Adhyaya 304

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि गंगां त्रिपथगामिनीम् । संगालेशादथैशान्यां धनुषां सप्तके स्थिताम्

ஈஸ்வரன் கூறினான்—பின்னர், ஹே மகாதேவி, மூன்று பாதைகளிலும் ஓடும் கங்கையை அணைய வேண்டும். அவள் சங்காலேசத்திற்குப் வடகிழக்கில், ஏழு வில் அளவு தூரத்தில் உள்ளாள்.

Verse 2

तस्यां त्रिनेत्रा मत्स्याः स्युर्नित्यमांभसिकाः प्रिये । कलौयुगेऽपि दृश्यंते सत्यंसत्यं मयोदितम्

ஹே பிரியே, அந்த நதியில் மூன்று கண்கள் உடைய மீன்கள் உள்ளன; அவை எப்போதும் நீரிலேயே வாழ்கின்றன. கலியுகத்திலும் அவை காணப்படுகின்றன—இது உண்மை, உண்மை, நான் உரைத்தது.

Verse 3

तस्यां स्नात्वा महादेवि मुच्यते पञ्चपातकैः

மகாதேவி! அங்கே நீராடினால் ஒருவர் ஐந்து மகாபாதகங்களிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 4

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा विस्मिता गिरिजा सती । उवाच तं द्विजश्रेष्ठाः प्रचलच्चंद्रशेखरम्

சூதர் கூறினார்—அவ்வசனங்களை கேட்டதும் கிரிஜை சதி வியப்புற்றாள். பின்னர் அசையும் சடையுடன் சந்திரசேகரனாகிய, த்விஜச்ரேஷ்டரான ஆண்டவரிடம் அவள் உரைத்தாள்.

Verse 5

पार्वत्युवाच । कथं तत्र समायाता गंगा त्रिपथगामिनी । कथं त्रिनेत्राः संजाता मत्स्या आंभसिकाः शिव

பார்வதி கூறினாள்—மூன்று பாதைகளிலும் ஓடும் கங்கை அங்கே எவ்வாறு வந்தாள்? சிவா, நீர்வாழ் மூன்று கண்களுடைய மீன்கள் எவ்வாறு தோன்றின?

Verse 6

एतद्विस्तरतो ब्रूहि यद्यहं ते प्रिया विभो

விபோ! நான் உமக்கு பிரியமானவளாயின், இதனை விரிவாக எனக்குச் சொல்லும்.

Verse 7

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि यदि पृच्छसि मां शुभे । आस्तिकाः श्रद्दधानाश्च भवंतीति मतिर्मम

ஈசுவரன் கூறினார்—தேவி, கேள்; சுபே, நீ என்னைக் கேட்பதால் நான் விளக்குகிறேன். நீ ஆஸ்திகமும் நம்பிக்கையும் உடையவள் என்பதே என் கருத்து.

Verse 8

यदा शप्तो महादेवो ह्यज्ञानतिमिरावृतैः । ऋषिभिः कोपयुक्तैश्च कस्मिंश्चित्कारणांतरे

ஒரு காலத்தில் ஏதோ ஒரு சிறப்பு காரணத்தால், அறியாமையின் இருளால் மூடப்பட்டும் கோபம் கொண்டும் இருந்த ரிஷிகள் மகாதேவரை சபித்தனர்.

Verse 9

तदा ते मुनयः सर्वे शप्तं ज्ञात्वा महेश्वरम् । निरानंदं जगत्सर्वं दृष्ट्वा चात्मानमेव च

அப்போது அந்த முனிவர்கள் அனைவரும் மகேஸ்வரர் சபிக்கப்பட்டதை அறிந்து, உலகமெங்கும் ஆனந்தம் அற்றதைக் கண்டு, தங்களின் தவறையும் உணர்ந்து துயருற்றனர்.

Verse 10

आराध्य परमेशानं दधतं गजरूपकम् । उन्नतं स्थानमानीय सानंदं चक्रिरे द्विजाः

யானை வடிவம் கொண்ட பரமேசானை ஆராதித்து, இருபிறப்பினர் அவரை உயர்ந்த இடத்திற்குக் கொண்டு சென்று, உலகை மீண்டும் ஆனந்தமயமாக்கினர்.

Verse 11

ततः प्रभृति सर्वे ते शिवद्रोहकरं परम् । आत्मानं मेनिरे नित्यं प्रसन्नेऽपि महेश्वरे

அதன் பின்னர், மகேஸ்வரர் அருள்புரிந்திருந்தாலும், தாங்கள் சிவதுரோகம் எனும் பெரும் குற்றம் செய்தவர்கள் என்று அவர்கள் எப்போதும் தம்மையே எண்ணினர்.

Verse 12

महोदयान्महातीर्थं सर्व आगत्य सत्वरम् । तपस्तेपुर्महाघोरं संगालेश्वरसन्निधौ

ஆகையால் அவர்கள் அனைவரும் விரைந்து ‘மஹோதயா’ எனப்படும் மகாதீர்த்தத்துக்கு வந்து, சங்காலேஸ்வரரின் சந்நிதியில் மிகக் கடுமையான தவம் செய்தனர்.

Verse 13

संगालेश्वरनामानं सर्वे पूज्य यथाविधि । भृगुरत्रिस्तथा मंकिः कश्यपः कण्व एव च

அவர்கள் அனைவரும் விதிமுறையின்படி ‘சங்காலேஸ்வரர்’ எனப் பெயர்பெற்ற இறைவனை வழிபட்டனர்—பிருகு, அத்ரி, மங்கி, கஷ்யபர், கண்வரும்.

Verse 14

गौतमः कौशिकश्चैव कुशिकश्च महातपाः । शूकरोऽथ भरद्वाजो भार्गविश्च महातपाः

கௌதமர், கௌசிகர், குசிகர்—மகாதபஸ்விகள்—மேலும் சூகரர், பரத்வாஜர், பார்கவியும், அனைவரும் மகாதபஸ்விகளாக (அங்கு வந்தனர்).

Verse 15

जातूकर्ण्यो वसिष्ठश्च सावर्णिश्च पराशरः । शांडिल्यश्च पुलस्त्यश्च वत्सश्चैव महातपाः

ஜாதூகರ್ಣ்யர், வசிஷ்டர், சாவர்ணி, பராசரர்; மேலும் சாண்டில்யர், புலஸ்த்யர், வத்ஸரும்—இவர்கள் அனைவரும் மகாதபஸ்விகள் (அங்கு இருந்தனர்).

Verse 16

एते चान्ये च बहवो ह्यसंख्याता महर्षयः

இவர்கள் மட்டுமல்ல; இன்னும் பலரும்—எண்ணற்ற மகரிஷிகள் இருந்தனர்.

Verse 17

संगालेश्वरमासाद्य प्रभासे पापनाशने । तपः कुर्वंति सततं प्रतिष्ठाप्य महेश्वरम्

பாபநாசகமான பிரபாசத்தில் சங்காலேஸ்வரரை அடைந்து, அங்கு மகேஸ்வரர் (சிவன்) பிரதிஷ்டை செய்து, அவர்கள் இடையறாது தவம் செய்தனர்.

Verse 18

ततः कालेन महता ते सर्वे मुनिपुंगवाः । ध्यानात्त्रिलोचनस्यैव अदृष्टे तु महेश्वरे

பின்னர் நீண்ட காலம் கழிந்தபின், அந்த முந்திய முனிவர்கள்—மகேஸ்வரன் இன்னும் நேரில் தோன்றாதபோதிலும்—மூன்றுகண் ஆண்டவனையே தியானித்ததால் அதிசய நிலையை அடைந்தனர்।

Verse 19

त्रिनेत्रत्वमनुप्राप्तास्तपोनिष्ठास्तपोधनाः । परस्परं वीक्षमाणास्त्रिनेत्रस्याभिशंकया

தவத்தில் நிலைத்தும் தவச் செல்வம் நிறைந்தும் இருந்த அவர்கள் மூன்றுகண் தன்மையை அடைந்தனர்; ஒருவரை ஒருவர் நோக்கி, ‘நாம் மூன்றுகண் இறைவனைப் போல ஆனோமோ?’ என ஐயுற்றனர்।

Verse 20

स्तुवंति विविधैः स्तोत्रैर्मन्यमाना महेश्वरम् । ज्ञात्वा ध्यानेन देवस्य त्रिनेत्रत्वमुपागताः

அந்த நிலையை மகேஸ்வரனின் அருளென எண்ணி, பலவகை ஸ்தோத்திரங்களால் அவரைத் துதித்தனர்; தேவனைத் தியானித்தறிந்து, தாம் மூன்றுகண் தன்மையை அடைந்தோம் என உணர்ந்தனர்।

Verse 21

चकुरुग्रं तपस्ते तु पूजां देवस्य शूलिनः । तेषु वै तप्यमानेषु कृपाविष्टो महेश्वरः

அவர்கள் கடும் தவமும் செய்து, சூலதாரி தேவனைப் பூஜித்தனர்; அவர்கள் தவத்தில் ஈடுபட்டிருந்தபோது மகேஸ்வரன் கருணையால் நிறைந்தான்।

Verse 22

उवाच तान्मुनीन्सर्वाञ्छृणुध्वं वरमुत्तमम् । प्रसन्नोऽहं मुनिश्रेष्ठास्तपसा पूजयापि च

மகேஸ்வரன் அந்த முனிவர்கள் அனைவரிடமும் கூறினான்—“உத்தம வரத்தை கேளுங்கள். முனிச் சிறந்தவர்களே, உங்கள் தவமும் பூஜையும் எனக்கு திருப்தியளித்தன.”

Verse 23

ऋषय ऊचुः । यदि प्रसन्नो देवेश वरं नो दातुमर्हसि । गंगामानय वेगेन ह्यभिषेकाय नो हर

ரிஷிகள் கூறினர்—தேவேசா! நீர் பிரசன்னமாய் எங்களுக்கு வரம் அளிக்கத் தகுதியெனக் கருதினால், ஹரா! எங்கள் அபிஷேகத்திற்காக கங்கையை விரைவாகக் கொண்டு வாரும்।

Verse 24

तस्यां कृताभिषेकास्तु तव द्रोहकरा वयम् । अज्ञानभावात्पूतत्वं यास्यामः पृथिवीतले

அந்தப் புனித நீரில் அபிஷேகம் செய்தபின், உமக்கு துரோகம் செய்த நாங்கள்—அறியாமை நிலையினால்—பூமியிலே தூய்மையை அடைவோம்।

Verse 25

ईश्वर उवाच । यूयं पवित्रकरणाः पावनानां च पावनाः । गंगां चैवानयिष्यामि युष्माकं चित्ततुष्टये

ஈசுவரன் கூறினான்—நீங்கள் தூய்மையை உண்டாக்குவோர்; தூய்மையாக்குவோரிலும் மிகத் தூய்மையாளர்; உங்கள் உள்ளம் மகிழ நான் கங்கையையே கொண்டு வருவேன்।

Verse 26

पावित्र्याद्भवतां जातं त्रैनेत्र्यं मुनिसत्तमाः । एवमुक्त्वा ततः शंभुर्ध्यानस्तिमितलोचनः । सस्मार क्षणमात्रेण गंगां मीनकुलावृताम्

முனிசிறந்தோரே! உங்கள் தூய்மையிலிருந்தே திரிநேத்திரத் தன்மை தோன்றியது. இவ்வாறு சொல்லி, தியானத்தில் கண்கள் அசையாது நிலைத்த சாம்பு, ஒரு கணத்தில் மீன்கூட்டம் சூழ்ந்த கங்கையை நினைத்தான்।

Verse 27

स्मृतमात्रा तदा देवी गंगा त्रिपथगामिनी । भित्वा भूमितलं प्राप्ता तत्र मीनकुलावृता

நினைத்த மாத்திரத்தில் அப்போது திரிபதகாமினி தேவியான கங்கை, பூமித்தளத்தைப் பிளந்து அங்கே வந்து சேர்ந்தாள்; மீன்கூட்டம் சூழ்ந்தவளாய் இருந்தாள்।

Verse 28

ऋषिभिश्च यदा दृष्टा गंगा मीनयुता शुभा । दृष्टमात्रास्तु ते मत्स्यास्त्रिनेत्रत्वमुपागताः

ரிஷிகள் மீன்களுடன் கூடிய புனிதமான கங்கையைத் தரிசித்தபோது, அந்த மீன்கள் அந்தத் தரிசனமாத்திரத்தாலேயே திரிநேத்திரத் தன்மையை அடைந்தன।

Verse 29

ईश्वर उवाच । युष्माकं दर्शनाद्विप्रास्त्रिनेत्रत्वमुपागताः । एतन्निदर्शनं सर्वं लोकानां च प्रदर्शनम्

ஈஸ்வரன் கூறினான்—ஓ விப்ரர்களே, உங்கள் தரிசனத்தால் அந்த மீன்கள் திரிநேத்திரத் தன்மையை அடைந்தன. இது உலகங்களுக்கு உபதேசமாக நிற்கும் முழுமையான எடுத்துக்காட்டு.

Verse 30

ऋषय ऊचुः । अस्मिन्कुंडे महादेव मत्स्यानां संततिः सदा । त्रिनेत्रा त्वत्प्रसादेन भूयात्सर्वा युगेयुगे

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ மகாதேவா, இக்குண்டத்தில் மீன்களின் சந்ததி எந்நாளும் நிலைத்திருக்கட்டும்; உமது அருளால் அவை அனைத்தும் யுகம் யுகமாகத் திரிநேத்திரமாகட்டும்।

Verse 31

अस्मिन्कुंडे समागत्य नरः स्नानं करोति यः । ददाति हेम विप्राय गाश्च वस्त्रं तथा तिलान्

எவன் இக்குண்டத்திற்கு வந்து நீராடி, ஒரு பிராமணனுக்கு பொன் தானம் செய்து—மேலும் பசுக்கள், ஆடைகள், எள்ளும் தானமாக அளிக்கிறானோ—

Verse 32

अमावास्यां विशेषेण त्रिनेत्रः स प्रजायताम् । एवं भविष्यतीत्युक्त्वा ह्यन्तर्धानं गतो हरः

சிறப்பாக அமாவாசை நாளில் அவன் திரிநேத்திரனாகப் பிறக்கட்டும். ‘இவ்வாறே ஆகும்’ என்று கூறி ஹரன் மறைந்தான்।

Verse 33

ब्राह्मणास्तुष्टिसंयुक्ता गताः सर्वे महोदयम्

அந்தப் பிராமணர்கள் அனைவரும் திருப்தியால் நிறைந்து, மாபெரும் உயர்வும் செழிப்பும் நலனும் அடைந்தனர்।

Verse 34

एतत्ते कथितं देवि गंगामाहात्म्यमुत्तमम् । श्रुतं पापप्रशमनं सर्वकामफलप्रदम्

தேவி! கங்கையின் பரமோத்தம மஹாத்மியத்தை உனக்குச் சொன்னேன்; இதைக் கேட்டால் பாபங்கள் நீங்கி, எல்லா தர்மமான விருப்பங்களின் பலனும் கிடைக்கும்।

Verse 304

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये संगालेश्वरसमीपवर्ति गंगामाहात्म्यवर्णनंनाम चतुरुत्तरत्रिशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்காந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாசீதிசாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் முதல் ‘பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்ய’ பகுதியில், ‘ஸங்காலேஸ்வரத்திற்கு அருகிலுள்ள கங்காமாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் 304ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।