Adhyaya 232

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि कूपं त्रैलोक्यपूजितम् । पश्चिमे तस्य तीर्थस्य पांडवानां महात्मनाम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—அதன்பின், அம்மையே மகாதேவி, மூவுலகமும் வணங்கும் அந்தக் கிணற்றிற்கு செல்ல வேண்டும்; அந்தத் தீர்த்தத்தின் மேற்கில் மஹாத்ம பாண்டவர்களின் புனிதக் கிணறு அமைந்துள்ளது.

Verse 2

यदाऽरण्यमनुप्राप्ताः पांडवाः पृथिवीतले । भ्रममाणा महादेवि प्रभासं क्षेत्रमागताः

பாண்டவர்கள் பூமியில் வனாந்தரத்தில் நுழைந்து அலைந்து திரிந்தபோது, அம்மையே மகாதேவி, அவர்கள் பிரபாசத்தின் புனிதக் க்ஷேத்திரத்துக்கு வந்தடைந்தனர்.

Verse 3

ततस्ते न्यवसंस्तत्र किंचित्कालं समाहिताः । गत्वा क्षेत्रं महापुण्यं ततः कृष्णाऽब्रवीदिदम्

பின்னர் அவர்கள் மனம் ஒருமித்து அங்கே சில காலம் தங்கினர். அந்த மஹாபுண்ய க்ஷேத்திரத்துக்கு வந்தபின், கிருஷ்ணை (த்ரௌபதி) இவ்வாறு உரைத்தாள்.

Verse 4

ब्राह्मणानां सहस्राणि भुंजते भवतां गृहे । दूरे जलाश्रयश्चैव न तावंतश्च किंकराः

உங்கள் இல்லத்தில் ஆயிரக்கணக்கான பிராமணர்கள் உணவு உண்ணுகின்றனர்; ஆனால் நீரிடம் தொலைவில் உள்ளது, மேலும் போதிய பணியாளர்களும் இல்லை.

Verse 5

तस्माज्जलाश्रयः कार्यं आश्रमस्य समीपतः । यत्र स्नानं करिष्यामि युष्माकं संप्रसादतः

ஆகையால் ஆசிரமத்தின் அருகே ஒரு நீர்த்தேக்கம் அமைக்கப்பட வேண்டும்; உங்கள் அருளும் அனுமதியும் பெற்றே நான் அங்கே நீராடுவேன்.

Verse 6

ततस्तु पांडवाः सर्वे सहितास्ते वरानने । अखनंस्तत्र ते कूपं द्रौपदीवाक्यप्रेरिताः

பின்னர், அழகிய முகத்தையுடையவளே, துரௌபதியின் சொற்களால் தூண்டப்பட்ட பாண்டவர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி அங்கே ஒரு கிணற்றைத் தோண்டினர்.

Verse 7

अथाजगाम तत्रैव भगवान्देवकीसुतः । श्रुत्वा समागतान्पार्थान्द्वारावत्याः सबांधवः

அதன்பின் அங்கேயே தேவகியின் புதல்வனாகிய பகவான் வந்தார்; பாண்டு புதல்வர்கள் வந்துள்ளனர் என்று கேட்டு, துவாராவதியிலிருந்து தம் உறவினர்களுடன் அவர் வந்தடைந்தார்.

Verse 8

प्रद्युम्नेन च सांबेन गदेन निषधेन च । युयुधानेन रामेण चारुदेष्णेन धीमता

பிரத்யும்னன், சாம்பன், கதன், நிஷதன், யுயுதானன், ராமன் மற்றும் அறிவுடைய சாருதேஷ்ணன் ஆகியோருடன்.

Verse 9

अन्यैः परिवृतः शूरैर्यादवैर्युद्ध दुर्मदैः । ते समेत्य यथान्यायं समस्ता यदुपुंगवाः

போரில் அகந்தை கொண்ட பிற வீர யாதவர்களால் சூழப்பட்டு, அந்த யது குலச் சிறந்தோர் அனைவரும் முறையோடு ஒன்றுகூடி சந்தித்தனர்.

Verse 10

ततः कथावसाने च कस्मिंश्चित्कारणांतरे । वासुदेवः पांडुसुतमिदं वचनमब्रवीत्

பின்னர் உரையாடல் முடிந்தபோது, ஒரு குறிப்பிட்ட காரணத்தால் ஏற்பட்ட ஒரு சந்தர்ப்பத்தில், வாசுதேவன் பாண்டுவின் புதல்வனிடம் இவ்வசனங்களை உரைத்தான்।

Verse 11

युधिष्ठिर महाबाहो किं ते कामकरोम्यहम् । राज्यं धान्यं धनं चापि अथवा रिपुनाशनम्

மகாபாகு யுதிஷ்டிரா! உனக்காக நான் என்ன வரம் அளிப்பேன்? அரசா, தானியமா, செல்வமா—அல்லது பகைவரின் நாசமா?

Verse 12

युधिष्ठिर उवाच । शक्तस्त्वं यादवश्रेष्ठ सर्वकर्मस्वसंशयः । प्रतिज्ञातं त्वया पूर्वं वर्षैर्द्वादशभिः प्रियम्

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்: யாதவரில் சிறந்தவனே! நீ எவ்வகைச் செயலிலும் ஐயமின்றி வல்லவன். முன்பு பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து எனக்குப் பிரியமானதை அளிப்பேன் என்று நீ வாக்குறுதி தந்தாய்।

Verse 13

तन्नास्ति त्रिषु लोकेषु यन्न सिद्ध्यति भूतले । त्वयि तुष्टे जगन्नाथ सर्वदेवनमस्कृते

ஜகந்நாதா, எல்லாத் தேவராலும் வணங்கப்படுபவனே! நீ திருப்தியடைந்தால், மூன்று உலகங்களிலும் பூமியில் நிறைவேறாதது எதுவும் இல்லை।

Verse 14

अवश्यं यदि तुष्टोऽसि मम सर्वजगत्पते । अत्र सांनिध्यमागच्छ कूपे नित्यं जनार्दन

அனைத்து உலகங்களின் அதிபதியே! நீ உண்மையாகவே மகிழ்ந்திருந்தால், ஜனார்தனனே, இந்தக் கிணற்றில் என்றும் உன் திருச்சாந்நித்யமாக வந்து தங்குவாயாக।

Verse 15

अत्रागत्य नरो यस्तु भक्त्या स्नानं समाचरेत् । स यातु वैष्णवं स्थानं प्रसादात्तव केशव

இங்கே வந்து பக்தியுடன் நீராடுகிறவன், கேசவா! உமது அருளால் வைஷ்ணவ பதத்தை அடைவானாக.

Verse 16

ईश्वर उवाच । एवं भविष्यतीत्युक्त्वा तदाऽमन्त्र्य युधिष्ठिरम् । प्रययौ द्वारकां कृष्णः सर्वलोकनमस्कृतः

ஈசுவர் கூறினார்—“அப்படியே ஆகும்.” என்று சொல்லி, அப்போது யுதிஷ்டிரரிடம் விடைபெற்று, எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கப்படும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் த்வாரகைக்கு புறப்பட்டான்.

Verse 17

तस्मिञ्छ्राद्धं नरः कृत्वा वाजिमेधफलं लभेत् । प्रसादाद्देवदेवस्य विष्णोरमिततेजसः

அங்கே சிராத்தம் செய்தால் மனிதன் அச்வமேத யாகத்தின் பலனை அடைவான்—தேவர்களின் தேவனும் அளவற்ற ஒளியுடையவனுமான விஷ்ணுவின் அருளால்.

Verse 18

तदर्धं तर्पणेनैव स्नानात्पादमवाप्नुयात् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्र श्राद्धं समाचरेत्

தர்ப்பணம் மட்டும் செய்தால் அந்தப் புண்ணியத்தின் பாதி, நீராடினால் நான்கில் ஒன்று கிடைக்கும்; ஆகவே எல்லா முயற்சியுடனும் அங்கே சிராத்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 19

ज्येष्ठस्य पौर्णमास्यां यः स्नानं श्राद्धं करिष्यति । सावित्रीं चैव संपूज्य स यास्यति परमं पदम्

ஜ்யேஷ்ட பௌர்ணமியில் யார் நீராடி சிராத்தம் செய்து, சாவித்ரீ தேவியை முறையாகப் பூஜிப்பாரோ, அவர் பரம பதத்தை அடைவார்.

Verse 20

गोदानं तत्र देयं तु सम्यग्यात्राफलेप्सुभिः

யாத்திரையின் முழுப் பலனை விரும்புவோர் அங்கே நிச்சயமாக கோதானம் செய்ய வேண்டும்.