Adhyaya 242

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि यत्र देवीकुमारिका । तस्यैव पूर्वदिग्भागे स्थिता रक्षार्थमेव हि

ஈஸ்வரன் கூறினார்—மகாதேவி! பின்னர் தேவீ குமாரிகை அருள்புரியும் இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அதே பகுதியின் கிழக்குத் திசையில் அவள் பாதுகாப்பிற்காகவே நிலைத்திருக்கிறாள்।

Verse 2

पुरा रथंतरे कल्पे रुरुर्नाम महासुरः । उत्पन्नः स महाकायः सर्वलोकभयावहः

முன்னொரு காலத்தில் ரதந்தர கல்பத்தில் ‘ருரு’ என்னும் மகாசுரன் தோன்றினான்; அவன் பேருருவனாய் எல்லா உலகங்களுக்கும் அச்சமூட்டினான்।

Verse 3

तेन देवाः सगन्धर्वास्त्रासितास्त्रिदशा लयात् । तस्य भीत्या ततः सर्वे ब्रह्मलोकमधिस्थिताः

அவனால் தேவர்கள் கந்தர்வர்களுடன் அச்சமடைந்தனர்; முப்பது தேவர்கள் பதறி ஓடினர். அவன் பயத்தால் பின்னர் அனைவரும் பிரம்மலோகத்தில் அடைக்கலம் புகுந்தனர்।

Verse 4

तथा भूमितले विप्रान्यज्वनोऽथ तपस्विनः । निजघान स दुष्टात्मा ये चान्ये धर्मचारिणः

அவ்வாறே பூமித்தளத்தில் அந்த துஷ்டாத்மா பிராமணர்களையும், யாகம் செய்பவர்களையும், தவசிகளையும், மேலும் பிற தர்மாசாரிகளையும் கொன்று வீழ்த்தினான்।

Verse 5

निःस्वाध्यायवषट्कारं तदाऽसीद्धरणीतलम् । नष्टयज्ञोत्सवं सर्वं रुरोर्भयनिपीडितम्

அப்போது பூமித்தளம் வேதஸ்வாத்யாயமும் ‘வஷட்’ என்ற முழக்கமும் இன்றித் தணிந்தது; ருருவின் பயத்தால் நெருக்கப்பட்டு எல்லா யாகோৎসவங்களும் அழிந்தன।

Verse 6

ततः प्रव्यथिता देवास्तथा सर्वे महर्षयः । समेत्यामंत्रयन्मंत्रं वधार्थं तस्य दुर्मतेः

அதனால் மிகுந்த கலக்கமுற்ற தேவர்கள் மற்றும் எல்லா மகரிஷிகளும் ஒன்றுகூடி, அந்த துர்மதியின் வதத்திற்காகப் புனித மந்திரத்தை ஆவாஹனம் செய்தனர்।

Verse 7

ततः कायोद्भवः स्वेदः सर्वेषां समजायत । तेषां चिंतयतां देवि निरोधाज्जगृहुश्च तम्

பின்னர், தேவி, அவர்களெல்லாரின் உடலிலிருந்தும் பிறந்த வியர்வை எழுந்தது; அவர்கள் சிந்தித்தபடியே, நியம-நிக்ரஹத்தால் அந்தத் தத்துவத்தைச் சேர்த்து அடக்கிக் கொண்டனர்।

Verse 8

तत्र कन्या समुत्पन्ना दिव्या कमललोचना । व्यापयंती दिशः सर्वाः सर्वेषां पुरतः स्थिता

அங்கே தெய்வீகமான தாமரைக்கண் கொண்ட கன்னி தோன்றினாள்; தன் ஒளியால் எல்லாத் திசைகளையும் நிறைத்து, அனைவரின் முன் நின்றாள்।

Verse 9

सर्वान्देवांस्ततः प्राह किमर्थं निर्मितास्म्य हम् । तद्वः कार्यं करिष्यामि श्रुत्वा तस्यास्तदा गिरम्

அப்போது அவள் எல்லாத் தேவர்களையும் நோக்கி கூறினாள்— “எந்த நோக்கத்திற்காக என்னை உருவாக்கினீர்? உங்கள் சொற்களை கேட்டவுடன் உங்கள் காரியத்தை நான் நிச்சயமாக நிறைவேற்றுவேன்.” அவள் வாக்கை கேட்ட தேவர்கள் மனமொன்றித் துய்த்தனர்.

Verse 10

आचख्युः संकटं तस्यास्ते देवा रुरुचेष्टितम् । श्रुत्वा जहास सा देवी देवानां कार्य सिद्धये

ருருவின் செயல்களால் ஏற்பட்ட தங்களின் அபாயத்தை தேவர்கள் அவளிடம் விளக்கினர். அதை கேட்ட அந்த தேவி, தேவர்களின் காரியம் நிறைவேற வேண்டி சிரித்தாள்.

Verse 11

तस्या हसंत्या निश्चेरुर्वरांगाः कन्यकाः पुनः । पाशांकुशधराः सर्वाः पीनश्रोणिपयोधराः

அவள் சிரித்தபோது மீண்டும் அழகிய அங்கங்களுடைய பல கன்னியர் வெளிப்பட்டனர்— அனைவரும் பாசமும் அங்குசமும் தாங்கியவர்கள்; நிறைந்த இடுப்பும் நிறைந்த மார்பும் உடையவர்கள்.

Verse 12

फेत्कारारावमात्रेण त्रास यंत्यश्चराचरम् । अन्वगात्सा रुरुर्यत्र ताभिः सार्द्धं यशस्विनी

அவர்களின் கொடிய ‘ஃபேத்கார’ முழக்கமட்டுமே அசைவதும் அசையாததும் அனைத்தையும் அச்சுறுத்தியது. அந்த யசஸ்வினி தேவி அவர்களுடன் சேர்ந்து ருரு இருந்த இடத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 13

अथाभूत्तुमुलं तासां युद्धं घोरं तु तैः सह । शस्त्रास्त्रैर्विविधैर्घोरैः शत्रुपक्ष क्षयंकरैः

அப்போது அந்தக் கன்னியருக்கும் அவர்களுக்கும் இடையில் பெரும் ஆரவாரமிக்க கொடிய போர் எழுந்தது. பகைவர் படையை அழிக்கும் பலவகை பயங்கர ஆயுதங்களும் அஸ்திரங்களும் பாய்ந்தன.

Verse 14

ताभिस्तदनुगाः सर्वे प्रहारैर्जर्जरीकृताः । पराङ्मुखाः क्षणेनैव जाताः केचिन्निपातिताः

அவர்களுடைய அடிகளால் அவனுடைய பின்தொடர்வோர் அனைவரும் சிதைந்தனர். ஒரு கணத்தில் அவர்கள் முதுகு காட்டி ஓடினர்; சிலர் அங்கேயே வீழ்த்தப்பட்டனர்.

Verse 15

ततो हतं बलं दृष्ट्वा रुरुर्मायामथाऽसृजत् । तामसींनाम देवेशि तयामुह्यत नैव सा

தன் படை அழிந்ததைப் பார்த்த தானவன் ருரு ‘தாமஸீ’ எனும் மாயையை விட்டான். ஆனால், தேவேசி, அந்த மயக்கத்தால் தேவி சிறிதும் மயங்கவில்லை.

Verse 16

तमोभूते ततस्तत्र देवी दैत्यं तदा रुरुम् । शक्त्या बिभेद हृदये ततो मूर्छां जगाम ह

அங்கே இருள் பரவியபோது தேவி தானவன் ருருவின் இதயத்தை சக்தியால் குத்தி பிளந்தாள். உடனே அவன் மயங்கி விழுந்தான்.

Verse 17

मुहूर्त्ताल्लब्धसंज्ञोऽथ ज्ञात्वा तस्याः पराक्रमम् । पलायनकृतोत्साहः समुद्राभिमुखो ययौ

சிறிது நேரத்தில் அவன் உணர்வு பெற்றான்; அவளின் பராக்கிரமத்தை அறிந்து தப்பிச் செல்லத் தீர்மானித்து கடலை நோக்கி சென்றான்.

Verse 18

साऽपि देवी जगामाथ पृष्ठतोऽस्य दुरात्मनः । स्तूयमाना सुरगणैः किंनरैः समहोरगैः

அந்த துராத்மனின் பின்னால் தேவியும் சென்றாள்; தேவர்கணங்கள், கின்னரர்கள், மகோரகர்கள் (நாகர்கள்) அவளைப் புகழ்ந்து பாடினர்.

Verse 19

ततः प्रविश्य जलधिं तं दृष्ट्वा दानवं रुषा । खङ्गाग्रेण शिरश्छित्त्वा चर्ममुण्डधरा ततः

பின்னர் அவள் கடலில் புகுந்து அந்த தானவனைப் பார்த்துக் கோபத்துடன் வாளின் முனையால் அவன் தலையை வெட்டி, அதன் பின் அவன் தோலும் துண்டித்த தலையும் தாங்கினாள்।

Verse 20

निश्चक्राम पुनस्तस्मात्प्रभासं क्षेत्रमागता । कन्या सैन्येन संयुक्ता बहुरूपेण भास्वता

அதன்பின் அவள் அங்கிருந்து மீண்டும் வெளிவந்து ப்ரபாசப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்துக்கு வந்தாள்; கன்னி வடிவில், சேனையுடன் கூடி, பல வடிவங்களில் ஒளிர்ந்தாள்।

Verse 21

देवैः सुविस्मितैर्दृष्टा चर्ममुण्डधरा वरा । ततो देवाः स्तुतिं चक्रुः कृतांजलिपुटाः स्थिताः

தேவர்கள் மிகுந்த வியப்புடன் அந்தச் சிறந்த சர்மமுண்டதரியைப் பார்த்தனர்; பின்னர் அவர்கள் கைகூப்பி நின்று ஸ்தோத்திரம் செய்தனர்।

Verse 22

देवा ऊचुः । जय त्वं देवि चामुंडे जय भूतापहारिणि । जय सर्वगते देवि कालरात्रि नमोऽस्तु ते

தேவர்கள் கூறினர்—வெற்றி உனக்கே, தேவி சாமுண்டே; வெற்றி உனக்கே, தீய பூதங்களை அகற்றுபவளே. வெற்றி உனக்கே, எங்கும் நிறைந்த தேவியே; காலராத்திரி, உனக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 23

भीमरूपे शिवे विद्ये महामाये महोदये । महाभागे जये जृम्भे भीमाक्षि भीमदर्शने

அச்சமூட்டும் வடிவமுடையவளே, சிவையே, வித்யையே, மகாமாயையே, மகோதயமே! மகாபாக்யவதியே, ஜயமே, ஜ்ரும்பையே; பயங்கரக் கண்களுடையவளே, பேராற்றல் தோற்றமுடையவளே!

Verse 24

महामाये विचित्रांगि गेयनृत्यप्रिये शुभे । विकरालि महाकालि कालिके कालरूपिणि

ஓ மகாமாயா! விசித்திர அங்கமுடையவளே, பாடல்-நடனத்தில் பிரியமுடைய சுபமே. ஓ விகராளி, ஓ மகாகாளி, ஓ காளிகா—காலமே வடிவானவளே!

Verse 25

प्रासहस्ते दण्डहस्ते भीमहस्ते भयानने । चामुण्डे ज्वलमानास्ये तीक्ष्णदंष्ट्रे महाबले । शवयानस्थिते देवि प्रेतसंघनिषेविते

ஹே தேவி! ஈட்டியும் தண்டும் கையில் கொண்டவளே, பயங்கரக் கைகளும் அச்சமூட்டும் முகமும் உடையவளே. ஹே சாமுண்டே! எரியும் முகத்தவளே, கூர்மையான பற்களுடையவளே, மாபலவதியே. சவயானத்தில் அமர்ந்தவளே, பிரேதக் கூட்டங்களால் சேவிக்கப்படுபவளே!

Verse 26

एवं स्तुता तदा देवी सर्वैः शक्रपुरोगमैः । प्रहृष्टवदना भूत्वा वाक्यमेतदुवाच ह

இவ்வாறு சக்ரன் (இந்திரன்) முன்னிலையில் எல்லாத் தேவர்களாலும் ஸ்துதிக்கப்பட்ட தேவி, மகிழ்ச்சி மலர்ந்த முகத்துடன் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தாள்.

Verse 27

वरं वृणुध्वं भद्रं वो नित्यं यन्मनसि स्थितम् । अहं दास्यामि तत्सर्वं यद्यपि स्यात्सुदुर्ल्लभम्

“வரம் வேண்டுங்கள்—உங்களுக்கு மங்களம் உண்டாகட்டும்—எப்போதும் உங்கள் மனத்தில் நிலைத்திருப்பதெதுவோ. அது மிக அரிதானதாயினும், அதையெல்லாம் நான் அருள்வேன்.”

Verse 28

देवा ऊचुः । कृतकृत्यास्त्वया भद्रे दानवस्य निषूदनात्

தேவர்கள் கூறினர்: “ஹே பத்திரே! தானவனை வதம் செய்து, செய்ய வேண்டிய காரியத்தை நீ நிறைவேற்றினாய்.”

Verse 29

स्तोत्रेणानेन यो देवि त्वां वै स्तौति वरानने । तस्य त्वं वरदा देवि भव सर्वगता सती

அழகிய முகமுடைய தேவியே! இந்த ஸ்தோத்திரத்தால் யார் உம்மை உண்மையாய் துதிக்கிறாரோ, அவர்க்கு நீ வரம் அருள்பவளாக இரு; எங்கும் நிறைந்த சதியே.

Verse 30

यश्चेदं शृणुयाद्भक्त्या तव देवि समुद्भवम् । सर्वपापविनिर्मुक्तः स प्राप्नोतु परां गतिम्

மேலும் தேவியே! உமது அவதாரத் தோற்றத்தின் இந்த வரலாற்றை யார் பக்தியுடன் கேட்கிறாரோ, அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு பரமகதியை அடைவாராக.

Verse 31

अस्मिन्क्षेत्रे त्वया देवि स्थितिः कार्या सदा शुभे

மங்கள தேவியே! இந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் நீ எப்போதும் உன் திருநிலையை நிலைநிறுத்துவாயாக.

Verse 32

अत्र त्वां पूजयेद्यस्तु शुक्लपक्षे समाहितः । नवम्यामाश्विने मासि तस्य कार्यं सदा शुभम्

ஒருமனத்துடன் இங்கே சுக்லபக்ஷத்தில், ஆஷ்வின மாத நவமியன்று உம்மை யார் வழிபடுகிறாரோ—அவருடைய செயல்கள் எப்போதும் மங்களமாகும்.

Verse 33

ईश्वर उवाच । एवमुक्ता महादेवी तत्रैव निरताऽभवत् । देवास्त्रिविष्टपं जग्मुः प्रहृष्टा हतशत्रवः

ஈஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் மகாதேவி அங்கேயே ஈடுபாட்டுடன் தங்கினாள். தேவர்கள் பகைவர்களை அழித்து மகிழ்ந்து திரிவிஷ்டபம் (ஸ்வர்க்கம்) சென்றனர்.

Verse 242

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां सहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये कुमारीमाहात्म्यवर्णनंनाम द्विचत्वारिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்காந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாஸகண்டத்தின் முதல் ‘பிரபாஸக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்ய’த்தில் ‘குமாரீமாஹாத்ம்யவர்ணனம்’ எனப்படும் இருநூற்று நாற்பத்திரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।