஜபம், ஹோமம், பித்ரு-தேவர்களுக்கு தர்ப்பணம்—இவற்றை பிராமணர்கள் செய்கின்றனர்; ஆனால் நாரதர் இவற்றிற்கு அப்பால் வேறொரு வழியை மேற்கொள்கிறார்।

Verse 14

कौमारेण तु गर्विष्ठो यस्मान्मां शापयिष्यसि । तस्मात्त्वमपि विप्रर्षे जरायुक्तो भविष्यसि

இளமைப் பெருமிதத்தால் நீ என்னை சபிப்பாய்; ஆகவே, ஓ பிராமண-ரிஷியே, நீயும் முதுமையின் பாரத்தால் சூழப்படுவாய்।

Verse 15

एवं शप्तस्तदा देवि नारदो मुनिपुंगवः । एकान्ते निर्मले स्थाने कंटकास्थिविवर्जिते

இவ்வாறு சபிக்கப்பட்டபின், ஓ தேவியே, முனிவர்களில் முதன்மையான நாரதர் தனிமையான, தூய்மையான, முள்ளும் எலும்பும் இல்லாத இடத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 16

कृष्णाजिनपरिच्छिन्ने ह्युपविष्टो वरासने । ऋषितोया तटे रम्ये प्रतिष्ठाप्य महामुनिः

கரிய மான் தோலால் மூடப்பட்ட சிறந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்து, அழகிய ரிஷிதோயா கரையில் மகாமுனி விதிப்படி (ஆராத்யத்தை) பிரதிஷ்டை செய்தார்।

Verse 17

सूर्यस्य प्रतिमां रम्यां सर्वदारिद्र्यनाशिनीम् । तुष्टाव विविधैः स्तोत्रैरादित्यं तिमिरापहम्

அவர் சூரியனின் அழகிய பிரதிமையைப் போற்றினார்; அது எல்லா வறுமையையும் அழிப்பது. இருளை அகற்றும் ஆதித்யனை பல ஸ்தோத்திரங்களால் அவர் மகிழ்வித்தார்।

Verse 18

नमस्त ऋक्स्वरूपाय साम्नां धामग ते नमः । ज्ञानैकरूपदेहाय निर्धूततमसे नमः

ருக்-ஸ்வரூபனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; சாமன் பாடல்களின் தாமமாகிய உமக்கு நமः। ஞானமே ஒரே சாரமாய் உடலானவனே, இருளை முற்றும் அகற்றியவனே, உமக்கு நமः।

Verse 19

शुद्धज्योतिःस्वरूपाय निर्मूर्तायामलात्मने । वरिष्ठाय वरेण्याय सर्वस्मै परमात्मने

தூய ஒளியே ஸ்வரூபமாகிய, உருவமற்ற, மாசற்ற ஆத்மாவான பரமாத்மனுக்கு நமः। மிகச் சிறந்தவனும் வरेண்யனும், அனைத்துமாக இருப்பவனும் அவனே.

Verse 20

नमोऽखिलजगद्व्यापिस्वरूपानंदमूर्तये । सर्वकारणपूताय निष्ठायै ज्ञानचेतसाम्

முழு உலகையும் வியாபித்த ஸ்வரூபனாய், ஆனந்தமே உருவானவனுக்கு நமோ நமः। எல்லாக் காரணங்களுக்கும் மூலமும் புனிதனும், ஞானத்தில் நிலைத்தோரின் மனம் தங்கும் நிஷ்டை-ஸ்வரூப சத்தியத்திற்கும் நமஸ்காரம்।

Verse 21

नमः सर्वस्वरूपाय प्रकाशालक्ष्यरूपिणे । भास्कराय नमस्तुभ्यं तथा दिनकृते नमः

அனைத்து ரூபங்களாகவும் இருப்பவனே, ஒளியாலும் அறியமுடியாத உண்மை ரூபனே, உமக்கு நமः। பாஸ்கரனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; தினகர்த்தாவே, உமக்கும் நமः।

Verse 22

ईश्वर उवाच । एवं संस्तुवतस्तस्य पुरतस्तस्य चेतसा । प्रादुर्बभूव देवेशि जगच्चक्षुः सनातनः । उवाच परमं प्रीतो नारदं मुनिपुंगवम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—தேவேசி! அவன் ஒருமுகச் சித்தத்துடன் இவ்வாறு ஸ்துதி செய்தபோது, உலகத்தின் சனாதனக் கண் அவன் முன்னே வெளிப்பட்டது. மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் முனிபுங்கவ நாரதரிடம் அவர் உரைத்தார்.

Verse 23

सूर्य उवाच । वरं वरय विप्रर्षे यस्ते मनसि वर्तते । तुष्टोऽहं तव दास्यामि यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

சூரியன் கூறினான்—ஓ விப்ரரிஷியே, உன் மனத்தில் நிலைத்திருக்கும் வரத்தை வேண்டிக் கொள். நான் உன்மேல் மகிழ்ந்தேன்; அது மிக அரிதானதாயினும் உனக்கு அருள்வேன்.

Verse 24

नारद उवाच । कुमार वयसा युक्तो जरायुक्तकलेवरः । प्रसादात्स्यां हि ते देव यदि तुष्टो दिवाकर

நாரதன் கூறினான்—ஓ தேவா, திவாகரா, நீர் மகிழ்ந்தால் உமது அருளால் என் வயது இளமை உடையதாக இருக்கட்டும்; உடல் மட்டும் முதுமை கொண்டதாகவே இருக்கட்டும்.

Verse 25

सप्तम्यां रविवारेण यस्त्वां पश्यति मानवः । तस्य रोग भयं माऽस्तु प्रसादात्तिमिरापह

சப்தமி திதியில், ஞாயிற்றுக்கிழமையில், யார் உம்மை தரிசிப்பாரோ—ஓ இருள் அகற்றுவோனே—உமது அருளால் அவருக்கு நோய் அச்சம் இல்லாததாகுக.

Verse 26

ईश्वर उवाच । एवं भविष्यतीत्युक्त्वा ह्यन्तर्धानं गतो रविः । इत्येतत्कथितं देवि माहात्म्यं सकलं तव । नारदादित्यदेवस्य सर्वपातकनाशनम्

ஈஸ்வரன் கூறினான்—‘அவ்வாறே ஆகும்’ என்று சொல்லி ரவி மறைந்தான். ஓ தேவியே, இவ்வாறு உன் முழு மாஹாத்மியம் உரைக்கப்பட்டது—நாரதன் மற்றும் ஆதித்யதேவன் பற்றியது; அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது.

Verse 305

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभास खण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये नारदादित्यमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चोत्तरत्रिशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாசீதி-சாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாச கண்டத்தின் முதல் ‘பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்ய’ பகுதியில், ‘நாரத-ஆதித்ய மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் முந்நூற்று ஐந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.