Adhyaya 236

Verse 1

ततो गच्छेन्महादेवि दुर्वासादित्यमुत्तमम् । यत्र दुर्वाससा तप्तं तपो वर्षसहस्रकम् । निराहारो जिताहारः सूर्याराधनतत्परः

பின்பு, மகாதேவி, துர்வாசாதித்யம் எனும் சிறந்த திருத்தலத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கே துர்வாசர் ஆயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்தார்—உண்ணாது இருந்து, உணவைக் கட்டுப்படுத்தி, சூரிய ஆராதனையில் முழுமையாக ஈடுபட்டு।

Verse 2

एवं कालेन महता दिव्यतेजा जनाधिपः । प्रत्यक्षं दर्शनं गत्वा प्राह सूर्यो महामुनिम्

இவ்வாறு நீண்ட காலத்திற்குப் பின் திவ்ய தேஜஸுடைய ஜனாதிபதி (துர்வாசர்) நேரடித் தரிசனம் பெற்றார்; அப்போது சூரியதேவன் வெளிப்பட்டு மகாமுனியிடம் உரைத்தான்।

Verse 3

सूर्य उवाच । मा ब्रह्मन्साहसं कार्षीर्वरं वरय सुव्रत । अप्राप्यमपि दास्यामि यत्ते मनसि वर्तते

சூரியன் கூறினான்— ஓ பிராமணனே, அவசரத் துணிச்சல் செய்யாதே. ஓ நல்விரதனே, வரம் கேள்; அரிதானதாயினும் தருவேன்—உன் மனத்தில் இருப்பதையே।

Verse 4

दुर्वासा उवाच । प्रसन्नो यदि मे देव वरार्हो यदि चाऽप्यहम् । अत्र स्थाने त्वया स्थेयं यावत्तिष्ठति मेदिनी

துர்வாசர் கூறினார்— ஓ தேவா, நீர் என்மேல் பிரசன்னமாயிருந்தால், நான் வரத்திற்குத் தகுதியானவனாயிருந்தால், பூமி நிலைக்கும் வரை இவ்விடத்திலேயே நீர் தங்க வேண்டும்।

Verse 5

दुर्वासादित्यना माऽत्र लोके ख्यातिं च गच्छतु । मया प्रतिष्ठिता या तु प्रतिमा तव सुन्दरी

மேலும் இவ்வுலகில் இங்கே ‘துர்வாசா-ஆதித்ய’ என்ற நாமம் புகழ் பெறுக; நான் நிறுவிய உமது அழகிய திருவுருவமும் பிரசித்தி பெறுக।

Verse 6

तस्यां सांनिध्यमेवास्तु तव देव जगत्पते । सांनिध्यं कुरुत चात्र यमुना दुहिता तव । त्वत्सुतस्तु महातेजा धर्मराजो महाबलः

ஓ தேவா, ஜகத்பதே, அந்தத் திருவுருவில் உமது சாந்நித்யமே நிலைத்திருக்கட்டும். இங்கே உமது மகள் யமுனையும் சாந்நித்யம் செய்யட்டும்; உமது மகன்—மிகுந்த தேஜஸும் பெரும் பலமும் உடைய தர்மராஜனும்—இங்கே தங்கட்டும்।

Verse 7

सूर्य उवाच । एतत्सर्वं मुनिश्रेष्ठ त्वयोक्तं संभविष्यति । तीर्थानां कोटिरन्या च गंगादीनां महामुने

சூரியன் கூறினான்—முனிவருள் சிறந்தவரே! நீ கூறிய அனைத்தும் நிச்சயமாக நிகழும். மேலும், மகாமுனியே! கங்கை முதலான தீர்த்தங்களுடன் இன்னொரு கோடி தீர்த்தங்களும் இங்கே தோன்றும்.

Verse 8

आगमिष्यति ते स्थानं निश्चितं वचनान्मम । अत्र स्थाने मया ब्रह्मन्स्थातव्यं सह दैवतैः

என் வாக்கின் உறுதியால் உன் இடம் நிச்சயமாக ஏற்படும். பிராமணரே! இவ்விடத்தில் நான் தேவர்களுடன் கூடித் தங்க வேண்டும்.

Verse 9

आदित्यानां प्रभावैस्तु ब्रह्मांडोदरवासिनाम् । तेषां माहात्म्यसंयुक्तः स्थास्ये चात्र महामुने

பிரபஞ்சக் கோளத்தின் உள்ளே வாழும் ஆதித்யர்களின் சக்தியால், மகாமுனியே, அவர்களின் மஹாத்மியத்துடன் இணைந்து நான் இங்கேயும் தங்குவேன்.

Verse 10

सवितॄणां सहस्रेण दृष्टेनैव तु यत्फलम् । तत्फलं कोटिगुणितं दुर्वासादित्यदर्शनात्

ஆயிரம் சவிதாக்களைப் பார்த்ததினால் கிடைக்கும் புண்ணியப் பலன் எதுவோ, அதே பலன் துர்வாசா-ஆதித்ய தரிசனத்தால் கோடிமடங்காகப் பெருகும்.

Verse 11

लप्स्यंते प्राणिनः सर्वे यज्ञकोटिफलं तथा । एवमुक्त्वा तदा सूर्यः सस्मार तनयां निजाम् । तथा च धर्मेराजानं सर्वप्राणिनियामकम्

மேலும் எல்லா உயிர்களும் யாகங்களின் ஒரு கோடி பலனையும் பெறுவர். இவ்வாறு கூறிய பின் சூரியன் தன் மகளைக் நினைத்தான்; அனைத்துயிர்களையும் கட்டுப்படுத்தும் தர்மராஜனையும் நினைத்தான்.

Verse 12

स्मृतमात्रा तत्र भित्त्वा पातालतलमुद्ययौ । सा नदीरूपिणी देवी तीर्थकोटिसमन्विता

நினைத்த மாத்திரத்திலே அவள் தேவி அங்கே பாதாளத் தளத்தைப் பிளந்து மேலெழுந்தாள். நதியுருவம் கொண்ட அந்த தேவி கோடி தீர்த்தங்களால் கூடியவளாய் வெளிப்பட்டாள்.

Verse 13

यमश्च तत्र भगवान्कालदंडधरस्तदा । ऊचतुः प्रणयोपेतौ सूर्यं भुवनसाक्षिणम्

அப்போது காலதண்டம் தாங்கும் பகவான் யமனும் அங்கே அன்பும் மரியாதையும் கொண்டு, உலகங்களின் சாட்சியான சூரியனை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 14

यम उवाच । आज्ञापयतु मां देवो यमुनां च जगत्प्रभुः । कार्यं यद्भाविनोऽर्थस्य तत्करिष्ये न संशयः

யமன் கூறினான்— உலகப் பிரபுவான தேவன் என்னையும் யமுனையையும் ஆணையிடுக. வரவிருக்கும் காரியத்திற்காக செய்ய வேண்டியது எதுவோ, அதை நான் ஐயமின்றி நிறைவேற்றுவேன்.

Verse 15

सूत उवाच । अत्र क्षेत्रे स्वरूपेण स्थातव्यं वचनान्मम । पापिनां प्राणिनां चात्र रक्षा कार्या प्रयत्नतः

சூதன் கூறினான்— என் சொல்லின்படி இக்க்ஷேத்திரத்தில் நீர் உங்கள் வெளிப்பட்ட சொரூபத்திலேயே நிலைத்திருக்க வேண்டும்; இங்கே பாவிகளான உயிர்களையும் முயற்சியுடன் காக்க வேண்டும்.

Verse 16

सूर्यभक्ताः सदा रक्ष्या ब्राह्मणा गृहमेधिनः । त्वं चापि यमुने चात्र कोटितीर्थेन संयुता

சூரிய பக்தர்களை எப்போதும் காக்க வேண்டும்—குறிப்பாக இல்லற தர்மத்தைப் பேணும் பிராமணர்களை. மேலும், யமுனையே, நீயும் இங்கே கோடிதீர்த்தத்துடன் இணைந்து நிலைபெறுவாயாக.

Verse 17

वस त्वं भव सुप्रीता स्थाने दुर्वाससोद्भवे । इत्येवमुक्त्वा देवेशस्तत्र दुर्वाससोंऽतिके

“துர்வாசஸால் தோன்றிய இந்தத் தலத்தில் நீ இங்கேயே தங்கி, மனமகிழ்ந்து இரு.” என்று கூறி, தேவர்களின் ஆண்டவன் துர்வாசஸரின் அருகே அங்கேயே தங்கினார்।

Verse 18

पश्यतां सर्वदेवानामंतर्द्धानमगात्प्रभुः । दुर्वासास्तु तदा हृष्टो यावत्पश्यति स्वाश्रमम्

அனைத்து தேவர்களும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில், ஆண்டவன் கண்மறைந்தார். அப்போது மகிழ்ந்த துர்வாசஸர் தம் ஆசிரமம் காணும் வரை தொடர்ந்து சென்றார்।

Verse 19

तावत्पातालमार्गेण यमुना प्रादुराभवत् । यमश्च भगवांस्तत्र दृष्टः क्षेत्रपरूपधृक्

அவ்வேளையில் பாதாள வழியாக யமுனை வெளிப்பட்டாள். அங்கே பகவான் யமன், க்ஷேத்ரபாலன் வடிவம் ஏற்று தோன்றினார்।

Verse 20

ईश्वर उवाच । इत्थं समभवत्तत्र यमुनोद्भेदमुत्तमम् । कुण्डमादित्यतो याम्ये दुंदुभिस्तत्र पूर्वतः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—“இவ்வாறு அங்கே யமுனையின் சிறந்த வெளிப்பாடு நிகழ்ந்தது. ஆதித்யத்தின் தெற்கில் ஒரு குண்டம் உள்ளது; அதன் கிழக்கில் ‘துந்துபி’ எனும் தீர்த்தம் உள்ளது.”

Verse 21

क्षेत्रपालो महादेवि यतो दुंदुभिनिःस्वनः । तत्र स्नात्वा महाकुण्डे यः संतर्पयते पितॄन्

“மகாதேவி, துந்துபியின் ஒலி கேட்கும் இடத்தில் க்ஷேத்ரபாலன் இருக்கிறான். அங்கே மகாகுண்டத்தில் நீராடி, யார் பித்ருக்களை திருப்திப்படுத்துகிறாரோ…”

Verse 22

दश वर्षाणि पञ्चैव तृप्तिं यांति पितामहः । पिंडदानेन दत्तेन पितॄणां तुष्टिमावहेत् । नरके तु स्थितानां च मुक्तिर्भूयान्न संशयः

பத்து மற்றும் ஐந்து—மொத்தம் பதினைந்து ஆண்டுகள் பித்ருக்கள் திருப்தியடைகின்றனர். அர்ப்பணித்த பிண்டதானத்தால் பித்ரர்களுக்கு நிறைவு உண்டாகும்; நரகத்தில் இருப்போருக்கும் மிகுந்த விடுதலை கிடைக்கும்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 23

माघे मासि सिते पक्षे सप्तम्यां संयतात्मवान् । दुर्वासार्कं च संपूज्य मुच्यते ब्रह्महत्यया

மাঘ மாதம் சுக்லபட்சத்தின் சப்தமியில், தன்னடக்கம் கொண்ட பக்தன் துர்வாசார்க்கனை முறையாக வழிபட்டால் பிரம்மஹத்த்யா பாவத்திலிருந்து விடுபடுவான்।

Verse 24

स्नात्वा तु यमुना कुण्डे माधवे मासि मानवः । पूजयेद्भक्तिभावेन रविं गगनभूषणम्

மாதவ (வைசாக) மாதத்தில் யமுனா-குண்டத்தில் நீராடி, பக்தி உணர்வுடன் ஆகாய அலங்காரமான ரவி (சூரியன்) அவரை வழிபட வேண்டும்।

Verse 25

पठेत्सहस्रं नाम्ना तु दुर्वासादित्यसंनिधौ । षण्मासान्मुच्यते जंतुर्यद्यपि ब्रह्महा नरः

துர்வாசாதித்யன் சன்னிதியில் ‘சஹஸ்ரநாம’த்தை பாராயணம் செய்ய வேண்டும்; ஆறு மாதங்களில் உயிர் விடுதலை பெறும், அவன் பிரம்மஹத்த்யா குற்றம் செய்த மனிதனாக இருந்தாலும் கூட।

Verse 26

सर्वमंगलमांगल्यं सर्वपापप्रणाशनम् । दुर्वासादित्यनामानं सूर्यं को नु न पूजयेत्

அவர் எல்லா மங்களங்களிலும் உச்ச மங்களம்; எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பவர்—துர்வாசாதித்ய என்ற நாமம் கொண்ட அந்த சூரியனை யார் வழிபடாமல் இருப்பார்?

Verse 27

न तदस्ति भयं किंचिद्यदनेन न शाम्यति । दर्शनेनापि सूर्यस्य तत्र दुर्वाससः प्रिये

துர்வாசரின் பிரியமானவளே, அங்கே சூரியனைத் தரிசிப்பதாலேயே எந்த அச்சமும் தணிகிறது; இதனால் தணியாத அச்சம் ஒன்றுமில்லை।

Verse 28

संपद्यंते तथा कामाः सर्व एव यथेप्सिताः । बंध्यानां पुत्रफलदं भीतानां भयनाशनम्

அங்கே எல்லா விருப்பங்களும் விரும்பியபடியே நிறைவேறும்; பிள்ளையில்லாதவர்களுக்கு புத்திரப் பயனை அளித்து, அஞ்சுவோரின் அச்சத்தை நீக்குகிறது।

Verse 29

भूतिप्रदं दरिद्राणां कुष्ठिनां परमौषधम् । बालानां चैव सर्वेषां ग्रहरक्षोनिवारणम् । महापापोपशमनं दुर्वासादित्यदर्शनम्

துர்வாசாதித்ய தரிசனம் ஏழைகளுக்கு செல்வம் அளிக்கும்; குஷ்டரோகிகளுக்கு உத்தம மருந்தாகும்; எல்லா குழந்தைகளுக்கும் கிரகத் தொல்லை, தீய ஆவிகளின் இடையூறு நீங்கி, மகாபாபங்களும் தணிகின்றன।

Verse 30

हेमाश्वस्तत्र दातव्यः सूर्यमुद्दिश्य भामिनि । ब्राह्मणे वेदसंयुक्ते तेन दत्ता मही भवेत्

அழகியவளே, அங்கே சூரியனை நோக்கி பொன்னாசுவை தானம் செய்ய வேண்டும்; வேதம் அறிந்த பிராமணருக்கு அளித்தால் அது பூமிதானத்திற்குச் சமமான பயன் தரும்।

Verse 31

यस्तत्र पूजयेद्देवं क्षेत्रपालं च दुन्दुभिम् । स पुत्रपशुमान्धीमाञ्छ्रीमान्भवति मानवः

அங்கே தேவனையும், க்ஷேத்ரபாலனையும், துந்துபியையும் வழிபடுகிறவன் புத்திரமும் மாடுமாடுகளும் உடையவனாக, அறிவாளியாக, செல்வமிக்கவனாக ஆகிறான்।

Verse 32

न भयं जायते तस्य त्रिविधं वरवर्णिनि । अर्धगव्यूतिमात्रं तु तत्र क्षेत्रं रवेः स्मृतम्

அழகிய வர்ணமுடையவளே! அவனுக்கு மூவகை அச்சம் எழாது; அங்கே ரவி (சூரியன்) எனும் தெய்வத்தின் புனிதக் க்ஷேத்திரம் அரை கவ்வியூதி அளவென கூறப்படுகிறது.

Verse 33

न तत्र प्रविशेज्जन्तुः सूर्यभक्तिविवर्जितः । इत्येतत्कथितं देवि माहात्म्यं सूर्यदैवतम्

சூரியபக்தி அற்ற எந்த உயிரும் அந்தப் புனிதத் தலத்தில் நுழையக் கூடாது. தேவியே! சூரியனை அதிதெய்வமாகக் கொண்டு இம்மஹாத்மியம் உரைக்கப்பட்டது.

Verse 236

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये दुर्वासादित्यमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्त्रिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் சங்கிதையில், ஏழாம் பிரபாசக் கண்டத்தில், முதல் ‘பிரபாசக்ஷேத்ர மஹாத்மியம்’ பகுதியில், ‘துர்வாசா-ஆதித்ய மஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் 236ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.