Adhyaya 279

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि च्यवनार्कमनुत्तमम् । हिरण्यापूर्वभागस्थं च्यवनेन प्रतिष्ठितम्

ஈசுவரன் கூறினார்—பின்னர், ஓ மகாதேவி, ஹிரண்யாவின் கிழக்குப் பகுதியில் அமைந்து ச்யவன முனிவரால் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட அந்த ஒப்பற்ற ச்யவனார்க (சூரியத் தீர்த்தம்) நோக்கிச் செல்ல வேண்டும்।

Verse 2

सर्वकामप्रदं नृणां पूजितं विधिवन्नरैः । सप्तम्यां च विधानेन यः स्तोष्यति रविं नरः

இது மனிதர்க்கு எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்வது; முறையான விதிப்படி மக்கள் இதை வழிபடுகின்றனர். சப்தமி திதியில் விதிப்படி ரவி (சூரியன்) யைத் துதிக்கும் மனிதன்…

Verse 3

अष्टोत्तरशतैर्नाम्नां सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः । शृणु तानि महादेवि शुचिर्भूत्वा समाहितः

முறையான பக்தியுடன் அவன் அஷ்டோத்தர சத நாமங்களால் (சூரியனை)த் துதிக்கிறான். ஓ மகாதேவி, நீ தூய்மையடைந்து மனம் ஒருமுகப்படுத்தி அந்த நாமங்களை கேள்।

Verse 4

क्षणं त्वं कुरु देवेशि सर्वं वक्ष्याम्यशेषतः । धौम्येन तु यथापूर्वं पार्थाय सुमहात्मने

ஓ தேவேசி, ஒரு கணம் தங்குவாய்; நான் அனைத்தையும் முழுமையாகச் சொல்வேன்—முன்னொரு காலத்தில் தௌம்யர் மகாத்மா பார்த்த (அர்ஜுனன்) க்கு உபதேசித்ததுபோல।

Verse 5

नामाष्टशतमाख्यातं तच्छृणुष्व महामते । सूर्योऽर्यमा भगस्त्वष्टा पूषाऽर्कः सविता रविः

அஷ்டோத்தர சத நாமங்கள் உரைக்கப்பட்டன; ஓ மகாமதி, கேள்—சூர்யன், அர்யமா, பகன், த்வஷ்டா, பூஷா, அர்கன், சவிதா, ரவி।

Verse 6

गभस्तिमानजः कालो मृत्युर्द्धाता प्रभाकरः । पृथिव्यापश्च तेजश्च खं वायुश्च परायणः

அவரே கபஸ்திமான், அஜன், காலன், மிருத்யு, தாதா, பிரபாகரன். அவரே பூமி, நீர், தேஜஸ், ஆகாயம், வாயு—பரம சரணம்.

Verse 7

सोमो बृहस्पतिः शुक्रो बुधोंऽगारक एव च । इन्द्रो विवस्वान्दीप्तांशुः शुचिः सौरिः शनैश्चरः

அவரே சோமன், பிருஹஸ்பதி, சுக்ரன், புதன், அங்காரகன். அவரே இந்திரன், விவஸ்வான், தீப்தாம்சு, சுசி, சௌரி—சனீஸ்வரன் தாமே.

Verse 8

ब्रह्मा रुद्रश्च विष्णुश्च स्कन्दो वैश्रवणो यमः । वैद्युतो जाठरश्चाग्निरिंधनस्तेजसां पतिः

அவரே பிரம்மா, ருத்ரன், விஷ்ணு; அவரே ஸ்கந்தன், வைஷ்ரவணன் (குபேரன்), யமன். அவரே மின்னல்-அக்னி, ஜாடராக்னி, யாகஅக்னி, அதற்கான எரிபொருள், எல்லா ஒளிகளின் அதிபதி.

Verse 9

धर्मध्वजो वेदकर्त्ता वेदांगो वेदवाहनः । कृतं त्रेता द्वापरश्च कलिः सर्वामराश्रयः

அவரே தர்மத் துவஜம், வேதகர்த்தா, வேதாங்க ரூபம், வேதத்தைத் தாங்குபவர். அவரே க்ருத, த்ரேதா, த்வாபர, கலி—அனைத்து அமரர்களின் அடைக்கலம்.

Verse 10

कलाकाष्ठामुहूर्त्ताश्च पक्षा मासा अहर्निशाः । संवत्सरकरोऽश्वस्थः कालचक्रो विभावसुः

அவரே கலா, காஷ்டா, முஹூர்த்தங்கள்; அவரே பக்ஷங்கள், மாதங்கள், பகல்-இரவு. அவரே வருடத்தை உருவாக்குபவர், அச்வஸ்தன் (என்றும் நிலைபெற்றவர்), காலச்சக்கரம், விபாவசு (ஒளிமிகு).

Verse 11

पुरुषः शाश्वतो योगी व्यक्ताव्यक्तः सनातनः । लोकाध्यक्षः प्रजाध्यक्षो विश्वकर्मा तमोनुदः

அவரே புருஷன், நித்திய யோகி—வ்யக்தமும் அவ்யக்தமும், சனாதனன். அவரே உலகாதிபதி, பிரஜாதிபதி, விஸ்வகர்மா, இருளை அகற்றுபவன்.

Verse 12

वरुणः सागरोंशुश्च जीवन्तो जीवनोऽरिहा । भूताश्रयो भूतपतिः सर्वभूतनिषेवितः

அவரே வருணன்; அவரே கடலும் கடலின் ஒளிக்கதிரும். அவரே உயிருள்ளவன், உயிரின் வடிவம், பகைவரை அழிப்பவன்; அவரே உயிர்களின் அடைக்கலம், உயிர்களின் தலைவர், எல்லா உயிர்களாலும் சேவிக்கப்படுபவன்.

Verse 13

स्रष्टा संवर्त्तको वह्निः सर्वस्यादिकरोऽमलः । अनंतः कपिलो भानुः कामदः सर्वतोमुखः

அவரே படைப்பவன், லயத்தை நிகழ்த்துபவன்; அவரே அக்னி. அவரே அனைத்தின் மாசற்ற ஆதிகாரணன். அவரே அனந்தன், கபிலன், பானு; விருப்பங்களை அருள்பவன், எங்கும் முகமாய்ப் பரவி நிற்பவன்.

Verse 14

जयो विषादो वरदः सर्वधातुनिषेवितः । समः सुवर्णो भूतादिः शीघ्रगः प्राणधारकः

அவரே ஜயம், மனவிஷாதத்தை அகற்றுபவன்; வரம் அருள்பவன், உடலின் எல்லா தாதுக்களிலும் நிறைந்தவன். அவரே சமன், பொன்னுருவன், உயிர்களின் ஆதிமூலம், விரைவோன், பிராணத்தைத் தாங்குபவன்.

Verse 15

धन्वंतरिर्धूमकेतुरादिदेवोऽदितेः सुतः । द्वादशात्माऽरविंदाक्षः पिता माता पितामहः

அவரே தன்வந்தரி, அவரே தூமகேது; ஆதிதேவன், அதிதியின் புதல்வன். அவரே பன்னிரு-சுவபாவன், அரவிந்தாக்ஷன்; அவரே தந்தை, தாய், பிதாமகன்—எல்லா குலங்களின் ஆதாரம்.

Verse 17

एतद्वै कीर्तनीयस्य सूर्यस्यामिततेजसः । नाम्नामष्टोत्तरशतं प्रोक्तं शक्रेण धीमता

இவ்வாறு எப்போதும் போற்றத்தக்க, அளவற்ற ஒளிவீசும் சூரியனின் நூற்றெட்டு திருநாமங்கள் ஞானமிகு சக்ரன் (இந்திரன்) உரைத்தான்.

Verse 18

शक्राच्च नारदः प्राप्तो धौम्यस्तु तदनन्तरम् । धौम्याद्युधिष्ठिरः प्राप्य सर्वान्कामानवाप्तवान्

சக்ரன் (இந்திரன்) இடமிருந்து இது நாரதருக்கு வந்தது; அதன் பின் தௌம்யருக்கு. தௌம்யரிடமிருந்து பெற்ற யுதிஷ்டிரன் எல்லா விருப்பங்களையும் அடைந்தான்.

Verse 19

एतानि कीर्तनीयस्य सूर्यस्यामिततेजसः । नामानि यः पठेन्नित्यं सर्वान्कामानवाप्नुयात्

எவர் தினமும் போற்றத்தக்க, அளவற்ற ஒளியுடைய சூரியனின் இந்நாமங்களைப் பாராயணம் செய்கிறாரோ, அவர் எல்லா விருப்பங்களையும் அடைவார்.

Verse 20

सुरपितृमनुजयक्षसेवितमसुरनिशाचरसिद्धवंदितम् । वरकनकहुताशनप्रभं त्वमपि नम हिताय भास्करम्

தேவர்கள், பித்ருக்கள், மனிதர்கள், யக்ஷர்கள் சேவிக்கும்; அசுரர்கள், இரவுலாவிகள், சித்தர்கள் வணங்கும்; சிறந்த பொன்னும் தீயும் போல் ஒளிரும் அந்த பாஸ்கரனை உன் நலனுக்காக நீயும் வணங்கு.

Verse 21

सूर्योदये यस्तु समाहितः पठेत्स पुत्रलाभं धनरत्नसंचयान् । लभेत जातिस्मरतां सदा नरः स्मृतिं च मेधां च स विंदते पुमान्

சூரியோதயத்தில் ஒருமனத்துடன் பாராயணம் செய்பவன் புத்ரலாபமும், செல்வம்-ரத்தினச் சேர்க்கையும் பெறுவான். அவன் எப்போதும் முன்பிறவி நினைவும், நினைவாற்றலும், அறிவுத்திறனும் அடைவான்.

Verse 22

इमं स्तवं देववरस्य यो नरः प्रकीर्त्तयेच्छुद्धमनाः समाहितः । स मुच्यते शोकदवाग्निसाराल्लभेत कामान्मनसा यथेप्सितान्

தூயவும் நிலைத்தும் உள்ள மனத்துடன் தேவர்களில் உத்தமனானவரின் இத்துதியை உரைப்பவன், துக்கம் எனும் காட்டுத்தீயிலிருந்து விடுபட்டு, உள்ளம் நாடிய விருப்பங்களைப் பெறுவான்।

Verse 279

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये च्यवनादित्यमाहात्म्यसूर्याष्टोत्तरशतनाम माहात्म्यवर्णनंनामैकोनाशीत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் ச்லோகங்களுடைய ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தில், முதல் ‘பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்ய’ப் பகுதியில், ‘ச்யவனாதித்ய மாஹாத்ம்யமும் சூரியனின் அஷ்டோத்தரசதநாம மாஹாத்ம்யவிவரணமும்’ எனும் 279ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।