Adhyaya 209

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि मार्कण्डेयेशमुत्तमम् । तस्मादुत्तरदिग्भागे मार्कण्डेन प्रतिष्ठितम्

ஈசுவரன் கூறினான்—மகாதேவி! அதன் பின் உத்தமமான மார்கண்டேயேசுவரனைத் தரிசிக்கச் செல்ல வேண்டும்; அது அங்கிருந்து வடதிசைப் பகுதியில் மார்கண்டனால் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது.

Verse 2

सावित्र्याः पूर्वभागे तु नातिदूरे व्यवस्थितम् । महर्षिरभवत्पूर्वं मार्कण्डेय इति श्रुतः

அது சாவித்ரியின் கிழக்குப் பகுதியில், மிகத் தொலைவில் அல்லாமல் அமைந்துள்ளது. முற்காலத்தில் ‘மார்கண்டேய’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு மகரிஷி இருந்தார்.

Verse 3

अजरश्चामरश्चैव प्रसादात्पद्मयोनिनः । स गत्वा तत्र विप्रेन्द्रो देवदेवस्य शूलिनः । लिंगं तु स्थापयामास ज्ञात्वा तत्क्षेत्रमुत्तमम्

தாமரையோனான பிரம்மாவின் அருளால் அவர் அஜரனும் அமரனும் ஆனார். பின்னர் அந்தச் சிறந்த பிராமணர் அங்கு சென்று, அது உத்தமக் க்ஷேத்திரம் என அறிந்து, தேவர்களின் தேவனான திரிசூலதாரி சிவனின் லிங்கத்தை நிறுவினார்.

Verse 4

स तं पूज्य विधानेन स्थित्वा दक्षिणतो मुनिः । पद्मासनधरो भूत्वा ध्यानावस्थस्तदाऽभवत्

முறையான விதிப்படி வழிபட்டு, முனிவர் தெற்குப் புறத்தில் நின்றார். பின்னர் பத்மாசனம் ஏற்று, அப்பொழுதே ஆழ்ந்த தியானநிலைக்குள் சென்றார்.

Verse 5

तस्य ध्यानरतस्यैव प्रयुतान्यर्बुदानि च । युगानां समतीतानि न जानाति मुनीश्वरः

தியானத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்ட அந்த முனீஸ்வரனுக்குப் பத்தாயிரங்களும் கோடிகளும் யுகங்கள் கடந்தன; ஆயினும் கடந்த காலத்தை அவர் உணரவில்லை.

Verse 6

अथ लोपं समापन्नः प्रासादः शांकरः स्थितः । कालेन महता देवि पांसुभिर्मारुतोद्भवैः

பின்னர், தேவி, மிக நீண்ட காலம் சென்றபின் காற்றால் எழுந்த தூசியால் சாங்கரப் பிராசாதமாகிய ஆலயம் சிதைந்து மறைவுற்றது.

Verse 7

कस्यचित्त्वथ कालस्य प्रबुद्धो मुनिसत्तमः । अपश्यत्पांसुभिर्व्याप्तं तत्सर्वं शिवमन्दिरम्

சில காலத்திற்குப் பின் முனிவர்களில் சிறந்தவர் விழித்தெழுந்தார்; அப்போது அந்த முழு சிவமந்திரமும் தூசியால் மூடப்பட்டிருப்பதை கண்டார்.

Verse 8

ततः कृच्छ्रात्स निष्क्रान्तः खनित्वा मुनिपुंगवः । अकरोत्सुमहाद्वारं पूजार्थं तस्य भामिनि

பின்பு அந்த முனிவருள் சிறந்தவர் மிகுந்த முயற்சியுடன் வெளியே வந்தார்; ஓ பிரகாசமுடையவளே, அதைத் தோண்டி அங்கே பூஜைக்காக மிகப் பெரிய வாயிலை அமைத்தார்।

Verse 9

प्रविश्य तत्र यो भक्त्या पूजयेद्वृषभध्वजम् । स याति परमं स्थानं यत्र देवो महेश्वरः

அங்கே நுழைந்து பக்தியுடன் வृषபத்வஜனாகிய இறைவனைப் பூஜிப்பவன், தேவன் மகேஸ்வரன் தங்கும் பரம பதத்தை அடைவான்।

Verse 10

देव्युवाच । अमरत्वं कथं प्राप्तो मार्कंण्डो मुनिसत्तमः । अभवत्कौतुकं ह्येतत्तस्मात्त्वं वक्तुमर्हसि

தேவி கூறினாள்—‘முனிவர்களில் சிறந்த மார்கண்டேயர் அமரத்துவத்தை எவ்வாறு பெற்றார்? இது எனக்குக் கௌதுகத்தை எழுப்புகிறது; ஆகவே நீங்கள் விளக்க வேண்டும்.’

Verse 11

अमरत्वं यतो नास्ति प्राणिनां भुवि शंकर । देवानामपि कल्पांते स कथं न मृतो मुनिः

‘ஓ சங்கரா! பூமியில் உயிர்களுக்கு அமரத்துவம் இல்லை; தேவர்களும் கல்பாந்தத்தில் அழிவுறுகின்றனர்—அப்படியிருக்க அந்த முனி எவ்வாறு மரணமடையவில்லை?’

Verse 12

ईश्वर उवाच । अथातस्त्वां प्रव क्ष्यामि यथासावमरोऽभवत् । आसीन्मुनिः पुराकल्पे मृकण्ड इति विश्रुतः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—‘இப்போது அவன் எவ்வாறு அமரனானான் என்பதை உனக்குச் சொல்கிறேன். பழைய கல்பத்தில் ம்ருகண்டன் எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு முனி இருந்தார்।’

Verse 13

भृगोः पुत्रो महाभागः सभार्यस्तपसि स्थितः । तस्य पुत्रस्तदा जातो वसतस्तु वनांतरे

பிருகுவின் மகாபாக்கியமிக்க புதல்வன் மனைவியுடன் தவத்தில் நிலைத்திருந்தான். வனாந்தர ஆசிரமத்தில் வாழ்ந்தபோது அவனுக்கு அப்போது ஒரு மகன் பிறந்தான்.

Verse 14

स पाञ्चवार्षिको भूत्वा बाल एव गुणान्वितः । कस्यचित्त्वथ कालस्य ज्ञानी तत्र समागतः

அவன் ஐந்து வயதான சிறுவனாக இருந்தும் நற்குணங்களால் நிறைந்திருந்தான். சில காலத்திற்குப் பின் அங்கே ஒரு ஞானி மகாத்மா வந்தடைந்தார்.

Verse 15

तेन दृष्टस्तदा बालः प्रांगणे विचरन्प्रिये । स्मृत्वाऽहसच्चिरं कालं भाव्यर्थं प्रति नोदितः

அன்பே! அந்த ஞானி முற்றத்தில் உலாவிய சிறுவனைப் பார்த்தார். நீண்ட காலத்தை நினைத்து, வரவிருப்பதைக் குறித்து உள்ளத்தில் தூண்டப்பட்டார்.

Verse 16

तस्य पित्रा स दृष्टस्तु सामुद्रज्ञो विदुत्तमः । हास्यस्य कारणं पृष्टो विस्मयान्वितचेतसा

அப்போது சிறுவனின் தந்தை, சாமுத்ரிக சாஸ்திரத்தில் தேர்ந்த அந்த சிறந்த அறிஞரைப் பார்த்தார். வியப்புடன் அவரது புன்னகையின் காரணத்தை கேட்டார்.

Verse 17

कस्मान्मे सुतमालोक्य स्मितं विप्र कृतं त्वया । तत्र मे कारणं ब्रह्मन्यथावद्वक्तुमर्हसि

“ஓ விப்ரரே! என் மகனைப் பார்த்து ஏன் புன்னகைத்தீர்? ஓ பிரம்மனே, அதன் உண்மைக் காரணத்தை உள்ளபடியே எனக்குச் சொல்ல வேண்டும்.”

Verse 18

इति तस्य वचः श्रुत्वा ज्ञानी विप्रो वचोऽब्रवीत्

அவன் சொற்களைச் செவிமடுத்து ஞானமிகு பிராமணன் பதிலுரைத்தான்।

Verse 19

अयं पुत्रस्तव मुने सर्वलक्षणसंयुतः । अद्यप्रभृति षण्मासमध्ये मृत्युमवाप्स्यति

முனிவரே! உமது இப்புத்திரன் எல்லா நற்பண்புக் குறிகளும் உடையவன்; ஆயினும் இன்று முதல் ஆறு மாதத்திற்குள் மரணத்தை அடைவான்।

Verse 20

यदि जीवेत्पुनरयं चिरायुर्वै भविष्यति । अतो मया कृतं हास्यं विचित्रा कर्मणो गतिः

ஆனால் இவன் உயிர்தப்பினால் நிச்சயமாக நீண்ட ஆயுளைப் பெறுவான். அதனால் நான் சிரித்தேன்—கர்மத்தின் நடை வியப்பானது।

Verse 21

एतच्छ्रुत्वा वचो रौद्रं ज्ञानिना समुदाहृतम् । व्रतोपनयनं चक्रे बालकस्य पिता तदा

ஞானி உரைத்த கடுமையான சொற்களைச் செவிமடுத்து, அப்பொழுது சிறுவனின் தந்தை அவனுக்குப் விரதமும் உபநயனச் சடங்கும் செய்தான்।

Verse 22

आह चैनमृषिः पुत्रं दृष्ट्वा ब्राह्मणमागतम् । अभिवाद्यास्त्रयो वर्णास्ततः श्रेयो ह्यवाप्स्यसि

அப்போது முனிவர் தம் மகனிடம் கூறினார்—‘ஒரு பிராமணன் வருவதைக் கண்டால் வணங்கி வணக்கம் செலுத்து. மூன்று வர்ணங்களையும் மதித்தால் நீ நிச்சயமாக நலனை அடைவாய்.’

Verse 23

एवमुक्तः स वै विप्रः करोत्येवाभिवादनम् । न वर्णावरजं वेत्ति बालभावाद्वरानने

இவ்வாறு அறிவுறுத்தப்பட்ட அந்த பால்விப்ரன் வணக்கம் செய்தான்; ஆனால், அழகிய முகத்தாளே, குழந்தைமையால் வர்ணங்களின் மூத்த-இளைய முன்னுரிமை ஒழுங்கை அவன் அறியவில்லை।

Verse 24

पंचमासा ह्यतिक्रान्ता दिवसाः पञ्चविंशतिः । एतस्मिन्नेव काले तु प्राप्ताः सप्तर्षयोऽमलाः

ஐந்து மாதங்களும் இருபத்தைந்து நாட்களும் கடந்தபோது, அதே நேரத்தில் குற்றமற்ற சப்தரிஷிகள் வந்து சேர்ந்தனர்।

Verse 25

तीर्थयात्राप्रसंगेन तेन मार्गेण भामिनि । कालेन तेन सर्वेऽथ यथावदभिवादनैः । आयुष्मान्भव तैरुक्तः स बालो दण्डवल्कली

அழகியவளே, தீர்த்தயாத்திரை காரணமாக அதே வழியில் சென்றபோது, காலம் வந்தவுடன் அனைவருக்கும் முறையாக வணக்கம் செலுத்தப்பட்டது; தண்டம் ஏந்தி மரப்பட்டை ஆடை அணிந்த அந்தப் பையனை அவர்கள் ‘ஆயுஷ்மான் பவ’—நீ நீண்ட ஆயுளுடன் வாழ்க என்று ஆசீர்வதித்தனர்।

Verse 26

उक्त्वा ते तु पुनर्बालं वीक्ष्य वै क्षीणजीवितम् । दिनानि पंच ते ह्यायुर्ज्ञात्वा भीतास्ततोऽनृतात्

அவ்வாறு கூறிய பின் அவர்கள் மீண்டும், உயிர்நாள் சுருங்கிய அந்தப் பையனை நோக்கினர். அவனுக்கு ஐந்து நாட்களே ஆயுள் மீதமென அறிந்து, தங்கள் ஆசீர்வாதம் பொய்யாகிவிடுமோ என்று அஞ்சினர்।

Verse 27

ब्रह्मचारिणमादाय गतास्ते ब्रह्मणोऽन्तिके । प्रतिमुच्याग्रतो बालं प्रणेमुस्ते पितामहम्

அந்த பிரம்மச்சாரி பையனை உடன் அழைத்து அவர்கள் பிரம்மாவின் சந்நிதிக்குச் சென்றனர். பையனை முன்னே நிறுத்தி, பிதாமஹனான பிரம்மாவை வணங்கினர்।

Verse 28

ततस्तेनापि बालेन ब्रह्मा चैवाभिवादितः । चिरायुर्ब्रह्मणा बालः प्रोक्तोऽसावृषिसन्निधौ

அதன்பின் அந்தச் சிறுவனும் முறையாகப் பிரம்மதேவரை வணங்கினான். முனிவர்கள் முன்னிலையில் பிரம்மா கூறினார்—“இச்சிறுவன் நீண்ட ஆயுளுடன் வாழ்வான்.”

Verse 29

ततस्ते मुनयः प्रीताः श्रुत्वा वाक्यं पितामहात् । पितामहस्तु तान्दृष्ट्वा ऋषीन्प्रोवाच विस्मितान् । केन कार्येण वाऽयाताः केन बालो निवेदितः

பிதாமஹரின் சொற்களை கேட்ட முனிவர்கள் மகிழ்ந்தனர். பின்னர் பிதாமஹர் ஆச்சரியமுற்ற ரிஷிகளை நோக்கி—“எந்தக் காரியத்திற்காக நீங்கள் வந்தீர்கள்? இந்தச் சிறுவன் ஏன் என்முன் கொண்டு வரப்பட்டான்?” என்றார்.

Verse 30

ऋषय ऊचुः । भृगोः पुत्रो मृकण्डस्तु क्षीणायुस्तस्य बालकः । अकालेन पिता ज्ञात्वा बबंधास्य च मेखलाम्

ரிஷிகள் கூறினர்—“பிருகுவின் புதல்வன் மிருகண்டனுக்கு ஒரு மகன் உள்ளான்; அவனுடைய ஆயுள் குறைவு. இதை முன்கூட்டியே அறிந்து தந்தை அவனுக்கு மேகலையை (பிரம்மச்சாரி இடைக்கயிறு) கட்டினார்.”

Verse 31

यज्ञोपवीतं च ततस्तेन विप्रेण बोधितः । यं कञ्चिद्द्रक्ष्यसे लोके भ्रमन्तं भूतले द्विजम्

பின்னர் அந்தப் பிராமணரின் போதனையின்படி அவனுக்கு யஜ்ஞோபவீதம் அணிவிக்கப்பட்டது. “இந்த உலகில் பூமியில் சுற்றித் திரியும் எந்த இருபிறப்பாளனை நீ கண்டாலும்…”

Verse 32

तस्याभिवादनं कार्यं नित्यमेव च पुत्रक । ततो वयमनेनैव दृष्टा बालेन सत्तम

“மகனே, அவனை எப்போதும் வணங்கி வணக்கம் செலுத்த வேண்டும்.” இவ்வாறு, ஹே சிறந்தவரே, அந்தச் சிறுவனே எங்களையும் கண்டான்.

Verse 33

तीर्थयात्राप्रसंगेन दैवयोगात्पितामह । चिरायुरेष वै प्रोक्तो ह्यमीभिश्चाभिवादितैः

ஏ பிதாமஹா! தீர்த்தயாத்திரைச் சந்தர்ப்பத்தில் தெய்வயோகத்தால், முறையாக வணங்கப்பட்ட இம்முனிவர்களே இச்சிறுவன் ‘நீண்ட ஆயுளுடையவன்’ என்று கூறினர்.

Verse 34

त्वत्सकाशं समानीतस्त्वया चैवमुदाहृतः । कथं वागनृता देव ह्यस्माकं भवता सह

உங்கள் முன்னிலையில் கொண்டு வரப்பட்டு நீங்கள் இவ்வாறு உரைத்தபின்—ஏ தேவா! உங்கள் வாக்குடன் எங்கள் சொல் எவ்வாறு பொய்யாகும்?

Verse 35

उवाच बालमुद्दिश्य प्रहसन्पद्मसंभवः । मत्समानायुषो बालो मार्कण्डेयो भविष्यति

சிறுவனைச் சுட்டிக் காட்டி புன்னகையுடன் பத்மசம்பவ (பிரம்மா) கூறினார்—இந்த மார்கண்டேயன் எனக்கு இணையான ஆயுளைப் பெறுவான்.

Verse 36

कल्पस्यादौ तथा चान्ते सहायो मे भविष्यति । ततस्तु मुनयः प्रीता गृहीत्वा मुनिदारकम् । तस्मिन्नेव प्रदेशे तु मुमुचुश्चेष्टितं यतः

கல்பத்தின் தொடக்கத்திலும் முடிவிலும் அவன் எனக்கு துணையாக இருப்பான். பின்னர் மகிழ்ந்த முனிவர்கள் அந்த முனிச்சிறுவனை அழைத்து, அதே இடத்தில் தங்கள் முயற்சியை நிறுத்தி ஓய்ந்தனர்.

Verse 37

तीर्थयात्रां गता विप्रा मार्कण्डेयो गृहं ययौ । गत्वा गृहमथोवाच मृकण्डं मुनिसत्तमम्

விப்ர முனிவர்கள் தீர்த்தயாத்திரைக்கு சென்றபின் மார்கண்டேயன் வீட்டிற்குச் சென்றான்; வீட்டை அடைந்து முனிவருள் சிறந்த ம்ருகண்டு முனிவரிடம் உரைத்தான்.

Verse 38

ब्रह्मलोकमहं नीतो मुनिभिस्तात सप्तभिः । उक्तोऽयं ब्रह्मणा कल्पस्यादौ चान्ते च मे सखा

மார்கண்டேயன் கூறினான்—தந்தையே, ஏழு முனிவர்கள் என்னை பிரம்மலோகத்திற்குக் கொண்டு சென்றனர். அங்கே பிரம்மா கூறினார்—‘கல்பத்தின் ஆதியிலும் அந்தத்திலும் இவன் என் நண்பனாக இருப்பான்.’

Verse 39

भविष्यति न संदेहो मत्समायुश्च बालकः । ततस्तैः पुनरानीतो मुक्तश्चैवाश्रमं प्रति

இது நிச்சயம்—சந்தேகம் இல்லை: இப்பையன் எனக்கு இணையான ஆயுளைப் பெறுவான். பின்னர் அவர்கள் அவனை மீண்டும் கொண்டு வந்து, ஆசிரமத்திற்குத் திரும்ப விடுதலை செய்தனர்.

Verse 40

मत्कृते हि द्विजश्रेष्ठ यातु ते मनसो ज्वरः । मार्कण्डेयवचः श्रुत्वा मृकण्डो मुनिसत्तमः । जगाम परमं हर्षं क्षणमेकं सुदुःसहम्

என் பொருட்டு, ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, உங்கள் மனத்தின் காய்ச்சல் நீங்குக. மார்கண்டேயனின் சொற்களை கேட்ட முனிவர்களில் தலைசிறந்த ம்ருகண்டு, ஒரு கணமும் தாங்க இயலாத அளவிலான பரமானந்தத்தில் மூழ்கினார்.

Verse 41

ततौ धैर्यं समास्थाय वाक्यमेतदुवाच ह

பின்னர் அவர் தைரியத்தைத் தாங்கி, மனத்தை நிலைநிறுத்தி, இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்.

Verse 42

अद्य मे सफलं जन्म जीवितं च सुजीवितम् । यत्त्वया मे सुपुत्रेण दृष्टो लोकपितामहः

ம்ருகண்டு முனிவர் கூறினார்—இன்று என் பிறப்பு பயனடைந்தது; என் வாழ்வும் உண்மையிலே நன்றாக வாழப்பட்டது; ஏனெனில் நீ, என் நல்ல மகனே, உலகப் பிதாமகன் பிரம்மாவை தரிசித்தாய்.

Verse 43

वाजपेयसहस्रेण राजसूयशतेन च । यं न पश्यन्ति विद्वांसः स त्वया लीलया सुत

ஆயிரம் வாஜபேய யாகங்களாலும் நூறு ராஜசூயங்களாலும் கூட அறிஞர்கள் காண இயலாத அவரை, மகனே, நீ லீலைபோல் எளிதாகவே தரிசித்தாய்।

Verse 44

दृष्टश्चिरायुरप्येवं कृतस्तेनाब्जयोनिना । दिवारात्रमहं तात तव दुःखेन दुखितः । न निद्रामनुगच्छामि तन्मेदुःखं गतं महत्

இவ்வாறு தாமரை-யோனி பிரம்மனால் நீண்ட ஆயுளும் அளிக்கப்பட்டது. ஆனால் அன்புக் குழந்தையே, உன் துயரத்தால் நான் பகலும் இரவும் துயருறுகிறேன்; எனக்கு உறக்கம் வரவில்லை—என்னைப் பெருந்துயரம் சூழ்ந்துள்ளது।

Verse 209

इति श्रीस्कान्दे महा पुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये मार्कण्डेयेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम नवोत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் சங்கிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தில், முதல் பிரபாசக்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தில் ‘மார்கண்டேயேஸ்வர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் 209ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।