Adhyaya 128

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि सागरादित्यमुत्तमम् । भैरवेशात्पश्चिमतो रुद्रान्मृत्युञ्जयात्तथा

ஈஸ்வரன் கூறினார்—மகாதேவி! அதன் பின் சிறந்த சாகராதித்யரிடம் செல்ல வேண்டும்; அது பைரவீசரின் மேற்கில், அதுபோல ருத்ர ம்ருத்யுஞ்ஜயரின் மேற்கிலும் அமைந்துள்ளது।

Verse 2

कामेशाद्दक्षिणाग्नेये नातिदूरे व्यवस्थितम् । सर्व रोगप्रशमनं दारिद्र्यौघविघातकम् । प्रतिष्ठितं महादेवि सगरेण महात्मना

காமேசரின் தென்-அக்னேய திசையில், அதிகத் தொலைவில் அல்லாமல், அந்தப் புனிதத் தலம் உள்ளது; அது எல்லா நோய்களையும் தணித்து, வறுமையின் பெருக்கை அழிக்கிறது. மகாதேவி! அதை மகாத்மா சகரன் நிறுவினான்।

Verse 3

षष्टिपुत्रसहस्राणि यः प्रापारातिसूदनः । सूर्यं तत्र समाराध्य सगरः पृथिवीपतिः

எதிரிகளை அழிப்பவளே! பூமியின் அரசன் சகரன் அங்கே சூரியனை முறையாக ஆராதித்து அறுபதாயிரம் புதல்வர்களைப் பெற்றான்।

Verse 4

य एष सागरो देवि योजनायतविस्तरः । आयतोऽशीतिसाहस्रं योजनानां प्रकीर्तितः

தேவி, இந்தச் சாகரம் யோஜன அளவால் மிக விரிந்தது; இதன் நீளம் எண்பதாயிரம் யோஜனங்கள் எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 5

अस्मिन्मन्वन्तरे क्षिप्तः सागरैश्च चतुर्दिशम् । तस्येदं कीर्तितं देवि नाम सागरसंज्ञितम्

தேவி, இந்த மன்வந்தரத்தில் அவர் நான்கு திசைகளிலும் சாகரங்களால் எறியப்பட்டு பரவினார்; ஆகவே இவ்விடம் ‘சாகர’ என்ற நாமத்தால் போற்றப்படுகிறது.

Verse 6

यस्याद्यापीह गायन्ति पुराणे प्रथितं यशः । तेनायं स्थापितो देवो भास्करो वारितस्करः

புராணங்களில் புகழ்பெற்ற அவரின் யசஸை இன்றும் இங்கே மக்கள் பாடுகின்றனர்; அவராலேயே திருடரைத் தடுக்கும் இந்தப் பாஸ்கர தேவன் நிறுவப்பட்டார்.

Verse 7

तं दृष्ट्वा न जडो नान्धो न दरिद्रो न दुःखितः । न चैवेष्टवियोगी स्यान्न रोगी नैव पापकृत्

அவரைக் கண்டால் ஒருவர் மந்தபுத்தியாளனாகவும் அல்ல, குருடனாகவும் அல்ல, ஏழையாகவும் அல்ல, துயருற்றவனாகவும் அல்ல; அன்பரின் பிரிவும் இல்லை, நோயும் இல்லை, பாவமும் செய்யான்.

Verse 8

माघे मासि महादेवि सिते पक्षे जितेन्द्रियः । षष्ठ्यामुपोषितो भूत्वा रात्रौ तस्याग्रतः स्वपेत्

மகாதேவி, மাঘ மாதம் சுக்லப் பக்ஷத்தில் இந்திரியங்களை அடக்கி, ஷஷ்டி திதியில் உபவாசம் இருந்து, இரவில் அவரின் (பாஸ்கரன்) முன்னிலையில் உறங்குக.

Verse 9

विबुद्धस्त्वथ सप्तम्यां भक्त्या भानुं समर्चयेत् । ब्राह्मणान्भोजयेद्भक्त्या वित्तशाठ्यं विवर्जयेत्

பின்னர் சப்தமித் திதியில் விடியற்காலையில் எழுந்து பக்தியுடன் பானு (சூரியன்) அவரை ஆராதிக்க வேண்டும். மேலும் பக்தியோடு பிராமணர்களுக்கு அன்னம் அளித்து, செல்வ விஷயத்தில் வஞ்சகமும் கஞ்சத்தனமும் விலக்க வேண்டும்.

Verse 10

सुतप्तेनेह तपसा यज्ञैर्वा बहुदक्षिणैः । तां गतिं न नरा यान्ति यां गताः सूर्यमाश्रिताः

இங்கே கடுந்தவம் செய்தாலும், மிகுந்த தட்சிணையுடன் யாகங்கள் செய்தாலும், மனிதர்கள் அந்த நிலையை அடையார்; சூரியனைச் சரணடைந்தோர் அடையும் நிலை அதுவே.

Verse 11

भक्त्या तु पुरुषैः पूजा कृता दूर्वांकुरैरपि । भानुर्ददाति हि फलं सर्वयज्ञैः सुदुर्लभम्

மனிதர்கள் தூர்வா புல் முளைகளால் மட்டும் கூட பக்தியுடன் பூஜை செய்தால், பானு எல்லா யாகங்களாலும் பெற அரிதான பலனை நிச்சயமாக அளிக்கிறார்.

Verse 12

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन सूर्यमेवाभिपूजयेत् । जनकादयो यथा सिद्धिं गता भानुं प्रपूज्य च

ஆகையால் எல்லா முயற்சியுடனும் சூரியனையே சிறப்பாக வழிபட வேண்டும்; ஜனகன் முதலியோர் பானுவை முறையாகப் பூஜித்து சித்தியை அடைந்ததுபோல்.

Verse 13

सर्वात्मा सर्वलोकेशो देवदेवः प्रजापतिः । सूर्य एव त्रिलोकस्य मूलं परमदैवतम्

சூரியனே அனைத்தின் ஆத்மா, எல்லா உலகங்களின் ஈசன், தேவர்களின் தேவன், பிரஜாபதி. அவரே மூவுலகின் மூலமும் பரம தெய்வமும் ஆவார்.

Verse 14

वसन्ते कपिलः सूर्यो ग्रीष्मे काञ्चनसप्रभः । श्वेतवर्णश्च वर्षासु पांडुः शरदि भास्करः

வசந்தத்தில் சூரியன் கபில நிறமாய், கோடையில் காஞ்சனப் பிரகாசமாய் ஒளிர்வான். மழைக்காலத்தில் வெண்நிறமாய் தோன்றி, சரத்காலத்தில் பாஸ்கரன் பாண்டுப் பிரகாசமாய் விளங்குவான்।

Verse 15

हेमन्ते ताम्रवर्णस्तु शिशिरे लोहितो रविः । एवं वर्णविशेषेण ध्यायेत्सूर्यं यथाक्रमम्

ஹேமந்தத்தில் சூரியனைத் தாமிர நிறமாகவும், சிசிரத்தில் ரவியைச் செந்நிறமாகவும் தியானிக்க வேண்டும். இவ்வாறு பருவ வரிசைப்படி குறிப்பிட்ட நிறரூபங்களால் சூரியனைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 16

पूजयित्वा विधानेन यतात्मा संयतेन्द्रियः । पठेन्नामसहस्रं तु सर्वपातकनाशनम्

விதிப்படி பூஜை செய்து, தன்னடக்கம் கொண்டு, புலன்களை அடக்கி, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் நாமஸஹஸ்ரத்தைப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 17

देव्युवाच । नाम्नां सहस्रं मे ब्रूहि प्रसादाञ्छंकर प्रभो । तुल्यं नामसहस्रस्य किमप्यन्यत्प्रकीर्तय

தேவி கூறினாள்— அருளால், ஓ பிரபு சங்கரா, எனக்கு நாமஸஹஸ்ரத்தைச் சொல்லுங்கள். மேலும் நாமஸஹஸ்ரத்துக்கு இணையான பலன் தரும் வேறொன்றையும் அறிவியுங்கள்।

Verse 18

ईश्वर उवाच । अलं नामसहस्रेण पठस्वैवं शुभं स्तवम् । यानि गुह्यानि नामानि पवित्राणि शुभानि च । तानि ते कीर्तयिष्यामि प्रयत्नादवधारय

ஈஸ்வரன் கூறினார்— நாமஸஹஸ்ரம் போதும்; அதற்குப் பதிலாக இந்த மங்கள ஸ்தோத்திரத்தைப் பாராயணம் செய். இரகசியமான, புனிதமான, நன்மை தரும் நாமங்களை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்; முயற்சியுடன் கவனமாகக் கேட்டு மனதில் கொள்ளு।

Verse 19

विकर्तनो विवस्वांश्च मार्तण्डो भास्करो रविः । लोकप्रकाशकः श्रीमांल्लोकचक्षुर्ग्रहेश्वरः

விகர்த்தனன், விவஸ்வான், மார்த்தாண்டன், பாஸ்கரன், ரவி—அவனே உலகங்களை ஒளியூட்டுபவன், திருவுடையவன், உலகக் கண், கிரகங்களின் அதிபதி।

Verse 20

लोकसाक्षी त्रिलोकेशः कर्त्ता हर्त्ता तमिस्रहा । तपनस्तापनश्चैव शुचिः सप्ताश्ववाहनः

அவன் உலகச் சாட்சி, மூவுலகின் ஈசன், படைப்பவனும் அழிப்பவனும், இருளை அகற்றுபவன்; தபனன் தாபனன், தூயவன், ஏழு குதிரை வாகனன்।

Verse 21

गभस्तिहस्तो ब्रह्मा च सर्वदेवनमस्कृतः । एकविंशतिरित्येष स्तव इष्टो महात्मनः

கபஸ்திஹஸ்தன், பிரம்மா, மேலும் எல்லாத் தேவராலும் வணங்கப்படுபவன்—இவ்வாறு இஸ்தோத்திரம் இருபத்தொன்று (நாமங்கள்) கொண்டது; மகாத்மனுக்கு பிரியமானது।

Verse 22

शरीरारोग्यदश्चैव धनवृद्धियशस्करः । स्तवराज इति ख्यातस्त्रिषु लोकेषु विश्रुतः

இது உடலுக்கு ஆரோக்கியம் அளித்து, செல்வத்தை வளர்த்து, புகழைத் தரும். ‘ஸ்தவராஜன்’ எனப் புகழ்பெற்று, மூவுலகிலும் பிரசித்தம்।

Verse 23

यश्चानेन महादेवि द्वे संध्येऽस्तमनोदये । स्तौत्यर्कं प्रयतो भूत्वा सर्वपापैः प्रमुच्यते । सर्वकामसमृद्धात्मा सूर्यलोकं स गच्छति

மகாதேவி! யார் இந்த ஸ்தவத்தால் அஸ்தமனமும் உதயமும் ஆகிய இரு சந்திக்காலங்களில் ஒழுக்கத்துடன் சூரியனைப் போற்றுகிறாரோ, அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறார்; எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறி சூரியலோகத்தை அடைகிறார்।

Verse 24

इत्येवं कथितं देवि माहात्म्यं सागरार्कजम् । श्रुतं दुःखौघशमनं महापातकनाशनम्

தேவி, இவ்வாறு சாகரார்க்கத்தின் மஹாத்மியம் கூறப்பட்டது. இதைக் கேட்பது துயரப் பெருக்கைத் தணித்து, மஹாபாதகங்களை அழிக்கிறது.

Verse 128

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये सागरादित्यमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टाविंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்காந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தில், முதல் பிரபாசக்ஷேத்ர மஹாத்மியத்தில் ‘சாகராதித்ய மஹாத்மிய வர்ணனம்’ எனும் நூற்று இருபத்தெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.