Adhyaya 285

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि पुनर्न्यंकुमतीं नदीम् । तत्र कृत्वा गयाश्राद्धं गोष्पदे तीर्थ उत्तमे

ஈசுவரன் கூறினார்—மகாதேவி, அதன் பின் மீண்டும் ந்யங்குமதீ நதிக்குச் செல்ல வேண்டும். அங்கே ‘கோஷ்பத’ எனப்படும் உத்தம தீர்த்தத்தில் கயா-ஸ்ராத்தம் செய்தால் பெரும் புண்ணியம் கிடைக்கும்.

Verse 2

ततः पश्येद्वराहं तु तस्माद्धरिगृहं व्रजेत् । तत्र मातृस्तु संपूज्य स्नात्वा सागरसंगमे

பின்னர் வராஹதேவனை தரிசிக்க வேண்டும்; அங்கிருந்து ஹரியின் ஆலயத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அங்கே மாத்ருக்களை முறையாகப் பூஜித்து, கடல் சங்கமத்தில் நீராடி புனிதம் பெற வேண்டும்.

Verse 3

न्यंकुमत्यर्णवोपेते ततः पूर्वमनु व्रजेत् । अगस्तेराश्रमं दिव्यं क्षुधाहरमितिस्मृतम्

பின்னர் ந்யங்குமதி கடலில் கலக்கும் கரைக்கு அருகில் இருந்து கிழக்குத் திசை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும். அங்கே ‘பசியை நீக்குபவன்’ எனப் புகழப்படும் அகஸ்தியரின் தெய்வீக ஆசிரமத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 4

यत्रेल्वलं च वातापिं संहृत्य भगवान्मुनिः । मुक्त्वाऽपद्भ्यो ब्राह्मणांश्च तेभ्यः स्थानं ततो ददौ

அங்கே பகவான் முனிவர் இல்வலனையும் வாதாபியையும் அழித்தார்; பிராமணர்களை ஆபத்திலிருந்து விடுவித்து, பின்னர் அவர்களுக்கு பாதுகாப்பான இருப்பிடத்தை அளித்தார்.

Verse 5

अगस्त्याश्रममेतद्धि अगस्तिप्रियमुत्तमम् । न्यंकुमत्यास्तटे रम्ये सर्वपातकनाशने

இதுவே அகஸ்தியரின் ஆசிரமம்—அவருக்கு மிகப் பிரியமான, உயர்ந்தது. இது ந்யங்குமதியின் அழகிய கரையில் அமைந்துள்ளது; எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது.

Verse 6

देव्युवाच । अगस्तिनेह वातापिः किमर्थमुपशामितः । अत्र वै किंप्रभावश्च स दैत्यो ब्राह्मणांतकः । किमर्थं चोद्गतो मन्युरगस्तेस्तु महात्मनः

தேவி கூறினாள்—அகஸ்தியரே! இங்கே வாதாபி ஏன் அடக்கப்பட்டான்? பிராமணர்களைக் கொன்ற அந்த அசுரனை அடக்க இங்கே என்ன விசேஷப் பிரபாவம் உள்ளது? மேலும் மகாத்மா அகஸ்தியருக்கு கோபம் ஏன் எழுந்தது?

Verse 7

ईश्वर उवाच । इल्वलो नाम दैत्येन्द्र आसीद्वै वरवर्णिनि । मणिमत्यां पुरा पुर्यां वातापिस्तस्य चानुजः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—அழகிய நிறமுடையவளே! முற்காலத்தில் மணிமதி என்னும் நகரில் இல்வலன் என்னும் அசுரராஜன் இருந்தான்; அவனுடைய இளையவன் வாதாபி ஆவான்.

Verse 8

स ब्राह्मणं तपोयुक्तमुवाच दितिनंदनः । पुत्र मे भगवन्नेकमिंद्रतुल्यं प्रयच्छतु

அப்போது திதியின் மகன் தவமுடைய அந்தப் பிராமணனை நோக்கி—“பகவனே! எனக்கு ஒரே ஒரு மகனை அருளுங்கள்; அவன் இந்திரனுக்கு ஒப்பானவனாக இருக்கட்டும்” என்றான்.

Verse 9

तस्मिन्स ब्राह्मणो नैच्छत्पुत्रं दातुं तथाविधम् । चुक्रोध दितिजस्तस्य ब्राह्मणस्य ततो भृशम्

ஆனால் அந்தப் பிராமணன் அத்தகைய மகனை அளிக்க விரும்பவில்லை. அதனால் அந்த அசுரன் அந்தப் பிராமணர்மேல் மிகுந்த கோபம் கொண்டான்.

Verse 10

प्रभासक्षेत्रमासाद्य स दैत्यः पापबुद्धिमान् । मेषरूपी च वातापिः कामरूपोऽभवत्क्षणात्

பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்த அந்தப் பாவபுத்தியுடைய அசுரன் வாதாபி, கணநேரத்தில் விரும்பிய வடிவம் கொள்ளும் சக்தியால் ஆட்டுக் (மேஷ) வடிவம் எடுத்தான்.

Verse 11

संस्कृत्य भोजयेत्तत्र विप्रान्स च जिघांसति । समा ह्वयति तं वाचा गतं चैव ततः क्षयम्

அங்கே அவன் (உணவை) முறையாகச் சமைத்து பிராமணர்களுக்கு உண்ண அளிப்பான்; ஆனால் உள்ளத்தில் அவர்களை கொல்ல எண்ணுவான். பின்னர் வார்த்தையால் அவனை அழைப்பான்; அதன்பின் அவன் நாசத்தை அடைவான்.

Verse 12

स पुनर्देहमास्थाय जीवन्स्म प्रत्यदृश्यत । ततो वातापिरपि तं छागं कृत्वा सुसंस्कृतम् । ब्राह्मणं भोजयित्वा तु पुनरेव समाह्वयत्

அவன் மீண்டும் உடலை ஏற்று உயிருடன் காணப்பட்டான். பிறகு வாதாபியும் தன்னை நன்கு சமைக்கப்பட்ட ஆடாக மாற்றிக்கொண்டு, அந்தணருக்கு உணவளித்த பின் மீண்டும் அழைக்கப்பட்டான்.

Verse 13

स तस्य पार्श्वं निर्भिद्य ब्राह्मणस्य महात्मनः । वातापिः प्रहसंस्तत्र निश्चक्राम द्विजोदरात्

அப்போது வாதாபி சிரித்துக்கொண்டே அந்த மகாத்மாவான அந்தணரின் விலாப்பகுதியைக் கிழித்துக்கொண்டு அந்தத் துவிஜரின் வயிற்றிலிருந்து வெளியே வந்தான்.

Verse 14

एवं स ब्राह्मणान्देवि भोजयित्वा पुनःपुनः । विनिर्भिद्योदरं तेषामेवं हंति द्विजान्बहून्

தேவி! இவ்விதமாக அவன் அந்தணர்களுக்கு மீண்டும் மீண்டும் உணவளித்து, அவர்களின் வயிற்றைக் கிழித்து பல துவிஜர்களைக் கொன்று வந்தான்.

Verse 15

ततो वै ब्राह्मणाः सर्वे भयभीताः प्रदुद्रुवुः । अगस्तेराश्रमं जग्मुः कथयामासुरग्रतः

பிறகு அந்தணர்கள் அனைவரும் பயந்து ஓடினார்கள். அவர்கள் அகஸ்திய முனிவரின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்று, அவர் முன்னிலையில் நடந்ததைக் கூறினார்கள்.

Verse 16

भगवञ्छृणु नो वाक्यमस्माकं तु भयावहम् । निमंत्रिताः स्म सर्वे वा इल्वलेन वयं प्रभो

பகவானே! அச்சம் தரும் எங்கள் வார்த்தைகளைக் கேளுங்கள். இறைவா! நாங்கள் அனைவரும் இல்வலனால் அழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம்.

Verse 17

अस्माकं मृत्युरूपं तद्भोजनं नास्ति संशयः । तदस्मान्रक्ष भगवन्विषण्णागतचेतसः

அந்த உணவு எங்களுக்குச் சாட்சாத் மரணமே—இதில் ஐயமில்லை. ஆகவே, பகவானே, துயரமுற்ற மனத்துடன் சரணடைந்த எங்களை காத்தருள்வாயாக।

Verse 18

ततः प्रभासमासाद्य यत्र तौ दैत्यपुंगवौ । ब्रह्मघ्रौ पापनिरतौ ददर्श स महामुनिः

பின்னர் அவர் பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்து, அங்கே இருந்த அந்த இரு தைத்யச் சிறந்தவர்களை கண்டார். பிராமணஹந்தர்கள், பாபத்தில் ஈடுபட்டவர்கள் எனும் அவர்களை மகாமுனி பார்த்தார்।

Verse 19

वातापिं संस्कृतं दृष्ट्वा मेषरूपं महासुरम् । उवाच देहि मे भोज्यं बुभुक्षा मम वर्तते

ஆட்டுருவில் இருந்த மகாசுரன் வாதாபி உணவாகத் தயாராக இருப்பதைக் கண்டு அவர் கூறினார்—“எனக்கு உணவு கொடு; எனக்குப் பசி எழுந்துள்ளது।”

Verse 20

इत्युक्तौ स्वागतं तत्र चक्राते मुनये तदा । भगवन्भोजनं तुभ्यं दास्येऽहं बहुविस्तरम् । कियन्मानस्तवाहारस्तावन्मानं पचाम्यहम्

அவ்வாறு கூறியபோது அவர்கள் அங்கே முனிவரை வரவேற்றனர். “பகவானே, உமக்கு மிக விரிவான உணவு அளிப்பேன்; உமது பசியின் அளவிற்கு அதே அளவு நான் சமைப்பேன்” என்றனர்।

Verse 21

अगस्त्य उवाच । अन्नं पचस्व दैत्येन्द्र किंचित्तृप्तिर्भविष्यति । एवमस्त्विति दैत्येन्द्रः पक्वमाह महामुने

அகஸ்தியர் கூறினார்—“தைத்யேந்திரா, அன்னத்தைச் சமை; சிறிதளவாவது திருப்தி உண்டாகும்.” தைத்யத் தலைவர் “அப்படியே ஆகட்டும்” என்று சொல்லி, மகாமுனியிடம் “சமைந்துவிட்டது” என்றான்।

Verse 22

आस्यतामासनमिदं भुज्यतां स्वेच्छया मुने । इत्युक्तोऽघोरमंत्रं स जपन्कल्पांतकारकम् । धुर्यासनमथासाद्य निषसाद महामुनिः

“முனிவரே, இந்த ஆசனத்தில் அமருங்கள்; விருப்பம்போல் உண்ணுங்கள்.” என்று கூறப்பட்டதும், மகாமுனி கல்பாந்த-நாசகமான அகோர மந்திரத்தை ஜபித்தபடி சிறந்த ஆசனத்தை அணுகி அமர்ந்தார்।

Verse 23

तं पर्यवेषद्दैत्येंद्र इल्वलः प्रहसन्निव । शतहस्तप्रमाणेन राशिमन्नस्य सोऽकरोत्

அப்போது தைத்தியேந்திரன் இல்வலன் சிரிப்பதுபோல் அவரை உபசரித்து, நூறு கை அளவிற்கு ஒரு பெரும் அன்னக் குவியலை அமைத்தான்।

Verse 24

ततो हष्टमनाऽगस्त्यः प्राग्रसत्कवलद्वयम् । रूपं कृत्वा महत्तद्वद्यद्वत्सागरशोषणे

பின்னர் மகிழ்ந்த மனத்துடன் அகஸ்தியர் முதலில் இரண்டு கவளங்களை விழுங்கினார்; கடலைக் குடித்தபோது போலவே அவர் மிகப் பெரும் உருவம் கொண்டார்।

Verse 25

समस्तमेव तद्भोज्यं वातापिं बुभुजे ततः । भुक्तवत्यसुरो ह्वानमकरोत्तस्य इल्वलः

பின்னர் அவர் அந்த முழு உணவையும்—வாதாபியையும் சேர்த்து—உண்டார். அசுரன் உண்டபின், இல்வலன் அவனை அழைத்தான் (வெளியே வருமாறு).

Verse 26

ततोऽसौ दत्तवानन्नमगस्त्यस्य महात्मनः । भस्मीचकार सर्वं स तदन्नं च सदानवम्

அப்போது மகாத்மா அகஸ்தியருக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அந்த அன்னத்தையும், அதற்குள் இருந்த தானவனையும் சேர்த்து அனைத்தையும் அவர் சாம்பலாக்கினார்।

Verse 27

इल्वलं क्रोधमुष्ट्या तु भस्मीचक्रे महामुनिः । ततो हाहारवं कृत्वा सर्वे दैत्या ननंशिरे

அப்போது மகாமுனி கோபமிகு குத்தால் இல்வலனைச் சாம்பலாக்கினார். பின்னர் ‘ஹா ஹா’ என அலறி எல்லா தைத்யரும் ஓடினர்.

Verse 28

ततोऽगस्त्यो महातेजा आहूय द्विजपुंगवान् । तत्स्थानं च ददौ तेभ्यो दैत्य्रानां द्रव्यपूरितम्

பின்னர் பேரொளியுடைய அகஸ்தியர் சிறந்த இருபிறப்பினரை அழைத்து, தைத்யர்களின் செல்வம் நிறைந்த அந்த இடத்தை அவர்களுக்கு அளித்தார்.

Verse 29

क्षुधा हृता ततो देवि तत्रागस्त्यस्य दानवैः । तेन क्षुधा हरंनाम स्थानमासीद्विजन्मनाम्

பின்னர், தேவி, அங்கே தானவர்கள் அகஸ்தியரின் பசியை நீக்கினர்; ஆகவே அந்த இடம் இருபிறப்பினரிடையே ‘க்ஷுதாஹர’—பசியை அகற்றுவது—என்று பெயர்பெற்றது.

Verse 30

तस्य पश्चिमभागे तु नातिदूरे व्यवस्थितम् । गंगेश्वरमिति ख्यातं गंगया यत्प्रतिष्ठितम्

அதன் மேற்குப் பகுதியில், அதிகத் தொலைவில் அல்லாமல், கங்காதேவி நிறுவிய ‘கங்கேஸ்வர’ எனப் புகழ்பெற்ற திருத்தலம் உள்ளது.

Verse 31

वातापिभक्षणेपूर्वमगस्त्येन महात्मना । दैत्यसंभक्षणोत्पन्नसर्वपातकशुद्धये । समाहूता महादेवि गंगापातकनाशिनी

மகாத்மா அகஸ்தியர் வாதாபியை உண்ணுமுன், மகாதேவி, தைத்யனை உண்டதால் எழும் எல்லாப் பாவங்களையும் சுத்தி செய்யப் பாவநாசினி கங்கையை அழைத்தனர்.

Verse 32

ततो देवि समा याता गंगा पातकनाशिनी । शुद्धिं चकार तस्यर्षेस्तत्र स्थाने स्थिताऽभवत्

அப்போது, தேவியே, பாவநாசினியான கங்கை அங்கு வந்தாள்; அவள் அந்த முனிவரைத் தூய்மைப்படுத்தி, அதே இடத்தில் நிலைபெற்றாள்।

Verse 33

अगस्त्यस्याऽश्रमे रम्ये नृणां पापभयापहे । तत्र गंगेश्वरं दृष्ट्वा अभक्ष्योद्भवपातकात् । मुच्यते नात्र संदेहः स्नानदानजपादिना

மனிதரின் பாவப் பயத்தை நீக்கும் அகஸ்தியரின் இனிய ஆசிரமத்தில், அங்கு கங்கேஸ்வரனை தரிசித்தால் தடைசெய்யப்பட்ட உணவால் உண்டான பாவத்திலிருந்து விடுதலை கிடைக்கும்—இதில் ஐயமில்லை; குறிப்பாக நீராடல், தானம், ஜபம் முதலியவற்றால்।

Verse 285

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमेप्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये न्यंकुमतीमाहात्म्येऽगस्त्याश्रमगंगेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चाशीत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு, 81,000 செய்யுட்கள் கொண்ட ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் முதல் பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் உள்ள ந்யங்குமதீமாஹாத்ம்யத்தில் ‘அகஸ்த்யாஶ்ரம கங்கேஸ்வர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் 285-ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।