Adhyaya 284

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि सुकन्यासर उतमम् । यत्राश्विनौ निमग्नौ तौ च्यवनेन सहांबिके । समानरूपो ह्यभवच्च्यवनो यत्र सोऽश्विना

ஈசுவரன் கூறினார்—மகாதேவி, அதன் பின் உத்தமமான சுகன்யா-சரஸிற்குச் செல்ல வேண்டும். அம்பிகையே, அங்கே இரு அச்வின்குமாரரும் ச்யவனருடன் சேர்ந்து நீரில் மூழ்கி ஸ்நானம் செய்தனர்; அங்கே ச்யவனரும் அச்வினரைப் போல ஒப்பான இளமைமிகு ஒளிரும் ரூபத்தை அடைந்தார்.

Verse 2

यत्र प्राप्तवती कामं सुकन्या वरवर्णिनी । सरःस्नानप्रभावेन तेन कन्यासरः स्मृतम् । तत्र स्नाता शुभा नारी तृतीयायां विशेषतः

அங்கே வரவண்ணமிகு சுகன்யை அந்தச் சரஸில் ஸ்நானத்தின் பலனால் தன் விரும்பிய வரத்தை அடைந்தாள்; ஆகவே அது ‘கன்னியா-சரஸ்’ எனப் புகழப்படுகிறது. அங்கே ஸ்நானம் செய்யும் புண்ணியப் பெண்—சிறப்பாக திருதியைத் திதியில்—மங்கலப் பலனை அடைவாள்.

Verse 3

सप्तजन्मसहस्राणि गृहभंगं न चाप्नुयात् । दरिद्रो विकलो दीनो नांधस्तस्या भवेत्पतिः

ஏழாயிரம் பிறவிகள் வரை அவளுக்கு இல்லம் சிதைவுறாது. அவளுடைய கணவன் ஏழை, ஊனமுற்றவன், துன்புற்றவன் அல்லது குருடனாக இருப்பதில்லை.

Verse 284

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये च्यवनेश्वरमाहात्म्ये सुकन्यासरोमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुरशीत्युत्तर द्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்காந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தில், முதல் பிரபாசக்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தில், ச்யவனேஸ்வர மாஹாத்ம்யத்தின் உட்பிரிவாக ‘சுகன்யா-சரஸ் மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் இருநூற்று எண்பத்துநான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.