Adhyaya 203

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि मंकीश्वर महालयम् । रामेशादुत्तरे भागे देवमातुः समीपगम्

ஈஸ்வரன் கூறினான்—மகாதேவி! அதன் பின் ராமேசத்தின் வடபுறத்தில், தேவமாதாவின் அருகில் உள்ள மங்கீஸ்வர மகாலயத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்।

Verse 2

अर्कस्थलात्ततो याम्ये पूर्वतश्च कृतस्मरात् । लिंगं महाप्रभावं तु मंकिना स्थापितं पुरा

அர்கஸ்தலத்தின் தெற்கிலும், க்ருதஸ்மரத்தின் கிழக்கிலும், மங்கி பழங்காலத்தில் நிறுவிய மகாப்ரபாவமிக்க லிங்கம் உள்ளது।

Verse 3

तं दृष्ट्वा मानवः सम्यगश्वमेधफलं लभेत्

அதை முறையாக தரிசித்தால் மனிதன் அஸ்வமேத யாகத்தின் பலனை அடைவான்।

Verse 4

देव्युवाच । कोऽसौ मंकिर्महादेव कथं लिंगं प्रतिष्ठितम् । किं प्रभावं च तल्लिंगमेतन्मे वद विस्तरात्

தேவி கூறினாள்—ஓ மகாதேவா! இந்த மங்கி யார்? லிங்கம் எவ்வாறு பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது? அந்த லிங்கத்தின் மகிமை என்ன? இதை விரிவாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 5

ईश्वर उवाच । मंकिर्नामाभवत्पूर्वं कुब्जकायो द्विजोत्तमः । प्रभासं क्षेत्रमासाद्यतपस्तेपे महत्तमम्

ஈசுவரன் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் மங்கி என்னும் சிறந்த பிராமணன் இருந்தான்; அவன் உடல் குனிந்ததாக இருந்தது. அவன் பிரபாசக் க்ஷேத்திரம் வந்து மிகுந்த தவம் செய்தான்।

Verse 6

प्रतिष्ठाप्य महादेवं शिवभक्तिपरायणः । न तुतोष हरस्तस्य वहुवर्षगणार्चितः

அவன் மகாதேவனை பிரதிஷ்டை செய்து, சிவபக்தியில் முழுமையாக ஈடுபட்டு பல ஆண்டுகள் வழிபட்டான்; ஆயினும் ஹரன் அவனால் திருப்தியடையவில்லை।

Verse 7

तस्यैवं तप्यमानस्य सिद्धिं प्राप्ता ह्यनेकशः । तत्राराध्य महादेवं स्वर्गलोकमितो गताः

அவன் இவ்வாறு தவம் செய்து கொண்டிருக்கையில் பலர் சித்தி பெற்றனர்; அங்கே மகாதேவனை ஆராதித்து, அவர்கள் இவ்வுலகை விட்டு ஸ்வர்கலோகத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 8

ततो दुःखं समभवन्मंकेस्तत्र वरानने । कस्मान्मे भगवांस्तुष्टिं न गच्छति महेश्वरः

அப்போது, ஓ அழகிய முகத்தவளே! அங்கே மங்கிக்கு துயரம் ஏற்பட்டது—“என்னிடம் பகவான் மகேசுவரன் ஏன் மகிழ்வதில்லை?”

Verse 9

ततस्तीव्ररतिं चक्रे कृत्वा तीव्रनिवर्तनम् । एवं वृद्धत्वमापन्नो जपध्यानपरायणः

அதன்பின் அவர் மேலும் தீவிரமான உறுதியை மேற்கொண்டு, மிகக் கடுமையான கட்டுப்பாட்டை ஏற்றார். இவ்வாறு முதுமையிலும் அவர் ஜபமும் தியானமும் ஒன்றாகவே பற்றியவராய் இருந்தார்.

Verse 10

तस्य तुष्टो महादेवो वयसोऽन्ते वरं ददौ । परितुष्टोऽस्मि ते मंके ब्रूहि किं करवाणि ते

அவரது தவத்தில் மகிழ்ந்த மகாதேவன் வாழ்நாளின் இறுதியில் வரம் அளித்தான்—“மங்கே, உன்னால் நான் முழுமையாகத் திருப்தியடைந்தேன்; சொல், உனக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?”

Verse 11

मंकिरुवाच । किं वरेण सुरश्रेष्ठ मम वृद्धस्य सांप्रतम् । किञ्चिन्मे परमं दुःखं स्थितस्यात्र परं प्रभो

மங்கி கூறினார்—“தேவர்களில் சிறந்தவரே, இப்போது என் முதுமையில் வரம் எதற்கு? ஆயினும், பரமப் பிரபுவே, இங்கே தங்கியிருக்கும் எனக்கு ஒரு பெரிய துயரம் உண்டு.”

Verse 12

शिव उवाच । शृणु यत्कारणं तत्र तेषां तव तपस्विनाम् । व्रतचर्याप्तये विप्राः पूजयन्त्यधिकं हि ते

சிவன் கூறினான்—“அதற்கான காரணத்தை கேள்; அங்கே உள்ள அந்தத் தவசிகளைக் குறித்து. விரதாசாரத்தை நிறைவேற்றுவதற்காக அந்தப் பிராமணர்கள் உன்னைவிட அதிகமாகப் பூஜை செய்கிறார்கள்.”

Verse 13

ते पुष्पाणि समानीय नानावर्णानि सर्वशः । वृक्षाणामतिगंधीनि न तेषां हर्षकारणम्

அவர்கள் எங்கெங்கும் இருந்து பல நிறங்களுடைய, மரங்களில் இருந்து எடுக்கப்பட்ட மிகுந்த மணமுள்ள மலர்களைச் சேர்த்து வருகிறார்கள்; ஆயினும் அதுவே அவர்களின் மகிழ்ச்சிக்கான உண்மைக் காரணம் அல்ல.

Verse 14

त्वं पुनः कुब्जरूपश्च यज्ञपूजापरायणः । न च प्राप्नोषि वृक्षाणां शाखाग्राण्यतियत्नवान्

ஆனால் நீ குனிந்த உருவமுடையவன்; யாகமும் பூஜையும் செய்வதில் பராயணனாயிருந்தாலும், மிகுந்த முயற்சி செய்தாலும் மரங்களின் கிளைகளின் நுனிகளை எட்ட இயலாது।

Verse 15

एकेनापि प्रदत्तेन पुष्पेण द्विजसत्तम । भक्त्या शिरसि लिंगस्य लभ्यते याज्ञिकं फलम्

ஓ த்விஜசிரேஷ்டா! பக்தியுடன் லிங்கத்தின் சிரசில் ஒரே மலரை அர்ப்பணித்தாலும், யாகக் கிரியைகளால் பெறப்படும் பலன் கிடைக்கிறது।

Verse 16

लिंगस्य दक्षिणे ब्रह्मा स्वयमेव व्यवस्थितः । वामे च भगवान्विष्णुर्मध्येहं वै प्रतिष्ठितः

லிங்கத்தின் வலப்புறத்தில் பிரம்மா தாமே நிலைத்துள்ளார்; இடப்புறத்தில் பகவான் விஷ்ணு; நடுவில் நான் தாமே பிரதிஷ்டிதனாய் இருக்கிறேன்।

Verse 17

त्रयोऽपि पूजितास्तेन येन लिंगं प्रपूजितम्

யார் முறையாக லிங்கத்தைப் பூஜித்தாரோ, அவரால் மூவரும் (மூன்று தெய்வங்களும்) பூஜிக்கப்பட்டவர்களாகின்றனர்।

Verse 18

बिल्वपत्रं शमीपत्रं करवीरं च मालतीम् । उन्मत्तकं चम्पकं च सद्यः प्रीतिकरं भवेत्

பில்வ இலை, சமீ இலை, கரவீரம், மாலதி, உன்மத்தகம், சம்பகம்—இவற்றை அர்ப்பணித்தால் (பகவான்) உடனே பிரீதியடைவார்।

Verse 19

चंपकाशोक कह्लारैः करवीरैस्तथा मम । पूजेष्टा द्विजशार्दूल ये चान्ये वहुगंधिनः । एतैर्हि पूजितो नित्यं शीघ्रं तुष्टिं प्रयाम्यहम्

ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் புலியே! சம்பக, அசோக, கஹ்லார, கரவீர மலர்கள் எனது பூஜைக்கு மிகப் பிரியமானவை; மேலும் பல நறுமண மலர்களும். இவற்றால் தினமும் பூஜிக்கப்படின் நான் விரைவில் திருப்தியடைவேன்.

Verse 20

ब्राह्मण उवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव यदि देयो वरो मम । इहागत्य नरः स्नात्वा यो जलेनापि सिञ्चति

பிராமணன் கூறினான்—ஓ தேவா! நீர் என்மேல் திருப்தியடைந்திருந்தால், எனக்கு வரம் அளிக்க வேண்டுமெனில், இங்கு வந்து நீராடி, நீரால் கூட (லிங்கத்திற்கு) சிந்தி வழிபடுகிற மனிதன்…

Verse 21

लिंगमेतद्धि सर्वासां पूजानां फलमाप्नुयात् । अद्यप्रभृति ये वृक्षा दैविकाः पार्थिवाश्च ये । तेषां सान्निध्यमत्रास्तु प्रसादात्तव शंकर

இந்த லிங்கமே எல்லா வகை பூஜைகளின் பலனையும் அளிக்கட்டும். இன்றுமுதல் தெய்வீகமும் பூமியுமான எல்லா மரங்களும் உங்கள் அருளால் இங்கே சான்னിധ்யம் பெறட்டும், ஓ சங்கரா.

Verse 22

भगवानुवाच । सलिलेनापि यः पूजामस्मिंल्लिंगे विधास्यति । तस्य पूजाफलं सर्वं भविष्यति द्विजोत्तम

பகவான் கூறினார்—ஓ த்விஜோத்தமா! யார் இந்த லிங்கத்தை வெறும் நீரால் கூட வழிபடுகிறாரோ, அவருக்கு வழிபாட்டின் எல்லாப் பலனும் நிச்சயமாக கிடைக்கும்.

Verse 23

वृक्षाणामत्रसान्निध्यं सर्वेषां च भविष्यति । अद्यप्रभृति नाम्नैतन्नागस्थानं भविष्यति

இங்கே எல்லா மரங்களின் சான்னിധ்யமும் இருக்கும். இன்றுமுதல் இந்த இடம் ‘நாகஸ்தானம்’ என்ற பெயரால் அறியப்படும்.

Verse 24

यतस्तु सर्वनागानां सांनिध्य मत्र संस्थितम् । त्वमपि द्विजशार्दूल प्रयास्यसि ममान्तिकम्

இங்கே எல்லா நாகங்களின் சாந்நித்யம் நிறுவப்பட்டுள்ளதால், ஓ த்விஜ-சார்தூலா, நீயும் என் அருகில், என் சாக்ஷாத் சந்நிதியை அடைவாய்।

Verse 25

एवमुक्त्वा तु भगवांस्तत्रैवान्तरधीयत । मंकिस्तु देहमुत्सज्य शिवलोकं ततो गतः

இவ்வாறு கூறி பகவான் அங்கேயே அந்தர்தானமானார். பின்னர் மங்கி உடலைத் துறந்து அதன் பின் சிவலோகத்தை அடைந்தான்.

Verse 26

इत्येवं कथितं देवि मंकीशोद्भवमुत्तमम् । श्रुतं हरति पापानि सम्यक्छ्रद्धासमन्वितैः

தேவி, இவ்வாறு மங்கீஸ்வரரின் உத்தமத் தோற்றக் கதை சொல்லப்பட்டது. இதை உண்மையான, நிலையான பக்திச் சிரத்தையுடன் கேட்டால் பாவங்கள் அழியும்.

Verse 203

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये मंकीश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम त्र्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்காந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஷீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தில், முதல் பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘மங்கீஸ்வர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் 203ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.