Adhyaya 287
ஈசுவரன் தேவியிடம் அகஸ்தியஸ்தானத்திற்கு அருகிலுள்ள ‘அஜாபாலேஸ்வரி’ எனும் மங்களத் திருத்தலத்தைச் சுட்டிக் காட்டுகிறார். ரகுவம்சத்தின் சிறந்த அரசன் அஜாபாலன் அங்கு பாபமும் நோயும் போக்கும் தேவியை பக்தியுடன் வழிபட்டு, ‘அஜா-ரூப’ (ஆடு-வடிவ) நோய்கள் என உருவகமாகக் கூறப்படும் துன்பங்களைத் தணித்தவன் எனக் கூறப்படுகிறது. பின்னர் அவன் தன் பெயராலேயே தேவியை பிரதிஷ்டை செய்து, பாபநாசினியாக நிலைநிறுத்தினான். இவ்வத்யாயம் திருத்தலத்தின் இடமகிமை, அரச ஆதரவு, மற்றும் திதி சார்ந்த வழிபாட்டு நேரம் ஆகியவற்றை இணைத்து அறிவுறுத்துகிறது. முடிவில் பலश्रுதி—திருதியைத் திதியில் முறையாகவும் பக்தியுடனும் பூஜை செய்தால் வலிமை, அறிவு, புகழ், கல்வி, நல்வாழ்வு/சௌபாக்கியம் கிடைக்கும் என உரைக்கிறது.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि अजापालेश्वरीं शुभाम् । अगस्त्यस्थानपूर्वेण नातिदूरे व्यवस्थिताम्
ஈஸ்வரன் கூறினார்—பின்னர், ஓ மகாதேவி, அகஸ்திய ஸ்தானத்தின் கிழக்கே அதிக தூரமல்லாத இடத்தில் உள்ள மங்களமான அஜாபாலேஸ்வரியை அணுக வேண்டும்।
Verse 2
रघुवंशसमुद्भूतो ह्यजापालो नृपोत्तमः । स तत्र देवीमाराध्य पापरोगवशंकरीम्
ரகு வம்சத்தில் பிறந்த அஜாபாலன் எனும் சிறந்த அரசன், அங்கே பாவமும் நோயும் கொண்ட வலிமையை அடக்கும் அந்த தேவியைப் பக்தியுடன் ஆராதித்தான்।
Verse 3
अजारूपांश्च रोगान्वै चारयामास भूमिपः । तत्र तां स्थापयामास स्वनाम्ना पापनाशिनीम्
அந்த அரசன் ஆட்டுருவம் கொண்ட நோய்களை விரட்டினான்; அங்கேயே பாவநாசினியான அந்த தேவியைத் தன் பெயரால் நிறுவினான்।
Verse 4
यस्तां पूजयते भक्त्या तृतीयायां विधानतः । बल बुद्धिर्यशो विद्यां सौभाग्यं प्राप्नुयान्नरः
திதி த்ருதியையில் விதிப்படி பக்தியுடன் அவளை வழிபடுகிறவன், வலமும் புத்தியும் புகழும் கல்வியும் நல்வாழ்வும் பெறுவான்।
Verse 287
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्येऽजापालेश्वरीमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्ताशीत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுட்கள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாஸகண்டத்தில், முதல் பிரபாஸக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘அஜாபாலேஸ்வரீ மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் 287ஆம் அதிகாரம் நிறைவு பெற்றது।