Adhyaya 280

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि च्यवनेश्वरमुत्तमम् । तत्रैव संस्थितं लिंगं सर्वपातकनाशनम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—பின்னர், ஓ மகாதேவி, உத்தமமான ச்யவனேஸ்வரத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அங்கேயே நிறுவப்பட்ட லிங்கம் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாகும்।

Verse 2

यत्र शर्यातिना दत्ता सुकन्या सा महर्षये । यत्र संस्तंभितं सैन्यमानाहार्त्तमथाकरोत्

இது சర్యாதி மன்னன் சுகன்யையை மகரிஷிக்குக் கன்யாதானமாக அளித்த இடம்; மேலும் படை தடுக்கப்பட்டு, பின்னர் தாக்குதலிலிருந்து விலக்கப்பட்ட இடமும் இதுவே।

Verse 3

एष शर्यातियज्ञस्य देशो देवि प्रकाशते । प्रभासक्षेत्रमध्ये तु साक्षात्पातकनाशनः

ஓ தேவி, இது சర్యாதியின் யாகம் நடைபெற்ற இடமாகப் புகழ்பெற்றது; பிரபாசக்ஷேத்ரத்தின் நடுவில் இது வெளிப்படையாகப் பாவநாசகமாக விளங்குகிறது।

Verse 4

साक्षात्तत्राभजत्सोममश्विभ्यां सह कौशिकः । चुकोप भार्गवश्चैव महेन्द्राय महातपाः

அங்கே கௌசிகர் அச்வினி தேவர்களுடன் நேரடியாகச் சோமத்தைப் பகிர்ந்தார். மேலும் மகாதபஸ்வி பார்கவர் மகேந்திரன் (இந்திரன்) மீது கோபமுற்றார்.

Verse 5

संस्तंभयामास च तं वासवं च्यवनः प्रभुः । सुकन्यां चापि भार्यां स राजपुत्रीमवाप्तवान्

வல்லமைமிக்க ச்யவனர் வாசவன் (இந்திரன்) தன்னையே தடுத்து நிறுத்தினார். மேலும் அரசகுமாரி சுகன்யையை மனைவியாகப் பெற்றார்.

Verse 6

देव्युवाच । कथं विष्टंभितस्तेन भगवान्पाकशासनः । किमर्थं भार्गवश्चापि कोपं चक्रे महातपाः

தேவி கூறினாள்—அவன் எவ்வாறு பகவான் பாகசாசனன் (இந்திரன்) ஐத் தடுத்து நிறுத்தினான்? மேலும் மகாதபஸ்வி பார்கவர் எந்தக் காரணத்தால் கோபித்தார்?

Verse 7

नासत्यौ च कथं ब्रह्मन्कृ तवान्सोमपायिनौ । तत्सर्वं च यथावृत्तमाख्यातु भगवान्मम

ஓ பிராமணரே, அவர் நாசத்திய இரட்டையரை (அச்வினி தேவர்களை) எவ்வாறு சோமபானம் செய்ய வைத்தார்? நடந்ததனை அப்படியே முழுவதும் எனக்குச் சொல்லுங்கள், பிரபுவே.

Verse 8

ईश्वर उवाच । भृगोर्महर्षेः पुत्रोऽभूच्च्यवनो नाम नामतः । स प्रभासं समासाद्य तपस्तेपे महामुनिः

ஈசுவரன் கூறினார்—மகாரிஷி ப்ருகுவின் புதல்வன், பெயரால் புகழ்பெற்ற ச்யவனன். அவர் பிரபாசத்தை அடைந்து அந்த மகாமுனி தவம் செய்தார்.

Verse 9

स्थाणुभूतो महातेजा वीरस्थाने च भामिनि । अतिष्ठत्सुचिरं कालमेकदेशे वरानने

ஓ பாமினி, ஓ வரானனே! அந்த மஹாதேஜஸ்வி வீரஸ்தானத்தில் தூணைப் போல் அசையாது, ஒரே இடத்தில் மிக நீண்ட காலம் நின்றிருந்தான்।

Verse 10

स वल्मीकोऽभवत्तत्र लताभिरभिसंवृतः । कालेन महता देवि समाकीर्णः पिपीलकैः

ஓ தேவி! காலப்போக்கில் அவன் அங்கே வல்மீகம் (எறும்புப் புற்று) போல ஆனான்; கொடிகளால் மூடப்பட்டான்; நீண்ட காலத்திற்குப் பின் எறும்புகள் சுற்றிலும் நிரம்பின।

Verse 11

स तथा संवृतो धीमान्मृत्पिंड इव सर्वतः । तप्यते स्म तपो घोरं वल्मीकेन समावृतः

வல்மீகத்தால் மூடப்பட்ட அந்த ஞானி, எல்லாப் புறமும் மண் கட்டி போல அடைக்கப்பட்டான்; ஆயினும் அவன் கடும் தவத்தைத் தொடர்ந்து செய்தான்।

Verse 12

अथास्य यातकालस्य शर्यातिर्नाम पार्थिवः । तीर्थयात्राप्रसंगेन श्रीसोमेशदिदृक्षया । आजगाम महाक्षेत्रं प्रभासं पापनाशनम्

பின்னர் காலம் சென்றபோது, சர்யாதி என்னும் அரசன் தீர்த்தயாத்திரை காரணமாக, ஸ்ரீ சோமேசரை தரிசிக்க விரும்பி, பாபநாசகமான மஹாக்ஷேத்ரம் பிரபாசத்திற்கு வந்தான்।

Verse 13

तस्य स्त्रीणां सहस्राणि चत्वार्यासन्परिग्रहाः । एकैव तु सुता शुभ्रा सुकन्यानाम नामतः

அவனுக்கு நான்கு ஆயிரம் மனைவியர் இருந்தனர்; ஆனால் அவனுக்கு ஒரே ஒரு ஒளிமிகு மகள் மட்டும் இருந்தாள்; அவள் ‘சுகன்யா’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றாள்।

Verse 14

सा सखीभिः परिवृता सर्वाभरणभूषिता । चंक्रम्यमाणा वल्मीकं भार्गवस्य समासदत्

அவள் தோழியரால் சூழப்பட்டு, எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, அலைந்து திரிந்து பார்கவனுடைய வல்மீகத்தை அணைந்தாள்।

Verse 15

सा चैव सुदती तत्र पश्यमाना मनोरमान् । वनस्पतीन्विचिन्वंती विजहार सखीवृता

அங்கே அந்த அழகிய பற்களையுடைய இளம்பெண், மனமகிழும் மரங்களை நோக்கி, செடிகளும் மலர்களும் தேர்ந்து எடுத்து, தோழியருடன் மகிழ்ந்து உலாவினாள்।

Verse 16

रूपेण वयसा चैव सुरापानमदेन च । बभंज वनवृक्षाणां शाखाः परम पुष्पिताः

அழகும் இளமையும் பற்றிய அகந்தையாலும், மதுபான மயக்கத்தாலும் மயங்கியவளாய், காடுமரங்களின் மிகுந்த மலர்ச்சியுடைய கிளைகளை முறித்தாள்।

Verse 17

तां सखीरहितामेकामेकवस्त्रामलंकृताम् । ददर्श भार्गवो धीमांश्चरंतीमिव विद्युतम्

அப்போது ஞானமிகு பார்கவன், தோழியர் இன்றித் தனியாக, ஒரே ஆடை அணிந்து அலங்கரிக்கப்பட்டு, மின்னலைப் போலச் சஞ்சரிப்பவளாக அவளை கண்டான்।

Verse 18

तां पश्यमानो विजने स रेमे परमद्युतिः । क्षामकण्ठश्च ब्रह्मर्षिस्तपोबलसमन्वितः

அந்த தனிமையான இடத்தில் அவளை நோக்கிக் கொண்டிருந்த அந்தப் பேரொளியுடையவன் மகிழ்ந்தான்; ஒல்லிய கழுத்துடைய பிரம்மரிஷியும் தவவலத்துடன் அங்கே இருந்தான்।

Verse 19

तामभाषत कल्याणीं सा चास्य न शृणोति वै । ततः सुकन्या वल्मीके दृष्ट्वा भार्गवचक्षुषी

அவன் அந்தக் கல்யாணி, நல்வழிப் பெண்ணிடம் பேசினான்; ஆனால் அவள் அவன் சொல்லைக் கேளவில்லை. அப்போது சுகன்யா எறும்புப் புற்றில் இருந்த பார்கவ முனிவரின் கண்களைப் பார்த்து உணர்ந்தாள்.

Verse 20

कौतूहलात्कण्टकेन बुद्धिमोहबलात्कृता । किन्नु खल्विदमित्युक्त्वा निर्बिभेदास्य लोचने

ஆர்வத்தால், மயக்கத்தால் அறிவு மங்கியவளாய், அவள் ஒரு முள்ளால் அதைச் செய்தாள். “இது என்ன?” என்று சொல்லி அவன் கண்களைத் துளைத்தாள்.

Verse 21

अकुध्यत्स तया विद्धो नेत्रे परममन्युमान् । ततः शर्यातिसैन्यस्य शकृन्मूत्रे समावृणोत्

அவள் கண்களைத் துளைத்தபோதும், மிகுந்த கோபத்திறன் உடையவராயினும் அவர் சினங்கொள்ளவில்லை. ஆனால் பின்னர் சர்யாதி அரசின் படையின் மலம்-மூத்திர வெளியேற்றத்தைத் தடுத்தார்.

Verse 22

ततो रुद्धे शकृन्मूत्रे सैन्यमानाहदुःखितम् । तथागतमभिभेक्ष्य पर्यतप्यत पार्थिवः

மலம்-மூத்திரம் தடுக்கப்பட்டதால் படை மிகுந்த துன்பத்தில் அலறியது. நிகழ்ந்ததைப் பார்த்த அரசன் ஆழ்ந்த வருத்தத்தில் துடித்தான்.

Verse 23

तपोनित्यस्य वृद्धस्य रोषणस्य विशेषतः । केनापकृतमद्येह भार्गवस्य महात्मनः । ज्ञातं वा यदि वाऽज्ञातं तदिदं ब्रूत मा चिरम्

‘இந்த மகாத்மா பார்கவர் தவத்தில் எப்போதும் நிலைத்தவர், முதியவர்; சினந்தால் மிகுந்த பயங்கரர். இன்று இங்கே அவருக்கு யார் தீங்கு செய்தார்—அறிந்தோ அறியாமலோ? தாமதமின்றி உடனே சொல்லுங்கள்.’

Verse 24

तत्रोचुः सैनिकाः सर्वे न विद्मोऽपकृतं वयम् । सर्वोपायैर्यथाकामं भवान्समधिगच्छतु

அப்போது எல்லா படைவீரரும் கூறினர்—“இந்தத் தவறை யார் செய்தார் என்று எங்களுக்குத் தெரியாது. நீங்கள் ஏற்றதாகக் கருதும் எந்த வழியாலும் அதைத் தேடிக் கண்டறியுங்கள்.”

Verse 25

ततः स पृथिवीपालः साम्ना चोग्रेण च स्वयम् । पर्यपृच्छत्सुहृद्वर्गं प्रत्यजानन्न चैव ते

பின்னர் அந்தப் பூபாலன் (அரசன்) சில வேளைகளில் இனிய சொற்களாலும் சில வேளைகளில் கடுமையான சொற்களாலும் தன் நண்பர் வட்டத்தினரைத் தானே விசாரித்தான்; ஆனால் அவர்கள் அதைப் பற்றி எதையும் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை.

Verse 26

आनाहार्त्तं ततो दृष्ट्वा तत्सैन्यं संमुखोदितम् । पितरं दुःखितं चापि सुकन्यैवमथाब्रवीत्

அப்போது உணவின்றி துயருற்றதுபோல் முன் நின்ற படையையும், தன் தந்தையும் துக்கத்தில் இருப்பதையும் கண்டு, சுகன்யா இவ்வாறு கூறினாள்.

Verse 27

मया तातेह वल्मीके दृष्टं सर्वमभिज्वलत् । उद्द्योतवदविज्ञानात्तन्मया विद्धमन्तिकात्

“அப்பா, இங்கே இந்த வல்மீகத்தில் எல்லாம் தீப்பற்றிப் பிரகாசிப்பதை நான் கண்டேன். அதை ஒளிபோல் எண்ணி, அறியாமையால் அருகிலிருந்து அதைத் தாக்கினேன்.”

Verse 28

एतच्छ्रुत्वा तु शर्याति र्वल्मीकं क्षिप्रमभ्यगात् । तत्रापश्यत्तपोवृद्धं वयोवृद्धं च भार्गवम्

இதைக் கேட்டதும் சர்யாதி விரைவாக வல்மீகத்திடம் சென்றான். அங்கே தவத்தால் மேன்மை பெற்றும் வயதால் முதிர்ந்தும் இருந்த அந்த பார்கவனை அவன் கண்டான்.

Verse 29

अथावदत्स्वसैन्यार्थं प्रांजलिः स महीपतिः । अज्ञानाद्बालया यत्ते कृतं तत्क्षंतुमर्हसि

அப்போது அரசன் கைகூப்பி தன் சேனையின் சார்பாகச் சொன்னான்—அறியாமையால் ஒரு சிறுமி உமக்கு செய்த குற்றத்தை நீர் மன்னிக்க வேண்டும்।

Verse 30

ततोऽब्रवीन्महीपालं च्यवनो भार्गवस्तदा । रूपौदार्यसमायुक्तां लोभमोहसमावृताम्

அப்போது பார்கவச் ச்யவனர் அரசனிடம் கூறினார்—அவள் அழகும் பெருந்தன்மையும் உடையவள்; ஆனால் பேராசை, மயக்கம் ஆகியவற்றால் மூடப்பட்டவள்।

Verse 31

तामेव प्रतिगृह्याहं राजन्दुहितरं तव । क्षमिष्यामि महीपाल सत्यमेतद्ब्रवीमि ते

அரசே! உன் அதே மகளையே நான் ஏற்றுக்கொண்டால், பூமிபாலனே, நான் குற்றத்தை மன்னிப்பேன்—இதை உனக்கு உண்மையாகச் சொல்கிறேன்।

Verse 32

ईश्वर उवाच । ऋषेर्वचनमाज्ञाय शर्यातिरविचारयन् । ददौ दुहितरं तस्मै च्यवनाय महात्मने

ஈஸ்வரன் கூறினான்—முனிவரின் சொல்லை உணர்ந்து, சர்யாதி தயக்கமின்றி தன் மகளை அந்த மகாத்மா ச்யவனருக்கு அளித்தான்।

Verse 33

प्रतिगृह्य च तां कन्यां भगवान्प्रससाद ह । प्राप्ते प्रसादे राजा तु ससैन्यः पुरमाव्रजत्

அந்த கன்னியை ஏற்றுக்கொண்டதும் பகவான் முனிவர் அருளுடன் மகிழ்ந்தார். அருள் கிடைத்தபின் அரசன் சேனையுடன் நகரத்திற்குத் திரும்பினான்।

Verse 34

सुकन्यापि पतिं लब्ध्वा तपस्विनमनिन्दितम् । नित्यं पर्यचरत्प्रीत्या तपसा नियमेन च

சுகன்யையும் குற்றமற்ற தவசியான கணவரைப் பெற்றபின், அன்புடன் தினமும் அவரைச் சேவித்தாள்—தவமும் நியமங்களும் கொண்டு.

Verse 35

अग्नीनामतिथीनां च शुश्रूषुरनसूयया । समाराधयत क्षिप्रं च्यवनं सा शुभानना

அனசூயையுடன், பொறாமையின்றி, அழகிய முகத்தையுடைய சுகன்யை அக்னிகளையும் விருந்தினர்களையும் பக்தியுடன் பணிந்தாள்; அதனால் அவள் சீவன முனிவரை விரைவில் முழுமையாகப் பிரசன்னப்படுத்தினாள்.

Verse 280

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभास क्षेत्रमाहात्म्ये च्यवनेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामाशीत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் முதல் ‘பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்ய’ பகுதியில் ‘சீவனேஸ்வர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் இருநூற்று எண்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.