Adhyaya 155
இந்த अध्यாயத்தில் ஈசுவரன் தேவியுடன் உரையாடி, ரத்னேஸ்வரத்தை ஒப்பற்ற தீர்த்தமாகக் காட்டுகிறார். அங்கே வல்லமையும் மேன்மையும் உடைய விஷ்ணு தவம் செய்து, எல்லா விருப்பங்களையும் அளிக்கும் லிங்கத்தை நிறுவினார் என்று கூறப்படுகிறது. ரத்னகுண்டத்தில் நீராடி, முழு உபசாரங்களுடன் இடையறாத பக்தியால் தெய்வத்தை வழிபட்டால் வேண்டிய பலன் கிடைக்கும். இத்தலத்தின் மகிமை மேலும் இவ்வாறு நிலைபெறுகிறது: அளவற்ற ஒளியுடைய ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இங்கே கடுந்தவம் செய்து, எல்லா தைத்யர்களையும் அழிக்கும் சுதர்சனச் சக்கரத்தைப் பெற்றார். ஈசுவரன்—இந்த க்ஷேத்திரம் எனக்கு எப்போதும் பிரியம்; பிரளயத்திலும் என் சன்னிதி இங்கேயே இருக்கும் என்று அறிவிக்கிறார். இக்க்ஷேத்திரம் “சுதர்சன”ம் எனப் பெயர்பெற்று, அதன் எல்லை முப்பத்தாறு தன்வந்தரங்கள் என அளக்கப்படுகிறது. அந்த எல்லைக்குள் ‘தாழ்ந்தோர்’ எனக் கருதப்படுவோரும் அங்கே மரணமடைந்தால் பரமபதம் அடைவர்; மேலும் விஷ்ணுவுக்கு பொன் கருடமும் மஞ்சள் ஆடைகளும் தானம் செய்தால் தீர்த்தயாத்திரை பலன் கிடைக்கும் எனச் சொல்லப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि रत्नेश्वरमनुत्तमम् । तत्र तप्त्वा तपो देवि विष्णुना प्रभविष्णुना । स्थापितं तत्र तल्लिंगं सर्वकामप्रदं प्रिये
ஈஸ்வரன் கூறினார்—மகாதேவி, அதன் பின் ஒப்பற்ற ரத்னேஸ்வரனை நாடிச் செல்ல வேண்டும். தேவி, அங்கு தவம் செய்து பிரபவிஷ்ணுவான விஷ்ணு அந்த லிங்கத்தை நிறுவினார்; பிரியே, அது எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்வது.
Verse 2
रत्नकुंडे नरः स्नात्वा यस्तं पूजयते सदा । सर्वोपचारैर्भक्त्या स प्राप्नुयादीप्सितं फलम्
ரத்னகுண்டத்தில் நீராடி, எவன் எப்போதும் பக்தியுடன் எல்லா உபசாரங்களாலும் அவரை வழிபடுகிறானோ, அவன் விரும்பிய பலனை அடைவான்.
Verse 3
अत्र कृत्वा तपो घोरं कृष्णेनामिततेजसा । प्राप्तं सुदर्शनं चक्रं सर्वदैत्यान्तकारकम्
இங்கேயே அளவற்ற தேஜஸுடைய கிருஷ்ணன் கடுந்தவம் செய்து, எல்லா தைத்யர்களையும் அழிக்கும் சுதர்சனச் சக்கரத்தைப் பெற்றான்.
Verse 4
एतत्स्थानं महादेवि सदा प्रियतरं मम । वसामि तत्र देवेशि प्रलयेऽपि न संत्यजे
ஓ மகாதேவி, இந்தத் தலம் எனக்கு எப்போதும் மிகப் பிரியமானது. ஓ தேவேசி, நான் அங்கேயே வாசம் செய்கிறேன்; பிரளயத்திலும் அதை விட்டு விலகேன்.
Verse 5
स्मृतं तद्वैष्णवं क्षेत्रं नाम्ना देवि सुदर्शनम् । धन्वंतराणि षट्त्रिंशत्समंतात्परिमण्डलम्
ஓ தேவி, அந்தப் புனிதப் பகுதி ‘சுதர்சனம்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்ற வைஷ்ணவக் க்ஷேத்திரமாக நினைக்கப்படுகிறது. அது எல்லாத் திசைகளிலும் முப்பத்தாறு தன்வந்தர அளவு வட்டமாகப் பரவியுள்ளது.
Verse 6
एतदन्तरमासाद्य ये केचित्प्राणिनोऽधमाः । मृताः कालवशाद्देवि ते यास्यंति परं पदम्
ஓ தேவி, இந்தப் புனித எல்லைக்குள் வந்து காலத்தின் வலியால் இறக்கும் கீழ்மையான உயிர்கள்கூட பரமபதத்தை அடைவார்கள்.
Verse 7
कांचनं तत्र गरुडं पीतानि वसनानि च । विष्णुमुद्दिश्य यो दद्यात्स तु यात्राफलं लभेत्
அங்கே பொன்னாலான கருடனையும் மஞ்சள் ஆடைகளையும் விஷ்ணுவை நோக்கி அர்ப்பணித்து தானம் செய்பவன், தீர்த்தயாத்திரையின் முழுப் பயனையும் நிச்சயமாகப் பெறுவான்.
Verse 155
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये रत्नेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम पंचपंचाशदु त्तरशततमोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுட்கள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசக் கண்டத்தில், முதல் ‘பிரபாசக்ஷேத்ர மாஹாத்ம்ய’ பகுதியில், ‘ரத்னேஸ்வர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் நூற்று ஐம்பத்தைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.