Adhyaya 282
இந்த अध्यாயத்தில் ப்ருகுவம்சத்து மகரிஷி ச்யவனரின் ஆசிரமத்தில் யாகநேரத்தில் எழுந்த சடங்கு–தத்துவ மோதல் கூறப்படுகிறது. ச்யவனருக்கு மீண்டும் இளமை, செழிப்பு ஏற்பட்ட செய்தி கேட்டு அரசன் சர்யாதி தன் பரிவாரத்துடன் வந்து மரியாதையுடன் வரவேற்கப்படுகிறார். ச்யவனர் அரசனுக்காக யாகம் நடத்த ஒப்புக்கொண்டு, சிறந்த யாகமண்டபம் அமைக்கப்படுகிறது. சோமப் பகிர்வின்போது ச்யவனர் நாசத்தியர்களான அஷ்வினிக் குமாரர்களுக்காக சோமக்ரஹம் எடுக்கிறார். இந்திரன்—அஷ்வினர்கள் வைத்தியர்கள், மனிதர்களிடையே நடமாடுவோர்; ஆகவே மற்ற தேவர்களைப் போல சோமபாகம் பெறத் தகுதியில்லை—என்று எதிர்க்கிறார். ச்யவனர் இந்திரனை கண்டித்து, அஷ்வினர்களின் தெய்வத்தன்மையும் உலகநலச் செயலும் நிறுவி, எச்சரிக்கையையும் பொருட்படுத்தாமல் ஆஹுதியை நிறைவேற்றுகிறார். கோபித்த இந்திரன் வஜ்ரத்தால் தாக்க முயன்றபோது, ச்யவனர் தபோபலத்தால் இந்திரனின் கரத்தை உறையச் செய்கிறார். பின்னர் மந்திரயுக்த ஆஹுதியால் க்ருத்யையை உருவாக்குகிறார்; அவரது தபஸிலிருந்து ‘மத’ எனும் பயங்கர மஹாசத்துவம் தோன்றுகிறது—அதிவிசால உருவம், உலகை மூடும் கர்ஜனை, இந்திரனை விழுங்கத் துடிக்கும் வேகம். இந்நிகழ்வு யாகத்தில் உரிமை, ஹோமம் நடத்தும் ऋत्वிக் அதிகாரம், தெய்வ வலுக்கட்டாயத்தின் நெறிமுறை எல்லை ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்துகிறது.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततः श्रुत्वा च शर्यातिर्वलभीस्थान संस्थितः । वयस्थं च्यवनं श्रुत्वा आनन्दोद्गतमानसः
ஈஸ்வரர் கூறினார்—பின்னர் வலபியில் தங்கியிருந்த அரசன் சர்யாதி, ச்யவனர் இளமை பெற்றார் என்று கேட்டவுடன், ஆனந்தம் பொங்கிய மனத்துடன் ஆனான்।
Verse 2
प्रहृष्टः सेनया सार्द्धं स प्रायाद्भार्गवाश्रमम् । च्यवनं च सुकन्यां च हृष्टां देव सुतामिव
மிக மகிழ்ந்து அவன் தன் சேனையுடன் பார்கவ ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான். அங்கே ச்யவனரையும் சுகன்யையையும் கண்டான்—அவள் தேவகுமாரியைப் போல ஒளிவீசி மகிழ்ந்திருந்தாள்.
Verse 3
गतो महीपः शर्यातिः कृत्स्नानंदमहोदधिः । ऋषिणा सत्कृतस्तेन सभार्यः पृथिवीपतिः । तत्रोपविष्टः कल्याणीः कथाश्चक्रे महामनाः
முழு ஆனந்தத்தின் பெருங்கடல்போன்ற அரசன் சர்யாதி அங்கே சென்றான். அந்த முனிவர் அவனைச் சிறப்பாக வரவேற்றார்; மனைவியுடன் பூமிபதி அமர்ந்து, அங்கே மகாத்மா அரசன் மங்களமான உரைகளைப் பேசினான்.
Verse 4
अथैनं भार्गवो देवि ह्युवाच परिसांत्वयन् । याजयिष्यामि राजंस्त्वां संभारानुपकल्पय
அப்போது, தேவி, பார்கவ முனிவர் அவனை ஆறுதல் கூறி உரைத்தார்—“அரசே, உன் யாகத்தை நான் நடத்துவேன்; தேவையான யாகப் பொருட்களைத் தயாராக்கு.”
Verse 5
ततः परमसंहृष्टः शर्यातिः पृथिवीपतिः । च्यवनस्य महादेवि तद्वाक्यं प्रत्यपूजयत्
அப்போது, மகாதேவி, மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்த பூமிபதி சர்யாதி ச்யவனரின் அந்த வாக்கை மரியாதையுடன் ஏற்று போற்றினான்.
Verse 6
प्रशस्तेऽहनि याज्ञीये सर्वकामसमृद्धिमत् । कारयामास शर्यातिर्यज्ञायतनमुत्तमम्
யாகத்திற்குத் தகுந்த மங்கள நாளில் சர்யாதி எல்லா விருப்பங்களின் செழிப்பும் நிறைந்த சிறந்த யாகமண்டபத்தை அமைக்கச் செய்தான்.
Verse 7
तत्रैव च्यवनो देवि याजयामास भार्गवम् । अद्भुतानि च तत्रासन्यानि तानि महेश्वरि
அங்கேயே, ஓ தேவி, ப்ருகுவம்சத்துச் ச்யவனர் யாகத்தை நடத்தச் செய்தார்; ஓ மஹேஸ்வரி, அங்கே பல அதிசய நிகழ்வுகள் நிகழ்ந்தன।
Verse 8
अगृह्णाच्च्यवनः सोममश्विनोर्देवयोस्तदा । तमिन्द्रो वारयामास मा गृहाण तयोर्ग्रहम्
அப்போது ச்யவனர் அந்த இரு தெய்வ அஷ்வின்களுக்காக சோமத்தை எடுத்தார். இந்திரன் தடுத்து—“அவர்களுக்கான கிரஹம் (பங்கு) எடுக்காதே” என்றான்।
Verse 9
इन्द्र उवाच । उभावेतौ न सोमार्हौ नासत्याविति मे मतिः । भिषजौ देवतानां हि कर्मणा तेन गर्हितौ
இந்திரன் கூறினான்—“என் கருத்தில் இந்த இரு நாசத்தியரும் சோமத்திற்கு உரியவர்கள் அல்லர்; ஏனெனில் அவர்கள் தேவர்களின் வைத்தியர்கள், அந்தத் தொழிலால் பழிக்கப்படுகின்றனர்।”
Verse 10
च्यवन उवाच । माऽवमंस्था महात्मानौ रूपद्रविणवर्चसौ । यौ चक्रतुश्च मामद्य वृंदारकमिवाजरम्
ச்யவனர் கூறினார்—“அழகு, செல்வம், ஒளியால் விளங்கும் அந்த இரு மகாத்மைகளை இகழாதே. அவர்களே இன்று என்னை தேவரைப் போல இளமையுடனும் அஜரனாகவும் ஆக்கினர்।”
Verse 11
समत्वेनान्यदेवानां कथं वै नेक्षते भवान् । अश्विनावपि देवेन्द्र देवौ विद्धि परंतप
நீ ஏன் அவர்களை மற்ற தேவர்களுக்கு சமமாகக் காணவில்லை? ஓ தேவேந்திரா, ஓ பரந்தபா, அஷ்வினரும் தேவர்களே என்று அறிக।
Verse 12
इन्द्र उवाच । चिकित्सकौ कर्मकरौ कामरूपसमन्वितौ । लोके चरंतौ मर्त्यानां कथं सोममिहार्हतः
இந்திரன் கூறினான்—அவர்கள் இருவரும் வைத்தியர்கள், வெறும் பணியாளர்கள்; விருப்பம்போல் உருவம் கொள்ள வல்லவர்கள். மானிடர்களிடையே உலகில் உலாவும் அவர்கள் இங்கே சோமத்திற்கு எவ்வாறு உரியவர்கள்?
Verse 13
ईश्वर उवाच । एतदेव यदा वाक्यमाम्रेडयति वासवः । अनादृत्य ततः शक्रं ग्रहं जग्राह भार्गवः
ஈசுவரன் கூறினான்—வாசவனாகிய இந்திரன் இதே சொற்களை மீண்டும் மீண்டும் கூறிக் கொண்டிருந்தபோது, பார்கவனாகிய ச்யவனன் சக்ரனைப் பொருட்படுத்தாமல் சோம-கிரஹத்தை (ஆஹுதி பாத்திரம்/பங்கு) எடுத்துக் கொண்டான்.
Verse 14
ग्रहीष्यंतं ततः सोममश्विनोः सत्तमं तदा । समीक्ष्य बलभिद्देव इदं वचनमब्रवीत्
அப்போது அச்வினர்களுக்காக நிர்ணயிக்கப்பட்ட மிகச் சிறந்த சோமப் பங்கைக் கைப்பற்றப் போவதைப் பார்த்து, பலபித் தேவனாகிய இந்திரன் இவ்வசனங்களைச் சொன்னான்.
Verse 15
आभ्यामर्थाय सोमं त्वं ग्रहीष्यसि यदि स्वयम् । वज्रं ते प्रहरिष्यामि घोररूपमनुत्तमम्
நீயே அந்த இருவருக்காக சோமப் பங்கைக் கைப்பற்றினால், நான் உன்மேல் என் வஜ்ரத்தைப் பாய்ச்சுவேன்—அது பயங்கர வடிவமும், ஒப்பற்றதுமாகும்.
Verse 16
एवमुक्तः स्वयमिन्द्रमभिवीक्ष्य स भार्गवः । जग्राह विधिवत्सोममश्विभ्यामुत्तमं ग्रहम्
இவ்வாறு கூறப்பட்டபின், பார்கவன் (ச்யவனன்) இந்திரனை நேராக நோக்கி, விதிப்படி அச்வினர்களுக்காக மிகச் சிறந்த சோம-கிரஹத்தை எடுத்துக் கொண்டான்.
Verse 17
ततोऽस्मै प्राहरत्कोपाद्वज्रमिंद्रः शचीपतिः । तस्य प्रहरतो बाहुं स्तंभयामास भार्गवः
அப்போது கோபத்தால் சசீபதி இந்திரன் வஜ்ரத்தால் அவன்மேல் தாக்கினான்; தாக்கும் வேளையிலேயே பார்கவன் அவன் கரத்தை உறையச் செய்தான்.
Verse 18
स्तंभयित्वाथ च्यवनो जुहुवे मन्त्रतोऽनलम् । कृत्यार्थी सुमहातेजा देवं हिंसितुमुद्यतः
அவனை உறையச் செய்த பின், ச்யவனன் மந்திரங்களால் அக்னியில் ஆஹுதி செய்தான்; க்ருத்யையை நாடி, மிகுந்த தேஜஸுடன், தேவனைத் தீங்கிழைக்க முனைந்தான்.
Verse 19
तत्र कृत्योद्भवो यज्ञे मुनेस्तस्य तपोबलात् । मदोनाम महावीर्यो महाकायो महासुरः
அங்கே அந்த யாகத்தில், அந்த முனிவரின் தவவலிமையால் க்ருத்யா-உத்பவமான ஒரு உயிர் எழுந்தது—மிகுந்த வீரத்துடன், பெரும் உடலுடன், ‘மத’ எனும் மஹாசுரன்.
Verse 20
शरीरं यस्य निर्देष्टुमशक्यं च सुरासुरैः । तस्य प्रमाणं वपुषा न तुल्यमिह विद्यते
அவனுடைய உடல் அளவிட முடியாதது; தேவரும் அசுரரும் அதன் அளவைச் சொல்ல இயலவில்லை. உருவப் பெருமையில் இங்கே அவனுக்கு ஒப்பார் எவரும் இல்லை.
Verse 21
तस्यास्यं चाभवेद्घोरं दंष्ट्रा दुर्दर्शनं महत् । हनुरेकः स्थितस्तस्य भूमावेको दिवं गतः
அவனுடைய வாய் மிகக் கொடூரமானது; அவனுடைய பெரும், பயங்கரமான கொம்புப் பற்கள் காணவே அரிது. அவன் இரு தாடைகளில் ஒன்று பூமியில் நிலைத்தது; மற்றொன்று வானத்தை எட்டியது.
Verse 22
चतस्रश्चापि ता दंष्ट्रा योजनानां शतंशतम् । इतरे त्वस्य दशना बभूबुर्दशयोजनाः
அவனுடைய நான்கு கோரப்பற்கள் ஒவ்வொன்றும் நூறு நூறு யோஜனங்களின் நூறு மடங்கு நீண்டன; மற்ற பற்கள் ஒவ்வொன்றும் பத்து யோஜன நீளமாயின.
Verse 23
प्राकारसदृशाकारा मूलाग्रसमदर्शनाः । नाम्ना पर्वतसंकाशाश्चायुतायुतयोजनाः
அவை மதில்களைப் போன்ற வடிவமுடையவை; அடியிலிருந்து முனைவரை ஒரேபோல் தோன்றின; ‘மலைப்போன்றவை’ என்ற பெயருடன் அயுத-அயுத யோஜனங்கள் வரை விரிந்தன.
Verse 24
नेत्रे रविशशिप्रख्ये भ्रुवावंतकसन्निभे । लेलिहज्जिह्वया वक्त्रं विद्युच्चलितलोलया । व्यात्ताननो घोरदृष्टिर्ग्रसन्निव जगद्बलात्
அவனுடைய கண்கள் சூரியன்-சந்திரன் போல ஒளிர்ந்தன; புருவங்கள் மலைச் சிகரங்களைப் போன்றன. மின்னலைப் போல் அசைந்து நக்கிக் கொண்டிருக்கும் நாவுடன் அவன் வாய் அகலத் திறந்திருந்தது; அவன் கொடிய பார்வை வலிமையால் உலகையே விழுங்கப் போவதுபோல் இருந்தது.
Verse 25
स भक्षयिष्यन्संक्रुद्धः शतक्रतुमुपाद्रवत् । महता घोरनादेन लोकाञ्छब्देन छादयन्
அவனை விழுங்கவேண்டும் என்ற கோபத்துடன் அவன் சதக்ரது (இந்திரன்) மீது பாய்ந்தான்; பெரும் கொடிய கர்ஜனையால் எல்லா உலகங்களையும் ஒலியால் மூடினான்.
Verse 282
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये च्यवनेश्वरमाहात्म्ये च्यवनेन नासत्ययज्ञभागप्रतिरोधकवज्र मोचनोद्यतशक्रनाशाय कृत्योद्भवमदनामकमहाऽसुरोत्पादनवृत्तान्तवर्णनंनाम द्व्यशीत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தில், முதல் பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் ச்யவனேஸ்வரமாஹாத்ம்யத்தில்—‘அஷ்வின்களின் யாகப் பங்கைக் தடுக்கும் வஜ்ரத்தை விடுவிக்க எழுந்த சக்ரனை அழிக்கச் ச்யவனன் க்ருத்யாவை உருவாக்கி, “மத” எனும் மகாஸுரனைத் தோற்றுவித்த நிகழ்வின் வர்ணனை’ எனப் பெயர்பெற்ற இருநூற்று எண்பத்திரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.