Adhyaya 13

Verse 1

देव्युवाच । यदा भ्रमिस्थः सविता तक्षितः क्षुरधारया । श्वशुरेण महादेव जामाता प्रीतिपूर्वकम्

தேவி கூறினாள்—ஓ மகாதேவா! ப்ரமிஸ்தத்தில் நிலைத்திருந்த சவிதா (சூரியன்) தன் மாமனாரால், அன்பு மருமகனெனக் கருதி, கத்தி-நுனி போன்ற க்ஷுரதாரையால் அன்புடன் சீவப்பட்டபோது—

Verse 2

तत्तेजः शातितं भूरि प्रभासे यत्पपात वै । तदभूत्किं तदा देव प्रभासात्कथयस्व मे

அவ்வாறு சீவப்பட்ட பெருந்தேஜஸ் உண்மையாகப் பிரபாசத்தில் விழுந்தது—ஓ தேவா! அது அப்போது என்னவாயிற்று? பிரபாசத்தின் வரலாற்றை எனக்குச் சொல்வாயாக.

Verse 3

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि सूर्यमाहात्म्यमुत्तमम् । यच्छ्रुत्वा मानवो भक्त्या मुच्यते सर्वपातकैः

ஈஸ்வரன் கூறினான்—தேவி, கேள்; சூரியனின் உத்தம மஹாத்மியத்தை நான் உரைப்பேன். அதை பக்தியுடன் கேட்ட மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 4

देहावतारो देवस्य प्रभासेऽर्कस्थलस्य च । पुराणाख्यानमाचक्षे तव देवि यशस्विनि

ஓ யசஸ்வினி தேவியே! பிரபாசத்தில் தேவனின் தேஹாவதாரமும் அங்கேயுள்ள அர்கஸ்தலமும் பற்றிய புராணக் கதையை உனக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 5

शाकद्वीपे महादेवि भ्रमिस्थस्य तदा रवेः । वर्षाणां तु शतं साग्रं तक्ष्यमाणे विभावसौ

ஓ மகாதேவி! சாகத்வீபத்தில் ப்ரமிஸ்தத்தில் இருந்த ரவி தக்ஷிக்கப்படுகையில், அந்த விபாவசு நூறு ஆண்டுகளுக்கும் சிறிது மேலான காலம் அதைத் தாங்கினான்.

Verse 6

यदाद्य भागजं तेजस्तत्प्रभासेऽपतत्प्रिये । पतितं तत्र तत्तेजः स्थलाकारं व्यजायत

அன்பே! முதலில் பிரிக்கப்பட்ட ஒளியின் பகுதி பிரபாசத்தில் விழுந்தது. அங்கு விழுந்த அந்த ஒளியே புனிதத் தல வடிவமாக வெளிப்பட்டது.

Verse 7

जांबूनदमयं देवि तत्पूर्वमभवत्क्षितौ । तिष्यमाहात्म्ययोगेन शैलीभूतं च सांप्रतम्

தேவி! முன்னாளில் அது பூமியில் முழுவதும் ஜாம்பூநதத் தங்கமயமாக இருந்தது; திஷ்யத்தின் மஹாத்மியப் பலத்தால் இப்போது அது மலைவடிவமாயிற்று.

Verse 8

तत्र चार्कमयं रूपं कृत्वा देवो दिवाकरः । उत्पन्नः सर्वभूतानां हिताय धरणीतले

அங்கு தேவன் திவாகரன் அர்க்கமயமான வடிவத்தை அமைத்து, பூமித்தளத்தில் எல்லா உயிர்களின் நலனுக்காக வெளிப்பட்டான்.

Verse 9

हिरण्यगर्भनामेति कृते सूर्येति कीर्तितम् । त्रेतायां सवितानाम द्वापरे भास्करः स्मृतः

கிருதயுகத்தில் அவர் ‘ஹிரண்யகர்ப’ என்ற நாமத்தால் புகழப்படுகிறார்; அதே யுகத்தில் ‘சூர்ய’ எனவும் போற்றப்படுகிறார். திரேதாவில் ‘சவிதா’, த்வாபரத்தில் ‘பாஸ்கர’ என நினைவுகூரப்படுகிறார்.

Verse 10

कलौ चार्कस्थलोनाम त्रिषु लोकेषु कीर्तितः । अवतीर्णमिदं देवि स्वयमेव प्रतिष्ठितम्

கலியுகத்தில் அவர் ‘அர்க்கஸ்தலம்’ என்ற நாமத்தால் மூன்று உலகங்களிலும் போற்றப்படுகிறார். தேவி! இந்த வெளிப்பாடு தானே இறங்கி, தன் சக்தியாலேயே நிலைபெற்றது.

Verse 11

यदा स्वारोचिषो देवि द्वितीयोऽभून्मनुः पुरा । तस्मिन्कालेऽवतीर्णोऽसौ देवस्तत्र दिवाकरः

தேவி! முற்காலத்தில் ஸ்வாரோசிஷன் எனும் இரண்டாம் மனு ஆட்சி செய்தபோது, அதே காலத்தில் திவாகரன் எனும் தேவன் அங்கே அவதரித்தான்।

Verse 12

भक्तिमुक्ति प्रदो देवि व्याधिदुःखविनाशकृत् । तस्य तेजोद्भवैर्व्याप्तं रेणुभिः पञ्चयोजनम्

தேவி! அவர் பக்தியும் முக்தியும் அருளி, நோயும் துயரும் அழிப்பவர்; அவரது தேஜஸிலிருந்து எழும் தூள்துகள்களால் ஐந்து யோஜனை அளவு பகுதி முழுதும் பரவியது।

Verse 13

दक्षिणोत्तरतो देवि पञ्चपूर्वापरेण तु । उत्तरेण समुद्रस्य यावन्माहेश्वरी नदी

தேவி! இது தெற்கிலிருந்து வடக்குவரை ஐந்து யோஜனை, கிழக்கிலிருந்து மேற்குவரையும் ஐந்து யோஜனை; மேலும் வடக்கில் கடலிலிருந்து மாஹேஸ்வரீ எனும் நதிவரை விரிந்துள்ளது।

Verse 14

न्यंकुमत्याश्चापरतो यावदेव कृतस्मरम् । एतद्व्याप्तं महादेवि तत्तेजोरेणुभिः शुभैः

மகாதேவி! ந்யங்குமதியிலிருந்து மேற்குத் திசையில் க்ருதஸ்மரா வரை—இந்த முழுப் பகுதியும் அவரது தேஜஸின் புனிதத் தூள்துகள்களால் நிரம்பிப் பரவியுள்ளது।

Verse 15

तस्य सूक्ष्मा प्रभा या तु आदितेजोविनिःसृता । तया व्याप्तं महादेवि यावद्द्वादशयोजनम्

மகாதேவி! ஆதித்யனின் தேஜஸிலிருந்து வெளிப்படும் அந்த நுண்ணிய பிரபையால், இந்தப் பகுதி பன்னிரண்டு யோஜனை வரை பரவுகிறது।

Verse 16

उत्तरे भास्करसुता दक्षिणे सरितां पतिः । पूर्वपश्चिमतो देवि रुक्मिणीद्वितयं स्मृतम्

வடக்கில் பாஸ்கரசுதா, தெற்கில் நதிகளின் அதிபதி; தேவியே, கிழக்கு–மேற்கில் எல்லையாக ‘ருக்மிணீ-த்விதயம்’ என்று நினைவுகூரப்படுகிறது।

Verse 17

एतस्मिन्नन्तरे देवि सौरं तेजः प्रसर्प्पितम् । तेन पावित्र्यमानीतं क्षेत्रं द्वादशयोजनम्

அந்த இடைவெளியில், தேவியே, சூரியத் தேஜஸ் பரவியது; அந்த ஒளியால் பன்னிரண்டு யோஜனை விரிந்த இக்க்ஷேத்திரம் புனிதமடைந்தது।

Verse 18

तस्य मध्यस्य यन्मध्यं तद्गृहं मम सुन्दरि । तेजोमण्डलमध्यस्थं मम स्थानं महेश्वरि

அதன் நடுவின் நடுவில், அழகியவளே, என் இல்லம் உள்ளது; தேஜோமண்டலத்தின் மையத்தில் நிலைபெற்றதே என் தங்குமிடம், மகேஸ்வரியே।

Verse 19

चक्षुर्मंडलमध्ये तु यथा देवि कनीनिका । पूर्वपश्चिमतो देवि गोमुखादाऽश्वमेधिकम्

தேவியே, கண் வட்டத்தின் நடுவில் மாணிக்கம் (புபில்) இருப்பதுபோல், அதேபோல்—தேவியே—இக்க்ஷேத்திரம் கிழக்கு–மேற்கில் கோமுகம் முதல் அச்வமேதிகம் வரை விரிகிறது।

Verse 20

दक्षिणोत्तरतो देवि समुद्रात्कौरवेश्वरीम् । एतस्मिन्नंतरे क्षेत्रे क्षेत्रज्ञोऽहं वरानने

தெற்கிலிருந்து வடக்குவரை, தேவியே, இது கடலிலிருந்து கௌரவేశ்வரீ வரை [விரிகிறது]; இக்க்ஷேத்திரத்தின் உள்ளே, வரானனே, நானே க்ஷேத்ரஜ்ஞன் (அறிவும் காவலும் உடையவன்)।

Verse 21

यस्मादर्कस्य तेजोभिर्भासितं मम तद्गृहम् । तस्मात्प्रभासनामेति कल्पेऽस्मिन्प्रथितं प्रिये

அர்க்கன் (சூரியன்) தன் தேஜஸால் என் அந்தத் திருத்தலத்தை ஒளியூட்டுவதால், அன்பே, இக்கல்பத்தில் அது ‘பிரபாசம்’ எனப் புகழ்பெற்றது.

Verse 22

तत्र पश्यति यः सूर्यमर्क्करूपं नरोत्तमः । सर्वपापविनिर्मुक्तः सूर्यलोके महीयते

அங்கே அர்க்கரூப சூரியனை தரிசிக்கும் சிறந்த மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு சூரியலோகத்தில் பெருமை பெறுவான்.

Verse 23

स स्नातः सर्वतीर्थेषु तेन चेष्टं महामखैः । सर्वदानानि दत्तानि पूर्वजास्तेन तोषिताः

அவன் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடியதுபோலும்; மகாயாகங்களைச் செய்ததுபோலும்; எல்லா வகைத் தானங்களையும் அளித்ததுபோலும்—அதனால் அவன் முன்னோர்கள் திருப்தியடைவார்கள்.

Verse 24

अर्करूपी यतः सूर्यस्तत्र जातो महीतले । तस्मात्त्याज्यः सदा चार्को भोजनेऽत्र न संशयः

அங்கே பூமியில் அர்க்கரூப சூரியன் வெளிப்பட்டதால், இத்தலத்தில் உணவில் அர்க்கம் (அர்க்கச் செடி) எப்போதும் தவிர்க்கப்பட வேண்டும்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 25

यो दृष्ट्वार्कस्थलं मर्त्त्यश्चार्कपत्रेषु भुंजति । गोमांसभक्षणं तेन कृतं भवति भामिनि

அர்க்கஸ்தலத்தைத் தரிசித்த பின் அர்க்க இலைகளில் உண்பவன், ஓ ஒளிமிகு மகளே, பசுமாமிசம் உண்ட பாவத்தைச் செய்ததாகக் கருதப்படுவான்.

Verse 26

भक्षितो भास्करस्तेन स कुष्ठी जायते नरः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन चार्कपत्राणि वर्जयेत्

அவனுக்குப் பாஸ்கரன் (சூரியன்) உண்டுபோனதுபோல் ஆகின்றான்; அந்த மனிதன் குஷ்டரோகியாகிறான். ஆகவே எல்லா முயற்சியாலும் அர்க்க இலைகளைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 27

यात्रायां प्रथमं देवि दृष्टो येनार्कभास्करः । तं दृष्ट्वा महिषीं दद्याद्ब्राह्मणाय विपश्चिते

தேவி, யாத்திரையின் தொடக்கத்திலேயே யார் அர்க்க-பாஸ்கரனாகிய ஒளிமிகு சூரியனைத் தரிசிக்கிறாரோ, அவரைத் தரிசித்த பின் ஞானமிக்க பிராமணருக்கு ஒரு எருமையைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 28

ताम्रवर्णं रक्तवस्त्रं ततस्तुष्यति भास्करः । तस्य चैव तु सांनिध्ये वह्निकोणे व्यवस्थितम्

செம்புநிறப் பொருட்களாலும் சிவப்பு ஆடைகளாலும் பாஸ்கரன் மகிழ்கிறான். மேலும் அவனுடைய சன்னிதியிலேயே அக்னி-கோணத்தில் (தென்-கிழக்கில்) அது அமைந்துள்ளது.

Verse 29

नातिदूरे महाभागे सिद्धेश्वरमिति स्मृतम् । सर्वसिद्धिप्रदं देवि लिंगं त्रैलोक्यपूजितम्

மகாபாக்யவதியான தேவியே, அதிக தூரமல்ல; ‘சித்தேஸ்வர’ என நினைவுகூரப்படும் லிங்கம் உள்ளது. அது எல்லா சித்திகளையும் அருள்வது; மூன்று உலகங்களிலும் வணங்கப்படுவது.

Verse 30

जैगीषव्येश्वरंनाम पूर्वं कृतयुगेऽभवत् । कलौ सिद्धेश्वरमिति प्रसिद्धिमगमत्प्रिये

பிரியமே, முன்பு க்ருதயுகத்தில் இதற்கு ‘ஜைகீஷவ்யேஸ்வர’ என்ற பெயர் இருந்தது; ஆனால் கலியுகத்தில் இது ‘சித்தேஸ்வர’ எனப் புகழ்பெற்றது.

Verse 31

तं दृष्ट्वा मनुजो देवि सर्वसिद्धिमवाप्नुयात् । तत्रैव देवदेवेशि नातिदूरे व्यवस्थितम्

தேவி! அதனைத் தரிசித்தால் மனிதன் எல்லாச் சித்திகளையும் அடைவான். மேலும் அங்கேயே, தேவர்களின் ஈசனின் தேவியே, மிகத் தொலைவில் அல்லாத இன்னொரு புனிதத் தலம் உள்ளது.

Verse 32

सूर्यदक्षिणनैरृत्ये पातालविवरं प्रिये । मंदेहा राक्षसा यत्र तथा शालकटंकटाः

பிரியே! சூரியத் தலத்தின் தெற்கு–தென்மேற்கு திசையில் பாதாளத்திற்குச் செல்லும் ஒரு பிளவு உள்ளது. அங்கே மந்தேஹ ராட்சசர்களும், சாலகடங்கடர்களும் வாழ்கின்றனர்.

Verse 33

सूर्यस्य तेजसा दग्धाः पातालमगमन्पुरा । कलौ तद्द्वारमेवास्ति न पाताले गतिः प्रिये

சூரியனின் ஒளித் தாபத்தால் எரிந்த அவர்கள் முன்பு பாதாளத்திற்குச் சென்றனர். ஆனால் கலியுகத்தில், பிரியே, அந்த வாயிலே மட்டும் உள்ளது—பாதாளத்திற்குச் செல்ல வழி இல்லை.

Verse 34

योगिन्यस्तत्र रक्षंति ब्राह्म्याद्या मातरस्तथा । माघेकृष्णचतुर्दश्यां रात्रौ मातृगणान्यजेत् । बलिपुष्पोपहारैश्च ततः सिद्धिर्भविष्यति

அங்கே யோகினிகள் காவல் செய்கின்றனர்; பிராஹ்மீ முதலான மாத்ருகைகளும் அப்படியே. மாக மாதக் கிருஷ்ண சதுர்தசி இரவில் பலி, மலர், உபஹாரங்களால் மாத்ருகணங்களை வழிபட வேண்டும்; அப்பொழுது சித்தி உண்டாகும்.

Verse 35

इति हि सकलधर्मभावहेतोर्हरकमलासनविष्णुसंस्तुतस्य । तनुपरिलिखनं निशम्य भानोर्व्रजति दिवाकरलोकमायुषोंऽते

இவ்வாறு, எல்லா தர்மப் பாவங்களையும் எழுப்பும் காரணமான, ஹரன், கமலாசனன் (பிரம்மா) மற்றும் விஷ்ணு போற்றிய பானுவின் இந்தப் புனித வருணனையை யார் கேட்கிறாரோ, அவர் ஆயுள் முடிவில் திவாகர லோகத்தை அடைவார்.