Adhyaya 129

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि अक्षमालेश्वरं परम् । सागरार्कादीशकोणे पंचाशद्धनुषान्तरे

ஈஸ்வரன் கூறினார்—அதன்பின், தேவி, பரம அக்ஷமாலேஸ்வரனை நாடிச் செல்ல வேண்டும்; அவர் சாகரார்க்க–ஆதீசன் கோணத்தில் ஐம்பது வில் அளவு தூரத்தில் உள்ளார்.

Verse 2

संस्थितं पापशमनं युगलिंगं महाप्रभम् । अक्षमालेश्वरंनाम पुरा तस्य प्रकीर्तितम् । उग्रसेनेश्वरं नाम ख्यातं तस्यैव साम्प्रतम्

அங்கே பாபங்களைத் தணிக்கும், மஹாப்ரபையால் ஒளிரும் யுகலிங்கம் நிறுவப்பட்டுள்ளது. முன்பு அது ‘அக்ஷமாலேஸ்வரன்’ எனப் போற்றப்பட்டது; இப்போது அதே ‘உக்ரசேனேஸ்வரன்’ எனப் புகழ்பெற்றது.

Verse 3

देव्युवाच । अक्षमालेश्वरं नाम यत्पूर्वं समुदाहृतम् । कथं तदभवद्देव कथयस्व प्रसादतः

தேவி கூறினாள்—தேவா, முன்பு ‘அக்ஷமாலேஸ்வரன்’ என்று சொல்லப்பட்ட அந்தப் பெயர் எவ்வாறு ஏற்பட்டது? அருள்கூர்ந்து எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 4

ईश्वर उवाच । आसीत्पुरा महादेवि सती चाध मयोनिजा । अक्षमालेति वै नाम्ना सतीधर्मपरायणा

ஈஸ்வரன் கூறினார் - ஓ மஹாதேவி! முற்காலத்தில் அக்ஷமாலை என்ற பெயருடைய ஒரு கற்புக்கரசி இருந்தாள்; அவள் தாழ்ந்த குலத்தில் பிறந்திருந்தாலும் பதிவிரதா தர்மத்தில் சிறந்தவளாக இருந்தாள்.

Verse 5

कदाचित्समनुप्राप्ते दुर्भिक्षे कालपर्ययात् । ऋषयश्च महादेवि क्षुधाक्रान्ता विचेतसः

ஓ மஹாதேவி! ஒரு சமயம் காலப்போக்கில் பஞ்சம் ஏற்பட்டது; அதனால் ரிஷிகள் பசியால் வாடி, புத்தி பேதலித்துத் தவித்தனர்.

Verse 6

सर्वे चान्नं परीप्संतो गताश्चण्डालवेश्मनि । ज्ञात्वान्नसंग्रहं तस्य प्रार्थयाञ्चक्रुरन्त्यजम्

அவர்கள் அனைவரும் உணவைத்தேடி ஒரு சண்டாளனின் வீட்டிற்குச் சென்றனர். அவனிடம் உணவு சேமிப்பு இருப்பதை அறிந்து, அந்த அந்தியஜனிடம் வேண்டினர்.

Verse 7

भोभोऽन्त्यज महाबुद्धे रक्षास्मानन्नदानतः । प्राणसंदेहमापन्नान्कृशांगान्क्षुत्प्रपीडितान्

"ஓ மஹாபுத்திசாலியான அந்தியஜனே! அன்னதானம் செய்து எங்களைக் காப்பாற்று. நாங்கள் பசியால் வாடி, மெலிந்து, உயிருக்கே ஆபத்தான நிலையில் இருக்கிறோம்."

Verse 8

अहो धन्योऽसि पूज्योऽसि न त्वमन्त्यज उच्यसे । यदस्मिन्प्रलये याते स्थितं धान्यं गृहे तव

"ஆஹா! நீ பாக்கியசாலி, நீ போற்றத்தக்கவன், உன்னை அந்தியஜன் என்று சொல்லக்கூடாது; ஏனென்றால் இந்த பிரளய காலத்திலும் உன் வீட்டில் தானியம் இருக்கிறது."

Verse 9

अनावृष्टिहते देशे सस्ये च प्रलयं गते । एकं यो भोजयेद्विप्रं कोटिर्भवति भोजिता

மழையின்மையால் துன்புற்ற நாட்டில் பயிர்கள் அழிந்தபோது, யார் ஒரே ஒரு பிராமணருக்கேனும் அன்னம் அளிக்கிறாரோ—அவரது அன்னதானப் புண்ணியம் கோடி பேருக்கு அளித்ததற்குச் சமம் ஆகும்.

Verse 10

अन्त्यज उवाच । अहो आश्चर्यमतुलं यदेतद्दृश्यतेऽधुना । यदेतन्मद्गृहं प्राप्ता ऋषयश्चान्नकांक्षिणः

அந்த்யஜன் கூறினான்—“அஹோ! இன்று ஒப்பற்ற அதிசயம் காணப்படுகிறது; அன்னத்திற்கான ஆசையற்ற ரிஷிகள் என் இல்லத்துக்கு வந்துள்ளனர்!”

Verse 11

शूद्रान्नमपि नादेयं ब्राह्मणैः किमुतान्त्यजात्

“பிராமணர்கள் சூத்ரரின் அன்னத்தையும் ஏற்கக் கூடாது—அந்த்யஜனிடமிருந்து என்றால் இன்னும் சொல்ல வேண்டுமா?”

Verse 12

आमं वा यदि वा पक्वं शूद्रान्नं यस्तु भक्षति । स भवेच्छूकरो ग्राम्यस्तस्य वा जायते कुले

“பச்சையாயினும் சமைத்ததாயினும்—சூத்ரரின் அன்னத்தை யார் உண்ணுகிறாரோ, அவர் கிராமப் பன்றியாக ஆகிறார்; அல்லது அவரது குலத்தில் அத்தகைய பிறப்பு உண்டாகிறது.”

Verse 13

अमृतं बाह्मणस्यान्नं क्षत्रियान्नं पयः स्मृतम् । वैश्यान्नमन्नमित्याहुः शूद्रान्नं रुधिरं स्मृतम्

“பிராமணரின் அன்னம் அமிர்தமாகக் கருதப்படுகிறது; க்ஷத்திரியரின் அன்னம் பால் என நினைக்கப்படுகிறது. வைசியரின் அன்னம் ‘அன்னம்’ என்றே சொல்லப்படுகிறது; சூத்ரரின் அன்னம் இரத்தம் என ஸ்மரிக்கப்படுகிறது.”

Verse 14

शूद्रान्नं शूद्रसंपर्कं शूद्रेण च सहासनम् । शूद्रादन्नागमश्चैव ज्वलंतमपि पातयेत्

சூத்ரரின் அன்னம், சூத்ரரின் தொடர்பு, சூத்ரருடன் ஒரே ஆசனத்தில் அமர்தல்—மேலும் சூத்ரரிடமிருந்து அன்னம் பெறுதலும்—இவற்றை, தீவிர அவசரத்திலும் ‘எரிந்தாலும்’ கூட, விலக்க வேண்டும்।

Verse 15

अग्निहोत्री तु यो विप्रः शूद्रान्नान्न निवर्तते । एते तस्य प्रणश्यंति आत्मा ब्रह्म त्रयोऽग्नयः

அக்னிஹோத்ரம் செய்கின்ற பிராமணன் சூத்ர அன்னத்திலிருந்து விலகாமல் இருந்தால், அவனுக்குப் இம்மூன்றும் அழியும்—ஆத்மா, பிரஹ்மதேஜஸ், மற்றும் மூன்று புனித அக்னிகள்।

Verse 16

शूद्रान्नेनोदरस्थेन ब्राह्मणो म्रियते यदि । षण्मासाभ्यन्तरे विप्रः पिशाचः सोऽभिजायते

சூத்ர அன்னம் வயிற்றில் இருக்கும்போதே ஒரு பிராமணன் இறந்தால், அந்த விப்ரன் ஆறு மாதங்களுக்குள் பிசாசு யோனியில் பிறக்கிறான்।

Verse 17

शूद्रान्नेन द्विजो यस्तु अग्निहोत्रं जुहोति च । चण्डालो जायते प्रेत्य शूद्राच्चैवेह दैवतः

சூத்ர அன்னத்தால் அக்னிஹோத்ரத்தில் ஆஹுதி இடும் த்விஜன், மரணத்திற்குப் பின் சாண்டாளனாகப் பிறக்கிறான்; இவ்வுலகிலேயே அவனுடைய தேவதா-நிலைவும் சூத்ரநிலைக்கு தாழ்கிறது।

Verse 18

यस्तु भुञ्जति शूद्रान्नं मासमेकं निरन्तरम् । इह जन्मनि शूद्रत्वं मृतः शूद्रोऽभिजायते

ஒருவன் ஒரு மாதம் தொடர்ந்து சூத்ர அன்னம் உண்டால், இப்பிறவியிலேயே சூத்ரநிலையை அடைகிறான்; இறந்த பின் மீண்டும் சூத்ர யோனியில் பிறக்கிறான்।

Verse 19

राजान्नं तेज आदत्ते शूद्रान्नं ब्रह्मवर्चसम् । आयुः सुवर्णकारान्नं यशश्चर्मावकर्तिनः

அரசரின் அன்னம் ஒளியைப் பறிக்கிறது; சூத்ரரின் அன்னம் பிரம்மவರ್ಚஸை அழிக்கிறது. பொற்கொல்லரின் அன்னம் ஆயுளைக் குறைக்கிறது; தோல்தொழிலாளியின் அன்னம் புகழைச் சுருக்குகிறது.

Verse 20

कारुकान्नं प्रजा हन्ति बलं निर्णेजकस्य च । गणान्नं गणिकान्नं च लोकेभ्यः परिकृन्तति

கைவினைஞரின் அன்னம் சந்ததியை அழிக்கிறது; துவைப்பவரின் அன்னம் வலிமையை நாசம் செய்கிறது. கோவில் பணியாளரின் அன்னமும் விலைமகளிரின் அன்னமும் மனிதனை உயர்ந்த உலகங்களிலிருந்து துண்டிக்கிறது.

Verse 21

पूयं चिकित्सकस्यान्नं पुंश्चल्याश्चान्नमिन्द्रियम् । विष्ठा वार्धुषिकस्यान्नं शस्त्रविक्रयिणो मलम्

மருத்துவரின் அன்னம் புழுவைப் போன்றது; வेश्यையின் அன்னம் இந்திரிய வீழ்ச்சியைப் போன்றது. வட்டிக்காரனின் அன்னம் மலத்தைப் போன்றது; ஆயுத விற்பவரின் அன்னம் அழுக்கைப் போன்றது.

Verse 22

सहस्रकृत्वस्त्वेतेषामन्ने यद्भक्षिते भवेत् । तदेकवारं भुक्तेन कन्याविक्रयिणो भवेत्

இவ்வகை அன்னங்களை ஆயிரம் முறை உண்டாலும் வரும் பலன், மகளை விற்பவனின் அன்னத்தை ஒருமுறை உண்ட பலனுக்கு ஒப்பானதே ஆகும்.

Verse 23

सहस्रकृत्वस्तस्यैव भुक्तेऽन्ने यत्फलं भवेत् । तदन्त्यजानामन्नेन सकृद्भुक्तेन वै भवेत्

அவனின் (கன்னியாவிக்ரேதாவின்) அன்னத்தை ஆயிரம் முறை உண்டால் வரும் பலன், அந்த்யஜர்களின் அன்னத்தை ஒருமுறை உண்டாலே உண்டாகிறது.

Verse 24

तत्कथं मम विप्रेन्द्राश्चंडालस्याधमात्मनः । धर्ममेवं विजानन्तो नूनमन्नं जिहीर्षथ

ஓ பிராமணச் சிறந்தோர்களே! நான் தாழ்ந்த இயல்புடைய சண்டாளன்; இவ்வாறு தர்மத்தை அறிந்தும் நீங்கள் நிச்சயமாக என்னிடமிருந்து அன்னம் பெற எவ்வாறு எண்ணுகிறீர்கள்?

Verse 25

ऋषय ऊचुः । जीवितात्ययमापन्नो योऽन्नमाद्रियते ततः । आकाश इव पंकेन न स पापेन लिप्यते

ரிஷிகள் கூறினர்—உயிர் முடிவின் விளிம்பை அடைந்தவன் அங்கிருந்து (அத்தகைய இடத்திலிருந்தும்) அன்னம் ஏற்றுக்கொண்டால், அவன் பாவத்தால் மாசுபடான்; ஆகாயம் சேற்றால் மாசடையாதது போல.

Verse 26

अजीगर्तः सुतं हंतुमुपसर्पन्बुभुक्षितः । न चालिप्यत पापेन क्षुत्प्रतीघातमाचरन्

பசியால் துன்புற்ற அஜீகர்த்தன் தன் மகனை கொல்லவும் நெருங்கினான்; ஆனால் பசியைத் தடுக்கவே செய்த செயலால் அவன் பாவத்தால் மாசுபடவில்லை.

Verse 27

भारद्वाजः क्षुधार्तस्तु सपुत्रो विजने वने । बह्वीर्गा उपजग्राह बृहज्ज्योतिर्महामनाः

பெருமனத்தும் பேரொளியும் கொண்ட பாரத்வாஜ ரிஷியும் பசியால் வாடி, தனிமையான காட்டில் மகனுடன் பல பசுக்களைப் பிடித்துக் கொண்டார்.

Verse 28

क्षुधार्तो गीतमभ्यागाद्विश्वामित्रः श्वजाघनीम् । चण्डालहस्तादादाय धर्माधर्मविचक्षणः

தர்ம அதர்மத்தை நன்கு அறிந்த விஸ்வாமித்ரரும் பசியால் துயருற்று நாயின் இறைச்சியை எடுக்கச் சென்று, சண்டாளனின் கையிலிருந்து அதை ஏற்றுக்கொண்டார்.

Verse 29

श्वमांसमिच्छन्नर्तौ तु धर्मान्न च्ययते स्म सः । प्राणानां परिरक्षार्थं वामदेवो न लिप्तवान्

பஞ்சக்காலத்தில் நாய்மாம்சத்தை விரும்பினாலும் அவன் தர்மத்திலிருந்து வழுவவில்லை. உயிர்வாயுவைக் காக்க வாமதேவர் பாவத்தால் மாசுபடவில்லை.

Verse 30

एवं ज्ञात्वा धर्मबुद्धे सांप्रतं मा विचारय । ददस्वान्नं ददस्वान्नमस्माकमिह याचताम्

தர்மபுத்தியுள்ளவனே! இதை அறிந்து இப்போது தயங்காதே. அன்னம் கொடு—அன்னம் கொடு—இங்கே யாசிக்கும் எங்களுக்கு.

Verse 31

चंडाल उवाच । यद्येवं भवतां कार्यमिदमंगीकृतं धुवम् । तदियं मत्सुता कन्या भवद्भिः परिगृह्यताम्

சண்டாளர் கூறினார்—இது உங்கள் உறுதியான நோக்கமாய் நிலைபெற்று ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதெனில், இந்த என் மகள் கன்னியை நீங்கள் திருமணமாக ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

Verse 32

भवतां योग्रणीर्ज्येष्ठः स चेमामुद्वहेद्ध्रुवम् । दास्ये वर्षाशनं पश्चादीप्सितं भवतां द्विजाः

உங்கள் தலைவர்களில் மூத்தவர் நிச்சயமாக இவளை மணம் புரியட்டும். அதன் பின், ஓ இருபிறப்பினரே, நீங்கள் விரும்பியபடி ஒரு ஆண்டுக்கான அன்னத்தை நான் அளிப்பேன்.

Verse 33

ईश्वर उवाच । इत्युक्ता ऋषयो देवि लज्जयाऽनतकन्धराः । प्रत्यालोच्य यथान्यायं वसिष्ठं समनूद्वहन्

ஈஸ்வரர் கூறினார்—தேவி! இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் முனிவர்கள் வெட்கத்தால் தலை குனிந்தனர். பின்னர் முறையோடு ஆலோசித்து வசிஷ்டரை (அதை ஏற்க) ஊக்குவித்தனர்.

Verse 34

वसिष्ठोऽपि समाख्याय आपद्धर्मं महामनाः । कालस्यानन्तरप्रेक्षी प्रोद्ववाहाऽन्त्यजाङ्गनाम् । अक्षमालेति वै नाम्नीं प्रसिद्धा भुवनत्रये

மகாமனத்தையுடைய வசிஷ்டர் ஆபத்தர்மத்தை விளக்கி, காலத்தின் தேவையை நோக்கி, விதிப்படி அந்த்யஜக் குலப் பெண் ‘அக்ஷமாலா’ என்பவளை மணந்தார்; அவள் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றாள்।

Verse 35

यदा स्वकीयतेजोभिरर्कबिंबमरुन्धत । अरुंधती तदा जाता देवदानव वंदिता

அவள் தன் சொந்த ஒளியால் சூரிய வட்டத்தையும் மங்கச் செய்தபோது, தேவரும் தானவரும் வணங்கியவளாய் ‘அருந்ததி’ என்ற பெயரால் விளங்கினாள்।

Verse 36

यादृशेन तु भर्त्रा स्त्री संयुज्येत यथाविधि । सा तादृगेव भवति समुद्रेणेव निम्नगा

எத்தகைய குணமுள்ள கணவருடன் பெண் விதிப்படி இணைகிறாளோ, அவளும் அதே தன்மையாவாள்—ஆறு கடலோடு ஒன்றாகும் போல।

Verse 37

अक्षमाला वसिष्ठेन संयुक्ताऽधम योनिजा । शार्ङ्गीव मन्दपालेन जगाम ह्यर्हणीयताम्

அக்ஷமாலா தாழ்ந்த பிறப்பினளாயினும், வசிஷ்டருடன் இணைந்தபின் வணக்கத்திற்குரியவளானாள்—மந்தபாலருடன் இணைந்த சார்ங்கீ போல।

Verse 38

एवं कालक्रमेणैव प्रभासं क्षेत्रमागताः । सप्तर्षयो महात्मानो ह्यरुंधत्या समन्विताः

இவ்வாறு காலநெடுவரிசையில், மகாத்மையான சப்தரிஷிகள் அருந்ததியுடன் கூடி பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்துக்கு வந்தனர்।

Verse 39

तीर्थानि प्रेषयामासुः सर्वसिद्धिप्रदानि ताम्

அனைத்து சித்திகளையும் அருளும் அந்தப் புனித தீர்த்தங்களுக்கு அவர்கள் அவளை அனுப்பினர்.

Verse 40

एषामन्वेषमाणानां तव देवी ह्यरुंधती । अपश्यल्लिंगमेकं तु वृक्षजालांतरे स्थितम्

அவர்கள் தேடிக்கொண்டிருந்தபோது, உங்கள் தேவி அருந்ததி மரங்களின் அடர்த்திக்குள் மறைந்திருந்த ஒரு சிவலிங்கத்தை கண்டாள்.

Verse 41

तं दृष्ट्वा देवदेवेशमेवं जातिस्मराऽभवत् । पूर्वस्मिञ्जन्मनि मया रजोभावांतरस्थया

தேவர்களின் தேவனாகிய அவரைக் கண்டவுடன் அவள் ஜாதிஸ்மரையாகி, “முன் பிறவியில் நான் ரஜோபாவம் நிறைந்த வேறொரு நிலையிலிருந்தேன்…” என்று எண்ணினாள்.

Verse 42

अज्ञानभावाद्देवेशो नूनं चात्रार्चितः ।शिवः । तस्मात्कर्मफलं प्राप्तमन्त्यजत्वं द्विजन्मना

அறியாமையால் இங்கே தேவனாகிய சிவன் (முறையாக அல்லாமல்) வழிபடப்பட்டான்; ஆகவே அந்தக் கர்மத்தின் பலனாக ஒரு த்விஜன் அந்த்யஜ நிலையை அடைந்தான்.

Verse 43

कस्तेन सदृशो देवः शंभुना भुवनत्रये । राज्यं नियमिनामेवं यो रुष्टोऽपि प्रयच्छति

மூன்று உலகங்களிலும் சம்புவுக்கு ஒப்பான தெய்வம் யார்? தன்னடக்கமுடையோர்க்கு அவர் கோபித்திருந்தாலும் அரசாட்சியையே அருள்வார்.

Verse 44

इति संचिंत्य मनसा तत्रैव निरताऽभवत् । पूजयामास तल्लिंगं दिव्याब्दानां शतं प्रिये

இவ்வாறு மனத்தில் எண்ணி, அன்பே, அவள் அங்கேயே பக்தியுடன் நிலைத்து, அந்த லிங்கத்தை நூறு தெய்வ ஆண்டுகள் வழிபட்டாள்।

Verse 45

एवं तस्य प्रभावेन दृश्यते गगनांतरे । अरुंधती सती ह्येषा दृष्टा दुष्कृतनाशिनी

அதன் மகிமையால் அவள் வான்வெளியில் தென்படுகிறாள்; இந்தச் சதியான அருந்ததியின் தரிசனம் தீவினைகளை அழிக்கிறது।

Verse 46

अक्षमालेश्वरस्त्वेवं यथावत्कथितस्तव । ततस्तु द्वापरस्यान्ते कलौ संध्यांशके गते

இவ்வாறு அக்ஷமாலேஸ்வரன் பற்றிய விவரம் உனக்கு முறையாகக் கூறப்பட்டது. பின்னர் துவாபர யுகத்தின் முடிவில், கலியின் சந்தியாம்‌சம் வந்தபோது, …

Verse 47

अंधासुरसुतश्चासीदुग्रसेन इति श्रुतः । स प्रभासं समासाद्य पुत्रार्थं लिंगमेयिवान्

அந்தாசுரனின் மகன் உக்ரசேனன் என்று புகழ்பெற்றவன் இருந்தான். அவன் பிரபாசத்தை அடைந்து, மகன் வேண்டி லிங்கத்தை அணுகினான்।

Verse 48

अक्षमालेश्वरं नाम ज्ञात्वा माहात्म्यमद्भुतम् । समाराध्य महादेवं नव वर्षाणि पंच च । संप्राप्तवांस्तदा पुत्रं कंसासुरमिति श्रुतम्

அக்ஷமாலேஸ்வரன் எனும் தெய்வத்தின் அற்புத மகிமையை அறிந்து, அவன் மகாதேவனை பதினான்கு ஆண்டுகள் ஆராதித்தான்; பின்னர் கம்சாசுரன் எனப் புகழ்பெற்ற மகனைப் பெற்றான்।

Verse 49

तत्कालान्तरमारभ्य उग्रसेनेश्वरोऽभवत् । पापघ्नं सर्वजंतूनां दर्शनात्स्पर्शनादपि

அந்நேரத்திலிருந்து அவர் உக்ரசேனேஸ்வரர் எனப் புகழ்பெற்றார். எல்லா உயிர்களின் பாவங்களையும் அழிப்பவர்—தரிசனத்தாலும், ஸ்பரிசத்தாலும் கூட.

Verse 50

ब्रह्महत्या सुरापानं स्तेयं गुर्वंगनागमः । महान्ति पातकान्याहुर्नश्यंति तस्य दर्शनात्

பிராமணஹத்தி, மதுபானம், திருட்டு, குருபத்னீகமனம்—இவை மகாபாதகங்கள் எனச் சொல்லப்படுகின்றன; ஆனால் அந்த இறைவனின் தரிசனமட்டுமே அவற்றை அழிக்கிறது.

Verse 51

तत्रैव ऋषिपञ्चम्यां प्राप्ते भाद्रपदे शुभे । अक्षमालेश्वरं पूज्य मुच्यते नारकाद्भयात्

அங்கேயே புனிதமான பாத்ரபத மாதத்தில் ரிஷி-பஞ்சமி வந்தபோது அக்ஷமாலேஸ்வரரை வழிபடுபவன் நரகப் பயத்திலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 52

गोप्रदानं प्रशंसंति तत्रान्नमुदकं तथा । सर्वपापविनाशाय प्रेत्यानंतसुखाय च

அங்கே கோதானம் புகழப்படுகிறது; அதுபோல அன்னதானமும் நீர்தானமும்—எல்லாப் பாவநாசத்திற்கும், மரணத்திற்குப் பின் முடிவில்லா இன்பத்திற்கும்.

Verse 53

इति ते कथितं देवि ह्यक्षमालेश्वरोद्भवम् । माहात्म्यं पापशमनं श्रुतं दुःखनिबर्हणम्

தேவி, இவ்வாறு அக்ஷமாலேஸ்வரரின் தோற்றமும் மகிமையும் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது—இது பாவங்களைத் தணிக்கிறது; கேட்டமட்டுமே துயரை அகற்றுகிறது.

Verse 129

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य उग्रसेनेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनत्रिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் சங்கிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் முதல் ‘பிரபாசக்ஷேத்ர மாஹாத்ம்ய’ பகுதியில் ‘உக்ரசேனேஸ்வர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் நூற்றிருபத்தொன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।