Adhyaya 225

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततोगच्छेन्महादेवि देवं चाऽनरकेश्वरम् । तस्मादुत्तरदिग्भागे सर्वपातकनाशनम् । तन्माहात्म्यं प्रवक्ष्यामि शृणु ह्येकमनाः प्रिये

ஈஸ்வரன் கூறினார்—மஹாதேவி, அதன் பின் அனரகேஸ்வர தேவனை அணுக வேண்டும். அங்கிருந்து வடதிசையில் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் ஒரு தலம் உள்ளது. அதன் மாஹாத்ம்யத்தை நான் உரைப்பேன்; பிரியே, ஒருமனத்துடன் கேள்.

Verse 2

मथुरानाम विख्याता नगरी धरणीतले । तत्र विप्रोऽभवत्पूर्वं देवशर्मेति विश्रुतः । अगस्त्यगोत्रो विद्वान्वै स तु दारिद्र्यपीडितः

பூமியில் மத்துரா எனப் புகழ்பெற்ற நகரம் இருந்தது. அங்கே முன்பு தேவசர்மன் எனப் பெயர்பெற்ற ஒரு பிராமணன் வாழ்ந்தான்—அகஸ்த்ய கோத்திரத்தவன், கல்வியறிவுடையவன்; ஆனால் வறுமையால் வாடினான்.

Verse 3

अथापरोऽभवत्तत्र तादृग्रूपवयोऽन्वितः । तन्नाम गोत्रो देवेशि ब्राह्मणो वेदपारगः

பின்னர் அங்கே இன்னொரு பிராமணன் இருந்தான்; உருவமும் வயதும் அதேபோல். தேவேசி! அவனுடைய பெயரும் கோத்திரமும் அதே; அவன் வேதங்களில் தேர்ந்தவன்.

Verse 4

अथ प्राह यमो दूतं रौद्रमूर्धशिरोरुहम् । गच्छ भो मथुरां शीघ्रं देवशर्माणमानय

அப்போது யமன், அச்சமூட்டும் தலைவும் கூந்தலும் உடைய தன் தூதனிடம் கூறினான்: “ஓ நல்லவனே! விரைந்து மத்துராவுக்குச் சென்று தேவசர்மனை அழைத்து வா.”

Verse 5

अथागत्य ततो दूतो गृहीत्वा तत्र वै गतः । तं दृष्ट्वाथ यमो नत्वा प्राह दूतं क्रुधान्वितः

அப்போது தூதன் அங்கே சென்று அவனைப் பிடித்து மீண்டும் வந்தான். அவனைப் பார்த்த யமன் வணங்கி, பின்னர் கோபம் கொண்டு தூதனிடம் கூறினான்.

Verse 6

नायमानेतुमादिष्टो देवशर्मां मया तव । अन्योस्ति देवशर्मा यस्त मानय गतायुषम् । एनं विप्रं च दीर्घायुं नय तत्राविलंबितम्

“நான் உனக்குக் கொண்டு வரச் சொன்ன தேவசர்மன் இவன் அல்ல. ஆயுள் முடிந்த இன்னொரு தேவசர்மன் இருக்கிறான்—அவனை அழைத்து வா. ஆனால் இந்த நீண்ட ஆயுளுடைய பிராமணனைத் தாமதமின்றி அங்கேயே மீண்டும் கொண்டு செல்.”

Verse 7

ईश्वर उवाच । अथाब्रवीद्ब्राह्मणो वै नाहं यास्ये गृहं विभो । दारिद्र्येणातिनिर्विण्णो यावज्जीवं सुरेश्वर । इहैव क्षपयिष्यामि शेषमायुस्तवांतिके

ஈசுவர் கூறினார்—அப்போது அந்தப் பிராமணன் சொன்னான்—ஓ விபோ, நான் வீட்டிற்குச் செல்லமாட்டேன். ஓ சுரேசுவரா, வாழ்நாள் முழுதும் வறுமையால் மிகுந்த சோர்வுற்ற நான், மீதமுள்ள ஆயுளை இங்கேயே உமது சன்னிதியில் கழிப்பேன்।

Verse 8

यम उवाच । अकाले नात्र चायाति कश्चिद्ब्राह्मणसत्तम । मुहूर्तमपि नो जीवेत्पूर्णकालेन वै भुवि

யமன் கூறினான்—ஓ பிராமணசத்தமா, காலத்திற்கு முன் இங்கே யாரும் வருவதில்லை. பூமியில் நிர்ணயிக்கப்பட்ட முழுக் காலம் நிறைவுற்ற பின் எந்த உயிரும் ஒரு முஹூர்த்தமும் அதிகமாக வாழாது।

Verse 9

अत एव हि मे नाम धर्मराजेति विश्रुतम्

அதனாலேயே என் பெயர் ‘தர்மராஜன்’ என்று புகழ்பெற்றது।

Verse 10

न मे सुहृन्न मे द्वेष्यः कश्चिदस्ति धरातले । विद्धः शरशतेनापि नाऽकाले म्रियते यतः

பூமியில் எனக்கு நண்பனும் இல்லை, பகைவனும் இல்லை. ஏனெனில் ஒருவன் நூறு அம்புகளால் குத்தப்பட்டாலும், நியதிக் காலத்திற்கு முன் அவன் இறப்பதில்லை।

Verse 11

कुशाग्रेणापि विद्धः सन्काले पूर्णे न जीवति । तस्माद्गच्छ द्विजश्रेष्ठ यावद्गात्रं न दह्यते

குசையின் நுனியால் சிறிதே குத்தப்பட்டவனாயினும், நியதிக் காலம் நிறைவுற்றால் அவன் வாழ்வதில்லை. ஆகவே, ஓ த்விஜச்ரேஷ்டா, உடல் எரியுமுன் நீ சென்று விடு।

Verse 12

अथाब्रवीद्ब्राह्मणोऽसौ यदि प्रेषयसे प्रभो । प्रश्नमेकं मया पृष्टो यथावद्वक्तुमर्हसि

அப்போது அந்தப் பிராமணன் கூறினான்— “பிரபோ, நீங்கள் என்னை அனுப்புகிறீர்களானால், நான் கேட்ட ஒரு கேள்விக்கு முறையாகப் பதில் சொல்ல வேண்டும்.”

Verse 13

न वृथा जायते देव साधूनां दर्शनं क्वचित् । युष्माकं च विशेषेण तस्मादेतद्ब्रवीम्यहम्

“தேவா, சான்றோரின் தரிசனம் எப்போதும் வீணாகாது; குறிப்பாக உம்மைப் பற்றியதோ மேலும். ஆகையால் இதை உமக்குச் சொல்கிறேன்.”

Verse 14

एते ये नरका रौद्रा दृश्यन्ते च सुदारुणाः । कर्मणा केन कं गच्छेन्मानवो नरकं यम

“யமராஜா, இங்கேத் தெரியும் இவ்வளவு அச்சமூட்டும் மிகக் கொடிய நரகங்களுக்கு—எந்தக் கர்மத்தால் மனிதன் எந்த நரகத்திற்குச் செல்கிறான்? கூறுவீராக.”

Verse 15

कति संख्याः स्युरेते च नरकाः किंप्रमाणतः । एतत्सर्वं सुरश्रेष्ठ यथावद्वक्तुमर्हसि

“இந்த நரகங்கள் எத்தனை? அவற்றின் அளவு அல்லது விரிவு எவ்வளவு? தேவர்களில் சிறந்தவரே, இதையெல்லாம் முறையாக விளக்குவீராக.”

Verse 16

यम उवाच । शृणु देव प्रवक्ष्यामि यावन्तो नरकाः स्थिताः । कर्मणा येन गच्छेत मानवो द्विजसत्तम । एकविंशत्समाख्याता नरका मम मन्दिरे

யமன் கூறினான்— “மகத்தானவரே, கேள்; எத்தனை நரகங்கள் உள்ளன, எந்தக் கர்மத்தால் மனிதன் அவற்றிற்குச் செல்கிறான் என்பதை, பிராமணர்களில் சிறந்தவரே, நான் உரைப்பேன். என் இருப்பிடத்தில் நரகங்கள் இருபத்தொன்று என அறிவிக்கப்பட்டுள்ளன.”

Verse 17

यानेतान्प्रेक्षसे विप्र यंत्र मध्ये व्यवस्थितान् । पीड्यमानान्किंकरैर्मे कृतघ्नान्पा पसंयुतान्

ஓ விப்ரரே! நீ யாதனை யந்திரங்களின் நடுவே நிறுத்தப்பட்டவர்களைக் காண்கிறாயோ, அவர்கள் என் கிங்கரர்களால் வதைக்கப்படுகின்றனர்; அவர்கள் நன்றிக்கெட்டோர், பாவப் பந்தத்தில் கட்டுண்டோர்.

Verse 18

लोहास्यवायसा येषां नेत्रोद्धारं प्रकुर्वते । एतैर्निरीक्षितान्येव कलत्राणि दुरात्मभिः

பிறருடைய மனைவியரைப் பாவ நோக்குடன் நோக்கிய துராத்மர்களின் கண்களை இரும்புச் சுண்டு கொண்ட காகங்கள் கிழித்து எடுக்கின்றன.

Verse 19

परेषां द्विजशार्दूल सरागैः पापि भिः सदा । कुम्भीपाकगतानेतानथ पश्यसि पापिनः

ஓ த்விஜசார்தூலரே! ஆசை மற்றும் பாவச் செயல்களில் எப்போதும் பற்றுடைய இப்பாவிகள் கும்பீபாக நரகத்தில் வீழ்ந்திருப்பதை நீ இப்போது காண்கிறாய்.

Verse 20

कूटसाक्ष्यरता ह्येते कटुवाङ्निरतास्तथा । एते लोहमयास्तम्भान्संतप्तान्पावकप्र भान्

பொய்ச் சாட்சியில் மகிழ்ந்து கடுஞ்சொல்லில் நிலைத்த இவர்கள், தீப்போல் எரியும் வெப்பமடைந்த இரும்புத் தூண்களை அணைத்துக் கொள்கின்றனர்.

Verse 21

आलिंगंति दुरात्मानः परदाररतास्तु ये । एते वैतरणीमध्ये पूयशोणितसंकुले

பிறருடைய மனைவியரிடம் ஆசை கொண்ட துராத்மர்கள் வேதனையுடன் அணைக்க வற்புறுத்தப்படுகின்றனர்; அவர்கள் புழு மற்றும் இரத்தம் நிறைந்த வைதரணியின் நடுவே தங்குகின்றனர்.

Verse 22

ये तिष्ठंति द्विजश्रेष्ठ सर्वे विश्वासघातकाः । असिपत्रवने घोरे भिद्यन्ते ये तु खण्डशः । ते नष्टाः स्वामिनं त्यक्त्वा संग्रामे समुपस्थिते

ஓ த்விஜச்ரேஷ்டா! நம்பிக்கையைத் துரோகம் செய்பவர்கள் அனைவரும் பயங்கரமான அசிபத்ர வனத்தில் துண்டு துண்டாகப் பிளக்கப்படுவர். போர் தொடங்கியபோது தம் ஸ்வாமி/தலைவரை விட்டு விலகுவோரும் அழிவுறுவர்.

Verse 23

अंगारराशीन्वै दीप्तान्ये गाहन्ते नराधमाः । स्वामिद्रोहरता ह्येते तथा हेतुप्रवादकाः

எரியும் அங்காரக் குவியல்களில் பாயும் அந்த நராதமர்கள் ஸ்வாமி-துரோகத்தில் ஈடுபட்டவர்கள்; மேலும் பொய்யான காரணங்களை உருவாக்கி பழிப்புக் ‘ஹேதுக்கள்’ பரப்புவோரும் அவர்களே.

Verse 24

लोहशंकुभिराकीर्णमाक्रमन्ति नराधमाः । क्रन्दमाना द्विजश्रेष्ठ उपानद्दानवर्जिताः

ஓ த்விஜச்ரேஷ்டா! இரும்புக் கூர்முனைகளால் நிரம்பிய தரையில் நடக்கச் செய்யப்படும் நராதமர்கள் உரக்க அழுது புலம்புவர்—ஏனெனில் அவர்கள் பாதுகை (காலணி) தானத்தைத் தவிர்த்தவர்கள்.

Verse 25

अधोमुखा निबद्धा ये वृक्षाग्रे पावकोपरि । ब्रह्महत्यान्विताः सर्व एते चैव नराधमाः

அக்னியின் மேல் மரத்தின் உச்சியில் தலைகீழாகக் கட்டப்பட்டு தொங்குவோர் அனைவரும் பிரம்மஹத்த்யா பாவத்தால் மாசுபட்டவர்கள்; இவர்களே நராதமர்கள்.

Verse 26

मशकैर्मत्कुणैः काकैर्ये भक्ष्यंते विहंगमैः । व्रतभंगरता ह्येते व्रतिना चैव हिंसकाः

கொசுக்கள், படுக்கைப் பூச்சிகள், காகங்கள் மற்றும் பிற பறவைகள் தின்றுவிடும் அவர்கள் விரதம் உடைப்பதில் மகிழ்வோர்; விரதிகளைத் துன்புறுத்துவோரும் அவர்களே.

Verse 27

कुठारकण्ठिता ह्येते भूयः संति तथाविधाः । गोहन्तारो दुरात्मानो देवब्राह्मणानिंदका

இவர்கள் பலரும் இவ்வாறே—கழுத்தில் கோடாரி வைக்கப்பட்டவர்கள்; தீய மனத்தினர், பசுக் கொலையாளர்கள், தேவர்களையும் பிராமணர்களையும் இகழ்வோர்।

Verse 28

ये भक्ष्यंते शृगालैश्च वृकैर्लोहमयैर्मुखैः । परस्वानां च हर्तारः परस्त्रीणां च हर्तृकाः । आत्ममांसानि ये पापा भक्षयंति बुभुक्षिताः

பிறருடைய செல்வத்தைத் திருடி, பிறருடைய மனைவியரை அபகரிக்கும் பாவிகள்—இரும்புபோன்ற வாய்களையுடைய நரிகளாலும் ஓநாய்களாலும் விழுங்கப்படுவர்; பசியால் வாட்டப்பட்டு தம் மாம்சத்தையே உண்ணச் செய்யப்படுவர்।

Verse 29

न दत्तमन्नमेतैस्तु कदाचिद्वै द्विजोत्तम । रुधिरं ये पिबंत्येते वसापूयपरिप्लुतम् । ब्राह्मणानां विनाशाय गवामेते सदा स्थिताः

ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவரே! இவர்கள் ஒருபோதும் அன்னதானம் செய்யவில்லை; கொழுப்பும் புழுவும் கலந்த இரத்தத்தைப் பருகச் செய்யப்படுவர்—பிராமணர்களும் பசுக்களும் அழிய எப்போதும் முயல்வோர் இவர்கள்।

Verse 30

कूटशाल्मलिबद्धाश्च तीक्ष्णकण्टकपीडिताः । छिद्रान्वेषणसंयुक्ताः परेषां नित्यसंस्थिताः

முள்ளுகள் நிறைந்த கூட்-சால்மலி மரங்களில் கட்டப்பட்டு, கூர்மையான முள்ளால் துன்புறுத்தப்பட்டு, அவர்கள் எப்போதும் குறை தேடுதலிலேயே இருப்பர்—பிறரின் பலவீனங்களிலேயே நிலைத்திருப்பர்।

Verse 31

क्रकचेन तु छिद्यन्ते य इमे द्विजसत्तम । अभक्ष्यनिरता ह्येते स्वधर्मस्य विदूषकाः

ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவரே! இவர்கள் அரிவாளால் (ஆரையால்) வெட்டப்படுவர்—தடைசெய்யப்பட்டதை உண்ணுவதில் இன்புறுவோர், தம் தர்மத்தை மாசுபடுத்துவோர்।

Verse 32

कन्याविक्रयकर्त्तारः कन्यानां जीवभंजकाः । पुरीषमध्यगा ह्येते पच्यंते मम किंकरैः

கன்னியரை விற்பவரும், கன்னியரின் உயிரைச் சிதைப்பவரும், மலத்தின் நடுவே வீழ்த்தப்பட்டு என் ஊழியர்களால் வதைக்கப்பட்டு அங்கேயே வேகவைக்கப்படுவர்।

Verse 33

संदेशैर्दारुणैर्जिह्वा येषामुत्पाट्यते मुहुः । वाग्लोपनिरता ह्येते मृषावादपरायणाः

கொடூரக் கட்டளைகளால் யாருடைய நாவு மீண்டும் மீண்டும் பறிக்கப்படுகிறதோ—அவர்கள் வாக்கை அழிப்பதில் ஈடுபட்டோர், பொய்மொழியில் பற்றுடையோர்।

Verse 34

ये शीतेन प्रबाध्यंते वेप माना मुहुर्मुहुः । देवस्वानां च हर्तारो ब्राह्मणानां विशेषतः

கடுமையான குளிரால் ஒடுக்கப்பட்டு மீண்டும் மீண்டும் நடுங்குவோர்—அவர்கள் தேவஸ்வத்தைத் திருடியோர்; குறிப்பாகப் பிராமணரின் செல்வத்தைப் பறித்தோர்।

Verse 35

तेषां शिरसि निक्षिप्तो भूरिभारो द्विजोत्तम । अतोऽमी ब्राह्मणश्रेष्ठ पूत्का रयन्ति भैरवम्

ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே! அவர்களின் தலைமேல் பெரும் பாரம் வைக்கப்படுகிறது; ஆகவே, ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, அவர்கள் பயங்கரமான பைரவக் குரலில் அலறுகின்றனர்।

Verse 36

यम उवाच । एवमेतत्समाख्यातं तव सर्वं द्विजोत्तम । नरकाणां स्वरूपं तु कर्मणां वै यथाक्रमम्

யமன் கூறினான்—ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே! வரிசைப்படி அனைத்தும் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது: நரகங்களின் இயல்பும், அவற்றை அடையச் செய்யும் கர்மங்களும்।

Verse 37

गच्छ शीघ्रं महाभाग यावत्कायो न दह्यते

ஓ மகாபாகனே! உடல் தகனத் தீயால் எரியுமுன் விரைவாகச் செல்।

Verse 38

ब्राह्मण उवाच । कथय त्वं सुरश्रेष्ठ मम सर्वं समाहितः । न गच्छेत्कर्मणा येन नरकं मानवः क्वचित्

பிராமணன் கூறினான்—ஓ தேவர்களில் சிறந்தவனே! நான் முழு ஒருமைப்பாட்டுடன் கேட்கிறேன்; எந்த நடத்தையால் மனிதன் தன் கர்மத்தால் எப்போதும் நரகத்திற்குச் செல்லாமல் இருப்பான்?

Verse 39

सतां सप्तपदं मैत्रमित्याहुर्बुद्धिकोविदाः । मित्रतां च पुरस्कृत्य समासाद्वक्तुमर्हसि

அறிவுடையோர் கூறுவர்—நல்லோரிடையே ‘ஏழடி’ (சப்தபதம்) நடந்து நட்பு உறுதியாகும்; ஆகவே அந்த நட்பை மதித்து, அருகில் வந்து நம்பிக்கையுடன் எனக்குச் சொல்।

Verse 40

यम उवाच । प्रभासं क्षेत्रमासाद्या नरकेश्वरमुत्तमम् । यः पश्यति नरो भक्त्या नरकं स न पश्यति

யமன் கூறினான்—பிரபாசத் தலத்துக்கு வந்து பக்தியுடன் உத்தம நரகேஸ்வரனை தரிசிப்பவன் நரகத்தைப் பார்க்கான்; நரகதரிசனத்திலிருந்து விடுபடுவான்।

Verse 41

स्थापितं यन्मया लिंगं शिवभक्त्या युतेन च । एतद्गुह्यं मया प्रोक्तं तव प्रीत्यै द्विजोत्तम

என்னால் நிறுவப்பட்ட அந்த லிங்கம், சிவபக்தியுடன் கூடியது—இந்த இரகசியத்தை உன் திருப்திக்காக நான் வெளிப்படுத்தினேன், ஓ த்விஜோத்தமனே।

Verse 42

गोपनीयं प्रयत्नेन मम वाक्यादसंशयम् । एवमुक्तस्तदा विप्रः स्वयमेवावनिं ययौ

“என் சொல்லை ஐயமின்றி முயற்சியுடன் ரகசியமாகக் காக்க வேண்டும்.” என்று அறிவுறுத்தப்பட்ட அந்தப் பிராமணன் தானே பூமிக்குத் திரும்பினான்।

Verse 43

लब्ध्वा कलेवरं सोऽथ विस्मयं परमं गतः । तत्स्मृत्वा वचनं सर्वं धर्मराजस्य धीमतः

உடலை மீண்டும் பெற்ற அவன் பேராச்சரியத்தில் ஆழ்ந்தான்; மேலும் ஞானமிக்க தர்மராஜன் உரைத்த எல்லா வாக்குகளையும் நினைவுகூர்ந்தான்।

Verse 44

गत्वा तत्र स नित्यं वै पूजयामास तं प्रभुम् । यावज्जीवं वरारोहे ततः सिद्धिं परां गतः

அவன் அங்கே சென்று வாழ்நாள் முழுவதும் தினந்தோறும் அந்தப் பிரபுவை வழிபட்டான்; பின்னர் உன்னத சித்தியை அடைந்தான்।

Verse 45

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन भक्त्या तमवलोकयन् । अपि पातकयुक्तोऽपि न याति नरके नरः

ஆகையால் முழு முயற்சியுடன் பக்தியால் அவரைத் தரிசிக்க வேண்டும்; பாவம் உடையவனும் நரகத்திற்குச் செல்லான்।

Verse 46

आश्वयुक्कृष्णपक्षे तु चतुर्दश्यां विधानतः । यस्तत्र कुरुते श्राद्धं सोऽश्वमेधफलं लभेत्

ஆச்வயுஜ மாதக் கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியன்று விதிப்படி அங்கே ஸ்ராத்தம் செய்பவன், அச்வமேத யாகத்திற்குச் சமமான பலனை அடைவான்।

Verse 47

कृष्णाजिनं तत्र देयं ब्राह्मणे वेदपारगे । यावत्तिलानां संख्यानं तावत्स्वर्गे महीयते

அங்கே வேதபாரகனான பிராமணருக்கு கருப்புக் கலைமான் தோலை (கிருஷ்ணாஜினம்) தானமாக அளிக்க வேண்டும். எத்தனை எள்ளுகள் எண்ணப்படுகின்றனவோ, அவ்வளவு காலம் அவர் ஸ்வர்கத்தில் பெருமையுடன் போற்றப்படுவார்.